Het bouwen van een multi-processor systeem wordt makkelijker indien de processor het ondersteunt, maar dat is niet essentieel.
De opkomst van de PentiumPro MP-systemen werd erg vergemakkelijkt doordat de processor al voorbereid was om met maximaal 4 samen te werken in SMP-confguratie (Symmetrical Multi Processing).
De Pentium-1 was echter alleen ontworpen voor een 2-processor asymmetrische opstelling, waar naast een gewone P-1 een speciale slave-P-1 werd gebruikt (de master-processor kon dan load overhevelen naar de slave). De meeste MP-mobo''s gebaseerd op P-1 zijn echter SMP, waarvoor dan speciale chipsets werden ontwikkeld (tot voor kort beheerde ik o.a. een NCR-cluster van 3 nodes met elk 8 P-1/133 processoren).
Zo zijn ook multi-486-borden ontwikkeld waarbij dus ook alle MP-functionaliteit in de speciale chipsets zaten.
Zeldzamer, maar ook bestaand, zijn multi-386-borden, maar die zijn met name weinig populair geweest omdat er nog geen OS was wat er gebruik van kon maken. MP met een 386 is nog relatief simpel omdat het geheugen-management virtueel geheugen ondersteunt.
Er zijn zelfs MP-borden gemaakt op basis van de 8086, 8088 en 80286, maar doordat hier ook hele speciale trucs voor het geheugen-management moest worden uitgehaald, zijn deze alleen voor hele speciale doeleinden gebouwd, niet voor de gewone eind-gebruikers (het prijs-kaartje was "interessant").
En als je nog verder in de historie teruggaat vind je op universiteiten zelfs MPP (Massive Parallel Processing) systemen gebaseerd op processoren als de Z80, 6502 en 6510 (die populair werden in respectievelijk de Sinclair ZX-80/-81, de eerste Apple''s en de Commodore Vic-20, en de Commodore 64).
The number of things that Arthur couldn't believe he was seeing was fairly large