Ik denk, dus ik ben. Er zijn twee vragen:
1) Volgt 'ik ben' uit 'ik denk'?
2) Is 'ik denk' waar?
Vraag 1 beantwoord ik met 'ja'; dat lijkt me wel. Er is discussie over mogelijk, maar ik wil me liever toespitsen op vraag 2. Is 'ik denk' eigenlijk wel waar? Wat de zin zegt is: er is een subject, ik, dat een actie uitvoert, denken. Maar dat is helemaal niet evident. Hoe voert dat subject die handeling uit? Wat is dat eigenlijk voor subject? Is het niet veel logischer om te veronderstellen dat de 'ik' ontstaat uit het denken? Er zijn gedachten, dus ik ben; dat is al minder controversieel!
Ik wil het nog wel wat duidelijker uitleggen, maar ik moet nu weg. Tot later.
Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?
Verwijderd
1. waarom zou je
2. ja leuk maar verzin zelf dan ff een begin.
maar ok ok voordat ik die 2 dingen weet kan ik wel ff een beginetje maken ( /me pakt zijn dubbel loops shotgun en loopt richting statement )
Ik denk dus ik ben,
deze stelling kan niet waar zijn om het simple feit dat je niet zeker kan zijn of andere dingen die 'zijn' wel denken.
een goed voorbeeld hiervan is het boek/computer spel 'Ihave no mouth but i must scream' (iets zegt me H.G. wells ?? weet niet zeker) waarin een computer deze stelling ook gebruikt en zich levend waant.
je zou ook kunnen stellen dat een computer in princiepe 'denkt'als je neemt dat denken iets te maken heeft met kleine stroomstootjes die variablen in een geheugen veranderen.
maar om nou te zeggen dat een computer een denken wezen is nee.
daarom is deze stelling onjuist.
Build a man a fire, and he'll be warm for a day. Set a man on fire, and he'll be warm for the rest of his life - Terry Pratchett
Nadenken is wel belangrijk, maar nadenken alleen is useless. Tenzij je andere mensen aanspoort tot handelen.
Putting the bit in Biton since 1997
Het is dus een cirkelredenering.
Verandert z'n sig te weinig.
Verwijderd
Ik ga er vanuit, na verschillende aannames die je moet doen wil je meer kunnen beweren als alleen de bovenstaande stelling, dat ik niet mijn gedachten ben, maar dat mijn gedachten een uiting van mij zijn net zoals mijn spreken. Mijn spreken is wel een minder directe uiting.
Als ik puur mijn gedachten was dan zou er geen enkele consistentie in kunnen zitten. Maar die zit er wel in en dit komt omdat het ergens uit voort vloeit, en wel uit mijn Ik.
Mijn Ik heeft een hele serie eigenschappen, of misschien beter: mijn Ik is een set eigenschappen, die door de tijd heen veranderen, door invloeden van buitenaf en door eigen uitingen zoals gedachten.
De eigenschappen van mijn Ik bepalen mijn uitingen.
Ik denk, omdat er een Ik is.
(Even offtopic: tegen Lord Deamon: in je aanval op Descartes godbewijs, bij pam was je het nog wel eens met zijn ik denk dus ik ben stelling)
"als denken niets anders is als elektronen die door mijn hoofd schieten, waarom moet ik dan aannemen dat wat ik denk ook werkelijk is?"
dus wat wij onder denken verstaan is niets anders dan het interpreteren van elektrische signaaltjes.... wat een computer ook doet
in zoverre dat ons "programma" iets ingewikkelder in mekaar zit... maar er kunnen ook fouten in ons programma komen (zie gekkenhuis).
het enige wat wij doen is constant keuzes maken uit 2 dingen: ja of nee. en dan gebaseerd op wat we "denken te weten" en onze levenservaring (hoe we die interpreteren) komen we tot een besluit.
dus "ik denk" is al fout volgens mij
ja ik denk dit ook, maar ik denk dat ik niet denk en dat alles al vast ligt omdat het slechts een programma is dat draait en keuzes maakt
the -<::::::::::D is mightier than the <:::::::::[=@
Ik DENK dat ik waarneem...Op dinsdag 16 oktober 2001 20:49 schreef Absolyte het volgende:
Het enige wat je echt zeker kunt weten is: "Ik neem waar, dus er Is."
waarneming is een subjectieve interpretatie van de werkelijkheid...
Ik meen mij te herinneren (ik weet het niet zeker
dat het was:
"Ik weet eigenlijk van niks zeker dat het bestaat. Ook mezelf niet. Maar, dan is er tenminste iets dat twijfelt over het bestaan. Er moet dus iets bestaan."
Daar valt weinig tegen in te brengen lijkt mij. Dat hij daaruit concludeert "Cogito ergo sum" is misschien wel weer 1 van Descartes' foutieve redeneringen.
Verandert z'n sig te weinig.
Verwijderd
Je moet je wel bewust zijn dat je bestaat en er niet aan twijfelen, anders kan zelfs Rene je niet meer helpen.3. But how do I know that there is not something different altogether from the objects I have now enumerated, of which it is impossible to entertain the slightest doubt? Is there not a God, or some being, by whatever name I may designate him, who causes these thoughts to arise in my mind ? But why suppose such a being, for it may be I myself am capable of producing them? Am I, then, at least not something? But I before denied that I possessed senses or a body; I hesitate, however, for what follows from that? Am I so dependent on the body and the senses that without these I cannot exist? But I had the persuasion that there was absolutely nothing in the world, that there was no sky and no earth, neither minds nor bodies; was I not, therefore, at the same time, persuaded that I did not exist? Far from it; I assuredly existed, since I was persuaded. But there is I know not what being, who is possessed at once of the highest power and the deepest cunning, who is constantly employing all his ingenuity in deceiving me. Doubtless, then, I exist, since I am deceived; and, let him deceive me as he may, he can never bring it about that I am nothing, so long as I shall be conscious that I am something. So that it must, in fine, be maintained, all things being maturely and carefully considered, that this proposition (pronunciatum ) I am, I exist, is necessarily true each time it is expressed by me, or conceived in my mind.
Verwijderd
Dat klopt ik zeg met mijn stelling ook niet dat dat niet zo is. Omdat ik iets waarneem of omdat 'er' waargenomen wordt moet er iets zijn, dat is alles wat ik zeggen en dat is ook alles wat je zonder aannames zeker kan stellen. Als je al iets kan stellen...Ik DENK dat ik waarneem...
waarneming is een subjectieve interpretatie van de werkelijkheid...
Verwijderd
dit is nou weer zo'n typische 'wijsheid' die puur gebaseerd is op een soort woordgrapje...Op dinsdag 16 oktober 2001 22:40 schreef FCA het volgende:
"Ik weet eigenlijk van niks zeker dat het bestaat. Ook mezelf niet. Maar, dan is er tenminste iets dat twijfelt over het bestaan. Er moet dus iets bestaan."
Verwijderd
is dit een vraag, of een mening ?Op woensdag 17 oktober 2001 00:46 schreef BlueAngelGoT het volgende:
Hoezo is het dan een woordgrapje!
als het een vraag is; zo stel je geen vraag, een vraag eindigt met een vraagteken, en een
Dat was vroeger, toen ik hier nog niet over had nagedacht. Drie keer raden welke filosoof Descartes ging weerleggen waardoor ik er ook over na ging denken.(Even offtopic: tegen Lord Deamon: in je aanval op Descartes godbewijs, bij pam was je het nog wel eens met zijn ik denk dus ik ben stelling)
Het hele punt is dat het bestaan van de 'ik' absoluut niet evident is uit welke waarneming dan ook.
Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?
En dat je bent opgebouwd uit de zelfde bouwstoffen die je overal om je heen tegenkomt.
Uiteindelijk is ieder atoom, ieder elektron, iedere proton overal eenzelfde atoom, elektron of proton.
Dan is de gedachte niets meer dan een reeks chemo/elektrische reacties.
Dan zou je kunnen zeggen dat er geen ego meer is, alleen nog reacties die onderhevig zijn aan oorzaak en gevolg.
De stelling "ik denk" zou dan niet kloppen, want je denkt niet.
Het zijn de reacties in je samenstelling die je laten geloven dat je denkt.
Maar zelfs die ervaring is niets meer dan de uitkomst van een reeks reacties.
Het ik is dan niets minder dan scheikunde en natuurkunde.
En alles is opgebouwd uit die reacties.
Steen, hout, vlees, lucht en alles wat er is,.
Het hele universum is een grote kolkende reactie waar je dan een deel van bent.
Met andere woorden je bent niet als individu, maar je maakt deel uit van het geheel.
[edit]
ff wat toegevoegd
[edit]
goed genoeg?
Of bedoel je dat niet?
Anders heb ik er nog een.
En steen denkt niet, maar toch is hij er.
Dus is het niet relevant om te kunnen denken alvorens kunnen bestaan.
Snoep verstandig, lik m'n reet! :P
Dat is het punt niet. De vraag is of dat je denk een bewijs is voor dat je bestaat, niet of het nodig is om te bestaanOp woensdag 17 oktober 2001 03:24 schreef Phaerion het volgende:
Anders heb ik er nog een.
En steen denkt niet, maar toch is hij er.
Dus is het niet relevant om te kunnen denken alvorens kunnen bestaan.
![]()
![]()
![]()
Iedereen is speciaal, behalve ik.
oh... ik weer met m'n enthousiasmeOp woensdag 17 oktober 2001 10:46 schreef Gnoom het volgende:
[..]
Dat is het punt niet. De vraag is of dat je denk een bewijs is voor dat je bestaat, niet of het nodig is om te bestaan
Heb ik het in mijn stonedigheid verkeerd begrepen.....
Snoep verstandig, lik m'n reet! :P
Verwijderd
Beweert jouw favoriete filosoof niet dat ons denken in het alleressentieelste abstracties zijn van "object" en "beweging", en dat beide abstracties een illusie zijn? Hier is vooral "object" interessant, omdat dat eenheid impliceert. Als wij dus "ik" als eenheid en object abstraheren, is dat nog lang geen bewijs ("waarheid") voor het bestaan van dat "ik". Alleen kunnen mensen (nog) niet anders denken dan in die essentieele abstracties van "object" en "beweging"...Op woensdag 17 oktober 2001 01:10 schreef Lord Daemon het volgende:
Dat was vroeger, toen ik hier nog niet over had nagedacht. Drie keer raden welke filosoof Descartes ging weerleggen waardoor ik er ook over na ging denken.
Het hele punt is dat het bestaan van de 'ik' absoluut niet evident is uit welke waarneming dan ook.
Op woensdag 17 oktober 2001 13:45 schreef mietje het volgende:
Beweert jouw favoriete filosoof niet dat ons denken in het alleressentieelste abstracties zijn van "object" en "beweging", en dat beide abstracties een illusie zijn? Hier is vooral "object" interessant, omdat dat eenheid impliceert. Als wij dus "ik" als eenheid en object abstraheren, is dat nog lang geen bewijs ("waarheid") voor het bestaan van dat "ik". Alleen kunnen mensen (nog) niet anders denken dan in die essentieele abstracties van "object" en "beweging"...
Iedereen is speciaal, behalve ik.
Maar omdat ik denk dat jij denkt dat jij bestaat besta jij?? nee, dat denk je maar! Of denk jij dat ik denk dat jij denkt dat jij bestaat...
Lamaar hier valt gewoon geen antwoord op te geven...
Van beweging weet ik het niet zeker, van object wel. Ons denken wordt beheersd door de taal, en met de taal zijn filosofische blunders binnen geslopen, zoals het subject (het ik) en het object.Beweert jouw favoriete filosoof niet dat ons denken in het alleressentieelste abstracties zijn van "object" en "beweging", en dat beide abstracties een illusie zijn?
Het 'ik' is bij Nietzsche de abstractie van het subject, niet van het object. Door de grammatica denkt men dat iedere actie een actor, een ('willend') subject nodig heeft. "De donder maakt lawaai" is daar een prachtig voorbeeld van. Voor het proces 'denken' wordt zo ook een subject gepostuleerd, de 'ik'. Maar of deze bestaat is maar zeer sterk de vraag.Hier is vooral "object" interessant, omdat dat eenheid impliceert. Als wij dus "ik" als eenheid en object abstraheren, is dat nog lang geen bewijs ("waarheid") voor het bestaan van dat "ik". Alleen kunnen mensen (nog) niet anders denken dan in die essentieele abstracties van "object" en "beweging"...
Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?
Aangezien je vraag 1 met 'ja' beantwoord zullen we het daar niet over hebben. Door naar vraag 2 dus.Op dinsdag 16 oktober 2001 19:44 schreef Lord Daemon het volgende:
Jawel, dat is zelfs vrij gemakkelijk.
Ik denk, dus ik ben. Er zijn twee vragen:
1) Volgt 'ik ben' uit 'ik denk'?
2) Is 'ik denk' waar?
Vraag 1 beantwoord ik met 'ja'; dat lijkt me wel. Er is discussie over mogelijk, maar ik wil me liever toespitsen op vraag 2. Is 'ik denk' eigenlijk wel waar? Wat de zin zegt is: er is een subject, ik, dat een actie uitvoert, denken. Maar dat is helemaal niet evident. Hoe voert dat subject die handeling uit? Wat is dat eigenlijk voor subject? Is het niet veel logischer om te veronderstellen dat de 'ik' ontstaat uit het denken? Er zijn gedachten, dus ik ben; dat is al minder controversieel!
Ik wil het nog wel wat duidelijker uitleggen, maar ik moet nu weg. Tot later.
Je maakt al helemaal in het begin een fout: "er is een subject, ik, dat een actie uitvoert, denken". Descartes beweert nergens dat zijn 'ik' ook een bepaalde persoonlijkheid is. Je moet het meer interpreteren als 'er is iets wat denkt'. Dat 'iets' noemt hij ik, maar daarom bedoeld hij met deze ik nog niet wat men in het dagelijks taalgebruik met ik bedoeld, namelijk de eigen persoon. Hij heeft namelijk aangenomen dat deze helemaal niet bestaat!
In feite is jouw conclusie 'er zijn gedachten, dus ik ben' precies wat Descartes bedoeld, maar korter formuleert.
De vraag 'hoe voert dit subject die handeling uit' is overigens totaal irrelevant, de vraag wat dat voor subject is ook.
Build a man a fire, and he'll be warm for a day. Set a man on fire, and he'll be warm for the rest of his life - Terry Pratchett
Verwijderd
Wat is het subject anders dan het object "ik"?Op woensdag 17 oktober 2001 14:36 schreef Lord Daemon het volgende:
Het 'ik' is bij Nietzsche de abstractie van het subject, niet van het object.
In die abstractie van object en beweging zitten ook het subjectieve (en causaliteit) verborgen. Het subjectieve is het object dat beweegt, de actor; het subject "ik" is het object dat "mijn denken" beweegt.
<edit>
Overigens noemt Nietzsche meestal "identiteit" wat ik "object" noem, maar "bewegende identiteiten" klinkt zo "buitenaards" en blijkbaar kunnen zelfs zo mensen het niet volgen
</edit>
Het is een vraag. Hierbij mijn excuses voor die aanval. Het was niet zo bedoeld. Ik vond woordgrapje alleen zo stom overkomen, omdat ik het veel meer vind dan een woordgrapje. Maar leg maar eens uit waarom het dan wel een woordgrapje zou zijn.is dit een vraag, of een mening ?
Het leuke is dat Descartes helemaal niet uitging van waarneming. Integendeel, hij wilde weten wat hij zeker kon weten dat bestaat. Daarom ging hij alleen thuis in een stoeltje twee weken lang zitten denken (hij zal ook wel geslapen hebben, maarja). Hij betwijfelde hier alles, maar het enige waar hij dus niet over kon twijfelen was het feit dat hij twijfelde. Iets twijfelde dus!Het hele punt is dat het bestaan van de 'ik' absoluut niet evident is uit welke waarneming dan ook.
Zelfde als hierboven.Als je er nu vanuit gaat dat je een materieel deel bent van alles om je heen.
En dat je bent opgebouwd uit de zelfde bouwstoffen die je overal om je heen tegenkomt.
Nee, je twijfelt dus je bent!ik twijfel, dus ik ben mischien
Verwijderd
Zo ongeveer. Hij begint met twijfelen aan alles, en bewijst tegen het einde het bestaan van God(!). (En bewijst dus dat je met logica ongeveer alles kunt bewijzen).Op woensdag 17 oktober 2001 17:52 schreef BlueAngelGoT het volgende:
Het leuke is dat Descartes helemaal niet uitging van waarneming. Integendeel, hij wilde weten wat hij zeker kon weten dat bestaat. Daarom ging hij alleen thuis in een stoeltje twee weken lang zitten denken (hij zal ook wel geslapen hebben, maarja). Hij betwijfelde hier alles, maar het enige waar hij dus niet over kon twijfelen was het feit dat hij twijfelde. Iets twijfelde dus!
Er zitten dus duidelijk denkfouten in Descartes analyse, en die beginnen al bij "ik denk". Hij gaat uit van de eeuwige causaliteit, zodat er ergens een "hogere" identiteit "ik" moet zijn om de anders eeuwige regressie van veroorzakers van het denken te stoppen. Zijn "ik" verschilt niet veel van de God die hij verwerpt als bestuurder van zijn gedachten, het zijn alletwee onnatuurlijke eindpunten om uit de oneindige reeks van veroorzakers van veroorzakers te komen.
Verwijderd
zelf zag ik 'ik denk dus ik ben' als 'ik moet wel bestaan want ik kan er over na denken'
maar als ik het goed begrijp is dat dus een foute interpetatie van de bedoelde stelling?
Verwijderd
-Gedachten worden duidelijk bepaalt door invloeden van vroeger, die ergens (in het object) zijn vastgelegd.
(al gezegd)
Er is een set met eigenschappen, een 'object', die door de tijden heen veranderd door verschillende invloeden en gedachten zijn een uiting van dit 'object'.
Maar dat is niet mijn conclusie, dat is 'al minder controversieel'. Mijn conclusie is eerder 'Er zijn gedachten, dus er zijn gedachten.'In feite is jouw conclusie 'er zijn gedachten, dus ik ben' precies wat Descartes bedoeld, maar korter formuleert.
Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?
Ik hoop van niet, dan heb ik er al die jaren naast gezetenOp woensdag 17 oktober 2001 19:29 schreef StratoS_V2.0 het volgende:
zelf zag ik 'ik denk dus ik ben' als 'ik moet wel bestaan want ik kan er over na denken'
maar als ik het goed begrijp is dat dus een foute interpetatie van de bedoelde stelling?
Iedereen is speciaal, behalve ik.
Verwijderd
Want je moet er wel zijn om te vinden dat je er niet bent.
Maar als je de realiteit ziet als een soort elektrische pulserende droom van het heelal.
Een groot pulserend bewustzijn dat zich over het hele universum uitstrekt, groeiend en krimpend in alle richtingen.
En dat representeert dan alles wat denkt en leeft.
Dan is alles 1.
Dan is de ego maar een illusie.
Snoep verstandig, lik m'n reet! :P
sinds wanneer mag een implicatie zomaar worden omgedraaidOp donderdag 18 oktober 2001 00:56 schreef cappie het volgende:
hmm..
"ik denk, dus ik ben.." is in mijn ogen het zelfde als "ik ben, dus ik ben.."
(for obvious reasons)
Hmmmm, p -> p is logisch equivalent met p, dus jij zegt in feite 'er zijn gedachten'. Dat is een leuke uitspraak, maar waarom zijn er gedachten? juist, omdat er iets is wat denkt, of zo u wilt 'gedachten heeft'. Misschien zijn deze gedachten ook wel een op zichzelf staande entiteit, maar dan zijn zij in feite gewoon dit iets. En dit iets is wat descartes 'ik' noemt.Op woensdag 17 oktober 2001 20:23 schreef Lord Daemon het volgende:
[..]
Maar dat is niet mijn conclusie, dat is 'al minder controversieel'. Mijn conclusie is eerder 'Er zijn gedachten, dus er zijn gedachten.'
Uiteindelijk is het precies hetzelfde, op een hele hoop verwarring over dit woord 'ik' na....
Build a man a fire, and he'll be warm for a day. Set a man on fire, and he'll be warm for the rest of his life - Terry Pratchett
en waarom zouden we dit zo zien? We zouden het heelal ook kunnen zien als de hersenen van een konijn waarin van alles, signaaltjes, deeltjes, heen en weer schiet en waar maar weinig uit voort komt.....maar dit slaat ook nergens op.Op donderdag 18 oktober 2001 00:45 schreef Phaerion het volgende:
Maar als je de realiteit ziet als een soort elektrische pulserende droom van het heelal.
Een groot pulserend bewustzijn dat zich over het hele universum uitstrekt, groeiend en krimpend in alle richtingen.
Iedereen is speciaal, behalve ik.
Verwijderd
Doet hij dat? Noemt hij de verzameling van gedachten "ik", of wijst hij "ik" als oorzaak van de gedachten aan? Dat is wel degelijk een verschil:Op donderdag 18 oktober 2001 02:10 schreef Diadem het volgende:
Misschien zijn deze gedachten ook wel een op zichzelf staande entiteit, maar dan zijn zij in feite gewoon dit iets. En dit iets is wat descartes 'ik' noemt.
Het gaat dus duidelijk om de oorzaak ("cause" / "producer") van gedachten.Is there not a God, or some being, by whatever name I may designate him, who causes these thoughts to arise in my mind ? But why suppose such a being, for it may be I myself am capable of producing them? Am I, then, at least not something?
<edit>
Daarmee is Descartes "ik" is dus helemaal niet ver verwijderd van wat het geloof "ziel" noemt:
</edit>But I before denied that I possessed senses or a body; I hesitate, however, for what follows from that? Am I so dependent on the body and the senses that without these I cannot exist?
Zoals mietje al aan geeft is het verschil tussen de verzameling der gedachten en de causale oorzaak van de gedachten zeker niet verwaarloosbaar. Ik stel dat de 'Ik' de verzameling der gedachten is (of misschien beter, de verzameling der disposities van gedachten; dus de verzamling die gekenmerkt wordt door uitspraken als "In een situatie A zou gedacht B optreden", onafhankelijk van of situatie A wel of niet ooit op treedt). Descartes stelt dat er een Ik is dat de causale oorzaak van die gedachten is. Maar hoe zou een verzameling de causale oorzaak van zichzelf kunnen zijn? Dat leidt bijna tot grotere problemen dan de definitie van getal A in mijn signature.Dat is een leuke uitspraak, maar waarom zijn er gedachten? juist, omdat er iets is wat denkt, of zo u wilt 'gedachten heeft'.
Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?
Verwijderd
Mijn stelling is: er is een perceptie.
Verder valt er weinig nuttigs te zeggen, wat we denken dat we zijn, dat zijn we in ieder geval niet. Van logica kunnen we niet bewijzen dat het buiten ons bestaat, de wereld is niet zoals wij hem via onze zintuigen binnenkrijgen en bijna al onze gedragingen zijn mechanismes die we zelf niet overzien!
Here we go hehehe
Hoe weet je nou dat je leeft? Dat denk je alleen maar...Op vrijdag 19 oktober 2001 18:25 schreef StratoS_V2.0 het volgende:
wat dachten jullie hier van.
"Ik leef dus ik ben"
Iedereen is speciaal, behalve ik.
Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?
Ik zeg dat er geen verschil is tussen deze 2 definities van 'ik'. Dat wil zeggen dat er op zinvolle wijze geen onderscheid te maken is tussen deze gevallen, voor elke praktische situatie of elk filosofisch vraagstuk zijn de implicaties gelijk.Op donderdag 18 oktober 2001 12:59 schreef mietje het volgende:
Doet hij dat? Noemt hij de verzameling van gedachten "ik", of wijst hij "ik" als oorzaak van de gedachten aan? Dat is wel degelijk een verschil:
Stel, er is een dieper 'ik' dat de oorzaak is van je gedachten. Dan wordt dit ik uniek en expliciet gedifiniëerd door de gedachten die hij heeft. Door de verzameling van gedachten dus. Hiermee is dus de <- implicatie bewezen.
Als er gedachten zijn moet er echter ook iets zijn wat deze gedachten denkt! Deze gedachten moeten immers ergens vandaan komen, moeten door iets gemaakt worden. Tenzij ze altijd al hebben bestaan. Dat is echter een zeer dubieuze stelling, niet alleen wetenschappelijk, ook filosofisch. Als gedachten op zichzelf staande entiteiten zijn, hoe verzamelen ze zich dan? Of is een verzameling gedachten misschien een op zichzelf staande entiteit? In dat geval is deze verzameling dan weer het gezochte 'ik'. Of deze ik wel of niet reeel is, dat boeit niet. Hiermee is dus de implicate -> bewezen, en daarmee de equivalentie.
Build a man a fire, and he'll be warm for a day. Set a man on fire, and he'll be warm for the rest of his life - Terry Pratchett
Maar integendeel. De 'ik' wordt niet alleen gedefinieerd door welke gedachtes hij heeft, maar ook door welke gedachtes hij zou hebben in andere situaties. Een analogie: zout is oplosbaar in water; je bent vast met mij eens dat dat een eigenschap van zout is, onafhankelijk van het feit of een bepaald korreltje zout wel of niet ooit eens oplost. Zelfs als zout nooit echt op zou lossen zou het nog steeds oplosbaar zijn. Je moet dus niet alleen naar 'actualities' kijken, maar ook naar 'dispositions'. De 'ik' is dus meer dan de verzamling gedachten, en de implicatie volgt niet.Stel, er is een dieper 'ik' dat de oorzaak is van je gedachten. Dan wordt dit ik uniek en expliciet gedifiniëerd door de gedachten die hij heeft. Door de verzameling van gedachten dus. Hiermee is dus de <- implicatie bewezen.
Maar 'een oorzaak hebben' is niet hetzelfde als 'een oorzaak hebben die via denken oorzaak is'. Dus ook de andere implicatie klopt niet.Als er gedachten zijn moet er echter ook iets zijn wat deze gedachten denkt! Deze gedachten moeten immers ergens vandaan komen, moeten door iets gemaakt worden.
Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?
Maar je hebt zelf gezegd:Op zondag 21 oktober 2001 00:13 schreef Lord Daemon het volgende:
Maar integendeel. De 'ik' wordt niet alleen gedefinieerd door welke gedachtes hij heeft, maar ook door welke gedachtes hij zou hebben in andere situaties. Een analogie: zout is oplosbaar in water; je bent vast met mij eens dat dat een eigenschap van zout is, onafhankelijk van het feit of een bepaald korreltje zout wel of niet ooit eens oplost. Zelfs als zout nooit echt op zou lossen zou het nog steeds oplosbaar zijn. Je moet dus niet alleen naar 'actualities' kijken, maar ook naar 'dispositions'. De 'ik' is dus meer dan de verzamling gedachten, en de implicatie volgt niet.
"Ik stel dat de 'Ik' de verzameling der gedachten is (of misschien beter, de verzameling der disposities van gedachten; dus de verzamling die gekenmerkt wordt door uitspraken als "In een situatie A zou gedacht B optreden", onafhankelijk van of situatie A wel of niet ooit op treedt)."
Dus als jij (en ik, want ik gebruik jouw definitie hier) het hebt over de verzameling gedachtes heb ik het al reeds over alle 'dispostions'. Anders zou deze implicatie inderdaad niet gelden (gelukkig)... Maar dat doet hij, by your own definition, dus wel...
Ik heb ook nooit beweerd dat de oorzaak 'denken' is. Ik beweer slechts dat er een oorzaak moet zijn, en dat je die oorzaak 'ik' kunt noemen.Maar 'een oorzaak hebben' is niet hetzelfde als 'een oorzaak hebben die via denken oorzaak is'. Dus ook de andere implicatie klopt niet.
*** edit *** Hoe kan dat nou? Hij neemt de italic uit jouw quote niet goed over? vaaag, nouja, ff goed gezet...
Build a man a fire, and he'll be warm for a day. Set a man on fire, and he'll be warm for the rest of his life - Terry Pratchett
Verwijderd
Ik doe eens wat wilde onbewezen stellingen. Ik stel dat ons denken veroorzaakt wordt door zintuigelijke impulsen die associatieketens triggeren, maw. dat alle denken perceptie is. Dan stel ik dat het "ik" de historische associatieve verzameling van die percepties is. Hiermee kan ik geen absolute zekerheid over "mijn disposities" geven, maar dat lijkt me ook correct, van dingen die ik niet meegemaakt heb kan ik niet exact voorspellen hoe ik daarop reageren zal.Op zondag 21 oktober 2001 00:21 schreef Diadem het volgende:
Ik heb ook nooit beweerd dat de oorzaak 'denken' is. Ik beweer slechts dat er een oorzaak moet zijn, en dat je die oorzaak 'ik' kunt noemen.
Zo, een "ik" als verzameling van gedachten en toch een veroorzaker voor ons denken. We hebben daarmee wel geen geen vrije wil meer, maar zijn een soort "lerende reactiemachines", het product van de fenomenen die onze zintuigen registreren en zo ons denken veroorzaken. Vrije wil is volgens mij alleen mogelijk wanneer het "ik" de veroorzaker van de gedachten is.
(Ik besef de zwakte van mijn stellingen, maar ik vind het twijfelachtig dat je zekerheden over je disposities kunt geven, dan heb ik liever een dynamisch "ik".)
Hier is het stuk uit "Voorbij Goed en Kwaad" waar Nietzsche zich buigt over deze stelling:
Er zijn nog altijd onschuldige zelfobserveerders die geloven dat er 'onmiddellijke zekerheden' zijn, bijvoorbeeld 'ik denk', of, volgens het bijgeloof van Schopenhauer, 'ik wil': als kreegt het kennen hier zijn object zuiver en naakt voor het grijpen, als 'ding-op-zichzelf', en vond er noch van de kant van het subject, noch van de kant van het object een vervalsing plaats. Dat er echter in 'onmiddellijke zekerheid', evenals in 'absolute kennis' en 'ding-op-zichzelf', een contradictio in adjecto besloten ligt, zal ik uitentreure blijven herhalen: men zou zich eindelijk eens van de verleiding van de woorden moeten losmaken! Het volk mag dan geloven dat het kennen een uitputtend kennen is, de filosoof moet zichzelf voorhouden: als ik het proces ontleed dat in de stelling 'ik denk' wordt uitgedrukt, krijg ik een reeks vermetele beweringen die moeilijk, zo niet onmogelijk te funderen zijn, - bijvoorbeeld dat ik het ben die denkt, dat er zelfs maar iets moet zijn dat denkt, dat denken een activiteit is, een gevolg van de kant van een wezen dat als oorzaak wordt gedacht, dat er een 'Ik' is, en tenslotte, dat al vaststaat wat denken moet worden genoemd, - dat ik weet wat denken is. Want als ik daar zelf niet al een beslissing over genomen had, waaraan zou ik dan moeten afmeten of hetgeen op dit moment gebeurt misschien geen 'willen' of 'voelen' is? Genoeg, ieder 'ik denk' veronderstelt dat ik mijn toestand van dit ogenblik met andere toestanden die ik van mijzelf ken vergelijk om vast te stellen wat hij is: door deze verwijzing naar een ander 'weten' heb ik in elk geval geen onmiddellijke zekerheid over mijn toestand. - In plaats van met de 'onmiddellijke zekerheid', waaraan het volk in dit geval misschien gelooft, krijgt de filosoof aldus met een reeks metafysische problemen te maken, waarlijke gewetensvragen van het intellect, die luiden: 'Waaraan ontleen ik het begrip denken? Waarom geloof ik aan oorzaak en gevolg? Wat geeft mij het recht te spreken van een Ik, en zelfs van een Ik als oorzaak, en ten slotte ook nog van een Ik als gedachteoorzaak?' Wie het aandurft, met een beroep op een soort intuïtie van de kennis, die metafysische vragen dadelijk te beantwoorden, zoals degene doet die zegt: 'ik denk en weet dat dit tenminste waar, werkelijk, zeker is' - die zal tegenwoordig bij een filosoof een glimlach en twee vraagtekens tevoorschijn roepen. 'Mijnheer,' zal de filosoof hem misschien te verstaan geven, 'het is onwaarschijnlijk dat u zich niet vergist: maar waarom ook met alle geweld waarheid?' -
Welch Schauspiel! Aber ach! ein Schauspiel nur!
Wo fass ich dich, unendliche Natur?