Ik zit met een dilemma. De TL;DR is dat ik door omstandigheden mijn baan echt helemaal niks aan meer vind, zodanig dat het mij op begint te breken. Maar ik kan het aan mezelf (en juridisch, denk ik) niet verantwoorden om me ziek te melden.
Management bij mijn werkgever is vrij onkundig, maar niet vijandig. Het probleem is dat er totaal geen sturing wordt gegeven aan het software team (het is in principe een instrumentatie bedrijf, dus niet puur SW), in tegenstelling tot de andere teams. Projecten zijn gefocust op hardware features, en als ze dan uiteindelijk bij software terechtkomen is het van "uhh ja dit moet de hardware doen, prop het maar in de bestaande software zodat gebruikers het aan kunnen sturen".
Vanuit product management én vanuit de systeemarchitecten komt er echt nul komma nul inspiratie of sturing. Het gevolg hiervan, en het algemene lage ervaringsniveau van het team, is dat de software een spaghetti-zooitje is geworden.
Nou kun je denken, "top! Dus je kunt gewoon zelf wat opzetten!" Ja was het maar zo makkelijk. Er moeten dus "features" in de bestaande software gepropt worden en verder krijgen we geen tijd/ruimte. En die features worden steeds groter en lastiger. De software, en onze kennis/ervaring, lopen tegen de limiet aan. Ik ben nu op projecten gezet die m.i. gedoemd zijn te mislukken,
En als we zelf een voorstel maken? Dan moeten we dat langs product en project management krijgen, en daar zit het volgende probleem: dan gaat één bepaalde architect zich wél ermee bemoeien. Ik zal niet in details treden, maar gezien zijn gedrag vorig jaar tegen mij toe en wat ik gehoord heb van andere collega's, had hij allang 20 keer ontslagen moeten worden. Hij is "architect" maar steekt zelf geen poot uit om architectuur te doen, behalve als hij de kans krijgt om anderen af te kraken. Alas, zit hij er nog steeds. Dus dit is geen optie. (en heel eerlijk, zonder deze architect zou imposter syndrome mij ook parten spelen, omdat ik vanuit mijn team ook weinig ondersteuning kan krijgen)
Door dit alles is mijn motivatie gedaald tot onder vriespunt. Ik wil weg hier. Ik zou me ziek kunnen melden, maar ik ben niet ziek, noch heb ik per se een arbeidsconflict. Eigenlijk... heb ik gewoon geen zin. Heel het werk op zich boeit me eigenlijk totaal niet meer. En dat fuckt heel erg met mijn gedachten. Ik heb totaal geen energie meer buiten werk, wat het werk zoeken absoluut niet makkelijker maakt.
Hebben jullie tips om hiermee om te gaan? Ik zit een beetje in een neerwaartse spriaal, zolang ik de ruimte niet kan vinden om uit te vinden wat ik wel leuk vind (en kan). Zoals ik zei, ziekmelden durf ik niet, omdat ik juridisch geen poot heb om op te staan (want de reden is eigenlijk "geen zin").
Management bij mijn werkgever is vrij onkundig, maar niet vijandig. Het probleem is dat er totaal geen sturing wordt gegeven aan het software team (het is in principe een instrumentatie bedrijf, dus niet puur SW), in tegenstelling tot de andere teams. Projecten zijn gefocust op hardware features, en als ze dan uiteindelijk bij software terechtkomen is het van "uhh ja dit moet de hardware doen, prop het maar in de bestaande software zodat gebruikers het aan kunnen sturen".
Vanuit product management én vanuit de systeemarchitecten komt er echt nul komma nul inspiratie of sturing. Het gevolg hiervan, en het algemene lage ervaringsniveau van het team, is dat de software een spaghetti-zooitje is geworden.
Nou kun je denken, "top! Dus je kunt gewoon zelf wat opzetten!" Ja was het maar zo makkelijk. Er moeten dus "features" in de bestaande software gepropt worden en verder krijgen we geen tijd/ruimte. En die features worden steeds groter en lastiger. De software, en onze kennis/ervaring, lopen tegen de limiet aan. Ik ben nu op projecten gezet die m.i. gedoemd zijn te mislukken,
En als we zelf een voorstel maken? Dan moeten we dat langs product en project management krijgen, en daar zit het volgende probleem: dan gaat één bepaalde architect zich wél ermee bemoeien. Ik zal niet in details treden, maar gezien zijn gedrag vorig jaar tegen mij toe en wat ik gehoord heb van andere collega's, had hij allang 20 keer ontslagen moeten worden. Hij is "architect" maar steekt zelf geen poot uit om architectuur te doen, behalve als hij de kans krijgt om anderen af te kraken. Alas, zit hij er nog steeds. Dus dit is geen optie. (en heel eerlijk, zonder deze architect zou imposter syndrome mij ook parten spelen, omdat ik vanuit mijn team ook weinig ondersteuning kan krijgen)
Door dit alles is mijn motivatie gedaald tot onder vriespunt. Ik wil weg hier. Ik zou me ziek kunnen melden, maar ik ben niet ziek, noch heb ik per se een arbeidsconflict. Eigenlijk... heb ik gewoon geen zin. Heel het werk op zich boeit me eigenlijk totaal niet meer. En dat fuckt heel erg met mijn gedachten. Ik heb totaal geen energie meer buiten werk, wat het werk zoeken absoluut niet makkelijker maakt.
Hebben jullie tips om hiermee om te gaan? Ik zit een beetje in een neerwaartse spriaal, zolang ik de ruimte niet kan vinden om uit te vinden wat ik wel leuk vind (en kan). Zoals ik zei, ziekmelden durf ik niet, omdat ik juridisch geen poot heb om op te staan (want de reden is eigenlijk "geen zin").