Volendam, Enschede, Bijlmerramp maar ook als er bedrijven failliet gaan, relaties uitgaan... eigenlijk alles waarbij iets gebeurt dat niet de bedoeling was gaan we op zoek naar een ''schuldige''.
Instinct? Typisch iets westers?
Ik krijg het er bijna niet uit maar... euh... Fre.. Free.. Freek de Jonge (iemand waar ik me normaal helemaal niet in kan vinden) had het hierover en het zette me destijds nogal aan het denken.
Hij haalde wat van bovenstaande voorbeelden aan en stelde dat we veel meer het woord ''schaamte'' moesten gebruiken.
Zit wel wat in. Met schaamte kun je niet schuiven, en het lijkt tegenwoordig een sport om, zodra er wat gebeurt, met de schuld te gaan schuiven.
Na hier toch wel veel over nagedacht te hebben (en mezelf hier ook op te betrappen) moet ik toegeven dat het me inderdaad wel steeds meer opvalt. In heel veel gevallen verdoen we veel meer tijd aan het zoeken naar een schuldige dan daadwerkelijk iets aan het probleem zelf te doen.
In die stuk- (of bijna stuk-) gelopen relaties zie je b.v. ook vaak de impasse van de eeuwigdurende schuldvraag. Wat maakt dat nou uit? Je moet je samen lekker een potje kapotschamen, klaar en weer verder (of niet).
Volendam, Enschede... wie heeft het gedaan? Na veel schuld-geschuif stappen er een heel stel mensen op maar wat heb je daar nou aan? Konden we die tijd niet beter besteden met nazorg? Straks zit die man van SE fireworks in de gevangenis maar de slachtoffers hebben nog steeds geen normaal onderkomen. We moesten ons kapotschamen.
Is het een gemeenschappelijk waanidee dat als we, na veel geschuif, een schuldige gevonden hebben dat het probleem opgelost is?
Ik snap er af en toe niks van.
Instinct? Typisch iets westers?
Ik krijg het er bijna niet uit maar... euh... Fre.. Free.. Freek de Jonge (iemand waar ik me normaal helemaal niet in kan vinden) had het hierover en het zette me destijds nogal aan het denken.
Hij haalde wat van bovenstaande voorbeelden aan en stelde dat we veel meer het woord ''schaamte'' moesten gebruiken.
Zit wel wat in. Met schaamte kun je niet schuiven, en het lijkt tegenwoordig een sport om, zodra er wat gebeurt, met de schuld te gaan schuiven.
Na hier toch wel veel over nagedacht te hebben (en mezelf hier ook op te betrappen) moet ik toegeven dat het me inderdaad wel steeds meer opvalt. In heel veel gevallen verdoen we veel meer tijd aan het zoeken naar een schuldige dan daadwerkelijk iets aan het probleem zelf te doen.
In die stuk- (of bijna stuk-) gelopen relaties zie je b.v. ook vaak de impasse van de eeuwigdurende schuldvraag. Wat maakt dat nou uit? Je moet je samen lekker een potje kapotschamen, klaar en weer verder (of niet).
Volendam, Enschede... wie heeft het gedaan? Na veel schuld-geschuif stappen er een heel stel mensen op maar wat heb je daar nou aan? Konden we die tijd niet beter besteden met nazorg? Straks zit die man van SE fireworks in de gevangenis maar de slachtoffers hebben nog steeds geen normaal onderkomen. We moesten ons kapotschamen.
Is het een gemeenschappelijk waanidee dat als we, na veel geschuif, een schuldige gevonden hebben dat het probleem opgelost is?
Ik snap er af en toe niks van.