Ik ga even zelf mijn mening geven, en ik besef dat die zowel medestanders zal hebben als mensen die mijn mening juist helemaal niet delen.
Maar bon. Ik ga al 32 jaar naar het voetbal. En als groundhopper heb ik al heel wat wedstrijden gezien, van het allerhoogste niveau in Europa tot het allerlaagste amateurniveau, van de grootste stadions zoals Old Trafford en Camp Nou tot obscure stadionnetjes van de Kroatische 5de afdeling.
Ik heb vooral het betaald voetbal wel zien veranderen in die 32 jaar. Als ik kijk naar het voetbal hier in België en naar internationale toernooien als Champions League en Europa League, merk ik dat het fenomeen van "Ultra's" en "harde kernen" enorm is gegroeid. En persoonlijk ben ik hier geen liefhebber van. Zing zo luid als je kan om je ploeg aan te moedigen (hoewel ik het ook heerlijk kan vinden om in stilte naar een wedstrijd te kijken waar langs het veld gewoon gepraat wordt zonder tromgeroffen of gezang) , hang spandoeken, maak tifo's, ... Prima! Maar van zodra er vuurpijlen, bommetjes, pyrotechnisch materiaal en bivakmutsen aan te pas komen, haak ik wel af.
Wat me al helemaal stoort is het verheerlijken van wangedrag in stadions. Je ziet erg vaak spandoeken als "Tegen alle stadionverboden". Eigenlijk komt dat neer op het idee dat het stadion een soort oord van anarchie is (terwijl het uiteindelijk een openbare plaats is) waar die harde kernen vrij spel moeten krijgen, en als de politie dan iemand ingrijpt is de politie plots de "bad guy" die het voor de harde kern komt verpesten. Mensen met stadionverbod worden soms zelfs verheerlijkt.
Ik ga al 32 jaar naar het voetbal, soms 2 of 3 wedstrijden per week. Ik heb nog nooit een confrontatie met de politie gehad. Het is niet zo moeilijk om je te gedragen in een stadion, en om geen stadionverbod te krijgen. Dat belet je niet om luid te zingen, met vlaggen te zwaaien, sfeer te maken ... Maar dan komen we bij nog zo'n slogan: "No pyro, no party" ; terwijl je hememaal geen pyrotechnisch materiaal of vuurpijlen nodig hebt om sfeer te maken.
Het probleem is intussen wel wijdverspreid over Europa. Clubs in het betaald voetbal vinden waar al dat gedoe ontbreekt lijkt stilaan een moeilijke opgave.
Nu volg ik, vanwege mijn passie voor het Hoge Noorden, het Noorse voetbal al heel lang. Ginds zit dat "Ultra's fenomeen" niet zo ingebakken in de voetbalcultuur. Ik ging recent nog naar een Europese away match van Bodø/Glimt. Het was enorm aangenaam, gezellig verbroederen met heel vriendelijke en gastvrije mensen. Eens in het stadion zongen we de ploeg constant naar voren, er waren ook spandoeken, maar de sfeer werd op geen enkel moment grimmig. Bengaals vuur, rookpijlen etc waren er totaal niet. Ook de andere wedstrijden van Bodø in hun Europese campagne die ik recent zag bevestigden dat beeld: ook thuis was er van een echt Ultra/harde kern gegeven totaal geen sprake. En dat deed niets af aan de sfeer.
Aan het andere uiteinde van het spectrum heb je dan clubs als Dinamo Zagreb, de topclubs in Turkije, Griekenland en Israël, de grote twee uit Belgrado, de doorsnee Poolse club, maar ook bizar veel clubs in de Benelux ... waar het blijkbaar niet meer zonder die harde kernen kan. Als ik beelden bekijk van wedstrijden van Rode Ster Belgrado, Olympiakos Piraeus of Hapoel Be'er Sheva en ik zie een zee van vuur op de tribunes, dan heb ik iets van "ik bezoek dat stadion wel eens zonder wedstrijd, maar daar ga ik niet op de tribunes zitten tijdens een wedstrijd." In Italië lijkt het een enorm probleem te zijn, met nog het feit er bovenop dat apolitieke clubs erg zeldzaam zijn.
Uiteraard, eens in de lagere reeksen heb je dat fenomeen van harde kernen ook veel minder, behalve misschien bij clubs met een lange historie in het betaald voetbal die naar lagere reeksen zijn afgegleden. Maar ik zie wekelijks amateurwedstrijden en dan merk ik toch dat het erg gemoedelijk gebleven is. Meestal staan fans van beide teams gewoon door elkaar, in alle vriendschap met elkaar te praten, na de wedstrijd te verbroederen met een lekker biertje in het clubhuis, ... Maar in het betaald voetbal lijkt dat steeds zeldzamer te worden.
Zijn er nog clubs in het betaald voetbal die juist bekend zijn omwille van die gemoedelijkheid en het ontbreken van een "harde kern"?
In Scandinavië merk je alleszins dat die harde kernen lang niet bij alle clubs voorkomen. In Ierland waren er ook slechts enkele clubs met een harde kern toen ik er woonde, maar misschien is er sindsdien wel veel veranderd.
Ik zag recent beelden op YouTube uit de Armeense hoogste afdeling, ook volledig betaald voetbal. Daar maakten de fans sfeer door te zingen, er hingen aardig wat leuke spandoeken, maar ik heb geen moment een pyrotechnisch materiaal gezien en het werd op geen enkel moment grimmig op de tribunes.
Ik neem aan dat er nog voorbeelden zijn, maar heel veel ken ik er niet. Ik deed op YouTube eens een zoekopdracht "clubs without ultra's" en kreeg als resultaat juist heel wat video's over clubs met heel fanatieke ultra's.
Let op: ik ga zeker niet alle Ultra's over dezelfde kam scheren, er is een verschil tussen een Ultra in de letterlijke betekenis en een hooligan. Al zie ik wel aardig wat clubs waar die erg met elkaar verweven zijn. En wat dat pyrotechnisch materiaal betreft: wie dat leuk vindt heeft daar uiteraard alle recht toe, en misschien is het een goed idee mocht elke club die er nood aan heeft enkele supporters een opleiding geven om veilig dat soort materiaal te hanteren. Ik ga dus zeker niet louter negatief over die Ultra-groeperingen spreken.
Wel is het niet meteen mijn beleving van voetbal. Voor mij mag het allemaal wat gemoedelijker en rustiger zijn. Ik kan best genieten van een wedstrijd op topniveau in een stadion met zeer veel sfeer, maar het zou niet iets zijn dat ik elke week wil doen. Het is leuk voor nu en dan, maar voor frequent te doen verkies ik het allemaal iets rustiger en gemoedelijker.
Maar bon. Ik ga al 32 jaar naar het voetbal. En als groundhopper heb ik al heel wat wedstrijden gezien, van het allerhoogste niveau in Europa tot het allerlaagste amateurniveau, van de grootste stadions zoals Old Trafford en Camp Nou tot obscure stadionnetjes van de Kroatische 5de afdeling.
Ik heb vooral het betaald voetbal wel zien veranderen in die 32 jaar. Als ik kijk naar het voetbal hier in België en naar internationale toernooien als Champions League en Europa League, merk ik dat het fenomeen van "Ultra's" en "harde kernen" enorm is gegroeid. En persoonlijk ben ik hier geen liefhebber van. Zing zo luid als je kan om je ploeg aan te moedigen (hoewel ik het ook heerlijk kan vinden om in stilte naar een wedstrijd te kijken waar langs het veld gewoon gepraat wordt zonder tromgeroffen of gezang) , hang spandoeken, maak tifo's, ... Prima! Maar van zodra er vuurpijlen, bommetjes, pyrotechnisch materiaal en bivakmutsen aan te pas komen, haak ik wel af.
Wat me al helemaal stoort is het verheerlijken van wangedrag in stadions. Je ziet erg vaak spandoeken als "Tegen alle stadionverboden". Eigenlijk komt dat neer op het idee dat het stadion een soort oord van anarchie is (terwijl het uiteindelijk een openbare plaats is) waar die harde kernen vrij spel moeten krijgen, en als de politie dan iemand ingrijpt is de politie plots de "bad guy" die het voor de harde kern komt verpesten. Mensen met stadionverbod worden soms zelfs verheerlijkt.
Ik ga al 32 jaar naar het voetbal, soms 2 of 3 wedstrijden per week. Ik heb nog nooit een confrontatie met de politie gehad. Het is niet zo moeilijk om je te gedragen in een stadion, en om geen stadionverbod te krijgen. Dat belet je niet om luid te zingen, met vlaggen te zwaaien, sfeer te maken ... Maar dan komen we bij nog zo'n slogan: "No pyro, no party" ; terwijl je hememaal geen pyrotechnisch materiaal of vuurpijlen nodig hebt om sfeer te maken.
Het probleem is intussen wel wijdverspreid over Europa. Clubs in het betaald voetbal vinden waar al dat gedoe ontbreekt lijkt stilaan een moeilijke opgave.
Nu volg ik, vanwege mijn passie voor het Hoge Noorden, het Noorse voetbal al heel lang. Ginds zit dat "Ultra's fenomeen" niet zo ingebakken in de voetbalcultuur. Ik ging recent nog naar een Europese away match van Bodø/Glimt. Het was enorm aangenaam, gezellig verbroederen met heel vriendelijke en gastvrije mensen. Eens in het stadion zongen we de ploeg constant naar voren, er waren ook spandoeken, maar de sfeer werd op geen enkel moment grimmig. Bengaals vuur, rookpijlen etc waren er totaal niet. Ook de andere wedstrijden van Bodø in hun Europese campagne die ik recent zag bevestigden dat beeld: ook thuis was er van een echt Ultra/harde kern gegeven totaal geen sprake. En dat deed niets af aan de sfeer.
Aan het andere uiteinde van het spectrum heb je dan clubs als Dinamo Zagreb, de topclubs in Turkije, Griekenland en Israël, de grote twee uit Belgrado, de doorsnee Poolse club, maar ook bizar veel clubs in de Benelux ... waar het blijkbaar niet meer zonder die harde kernen kan. Als ik beelden bekijk van wedstrijden van Rode Ster Belgrado, Olympiakos Piraeus of Hapoel Be'er Sheva en ik zie een zee van vuur op de tribunes, dan heb ik iets van "ik bezoek dat stadion wel eens zonder wedstrijd, maar daar ga ik niet op de tribunes zitten tijdens een wedstrijd." In Italië lijkt het een enorm probleem te zijn, met nog het feit er bovenop dat apolitieke clubs erg zeldzaam zijn.
Uiteraard, eens in de lagere reeksen heb je dat fenomeen van harde kernen ook veel minder, behalve misschien bij clubs met een lange historie in het betaald voetbal die naar lagere reeksen zijn afgegleden. Maar ik zie wekelijks amateurwedstrijden en dan merk ik toch dat het erg gemoedelijk gebleven is. Meestal staan fans van beide teams gewoon door elkaar, in alle vriendschap met elkaar te praten, na de wedstrijd te verbroederen met een lekker biertje in het clubhuis, ... Maar in het betaald voetbal lijkt dat steeds zeldzamer te worden.
Zijn er nog clubs in het betaald voetbal die juist bekend zijn omwille van die gemoedelijkheid en het ontbreken van een "harde kern"?
In Scandinavië merk je alleszins dat die harde kernen lang niet bij alle clubs voorkomen. In Ierland waren er ook slechts enkele clubs met een harde kern toen ik er woonde, maar misschien is er sindsdien wel veel veranderd.
Ik zag recent beelden op YouTube uit de Armeense hoogste afdeling, ook volledig betaald voetbal. Daar maakten de fans sfeer door te zingen, er hingen aardig wat leuke spandoeken, maar ik heb geen moment een pyrotechnisch materiaal gezien en het werd op geen enkel moment grimmig op de tribunes.
Ik neem aan dat er nog voorbeelden zijn, maar heel veel ken ik er niet. Ik deed op YouTube eens een zoekopdracht "clubs without ultra's" en kreeg als resultaat juist heel wat video's over clubs met heel fanatieke ultra's.
Let op: ik ga zeker niet alle Ultra's over dezelfde kam scheren, er is een verschil tussen een Ultra in de letterlijke betekenis en een hooligan. Al zie ik wel aardig wat clubs waar die erg met elkaar verweven zijn. En wat dat pyrotechnisch materiaal betreft: wie dat leuk vindt heeft daar uiteraard alle recht toe, en misschien is het een goed idee mocht elke club die er nood aan heeft enkele supporters een opleiding geven om veilig dat soort materiaal te hanteren. Ik ga dus zeker niet louter negatief over die Ultra-groeperingen spreken.
Wel is het niet meteen mijn beleving van voetbal. Voor mij mag het allemaal wat gemoedelijker en rustiger zijn. Ik kan best genieten van een wedstrijd op topniveau in een stadion met zeer veel sfeer, maar het zou niet iets zijn dat ik elke week wil doen. Het is leuk voor nu en dan, maar voor frequent te doen verkies ik het allemaal iets rustiger en gemoedelijker.
:strip_icc():strip_exif()/u/23091/cyberspin.jpg?f=community)
:strip_icc():strip_exif()/u/11506/crop664a39ddcdae7_cropped.jpg?f=community)
Moet alleen niet zo zijn dat het de pret van anderen bederft.
:strip_icc():strip_exif()/u/71414/images.jpg?f=community)
/u/87475/test.png?f=community)