De bands bestaan blijkbaar al meerdere jaren, maar pas recent kwam ik enkele recente artikels tegen over Molchat Doma (Russisch: Молчат Дома; "Stille Huizen") en Nürnberg. Beide bands komen uit Wit-Rusland, met als nuance dat Molchat Doma in het Russisch zingen en Nürnberg in het Wit-Russisch.
Beide bands zouden, volgens hetgeen ik las, een soort mix spelen van Goth, darkwave en postpunk (met bij Nürnberg soms ook een vleugje coldwave als ik de artikels mag geloven). Beide bands zouden erg populair zijn bij "doomers".
Daar ga ik al even de mist in. Misschien heb ik te weinig naar het journaal gekeken op TV, maar ik viel uit de lucht bij het horen van de term "doomers". Is dat een nieuwe subcultuur of eerder een grappig bedoelde term? Zijn doomers gewoon mensen die levensmoe zijn en alle hoop op verbetering hebben opgegeven? Of zijn doomers eerder mensen met een pessimistisch toekomstbeeld wat betreft (geo)politiek, maatschappij, klimaat etc? (in dat laatste geval zou je misschien over "realisten" kunnen spreken, die de maatschappij willen wakker schuden met hoop op beterschap).
Nu, uit nieuwsgierigheid (ik ben een Goth fanaat, en heb een vreemde fascinatie en zelfs aantrekking tot Soviet architectuur, wat blijkbaar bij beide bands een bron van inspiratie is) ben ik eens wat vertalingen van teksten van Molchat Doma gaan zoeken. Viel wel wat tegen, ik vond er slechts van een 8-tal nummers. Maar hoewel die teksten donker en soms wat somber zijn, vind ik die vertalingen nu ook niet zo heel erg somber ; ik bedoel, het komt niet over alsof het uitingen van zelfmoordneigingen of van levensmoeheid zijn, eerder gewoon donker maar niet meer dan dat (op 1 nummer na dat rond een doodswens gaat, maar dat is een gedicht van een Russische dichter die Molchat Doma enkel zelf op muziek gezet hebben zonder aan de tekst bij te dragen).
Ik lees wel eens dingen als "als je levensmoe bent, luister dan niet naar..." of "extremely bleak". Nou, die nummers waarvan ik de vertaling vond, kwamen niet meteen zo over, op dat ene nummer na. Maar ik besef dat het moeilijk oordelen is als je van slechts een 8-tal nummers de vertaling las.
Dus zijn deze bands nu echt zo extreem somber, of is dat fors overdreven? Is iemand meer vertrouwd met hun repertoire?
Bands waar ik zeer graag naar luister zijn ondermeer Bauhaus, Siouxsie & The Banshees, London After Midnight, Silke Bischoff (later bekend als 18 Summers), Sophya, alsook enkele nummers van Wolfsheim, The Cure (vooral uit hun eerste albums), Joy Division (hoewel op een 2-tal nummers ook niet helemaal mijn ding), X-Mal Deutschland, She Past Away, ...
En ik kan enkel zeggen dat ik dat absoluut niet deprimerend vind.
Zelfs nummers als "Burning from the Inside", "All we ever wanted (was everything)", "Hollow hills" (allen Bauhaus), "Charlotte Sometimes" of "The Hanging Garden" (The Cure), "Alice", "Temple of Love" of "Marian" (allen Sisters of Mercy), "Day of the Lords" en "Disorder" (allebei Joy Division) ... vind ik absoluut niet deprimerend. Integendeel, ik vind het mooie kunst, alsof je naar een gedicht van Edgar Allen Poe luistert, of een gothic novel leest. In al zijn schoonheid juist prachtig. Zeker niet iets waar ik somber van zou worden.
Wat betreft non-goth/darkwave muziek vind ik The God Machine, Orphaned Land, Echo & The Bunnymen, Manic Street Preachers, Placebo, Indochine, ... geweldig. Door de schoonheid van de muziek word ik er juist opgewekt door, of soms ontroerd door zoveel schoonheid.
Nu, ik ben niet zo vertrouwd met het hele "doomerism" gebeuren, doch kan enkel zeggen: als ik me baseren moet op die 8 nummers van Molchat Doma waarvan ik de vertaling vond, zijn die recensies toch wat overdreven. Maar goed, ik heb slechts van een 8-tal nummers de vertaling gevonden.
En uiteraard moet er ook ruimte zijn voor muziek met echt donkere inhoud. Het enige wat ik wel graag vermijd zijn bands die qua teksten "one trick pony's" zijn en waar elk lied qua tekst gewoon hetzelfde zegt op een lichtjes andere manier. Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows bijvoorbeeld: prachtig voor enkele nummers, maar het is qua tekst heel repetitief. Ik waardeer het wel als bands wat diversiteit in hun muziek steken.
Moet wel zeggen: de typische Soviet architectuur, ook de vervallen exemplaren die je nog terugvindt in minder toerisische oorden in de voormalige USSR, vind ik op een vreemde manier juist erg mooi en fascinerend. Monotoon, maar zeker niet lelijk. Als ik de albumhoezen van Molchat Doma zie heb ik iets van "dit is fascinerend op een mooie manier". Maar goed, ik heb Rusland al heel lang op mijn reisverlanglijst staan, uiteraard wel even wachten tot het er weer veilig reizen is, ook Transnistrië staat erg hoog op mijn lijst.
Beide bands zouden, volgens hetgeen ik las, een soort mix spelen van Goth, darkwave en postpunk (met bij Nürnberg soms ook een vleugje coldwave als ik de artikels mag geloven). Beide bands zouden erg populair zijn bij "doomers".
Daar ga ik al even de mist in. Misschien heb ik te weinig naar het journaal gekeken op TV, maar ik viel uit de lucht bij het horen van de term "doomers". Is dat een nieuwe subcultuur of eerder een grappig bedoelde term? Zijn doomers gewoon mensen die levensmoe zijn en alle hoop op verbetering hebben opgegeven? Of zijn doomers eerder mensen met een pessimistisch toekomstbeeld wat betreft (geo)politiek, maatschappij, klimaat etc? (in dat laatste geval zou je misschien over "realisten" kunnen spreken, die de maatschappij willen wakker schuden met hoop op beterschap).
Nu, uit nieuwsgierigheid (ik ben een Goth fanaat, en heb een vreemde fascinatie en zelfs aantrekking tot Soviet architectuur, wat blijkbaar bij beide bands een bron van inspiratie is) ben ik eens wat vertalingen van teksten van Molchat Doma gaan zoeken. Viel wel wat tegen, ik vond er slechts van een 8-tal nummers. Maar hoewel die teksten donker en soms wat somber zijn, vind ik die vertalingen nu ook niet zo heel erg somber ; ik bedoel, het komt niet over alsof het uitingen van zelfmoordneigingen of van levensmoeheid zijn, eerder gewoon donker maar niet meer dan dat (op 1 nummer na dat rond een doodswens gaat, maar dat is een gedicht van een Russische dichter die Molchat Doma enkel zelf op muziek gezet hebben zonder aan de tekst bij te dragen).
Ik lees wel eens dingen als "als je levensmoe bent, luister dan niet naar..." of "extremely bleak". Nou, die nummers waarvan ik de vertaling vond, kwamen niet meteen zo over, op dat ene nummer na. Maar ik besef dat het moeilijk oordelen is als je van slechts een 8-tal nummers de vertaling las.
Dus zijn deze bands nu echt zo extreem somber, of is dat fors overdreven? Is iemand meer vertrouwd met hun repertoire?
Bands waar ik zeer graag naar luister zijn ondermeer Bauhaus, Siouxsie & The Banshees, London After Midnight, Silke Bischoff (later bekend als 18 Summers), Sophya, alsook enkele nummers van Wolfsheim, The Cure (vooral uit hun eerste albums), Joy Division (hoewel op een 2-tal nummers ook niet helemaal mijn ding), X-Mal Deutschland, She Past Away, ...
En ik kan enkel zeggen dat ik dat absoluut niet deprimerend vind.
Zelfs nummers als "Burning from the Inside", "All we ever wanted (was everything)", "Hollow hills" (allen Bauhaus), "Charlotte Sometimes" of "The Hanging Garden" (The Cure), "Alice", "Temple of Love" of "Marian" (allen Sisters of Mercy), "Day of the Lords" en "Disorder" (allebei Joy Division) ... vind ik absoluut niet deprimerend. Integendeel, ik vind het mooie kunst, alsof je naar een gedicht van Edgar Allen Poe luistert, of een gothic novel leest. In al zijn schoonheid juist prachtig. Zeker niet iets waar ik somber van zou worden.
Wat betreft non-goth/darkwave muziek vind ik The God Machine, Orphaned Land, Echo & The Bunnymen, Manic Street Preachers, Placebo, Indochine, ... geweldig. Door de schoonheid van de muziek word ik er juist opgewekt door, of soms ontroerd door zoveel schoonheid.
Nu, ik ben niet zo vertrouwd met het hele "doomerism" gebeuren, doch kan enkel zeggen: als ik me baseren moet op die 8 nummers van Molchat Doma waarvan ik de vertaling vond, zijn die recensies toch wat overdreven. Maar goed, ik heb slechts van een 8-tal nummers de vertaling gevonden.
En uiteraard moet er ook ruimte zijn voor muziek met echt donkere inhoud. Het enige wat ik wel graag vermijd zijn bands die qua teksten "one trick pony's" zijn en waar elk lied qua tekst gewoon hetzelfde zegt op een lichtjes andere manier. Sopor Aeternus & The Ensemble of Shadows bijvoorbeeld: prachtig voor enkele nummers, maar het is qua tekst heel repetitief. Ik waardeer het wel als bands wat diversiteit in hun muziek steken.
Moet wel zeggen: de typische Soviet architectuur, ook de vervallen exemplaren die je nog terugvindt in minder toerisische oorden in de voormalige USSR, vind ik op een vreemde manier juist erg mooi en fascinerend. Monotoon, maar zeker niet lelijk. Als ik de albumhoezen van Molchat Doma zie heb ik iets van "dit is fascinerend op een mooie manier". Maar goed, ik heb Rusland al heel lang op mijn reisverlanglijst staan, uiteraard wel even wachten tot het er weer veilig reizen is, ook Transnistrië staat erg hoog op mijn lijst.
:strip_icc():strip_exif()/u/79614/Family-Guy-Victory-is-Ours.jpg?f=community)