Imazighen (Berbers):
Imazighen zijn in Europa vooral bekend onder de naam Berbers. Ze geven de voorkeur om Imazighen te worden genoemd, maar in deze tekst zal de benaming Berbers aangehouden worden. Berbers leven in heel Noord Afrika, van Egypte tot aan Marokko. Marokko bestaat dus uit twee bevolkingsgroepen: de Berbers en de Arabieren, en is dus een multicultureel en meertalig land (net als de andere Noordafrikaanse landen). De meeste Marokkanen in Nederland en België (en ook in de andere Europese landen) zijn Berbers. In Nederland is dat ongeveer 93%. Berbers zijn de oorspronkelijke bewoners van Noord Afrika, ze leven er al ruim 10.000 jaar. Tamazight is de officiële naam van de Berbertaal, de oorspronkelijke taal van Noord Afrika. Deze taal wordt een Hamito-semitische taal genoemd, soms ook wel als Afro-aziatische taal aangeduid. Het wordt in alle Noordafrikaanse landen gesproken, het meest in Algerije en Marokko. Door de migratie zijn er ook nu in het buitenland veel sprekers van deze taal te vinden. Er zijn geen exacte gegevens hierover. Men schat het aantal Berbers buiten Noord Afrika tussen de twee en twee en een half miljoen. De meesten zijn wonen in West-Europa. Gevolgd door Noord-Amerika, het Midden -Oosten en Australië. Berbers hebben ook een heel eigen schrift: het Tifinagh. Ook kan het Berbers geschreven worden in het Latijnse schrift, uit praktische overwegingen gebeurt dit het meest.
Officiële Status:
Tamazight wordt in Noord Afrika niet erkend. De Berbertaal en -cultuur wordt stilzwijgend maar actief bestreden, er is sprake van systematische discriminatie jegens Berbers en een grote ongelijkheid tussen de Berberse en Arabische bevolking. Alle Noord-Afrikaanse landen claimen Arabische landen te zijn en zijn sinds hun onafhankelijkheid bezig met arabisering: een proces om de Berbers hun taal en cultuur te ontnemen en ze de Arabische taal en cultuur op te dringen. Er zijn geen betrouwbare cijfers m.b.t het aantal Berbers-sprekers. Autoriteiten geven het niet vrij. Officiële cijfers van de regeringen: Marokko 45% en Algerije 25%. Deze cijfers zijn te laag. Het aantal Berbers-sprekers in Marokko wordt door NOG''s (onafhankelijke organisaties) vaak geschat op 65%. Dit cijfer lijkt betrouwbaarder aangezien de Fransen, vlak voor de onafhankelijkheid, telden dat ongeveer 75% van Marokko Berbers sprak. De meeste Berber mannen zijn tweetalig, maar kunnen vaak geen Arabisch schrijven of lezen. Vrouwen spreken over het algemeen helemaal geen Arabisch. Analfabetisme in Noord Afrika is het hoogst bij de Berbers (hoger in Marokko dan in Algerije), bij vrouwen is analfabetisme 80-100% op het platteland.
Arabisering:
Arabisering is, zoals reeds gesteld, een proces om de Berbers hun taal en cultuur te ontnemen en ze de Arabische taal en cultuur op te dringen. Er is dus sprake van discriminatie van een hele bevolkingsgroep op basis van ras, taal en cultuur. In Algerije is een vrij openlijke arabisering, in Marokko een meer "soft-arabization", d.w.z. dat men er niet openlijk voor uitkomt. Berbers die zich bezig durven te houden met hun taal en cultuur, in welke vorm dan ook, worden afgeschilderd als separatisten en anti-islamisten, ze kunnen gearresteerd worden omdat ze een gevaar voor de eenheid zouden vormen. Een voorbeeld: in 1994 werden 4 Berbers die een kalender in hun taal uitgegeven hadden gearresteerd en veroordeeld tot gevangenisstraffen. Dergelijke schendingen van de mensenrechten werden scherp veroordeeld door Amnesty International, vaak zonder veel resultaat. Berbers verzetten zich steeds meer tegen deze arabisering. Zo komt in 1990 het Verdrag van Agadir (Marokko) tot stand: 6 grote landelijke organisatie roepen op de discriminatie jegens Berbers te staken. Op 1 van de eisen van dit verdrag werd ingegaan, Berbers op de Marokkaanse tv. Maar op wat voor een manier: de Berbers kregen slechts 4 minuten op de Marokkaanse tv!
In 2000 verschijnt het Manifeste Berbère: een manifest dat openlijk de discriminatie van de Berbers in Marokko bespreekt en de gevolgen hiervan. Dit werd ondertekend door 229 industriëlen, intellectuelen, academici, schrijvers en artiesten. Dit manifest werd afkeurend ontvangen, en er werden pogingen gedaan om het niet openbaar te maken. Het manifest heeft de hand kunnen leggen op geheime stukken. Hieruit blijkt dat Arabisch-nationalisten in Marokko kort na 1957 een eigen agenda hadden: de bestrijding van de Berber taal en cultuur. Daartoe liet men een leger onderwijzers uit het Midden Oosten komen, dat in Berbergebieden werd ingezet om de kinderen zo snel mogelijk te arabiseren. Alles wat Berbers was werd afgedaan als minderwaardig, primitief en een gevaar voor de eenheid. De lessen waren (en zijn nog steeds) helemaal in het Arabisch, hierdoor is de schooluitval onder Berbers het hoogst: kleine kinderen verstaan niet wat hun leraren vertellen. In de jaren ''70 en ''80 werden Berbers die belangrijke functies hadden bij sommige ministeries vervroegd met pensioen gestuurd en vervangen door Arabieren. Andere belangrijke ministeries waren per definitie voor Berbers gesloten. Zelfs Berber-voornamen werden verboden; Berbers mogen hun kind alleen een Arabische voornaam geven, hem/haar vernoemen naar zijn/haar opa of oma is daarmee niet meer mogelijk. Daarnaast is men sinds de onafhankelijkheid bezig om in rap tempo alle Berbernamen van steden, dorpen, plaatsen, rivieren, en bergen te vervangen door Arabische namen. Dit zijn slechts enkele voorbeelden van de arabisering.
Een aantal Berber gemeenschappen is ondertussen voorgoed verdwenen. Zij zijn hun taal als gevolg van een hard arabiseringsbeleid helemaal verloren en spreken alleen nog Arabisch. De taal en cultuur van de nog bestaande Berber-gemeenschappen staan onder grote druk. Daarom worden de Berbers sinds 1994 erkend als inheems volk, d.w.z. een volk dat bedreigd wordt in zijn bestaan.
Niet alleen op cultureel gebied heeft de arabisering consequenties gehad, ook economisch en sociaal; Het slechts zijn de Berbers uit het Rif (Marokko) er aan toe, het armste gebied van Marokko. Zij zijn in 1958 in opstand gekomen, en nadat deze bloedig werd neergeslagen, is er in dit gebied bijna geen economische investering meer gedaan. De meeste Berbers werden, als gevolg van de sociale en economische misère in hun gebieden, gedwongen om te immigreren. Vandaar dat de meeste Noord-Afrikaanse immigranten van Berber origine zijn.
Geografie van de taal:
Er bestaan verschillende talen. De overeenkomsten zijn groot, er zijn fonologische verschillen (uitspraak/accent) en verschillen in woordenschat (voornamelijk in leenwoorden uit andere talen). De grammatica van de taal is overal dezelfde.
Marokko:
Tarifit: Noord/Noord Oost Marokko (Rif). Wereldwijd 2 miljoen sprekers (officieel, waarschijnlijk veel meer). Landen van migratie, vooral: België, Duitsland, Nederland en Spanje.
Tamazight: Centraal Marokko (Middel en Hoge Atlas). Wereldwijd 3 miljoen sprekers (officieel, waarschijnlijk veel meer). Geen gegevens in het buitenland.
Tashelhit: Zuid/Zuid West Marokko (Westelijk Hoge Atlas, Vallei van Sous en Anti Atlas) Wereldwijd 3 miljoen sprekers (officieel, waarschijnlijk veel meer). Landen van migratie, vooral: Frankrijk, België, Duitsland en Noord Amerika (Canada).
Algerije:
Taqbaylit: Noord Noord Oost Algerije (Kabylië) Wereldwijd 7 miljoen (officieel, waarschijnlijk veel meer). Landen van migratie, vooral: Frankrijk. Taqbaylit is de belangrijkste Berber taal in Algerije.
Andere zijn Toeareg, Shawi, Shenua en Mzab.
Andere landen:
Berbers wordt verder in de volgende landen gesproken: Mali (Noord), Niger (Noord), Tunesië (Zuid-Oost), Libië (Noord-West), Oase van Siwa (West Egypte). Berbers werd tot de 17de eeuw ook op de Canarische Eilanden gesproken, de oorspronkelijke bewoners hiervan zijn Berbers. De taal is verdwenen enkele decennia na de kolonisatie door de Spanjaarden. Echter: de bewoners beschouwen zichzelf nog steeds Berbers.
Door hoeveel mensen wereldwijd Berbers gesproken wordt is onduidelijk. Volgens officiële cijfers van de regeringen in totaal zo''n 20 miljoen, volgens onofficiële cijfers van onafhankelijk organisaties 26 miljoen.
Vormen van Organisatie:
Berbers hebben zich altijd in de loop van de eeuwen zichzelf op plaatselijke (dorpsraad) en op regionaal (confederatie) als op landelijke (federale, koningrijk) niveau georganiseerd. Dit was altijd het geval tot in de moderne tijden. Echter tijdens en na het kolonialisme zijn deze traditionele vormen van organisatie door de Arabische machthebbers in Noord Afrika overbodig verklaard. Tussen 1956 en 1958 vond in Marokko op landelijk niveau de afschaffing van het administratieve en juridische systeem van de Berbers plaats: Izref genaamd.
Toch zijn er direct na de onafhankelijkheid in de jaren 50 en 60 organisaties ontstaan die ondergronds Berbers organiseerden en voor hun belangen opkwamen. Pas vanaf de jaren 90 zijn er steeds meer organisaties bijgekomen die min of meer openlijk actief zijn. In Algerije zijn er vakbonden en politieke partijen. De Canarische Eilanden vormen een uitzondering. Daar zijn Berbers vrijer geweest om zichzelf in politieke partijen en vakbonden te organiseren. In Marokko is er geen Berber politieke partij omdat de grondwet het oprichten van politieke partijen op grond van etniciteit verbiedt. Ironisch genoeg geldt dit niet voor Arabische politieke partijen. Wereldwijd zijn Berbers dus in meer dan 200 verschillende culturele en politieke organen georganiseerd. De belangrijkste is het Amazigh Wereld Congres, opgericht in 1995. Dit Congres is de verzameling van de meeste organen. Het hoofdkantoor staat in Parijs. De WAC (World Amazigh Congres) behartigt de belangen en de rechten van de Berbers op internationaal niveau.
Onderwijs en onderzoek:
Er is geen onderwijs mogelijk in het Berbers in Marokko. In Algerije is er wel een Instituut voor het onderwijzen van de taal. Ondanks de politieke opening van de laatste decennia van Marokko en Algerije is de tegenwerking van deze taal nog steeds sterk voelbaar. Er is sinds de onafhankelijkheid een officieel program om Noord Afrika te arabiseren. Deze politiek wordt nog officieel in werking gesteld. Op 20 Augustus 1994 beloofde wijlen koning Hassan II van Marokko dat er onderwijs in het Berbers zou komen. Deze belofte werd nooit nagekomen. Ook de nieuwe koning Mohammed VI beloofde onderwijs in het Berbers. Maar daar bleef het bij: er werden en worden geen leraren opgeleid, noch leerboeken geschreven. Deze belofte wordt dus tot op heden niet nagekomen.
Er bestaan in Noord Afrika geen serieuze instellingen om de taal te onderzoeken, te onderwijzen of te ordenen. In het buitenland is dit wel het geval. De belangrijkste en oudste academische instelling is het INALCO (Institut des Langues et Civilisations Orientales) te Parijs. Geleid door Berber academici biedt deze instelling een uitgebreid program op allerlei niveaus en onderzoeksgebieden aan. De instelling is sinds 1992 officieel door het Franse Ministerie van Onderwijs erkend.
Media:
Reeds voor de onafhankelijkheid waren er publicaties van en over Berbers te vinden. Na de onafhankelijkheid werden ze verboden. Toch ontstonden er veel publicaties. Deze waren echter illegaal en uitsluitend bedoeld voor eigen kring. Soms werden ze door migranten in het buitenland gedrukt en verspreid omdat er geen drukmogelijkheden in het thuisland waren. Voorbeeld van zo''n publicatie was Tiwizi n Tmazight (Frankrijk, 1954). Dit was altijd het geval tot beginjaren 90. Tegenwoordig zijn er meer kranten en tijdschriften die op de markt verschijnen. Deze opening jegens de geschreven media geldt nog niet voor Radio en Televisie. Daarom is er in 1999 een radio (24 u/d) vanuit Frankrijk te ontvangen. Ook begin dit jaar is het eerste Berber TV Station per satelliet gelanceerd. Deze is echter gecodeerd en men moet dus een hoog kijkgeld betalen, dit is nodig om de kosten te kunnen dekken. Hierdoor is het echter voor veel Berbers niet betaalbaar.
De enige media waarop de Noordafrikaanse landen helemaal geen grip hebben is die van de muziek. In de jaren zeventig deed de cassetterecorder zijn intrede in Noord Afrika. Dit resulteerde in een boom van muziekbandjes in de eigen Berber taal. De overheden hebben dit fenomeen onderschat en hadden ook niet de middelen om dit te censureren. En juist de muziek in de eigen Berber taal heeft er in hoge mate toe bijgedragen dat deze taal levendig gehouden werd. Ook heeft het het bewustzijn van de eigen identiteit versterkt.
Berbers in Nederland:
Er leven ongeveer 250.000 Marokkanen in Nederland (telling december 1999). In 1984 heeft het CBS een steekproef uitgevoerd onder 1098 Marokkaanse families met het volgende resultaat:
- 68% Berbers uit het Rif
- 15% Berbers uit het Sous
- 10% Berbers uit het Atlas
- 7% Arabische Marokkanen
De overgrote meerderheid van de Marokkanen is dus Berbers, voornamelijk uit het Rif-gebied (Noord Marokko). Toch is het Nederlandse beleid ten aanzien van Marokkanen vrijwel geheel afgestemd op de Arabische Marokkanen, en bijna niet op de Berbers. Zo heeft Nederland besloten om Marokkanen de mogelijkheid te geven op onderwijs in eigen taal. Echter alleen in het Arabisch. Dat de moedertaal van de meeste Marokkanen Berbers is daar wordt geen rekening meegehouden. Het enige land waar onderwijs in het Berbers gegeven wordt is Frankrijk. Elk jaar melden zich 12.000 kandidaten voor het eindexamen, en het worden er steeds meer. Daarmee is Berbers de meest gevraagde niet Europese taal als keuzevak op de middelbare school in Frankrijk. Het is in Frankrijk al sinds 1973 mogelijk Berbers als keuzevak op de middelbare school te volgen. Sinds 1983 wordt het op enkele basisscholen onderwezen.
Bij de geschiedenislessen van Marokko, in Nederland, komt alleen de Arabische geschiedenis aan bod komt, die van de Berbers niet. En in Nederlandse bibliotheken worden voor Marokkanen veel kranten, tijdschriften en boeken in het Arabisch te leen aangeboden. In het Berbers vind je hier niets. Nederland heeft twee omroepen die programma''s voor alle Marokkanen zouden moeten maken: de NPS en de NMO (Nederlandse Moslim Omroep). Hoewel zo''n 93% van de Marokkanen Berbers is zijn nog geen 20% van de programma''s in het Berbers, de rest is in het Arabisch. Het grootste deel van de Marokkanen is dus niet gebaat bij de programma''s van de NPS. De NMO maken helemaal geen programma''s in het Berbers. Al hun uitzendingen voor Marokkanen zijn in het Arabisch. Dit terwijl uit verschillende onderzoeken blijkt dat de Berbers het meest gehecht zijn aan hun geloof. Juist voor de Berbers zijn de deze tv programma''s van groot belang, de Arabische Marokkanen hebben de keuze uit een heleboel andere Arabische tv-zenders (zoals MBC - Middle East Broadcasting), een luxe waaraan het de Berbers aan ontbreekt.
Als gevolg van dit gebrek aan informatie in het Berbers en voor Berbers zijn de laatste jaren een heleboel Berber verenigingen ontstaan. En sinds eind 1998 heeft Nederland zijn eerste Berber theatergroep: Amazigh Stichting voor Theater. In Nederland is het wel mogelijk om Berbers op academisch niveau te studeren aan de Rijksuniversiteit van Leiden en van Utrecht. Ook is er een leerboek Berbers verkrijgbaar in de Nederlandse taal, geschreven door dr. Aissati (verbonden aan de universiteit in Tilburg).
Naslagwerk:
Er bestaan verschillende woordenboeken. Bijna elke variant (streektaal) van het Berbers heeft een eigen woordenboek. Het oudste woordenboek dateert uit de Middeleeuwen. Ook zijn verschillende leerboeken Berbers, de meeste in de Franse taal. Er bestaat ook een Encyclopedie van de Berber Taal en Cultuur. Het project is begin jaren zeventig met behulp van de UNESCO gestart. Het eerste deel verscheen in 1984. Tot nu toe verschenen er 22 delen (tot en met de letter Hi. 3461 bladzijden). De encyclopedie wordt in Frankrijk door uitgever Edi_Sud verzorgd.
Op internet is een uitgebreid netwerk van Berber sites te vinden. Deze bieden redelijk veel informatie aan. Een daarvan is RifWeb: http://rif.couscous.nl. Hier zijn ook links naar andere Berber sites te vinden. Het aantal Berber sites op internet neemt gelukkig sterk toe.
Imazighen zijn in Europa vooral bekend onder de naam Berbers. Ze geven de voorkeur om Imazighen te worden genoemd, maar in deze tekst zal de benaming Berbers aangehouden worden. Berbers leven in heel Noord Afrika, van Egypte tot aan Marokko. Marokko bestaat dus uit twee bevolkingsgroepen: de Berbers en de Arabieren, en is dus een multicultureel en meertalig land (net als de andere Noordafrikaanse landen). De meeste Marokkanen in Nederland en België (en ook in de andere Europese landen) zijn Berbers. In Nederland is dat ongeveer 93%. Berbers zijn de oorspronkelijke bewoners van Noord Afrika, ze leven er al ruim 10.000 jaar. Tamazight is de officiële naam van de Berbertaal, de oorspronkelijke taal van Noord Afrika. Deze taal wordt een Hamito-semitische taal genoemd, soms ook wel als Afro-aziatische taal aangeduid. Het wordt in alle Noordafrikaanse landen gesproken, het meest in Algerije en Marokko. Door de migratie zijn er ook nu in het buitenland veel sprekers van deze taal te vinden. Er zijn geen exacte gegevens hierover. Men schat het aantal Berbers buiten Noord Afrika tussen de twee en twee en een half miljoen. De meesten zijn wonen in West-Europa. Gevolgd door Noord-Amerika, het Midden -Oosten en Australië. Berbers hebben ook een heel eigen schrift: het Tifinagh. Ook kan het Berbers geschreven worden in het Latijnse schrift, uit praktische overwegingen gebeurt dit het meest.
Officiële Status:
Tamazight wordt in Noord Afrika niet erkend. De Berbertaal en -cultuur wordt stilzwijgend maar actief bestreden, er is sprake van systematische discriminatie jegens Berbers en een grote ongelijkheid tussen de Berberse en Arabische bevolking. Alle Noord-Afrikaanse landen claimen Arabische landen te zijn en zijn sinds hun onafhankelijkheid bezig met arabisering: een proces om de Berbers hun taal en cultuur te ontnemen en ze de Arabische taal en cultuur op te dringen. Er zijn geen betrouwbare cijfers m.b.t het aantal Berbers-sprekers. Autoriteiten geven het niet vrij. Officiële cijfers van de regeringen: Marokko 45% en Algerije 25%. Deze cijfers zijn te laag. Het aantal Berbers-sprekers in Marokko wordt door NOG''s (onafhankelijke organisaties) vaak geschat op 65%. Dit cijfer lijkt betrouwbaarder aangezien de Fransen, vlak voor de onafhankelijkheid, telden dat ongeveer 75% van Marokko Berbers sprak. De meeste Berber mannen zijn tweetalig, maar kunnen vaak geen Arabisch schrijven of lezen. Vrouwen spreken over het algemeen helemaal geen Arabisch. Analfabetisme in Noord Afrika is het hoogst bij de Berbers (hoger in Marokko dan in Algerije), bij vrouwen is analfabetisme 80-100% op het platteland.
Arabisering:
Arabisering is, zoals reeds gesteld, een proces om de Berbers hun taal en cultuur te ontnemen en ze de Arabische taal en cultuur op te dringen. Er is dus sprake van discriminatie van een hele bevolkingsgroep op basis van ras, taal en cultuur. In Algerije is een vrij openlijke arabisering, in Marokko een meer "soft-arabization", d.w.z. dat men er niet openlijk voor uitkomt. Berbers die zich bezig durven te houden met hun taal en cultuur, in welke vorm dan ook, worden afgeschilderd als separatisten en anti-islamisten, ze kunnen gearresteerd worden omdat ze een gevaar voor de eenheid zouden vormen. Een voorbeeld: in 1994 werden 4 Berbers die een kalender in hun taal uitgegeven hadden gearresteerd en veroordeeld tot gevangenisstraffen. Dergelijke schendingen van de mensenrechten werden scherp veroordeeld door Amnesty International, vaak zonder veel resultaat. Berbers verzetten zich steeds meer tegen deze arabisering. Zo komt in 1990 het Verdrag van Agadir (Marokko) tot stand: 6 grote landelijke organisatie roepen op de discriminatie jegens Berbers te staken. Op 1 van de eisen van dit verdrag werd ingegaan, Berbers op de Marokkaanse tv. Maar op wat voor een manier: de Berbers kregen slechts 4 minuten op de Marokkaanse tv!
In 2000 verschijnt het Manifeste Berbère: een manifest dat openlijk de discriminatie van de Berbers in Marokko bespreekt en de gevolgen hiervan. Dit werd ondertekend door 229 industriëlen, intellectuelen, academici, schrijvers en artiesten. Dit manifest werd afkeurend ontvangen, en er werden pogingen gedaan om het niet openbaar te maken. Het manifest heeft de hand kunnen leggen op geheime stukken. Hieruit blijkt dat Arabisch-nationalisten in Marokko kort na 1957 een eigen agenda hadden: de bestrijding van de Berber taal en cultuur. Daartoe liet men een leger onderwijzers uit het Midden Oosten komen, dat in Berbergebieden werd ingezet om de kinderen zo snel mogelijk te arabiseren. Alles wat Berbers was werd afgedaan als minderwaardig, primitief en een gevaar voor de eenheid. De lessen waren (en zijn nog steeds) helemaal in het Arabisch, hierdoor is de schooluitval onder Berbers het hoogst: kleine kinderen verstaan niet wat hun leraren vertellen. In de jaren ''70 en ''80 werden Berbers die belangrijke functies hadden bij sommige ministeries vervroegd met pensioen gestuurd en vervangen door Arabieren. Andere belangrijke ministeries waren per definitie voor Berbers gesloten. Zelfs Berber-voornamen werden verboden; Berbers mogen hun kind alleen een Arabische voornaam geven, hem/haar vernoemen naar zijn/haar opa of oma is daarmee niet meer mogelijk. Daarnaast is men sinds de onafhankelijkheid bezig om in rap tempo alle Berbernamen van steden, dorpen, plaatsen, rivieren, en bergen te vervangen door Arabische namen. Dit zijn slechts enkele voorbeelden van de arabisering.
Een aantal Berber gemeenschappen is ondertussen voorgoed verdwenen. Zij zijn hun taal als gevolg van een hard arabiseringsbeleid helemaal verloren en spreken alleen nog Arabisch. De taal en cultuur van de nog bestaande Berber-gemeenschappen staan onder grote druk. Daarom worden de Berbers sinds 1994 erkend als inheems volk, d.w.z. een volk dat bedreigd wordt in zijn bestaan.
Niet alleen op cultureel gebied heeft de arabisering consequenties gehad, ook economisch en sociaal; Het slechts zijn de Berbers uit het Rif (Marokko) er aan toe, het armste gebied van Marokko. Zij zijn in 1958 in opstand gekomen, en nadat deze bloedig werd neergeslagen, is er in dit gebied bijna geen economische investering meer gedaan. De meeste Berbers werden, als gevolg van de sociale en economische misère in hun gebieden, gedwongen om te immigreren. Vandaar dat de meeste Noord-Afrikaanse immigranten van Berber origine zijn.
Geografie van de taal:
Er bestaan verschillende talen. De overeenkomsten zijn groot, er zijn fonologische verschillen (uitspraak/accent) en verschillen in woordenschat (voornamelijk in leenwoorden uit andere talen). De grammatica van de taal is overal dezelfde.
Marokko:
Tarifit: Noord/Noord Oost Marokko (Rif). Wereldwijd 2 miljoen sprekers (officieel, waarschijnlijk veel meer). Landen van migratie, vooral: België, Duitsland, Nederland en Spanje.
Tamazight: Centraal Marokko (Middel en Hoge Atlas). Wereldwijd 3 miljoen sprekers (officieel, waarschijnlijk veel meer). Geen gegevens in het buitenland.
Tashelhit: Zuid/Zuid West Marokko (Westelijk Hoge Atlas, Vallei van Sous en Anti Atlas) Wereldwijd 3 miljoen sprekers (officieel, waarschijnlijk veel meer). Landen van migratie, vooral: Frankrijk, België, Duitsland en Noord Amerika (Canada).
Algerije:
Taqbaylit: Noord Noord Oost Algerije (Kabylië) Wereldwijd 7 miljoen (officieel, waarschijnlijk veel meer). Landen van migratie, vooral: Frankrijk. Taqbaylit is de belangrijkste Berber taal in Algerije.
Andere zijn Toeareg, Shawi, Shenua en Mzab.
Andere landen:
Berbers wordt verder in de volgende landen gesproken: Mali (Noord), Niger (Noord), Tunesië (Zuid-Oost), Libië (Noord-West), Oase van Siwa (West Egypte). Berbers werd tot de 17de eeuw ook op de Canarische Eilanden gesproken, de oorspronkelijke bewoners hiervan zijn Berbers. De taal is verdwenen enkele decennia na de kolonisatie door de Spanjaarden. Echter: de bewoners beschouwen zichzelf nog steeds Berbers.
Door hoeveel mensen wereldwijd Berbers gesproken wordt is onduidelijk. Volgens officiële cijfers van de regeringen in totaal zo''n 20 miljoen, volgens onofficiële cijfers van onafhankelijk organisaties 26 miljoen.
Vormen van Organisatie:
Berbers hebben zich altijd in de loop van de eeuwen zichzelf op plaatselijke (dorpsraad) en op regionaal (confederatie) als op landelijke (federale, koningrijk) niveau georganiseerd. Dit was altijd het geval tot in de moderne tijden. Echter tijdens en na het kolonialisme zijn deze traditionele vormen van organisatie door de Arabische machthebbers in Noord Afrika overbodig verklaard. Tussen 1956 en 1958 vond in Marokko op landelijk niveau de afschaffing van het administratieve en juridische systeem van de Berbers plaats: Izref genaamd.
Toch zijn er direct na de onafhankelijkheid in de jaren 50 en 60 organisaties ontstaan die ondergronds Berbers organiseerden en voor hun belangen opkwamen. Pas vanaf de jaren 90 zijn er steeds meer organisaties bijgekomen die min of meer openlijk actief zijn. In Algerije zijn er vakbonden en politieke partijen. De Canarische Eilanden vormen een uitzondering. Daar zijn Berbers vrijer geweest om zichzelf in politieke partijen en vakbonden te organiseren. In Marokko is er geen Berber politieke partij omdat de grondwet het oprichten van politieke partijen op grond van etniciteit verbiedt. Ironisch genoeg geldt dit niet voor Arabische politieke partijen. Wereldwijd zijn Berbers dus in meer dan 200 verschillende culturele en politieke organen georganiseerd. De belangrijkste is het Amazigh Wereld Congres, opgericht in 1995. Dit Congres is de verzameling van de meeste organen. Het hoofdkantoor staat in Parijs. De WAC (World Amazigh Congres) behartigt de belangen en de rechten van de Berbers op internationaal niveau.
Onderwijs en onderzoek:
Er is geen onderwijs mogelijk in het Berbers in Marokko. In Algerije is er wel een Instituut voor het onderwijzen van de taal. Ondanks de politieke opening van de laatste decennia van Marokko en Algerije is de tegenwerking van deze taal nog steeds sterk voelbaar. Er is sinds de onafhankelijkheid een officieel program om Noord Afrika te arabiseren. Deze politiek wordt nog officieel in werking gesteld. Op 20 Augustus 1994 beloofde wijlen koning Hassan II van Marokko dat er onderwijs in het Berbers zou komen. Deze belofte werd nooit nagekomen. Ook de nieuwe koning Mohammed VI beloofde onderwijs in het Berbers. Maar daar bleef het bij: er werden en worden geen leraren opgeleid, noch leerboeken geschreven. Deze belofte wordt dus tot op heden niet nagekomen.
Er bestaan in Noord Afrika geen serieuze instellingen om de taal te onderzoeken, te onderwijzen of te ordenen. In het buitenland is dit wel het geval. De belangrijkste en oudste academische instelling is het INALCO (Institut des Langues et Civilisations Orientales) te Parijs. Geleid door Berber academici biedt deze instelling een uitgebreid program op allerlei niveaus en onderzoeksgebieden aan. De instelling is sinds 1992 officieel door het Franse Ministerie van Onderwijs erkend.
Media:
Reeds voor de onafhankelijkheid waren er publicaties van en over Berbers te vinden. Na de onafhankelijkheid werden ze verboden. Toch ontstonden er veel publicaties. Deze waren echter illegaal en uitsluitend bedoeld voor eigen kring. Soms werden ze door migranten in het buitenland gedrukt en verspreid omdat er geen drukmogelijkheden in het thuisland waren. Voorbeeld van zo''n publicatie was Tiwizi n Tmazight (Frankrijk, 1954). Dit was altijd het geval tot beginjaren 90. Tegenwoordig zijn er meer kranten en tijdschriften die op de markt verschijnen. Deze opening jegens de geschreven media geldt nog niet voor Radio en Televisie. Daarom is er in 1999 een radio (24 u/d) vanuit Frankrijk te ontvangen. Ook begin dit jaar is het eerste Berber TV Station per satelliet gelanceerd. Deze is echter gecodeerd en men moet dus een hoog kijkgeld betalen, dit is nodig om de kosten te kunnen dekken. Hierdoor is het echter voor veel Berbers niet betaalbaar.
De enige media waarop de Noordafrikaanse landen helemaal geen grip hebben is die van de muziek. In de jaren zeventig deed de cassetterecorder zijn intrede in Noord Afrika. Dit resulteerde in een boom van muziekbandjes in de eigen Berber taal. De overheden hebben dit fenomeen onderschat en hadden ook niet de middelen om dit te censureren. En juist de muziek in de eigen Berber taal heeft er in hoge mate toe bijgedragen dat deze taal levendig gehouden werd. Ook heeft het het bewustzijn van de eigen identiteit versterkt.
Berbers in Nederland:
Er leven ongeveer 250.000 Marokkanen in Nederland (telling december 1999). In 1984 heeft het CBS een steekproef uitgevoerd onder 1098 Marokkaanse families met het volgende resultaat:
- 68% Berbers uit het Rif
- 15% Berbers uit het Sous
- 10% Berbers uit het Atlas
- 7% Arabische Marokkanen
De overgrote meerderheid van de Marokkanen is dus Berbers, voornamelijk uit het Rif-gebied (Noord Marokko). Toch is het Nederlandse beleid ten aanzien van Marokkanen vrijwel geheel afgestemd op de Arabische Marokkanen, en bijna niet op de Berbers. Zo heeft Nederland besloten om Marokkanen de mogelijkheid te geven op onderwijs in eigen taal. Echter alleen in het Arabisch. Dat de moedertaal van de meeste Marokkanen Berbers is daar wordt geen rekening meegehouden. Het enige land waar onderwijs in het Berbers gegeven wordt is Frankrijk. Elk jaar melden zich 12.000 kandidaten voor het eindexamen, en het worden er steeds meer. Daarmee is Berbers de meest gevraagde niet Europese taal als keuzevak op de middelbare school in Frankrijk. Het is in Frankrijk al sinds 1973 mogelijk Berbers als keuzevak op de middelbare school te volgen. Sinds 1983 wordt het op enkele basisscholen onderwezen.
Bij de geschiedenislessen van Marokko, in Nederland, komt alleen de Arabische geschiedenis aan bod komt, die van de Berbers niet. En in Nederlandse bibliotheken worden voor Marokkanen veel kranten, tijdschriften en boeken in het Arabisch te leen aangeboden. In het Berbers vind je hier niets. Nederland heeft twee omroepen die programma''s voor alle Marokkanen zouden moeten maken: de NPS en de NMO (Nederlandse Moslim Omroep). Hoewel zo''n 93% van de Marokkanen Berbers is zijn nog geen 20% van de programma''s in het Berbers, de rest is in het Arabisch. Het grootste deel van de Marokkanen is dus niet gebaat bij de programma''s van de NPS. De NMO maken helemaal geen programma''s in het Berbers. Al hun uitzendingen voor Marokkanen zijn in het Arabisch. Dit terwijl uit verschillende onderzoeken blijkt dat de Berbers het meest gehecht zijn aan hun geloof. Juist voor de Berbers zijn de deze tv programma''s van groot belang, de Arabische Marokkanen hebben de keuze uit een heleboel andere Arabische tv-zenders (zoals MBC - Middle East Broadcasting), een luxe waaraan het de Berbers aan ontbreekt.
Als gevolg van dit gebrek aan informatie in het Berbers en voor Berbers zijn de laatste jaren een heleboel Berber verenigingen ontstaan. En sinds eind 1998 heeft Nederland zijn eerste Berber theatergroep: Amazigh Stichting voor Theater. In Nederland is het wel mogelijk om Berbers op academisch niveau te studeren aan de Rijksuniversiteit van Leiden en van Utrecht. Ook is er een leerboek Berbers verkrijgbaar in de Nederlandse taal, geschreven door dr. Aissati (verbonden aan de universiteit in Tilburg).
Naslagwerk:
Er bestaan verschillende woordenboeken. Bijna elke variant (streektaal) van het Berbers heeft een eigen woordenboek. Het oudste woordenboek dateert uit de Middeleeuwen. Ook zijn verschillende leerboeken Berbers, de meeste in de Franse taal. Er bestaat ook een Encyclopedie van de Berber Taal en Cultuur. Het project is begin jaren zeventig met behulp van de UNESCO gestart. Het eerste deel verscheen in 1984. Tot nu toe verschenen er 22 delen (tot en met de letter Hi. 3461 bladzijden). De encyclopedie wordt in Frankrijk door uitgever Edi_Sud verzorgd.
Op internet is een uitgebreid netwerk van Berber sites te vinden. Deze bieden redelijk veel informatie aan. Een daarvan is RifWeb: http://rif.couscous.nl. Hier zijn ook links naar andere Berber sites te vinden. Het aantal Berber sites op internet neemt gelukkig sterk toe.
De username van de oorspronkelijke plaatser van deze posting is bij Big Crash 3 eind mei 2001 verloren gegaan. Om toch de posting zelf terug te kunnen plaatsen is de user BC3 Victim in het leven geroepen
)
:strip_icc():strip_exif()/u/3095/nietzsche.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/2060/crop5f441ab454be9_cropped.jpeg?f=community)
) 
