Moeite met aansluiting vinden

[codex]

Hi,

Ik merk dat ik het lastig vind om aansluiting te vinden en ik ben benieuwd of er meer Tweakers zijn die zich hierin herkennen.

Een beetje achtergrond:
Ik heb een behoorlijk turbulente jeugd gehad, had geen moeite met leren, maar door alle ellende thuis zag ik dat nooit als een prioriteit. Als puber op straat terecht gekomen en ook alles gedaan wat God verboden heeft. Veel gefeest, drugs gebruikt (recreatief) en een paar keer in aanraking geweest met justitie. Geen beste start.

Gelukkig vrij snel op het goede pad terecht gekomen en nu uiteindelijk een goede carriere weten op te bouwen. Kind, getrouwd en gescheiden en uiteindelijk hertrouwd met iemand die een soortgelijke achtergrond heeft en ook goed is terecht gekomen. Desondanks hou ik er nog steeds wel van om een keer een festival te bezoeken, gebruik ik sporadisch nog steeds drugs en speelt mijn vrije tijd zich vaak af buiten de deur. 's Avonds in het weekend op de bank zitten word ik (nog steeds) verdrietig van.

Wat ik merk is dat ik door mijn levenswijze en achtergrond toch vaker kennissen en vrienden heb die doordeweeks een heel ander leven hebben dan ik. Een goed gesprek voeren over politiek, filosofische kwesties e.d. is er niet bij. Dit vind ik wel lastig, waardoor ik mij weer een vreemde eend voel in mijn sociale kring.

Als ik dan kijk naar de mensen waar ik dit wel zou kunnen vinden, dan kom ik snel terecht bij collega's. Echter, omdat onze achtergrond, nagenoeg altijd, zo verschilt is het lastig om op een dieper niveau te connecten dan werk-inhoudelijk. Hoewel ik vrij open ben, ben ik ook terughoudend om bijvoorbeeld te vertellen over mijn jeugd. Over het algemeen hebben mijn collega's netjes hun Master gehaald en zijn na verlaten van het ouderlijk huis samen gaan wonen en volgen het "burgelijke" pad.

De collega's met wie ik samenwerk hebben over het algemeen dus een veel stabielere jeugd en een hele andere indeling van hun vrije tijd. Waar ik nog steeds experimenteel, uitbundig en rauw kan zijn, zijn mijn collega's veelal bezig met huis, kinderen en werk. Waar ik dus meer intellectueel een match zou zijn met mijn collega's, past dit weer niet bij de persoon die ik ben. Vaak vindt men het al heftig hoe vaak ik in het weekend op pad ben, laat staan dat ik gedetailleerde informatie geef over wat ik nog meer doe en in mijn leven gedaan heb.

Voor mij is dit wel eens lastig. Ik zou mijn kennissen-/vriendenkring wel willen uitbreiden, maar ik heb echt het gevoel dat ik sociaal in een soort subgebied zit: niet meer helemaal passend in mijn oude realiteit, maar ook nooit passend in de wereld waarin ik nu functioneer. Herkennen jullie dit? Misschien vanuit een andere context of perpectief?

[Fraggert]

hey,

allereerst dapper om dit even van je af te schrijven en eens te zien wat je hier verder mee aan zou moeten .

ik kan niet echt je van advies zijn, wel meen ik (correct me if wrong) tussen de regels door te lezen dat je wat zou willen veranderen in de richting van die collega's/mensen waar je aansluiting mee mist.
Nou ben ik geheelonthouder (roken, drank, drugs) dus ik reageer al vrij snel wat "anti' op die onderwerpen maar ik zou als eerste allicht de drugs aanpakken.

het is ook niet duidelijk of je hiermee doelt op een jointje of dat je wat verder dan dat zit qua spul, als dat laatste van toepassing is dan kan het uberhaupt in aanraking zijn/blijven met dat "wereldje" allicht je ook (onbewust) tegenhouden.

disclaimertje.....dit is allemaal natuurlijk goedbedoeld naar jou toe, niet om te bashen of iets dergelijks.

Ik denk dat het ook overigens nuttig is te weten hoe oud je bent.

anyway.......nogmaals...dapper, dat is het eerste dat me te binnen schoot na het lezen van je bericht, ik wens je al het beste toe in je zoektocht naar je gewenste "ik".

[Zenomyscus]

Herkennen jullie dit? Misschien vanuit een andere context of perpectief?

Ja en nee. Ik val zelf in de categorie zoals jouw kennissen / collega's. Veelal bezig met huis, kinderen, werk etc. Uitgaan, drugs, etc waren nooit mijn ding. Maar ik ken wel mensen die die levensstijl hanteren. Ik zie eigenlijk het probleem niet zo. Bij iedere relatie die je met iemand hebt, heb je raakvlakken en een groot gedeelte zonder raakvlakken. Bij die vrienden focus ik op de raakvlakken die we hebben. Natuurlijk kunnen zij gewoon vertellen hoe hun leven is, maar dat stuk deel ik niet. Dat maakt ook niet uit. Hetzelfde geldt voor mij en vrienden die geen kinderen hebben. Het leven met en zonder kinderen bespreken we gewoon, maar uiteindelijk is dat niet zo relevant. We delen iets anders in de relatie. Wellicht een gedeelde hobby, gewoon iemand om lekker mee te kletsen, dat kan van alles zijn.

Als ik het zo goed lees is dit jouw grootste struikelblok:

het [is] lastig om op een dieper niveau te connecten

Ik ben benieuwd wat je dan precies zoekt. Want als ik eerlijk ben, ben ik nu op een leeftijd waarop die connectie überhaupt enorm lastig is en ik het persoonlijk in elk geval allemaal wel prima vind als het oppervlakkig blijft. Ik vermoed dat ik niet de enige ben. Los van hoe iemand zijn leven inricht (wel / geen kinderen, wel / niet feesten, etc) hebben veel mensen eerder tijd tekort dan teveel. Wellicht is de behoefte aan diepe connecties daardoor niet of minder aanwezig. Ik heb gelukkig een hoop vrienden en kennissen, de diepste connecties heb ik met mensen die ik vanaf mijn jeugd ken. Geen van de nieuwe opgebouwde relaties gaat echt diep en ik verwacht dat ook eigenlijk niet meer. Ik heb er zelf ook geen behoefte aan, want mijn leven is al vol. Dat terwijl ik de vrienden die ik al jarenlang ken, waarvan ik vind dat de connectie het diepst is, minder zie dan collega's of kennissen met een minder diepe connectie.

Het is ook maar net wat je er zelf uit wilt halen. Ik denk dat je dat echter actief moet doen, als kind gaat dat vaak makkelijker lijkt het. Als je graag iemand wilt introduceren bij een hobby dan kun je dat altijd vragen. Je weet nooit wanneer een relatie kan verdiepen, maar ik denk dat je daar zelf een actieve houding in moet zoeken. Dus kijken naar wat je echt mist, kijken naar hoe een ander dat zou kunnen opvullen en dan simpelweg vragen of iemand daar open voor staat.

Persoonlijk ben ik gewoon blij dat ik verschillende mensen om mij heen heb waar ik verschillende dingen uit kan halen. Er is niemand waar ik alles uit haal en veel relaties gaan niet diep. Maar als ik alles bij elkaar optel is het voor mij voldoende. Misschien dat dit perspectief je iets kan helpen.

[codex]

Fraggert schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 13:02:
hey,

allereerst dapper om dit even van je af te schrijven en eens te zien wat je hier verder mee aan zou moeten .

ik kan niet echt je van advies zijn, wel meen ik (correct me if wrong) tussen de regels door te lezen dat je wat zou willen veranderen in de richting van die collega's/mensen waar je aansluiting mee mist.
Nou ben ik geheelonthouder (roken, drank, drugs) dus ik reageer al vrij snel wat "anti' op die onderwerpen maar ik zou als eerste allicht de drugs aanpakken.

het is ook niet duidelijk of je hiermee doelt op een jointje of dat je wat verder dan dat zit qua spul, als dat laatste van toepassing is dan kan het uberhaupt in aanraking zijn/blijven met dat "wereldje" allicht je ook (onbewust) tegenhouden.

disclaimertje.....dit is allemaal natuurlijk goedbedoeld naar jou toe, niet om te bashen of iets dergelijks.

Ik denk dat het ook overigens nuttig is te weten hoe oud je bent.

anyway.......nogmaals...dapper, dat is het eerste dat me te binnen schoot na het lezen van je bericht, ik wens je al het beste toe in je zoektocht naar je gewenste "ik".

Geen jointjes in elk geval Kan ik absoluut niet tegen. Meer richting XTC en uiteraard is dit niet wekelijks en zelf niet maandelijks.

Het is ook niet zo zeer dat ik mezelf af vraag wat ik aan mezelf zou moeten veranderen om sociaal meer aan te sluiten. Wat ik mij vaak af vraag is of ik nu echt de enige ben die hiermee te maken heeft. Leeftijd is overigens eind 40, dat helpt ook niet echt

[naitsoezn]

Maar in hoeverre moeten de kennissen / vrienden dezelfde jeugd / achtergrond hebben (gehad)? Als er maar voldoende begrip is voor wie je bent (en was) dan is het toch niet zo heel belangrijk of je precies hetzelfde leven leidt in het weekend? Dat werkt twee kanten op trouwens.... Van jouw kant moet er dan ook begrip en respect zijn voor de keuzes die zo'n persoon dan anders maakt (/heeft gemaakt) dan jij.

Je hoeft niet helzelfde leven te leiden om met elkaar een klik te vinden op het gebied van politiek, filosofische kwesties, etc. Kwestie van jezelf kwetsbaar op te (durven) stellen denk ik.

[codex]

Zenomyscus schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 13:07:
[...]

Ja en nee. Ik val zelf in de categorie zoals jouw kennissen / collega's. Veelal bezig met huis, kinderen, werk etc. Uitgaan, drugs, etc waren nooit mijn ding. Maar ik ken wel mensen die die levensstijl hanteren. Ik zie eigenlijk het probleem niet zo. Bij iedere relatie die je met iemand hebt, heb je raakvlakken en een groot gedeelte zonder raakvlakken. Bij die vrienden focus ik op de raakvlakken die we hebben. Natuurlijk kunnen zij gewoon vertellen hoe hun leven is, maar dat stuk deel ik niet. Dat maakt ook niet uit. Hetzelfde geldt voor mij en vrienden die geen kinderen hebben. Het leven met en zonder kinderen bespreken we gewoon, maar uiteindelijk is dat niet zo relevant. We delen iets anders in de relatie. Wellicht een gedeelde hobby, gewoon iemand om lekker mee te kletsen, dat kan van alles zijn.

Als ik het zo goed lees is dit jouw grootste struikelblok:

[...]


Ik ben benieuwd wat je dan precies zoekt. Want als ik eerlijk ben, ben ik nu op een leeftijd waarop die connectie überhaupt enorm lastig is en ik het persoonlijk in elk geval allemaal wel prima vind als het oppervlakkig blijft. Ik vermoed dat ik niet de enige ben. Los van hoe iemand zijn leven inricht (wel / geen kinderen, wel / niet feesten, etc) hebben veel mensen eerder tijd tekort dan teveel. Wellicht is de behoefte aan diepe connecties daardoor niet of minder aanwezig. Ik heb gelukkig een hoop vrienden en kennissen, de diepste connecties heb ik met mensen die ik vanaf mijn jeugd ken. Geen van de nieuwe opgebouwde relaties gaat echt diep en ik verwacht dat ook eigenlijk niet meer. Ik heb er zelf ook geen behoefte aan, want mijn leven is al vol. Dat terwijl ik de vrienden die ik al jarenlang ken, waarvan ik vind dat de connectie het diepst is, minder zie dan collega's of kennissen met een minder diepe connectie.

Het is ook maar net wat je er zelf uit wilt halen. Ik denk dat je dat echter actief moet doen, als kind gaat dat vaak makkelijker lijkt het. Als je graag iemand wilt introduceren bij een hobby dan kun je dat altijd vragen. Je weet nooit wanneer een relatie kan verdiepen, maar ik denk dat je daar zelf een actieve houding in moet zoeken. Dus kijken naar wat je echt mist, kijken naar hoe een ander dat zou kunnen opvullen en dan simpelweg vragen of iemand daar open voor staat.

Persoonlijk ben ik gewoon blij dat ik verschillende mensen om mij heen heb waar ik verschillende dingen uit kan halen. Er is niemand waar ik alles uit haal en veel relaties gaan niet diep. Maar als ik alles bij elkaar optel is het voor mij voldoende. Misschien dat dit perspectief je iets kan helpen.

Dank, het is ook waar dat het op latere leeftijd een stuk lastiger is om nieuwe connecties aan te gaan dan wanneer je 20 bent en sociaal gezien op een hoogtepunt zit. De reden voor mij hier wel in geinteresseerd te zijn is dat ik feitelijk met iedereen, inclusief familie, gebroken heb. De redenen zijn uiteenlopend, maar laat ik het zo zeggen dat het mijn leven meer kwaad dan goed zou doen. Ik besef het met name als ik iets graag zou willen delen met iemand of behoefte heb aan een bepaald gesprek, ik dan mij bedenk dat ik geen idee heb met wie. Dat is denk ik de realisatie die ik heb en waarom dit bij mij speelt.

[codex]

naitsoezn schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 13:26:
Maar in hoeverre moeten de kennissen / vrienden dezelfde jeugd / achtergrond hebben (gehad)? Als er maar voldoende begrip is voor wie je bent (en was) dan is het toch niet zo heel belangrijk of je precies hetzelfde leven leidt in het weekend? Dat werkt twee kanten op trouwens.... Van jouw kant moet er dan ook begrip en respect zijn voor de keuzes die zo'n persoon dan anders maakt (/heeft gemaakt) dan jij.

Je hoeft niet helzelfde leven te leiden om met elkaar een klik te vinden op het gebied van politiek, filosofische kwesties, etc. Kwestie van jezelf kwetsbaar op te (durven) stellen denk ik.

Ik zou absoluut niet iemand veroordelen, ik heb wel eens een klik gehad met een collega die heel religieus was (wat ik totaal niet ben) , heel beschermend opgevoed was en in geen enkel opzicht mijn behoeftes had. Ondanks de verschillen vond ik zijn kijk op zaken reuze interessant, waar hij weer geinteresseerd was in mijn "avonturen" en wat dat mij bracht.

Toch ben ik, zeker met collega's, daar wat voorzichtiger in. Bepaalde dingen kunnen ook een eigen leven gaan leiden, wat je ook wat beperkt denk ik. Daardoor kijk ik wat meer de kat uit de boom, voordat ik te veel deel.

[LordSinclair]

Je schrijft dat je veel buiten de deur doet, wat doe je daar dan? Zijn daar geen personen waarmee je connecties hebt?

[MacIsCool]

Als je converseert met collega's/vrienden zou ik de drugs eruit laten, mensen begrijpen dit vaak niet imho, en denken dat je iedere dag dit doet. Maar als je dat erbuiten laat kan je best vertellen dat je regelmatig festivals etc bezoekt. Niets raars aan dat je evenementen bezoekt in je vrije tijd. Maar sta ook open voor hoe hun hun vrije tijd besteden. Zo leer je elkaar beter kennen. Ikzelf gebruik geen drugs en vrijwel geen Alcohol, praat makkelijk met anderen en sporadisch dieper over dingen. Maar dat diepe is vaak met vrienden, collega's moet je beter kennen voor dit denk ik.

[Anatidae]

naitsoezn schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 13:26:
Maar in hoeverre moeten de kennissen / vrienden dezelfde jeugd / achtergrond hebben (gehad)? Als er maar voldoende begrip is voor wie je bent (en was) dan is het toch niet zo heel belangrijk of je precies hetzelfde leven leidt in het weekend? Dat werkt twee kanten op trouwens.... Van jouw kant moet er dan ook begrip en respect zijn voor de keuzes die zo'n persoon dan anders maakt (/heeft gemaakt) dan jij.

Je hoeft niet helzelfde leven te leiden om met elkaar een klik te vinden op het gebied van politiek, filosofische kwesties, etc. Kwestie van jezelf kwetsbaar op te (durven) stellen denk ik.

Ja dit,
Ik ben zelf zo burgerlijk als het maar kan, simpelweg omdat ik vrij introvert ben en van stabiliteit hou en hypochonder ben. Drugs gaan beetje in tegen al deze dingen (in mijn beleving), maar wat kan mij het schelen dat jij dat wel doet. Daar wordt de politieke discussie toch niet meer of minder van. Klinkt alsof je collega's oordelend zijn, of dat je zelf hun oordeel creert in je hoofd wat als blokkade werkt om open te zijn.

[codex]

LordSinclair schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 14:03:
Je schrijft dat je veel buiten de deur doet, wat doe je daar dan? Zijn daar geen personen waarmee je connecties hebt?

Uit eten, wijnbar, bij vrienden thuis (categorie 1 ). Ik leg wel zo nu en dan contacten, maar dat is dan vluchtig. Ik ben zelfs een keer op Bumble gegaan, maar dat voelde een beetje akward.

[codex]

Anatidae schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 16:34:
[...]

Ja dit,
Ik ben zelf zo burgerlijk als het maar kan, simpelweg omdat ik vrij introvert ben en van stabiliteit hou en hypochonder ben. Drugs gaan beetje in tegen al deze dingen (in mijn beleving), maar wat kan mij het schelen dat jij dat wel doet. Daar wordt de politieke discussie toch niet meer of minder van. Klinkt alsof je collega's oordelend zijn, of dat je zelf hun oordeel creert in je hoofd wat als blokkade werkt om open te zijn.

Misschien inderdaad wel het laatste.

[JJ Le Funk]

lijkt mij vandaag de dag ook geen schande meer om online wat friends te hebben, die je irl nog nooit hebt gezien of gaat zien. maar als je wat meer extravert bent is dat waarschijnlijk niet voldoende opvulling van het sociale leven?

[DropjesLover]

Mijn jeugd is ook niet makkelijk geweest, maar ook los daar van merk ik, en ook mijn vrouw, dat nieuwe vrienden / aansluiting vinden verdomd lastig is na je 25e a 30e.

De beste ingang is doorgaans een hobby of sport, maar niet alle zijn daar "geschikt" voor en ook enorm afhankelijk van de al aanwezige groep (staat die echt open voor anderen of niet).
Tennis, ijshockey, kickbocksen, groeps-fitness / bootcamp, de brei-club, bridgen, Magic the Gathering, Warhammer, een hond/hondenclub, you name it...

Ik heb na 2 jaar tennisles nu een fijn groepje met 2 anderen waar ik wel verder mee wil gaan, in de vorm van samen tennissen / clubtoernooitjes dubbelen. En van het schoolplein een vriendje van de oudste zijn ouders kan ik erg goed mee. Soms ondernemen we als 2 gezinnen wat of leggen een kaartje.

Maar dat is alles in de afgelopen...8 jaar dat we hier nu wonen (verhuisd naar andere stad ivm kinderen/kinderwens en woonwens).

[ Voor 12% gewijzigd door DropjesLover op 20-01-2026 19:47 ]

[Yaksa]

Zoek ergens vrijwilligerswerk. Zowat alle verenigingen / stichtingen zitten te springen om handjes die kunnen helpen.
En meestal schenken ze goede koffie en is er van tijd tot tijd gebak......

[dion_b]

codex schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 13:17:
[...]

Het is ook niet zo zeer dat ik mezelf af vraag wat ik aan mezelf zou moeten veranderen om sociaal meer aan te sluiten. Wat ik mij vaak af vraag is of ik nu echt de enige ben die hiermee te maken heeft. Leeftijd is overigens eind 40, dat helpt ook niet echt

Je bent zeer zeker niet de enige met dit soort ding. Er zijn zelfs bergen literatuur over/vanuit geschreven. L'enfer, c'est les autres enzo

Door de behoorlijk opvallende levensloop die je beschrijft, waarmee je met een been in ene wereld zit en met de ander in een totaal andere, heb jij het wel zwaarder te pakken dan velen, maar iedereen zal hier in meer of mindere mate mee te maken hebben. Je merkt dat je vanzelf aansluiting vindt bij mensen met vergelijkbare levensloop en bijbehorende kijk op het leven, en als die levensloop wat afwijkend is zal dat niet met de meeste mensen het geval zijn.

In mijn geval is het niet zo uitgesproken, maar ik herken ook de combinatie van enerzijds hoogopgeleid intellectueel (of iig op dat niveau functioneren) en anderzijds in aanraking geweest met zelfkant van de samenleving. Overgroot deel van die eerste groep heeft geen idee hoe hard het leven kan zijn en overgroot deel van mensen in de tweede groep - althans van autochtone Nederlanders in die tweede groep - zijn niet mensen waar je een heel diepgaand gesprek over geschiedenis, politiek of cultur mee kunt voeren. Komt bij: meeste hoogopgeleiden zijn ook niet bepaald intellectueel, al helemaal niet in de IT.
Maar goed, er zijn bijzonder veel mensen op aarde dus ook mensen waar ik aansluiting mee vind. Ik heb een vrij vaste vriendengroep die vooral bestaat uit geschiedenisstudenten die hun opleiding nooit afgemaakt hebben of anderszins in de knoop geraakt zijn, doorgaans door narigheid uit hun jeugd, een bescheiden groep mensen die ik via Tweakers ken (ja, nerds kunnen ook sociaal zijn) en verder de laatste jaren vrij veel contact met een aantal buren hier in de Bijlmer.

Ik heb juist bijzonder weinig energie in m'n vrije tijd en heb mede daardoor soms wat moeite om vriendschappen te onderhouden. De meeste zie ik maar een paar keer per jaar als het mee zit. Het helpt ook niet dat ze flink verspreid zitten, over Nederland maar ook pakweg Helsinki, Berlin, Wien, Trbovlje en Norwich.

Nu, die vrienden heb ik - zoals velen - overgehouden aan mijn studie en activiteiten daar omheen: ik ben een aantal jaar actief geweest in een internationale studentenvereniging. Leuk voor mij, niet iets waar jij wat aan hebt gezien je die kans niet gehad hebt.

Waar je misschien wel wat aan hebt is hoe ik aan de interactie met mijn buren kom. Ik ben introvert en zoals gezegd zit ik aardig aan m'n tax kwa sociale interactie, dus vanzelfsprekend was dat niet. Wat nu anders is, is dat de gemeente hier een buurttuin neergezet heeft. Ik heb een vage plan om op m'n oude dag semi-zelfvoorziend op het platteland zonder directe buren te wonen, dan is het wel handig als je weet hoe dingen groeien. Dus aangemeld. En dan zit je samen in de modder te werken aan iets met een stel mensen met wie je niet meer in gemeen hebt dan toevallig in zelfde omgeving te wonen. Of misschien toch iets meer... het is een arme buurt vol migranten, dus iedereen kent de onderkant van de maatschappij. Maar diezelfde eerste generatie migranten zijn vaak juist de mensen met opleiding en ondernemingszin. Ze hebben (soms op erbarmelijke manier) veel van de wereld gezien. Ik blijk behoorlijk veel in gemeen te hebben met mijn Somalische buurvrouw, bijvoorbeeld. We spreken ongeveer evenveel talen, we hebben beide (niet inheemse) familie in Zweden. We hebben beide een afkeer van extreme hitte en andere familie op plekken waar je daar moeilijk aan ontkomt (Egypte en Somalie vs Zuidafrika). We hebben kinderen van vergelijkbare leeftijd die tegen vergelijkbare dingen aanlopen in het leven. En ook de autochtonen hier in de buurt blijken toch vaak ook 'bijzondere' gevallen - een kunstenares die uiteraard niet van haar kunst kon leven dus treinconductrice geworden is, een Zeeuwse dame met zeven kinderen in drie werelddelen, waarvan een zwaargehandicapt en wel in de buurt wonend, waar ze continu bezig is mantelzorg voor te doen en bureaucratie te regelen. Ik zou ze nog niet tot mijn meest hechte vrienden rekenen, maar stuk voor stuk zijn het mensen die iets meegemaakt hebben maar ook interessante mensen met een verhaal. Ik kijk uit naar de zondagmiddagen - ik maak een grote thermos koffie, anderen nemen koek of thee of iets anders mee en tussen het tuinieren door is het gezellig. En dat met mensen die ik voor m'n 44e totaal niet kende.

Geen idee waar jij woont, maar iets lokaals gaan doen waar je samen aan iets werkt is altijd een goede manier om in contact te komen met mensen. Soms zal het niet zo klikken (ik ben ook vrijwilliger bij de lokale repaircafe, maar helaas is de enige met wie ik enige klik had afgelopen jaar overleden), maar nee heb je, ja kun je krijgen. En als het tegenvalt zijn er altijd genoeg andere dingen waar mensen zich voor inzetten waar je aan zou kunnen schuiven.

Wat ik me afvraag: je bent gescheiden en hertrouwd met iemand met vergelijkbare achtergrond. Waar kwam je die tegen? Zou je daar niet ook gewone vriendschappen kunnen vinden?

[President]

Playstation kopen en lekker online gamen?

[codex]

dion_b schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 17:37:
[...]

Je bent zeer zeker niet de enige met dit soort ding. Er zijn zelfs bergen literatuur over/vanuit geschreven. L'enfer, c'est les autres enzo

Door de behoorlijk opvallende levensloop die je beschrijft, waarmee je met een been in ene wereld zit en met de ander in een totaal andere, heb jij het wel zwaarder te pakken dan velen, maar iedereen zal hier in meer of mindere mate mee te maken hebben. Je merkt dat je vanzelf aansluiting vindt bij mensen met vergelijkbare levensloop en bijbehorende kijk op het leven, en als die levensloop wat afwijkend is zal dat niet met de meeste mensen het geval zijn.

In mijn geval is het niet zo uitgesproken, maar ik herken ook de combinatie van enerzijds hoogopgeleid intellectueel (of iig op dat niveau functioneren) en anderzijds in aanraking geweest met zelfkant van de samenleving. Overgroot deel van die eerste groep heeft geen idee hoe hard het leven kan zijn en overgroot deel van mensen in de tweede groep - althans van autochtone Nederlanders in die tweede groep - zijn niet mensen waar je een heel diepgaand gesprek over geschiedenis, politiek of cultur mee kunt voeren. Komt bij: meeste hoogopgeleiden zijn ook niet bepaald intellectueel, al helemaal niet in de IT.
Maar goed, er zijn bijzonder veel mensen op aarde dus ook mensen waar ik aansluiting mee vind. Ik heb een vrij vaste vriendengroep die vooral bestaat uit geschiedenisstudenten die hun opleiding nooit afgemaakt hebben of anderszins in de knoop geraakt zijn, doorgaans door narigheid uit hun jeugd, een bescheiden groep mensen die ik via Tweakers ken (ja, nerds kunnen ook sociaal zijn) en verder de laatste jaren vrij veel contact met een aantal buren hier in de Bijlmer.

Ik heb juist bijzonder weinig energie in m'n vrije tijd en heb mede daardoor soms wat moeite om vriendschappen te onderhouden. De meeste zie ik maar een paar keer per jaar als het mee zit. Het helpt ook niet dat ze flink verspreid zitten, over Nederland maar ook pakweg Helsinki, Berlin, Wien, Trbovlje en Norwich.

Nu, die vrienden heb ik - zoals velen - overgehouden aan mijn studie en activiteiten daar omheen: ik ben een aantal jaar actief geweest in een internationale studentenvereniging. Leuk voor mij, niet iets waar jij wat aan hebt gezien je die kans niet gehad hebt.

Waar je misschien wel wat aan hebt is hoe ik aan de interactie met mijn buren kom. Ik ben introvert en zoals gezegd zit ik aardig aan m'n tax kwa sociale interactie, dus vanzelfsprekend was dat niet. Wat nu anders is, is dat de gemeente hier een buurttuin neergezet heeft. Ik heb een vage plan om op m'n oude dag semi-zelfvoorziend op het platteland zonder directe buren te wonen, dan is het wel handig als je weet hoe dingen groeien. Dus aangemeld. En dan zit je samen in de modder te werken aan iets met een stel mensen met wie je niet meer in gemeen hebt dan toevallig in zelfde omgeving te wonen. Of misschien toch iets meer... het is een arme buurt vol migranten, dus iedereen kent de onderkant van de maatschappij. Maar diezelfde eerste generatie migranten zijn vaak juist de mensen met opleiding en ondernemingszin. Ze hebben (soms op erbarmelijke manier) veel van de wereld gezien. Ik blijk behoorlijk veel in gemeen te hebben met mijn Somalische buurvrouw, bijvoorbeeld. We spreken ongeveer evenveel talen, we hebben beide (niet inheemse) familie in Zweden. We hebben beide een afkeer van extreme hitte en andere familie op plekken waar je daar moeilijk aan ontkomt (Egypte en Somalie vs Zuidafrika). We hebben kinderen van vergelijkbare leeftijd die tegen vergelijkbare dingen aanlopen in het leven. En ook de autochtonen hier in de buurt blijken toch vaak ook 'bijzondere' gevallen - een kunstenares die uiteraard niet van haar kunst kon leven dus treinconductrice geworden is, een Zeeuwse dame met zeven kinderen in drie werelddelen, waarvan een zwaargehandicapt en wel in de buurt wonend, waar ze continu bezig is mantelzorg voor te doen en bureaucratie te regelen. Ik zou ze nog niet tot mijn meest hechte vrienden rekenen, maar stuk voor stuk zijn het mensen die iets meegemaakt hebben maar ook interessante mensen met een verhaal. Ik kijk uit naar de zondagmiddagen - ik maak een grote thermos koffie, anderen nemen koek of thee of iets anders mee en tussen het tuinieren door is het gezellig. En dat met mensen die ik voor m'n 44e totaal niet kende.

Geen idee waar jij woont, maar iets lokaals gaan doen waar je samen aan iets werkt is altijd een goede manier om in contact te komen met mensen. Soms zal het niet zo klikken (ik ben ook vrijwilliger bij de lokale repaircafe, maar helaas is de enige met wie ik enige klik had afgelopen jaar overleden), maar nee heb je, ja kun je krijgen. En als het tegenvalt zijn er altijd genoeg andere dingen waar mensen zich voor inzetten waar je aan zou kunnen schuiven.

Wat ik me afvraag: je bent gescheiden en hertrouwd met iemand met vergelijkbare achtergrond. Waar kwam je die tegen? Zou je daar niet ook gewone vriendschappen kunnen vinden?

Dat is wel een mooie manier om aan vrienden te komen. Hier is iedereen erg op zichzelf, ik woon vrij afgelegen. Echt contact met mijn buren heb ik niet. Ik zou wel iets van vrijwilligerswerk met dieren willen doen, dat is wel een goed idee om toch contacten op te bouwen. Ik ben vrij extrovert, dus contact leggen op zich moet niet zo lastig zijn.

Mijn vrouw ken ik overigens van vroeger, dus ik had niet veel uit te leggen. Allebei weg uit de omgeving waar we opgegroeid zijn, dus we hebben veel overeenkomsten. Zij heeft ook geen contacten meer met mensen uit haar jeugd.

[migchiell]

Humanistisch verbond? Als je niet religieus bent maar wel verbinding en diepgang zoekt? Apostolisch genootschap zou ook nog kunnen, dat klinkt religieus maar dat valt reuze mee.

Of filosofische cursussen/weekenden van ISVW bijvoorbeeld? (aardige overlap met Humanistisch verbond )

Anders iets als Nieuwe Mensen Leren Kennen? Daarbij kun je aangeven wat voor soort contact je zoekt (stapmaatje, kunst&cultuur, sport enz). NB dit is geen datingsite, althans dat is niet de opzet.

[ Voor 10% gewijzigd door migchiell op 21-01-2026 09:37 ]

[Honesty]

Ik herken het niet helemaal qua mensen leren kennen, wel dat andere dat je als jeugd het moeilijk hebt gehad en daarboven uit gegroeit bent. Je zal denken mooi kan je met heel Nederland door de deur omdat je beide werelden kent. Maar het zijn niet voor niks 2 werelden

Verleden week de verjaardag van een buurvrouw gehad en dat was een Tokkie feest waar ik precies inpaste in tegenstelling tot mijn altijd tot de bovenklasse horende vrouw. Vond het wel grappig maar kan altijd al met veel mensen levelen maar toch het beste met de onderkant.

Je zegt wel dat je je niet open en bloot geeft over je verleden. Ik denk hoe eerlijker je daar over bent hoe dieper de contacten worden. Want juist verschillen trekken elkaar aan.

Je kan ook doen als ik, met sommige vrienden deel ik boeken en met andere alleen de voorliefde voor drank. Je kan ook shoppen en spelletjes doen met de ene vriend en festivals met de andere.

Goede plekken om gelijkgestemden te vinden zijn idd verenigingen. Vrijwilligerswerk. Het schoolplein maar ook de buurtbabbel of een netwerkborrel.

Vaak begint dan het contact en later de verdieping.

[Jester-NL]

codex schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 12:49:
(...)

Herkenbaar. Mijn situatie is anders. Ik heb - vanwege een scheiding - ook de nodige tijd verdaan aan sex, drugs en rock'n'roll. En daarna mijn leven meerdere malen redelijk richting de afgrond gestuurd. Nu, een kind en twee scheidingen later, ben ik via de huisarts bij de GGZ terecht gekomen. Daar is een diagnose gesteld en ik ben nu in therapie (details zijn van minder belang, het is per slot van rekening jouw topic). Ik merk dat ik daardoor nu op een andere manier met de mensen om mee heen omga. Met vrienden (die ik niet veel heb) en met collega's. Maar ook dat ik nu makkelijker contact maak met nieuwe mensen. En dat ik me beter leer openstellen voor...

Ik zeg niet dat je aan therapie moet denken, maar misschien is een keer een babbel met de praktijkondersteuner van de huisarts een idee

Sterkte

[codex]

Jester-NL schreef op woensdag 21 januari 2026 @ 10:11:
[...]

Herkenbaar. Mijn situatie is anders. Ik heb - vanwege een scheiding - ook de nodige tijd verdaan aan sex, drugs en rock'n'roll. En daarna mijn leven meerdere malen redelijk richting de afgrond gestuurd. Nu, een kind en twee scheidingen later, ben ik via de huisarts bij de GGZ terecht gekomen. Daar is een diagnose gesteld en ik ben nu in therapie (details zijn van minder belang, het is per slot van rekening jouw topic). Ik merk dat ik daardoor nu op een andere manier met de mensen om mee heen omga. Met vrienden (die ik niet veel heb) en met collega's. Maar ook dat ik nu makkelijker contact maak met nieuwe mensen. En dat ik me beter leer openstellen voor...

Ik zeg niet dat je aan therapie moet denken, maar misschien is een keer een babbel met de praktijkondersteuner van de huisarts een idee

Sterkte

Die route heb ik al gehad, voornamelijk vanwege mijn verleden. ADHD vastgesteld, dat maakt natuurlijk ook wel mijn drang naar avontuur groter (dopamine). Sociale problematiek heb ik eigenlijk nooit echt gehad, meer richting angststoornissen en een negatief zelfbeeld veroorzaakt door mijn opvoeding. De laatste jaren heb ik daar eigenlijk weinig tot geen last meer van.

Het contact maken vind ik geen probleem overigens, ik merk alleen dat ik de aansluiting mis en in een vreemd spoor zit. Wel eens met behulp van ChatGPT gezocht naar waar "gelijkgezinden" zich zouden bevinden. Dan kom je toch al snel op de Randstad, waar ik ver vandaan woon nu en liever ook niet meer kom.

[Anastanax]

Onmogelijk om me over jouw situatie uit te spreken.
Maar ikzelf heb mijn familie als "beste relatie" om het zo te zeggen. In jouw geval heb je dat niet, en ik kan me inbeelden dat je dergelijke connectie mist.
Mijn jeugdvrienden waar ik veel aan had zijn allemaal naar het buitenland gemigreerd.

Door enorm toeval samen met mijn vrouw een echtpaar leren kennen waar het goed mee klikt. Beetje tot mijn verassing. Er zijn grote, soms fundamentele, verschillen. Ik moet met hen niet over politiek of filosofie praten, daar zitten ze te ver af van mij. Maar ik heb veel hobbies en interesses met ze gemeenschappelijk. En daardoor zie ik er altijd naar uit weer eens een avond met ze door te brengen (ongeveer 1 à 2 keer per maand).

Ik kan maar de raad geven om af en toe eens iets nieuws te doen (sportclub, eetavond, whatever...) en daar wat moeite te doen om mensen waarvan je denkt dat je er wel iets mee deelt beter te leren kennen. 9 op de 10 wordt het niks, maar wie weet ontmoet je wel eens iemand waar het leuk is tijd mee door te brengen, al is het maar af en toe samen naar de film gaan, of een festival te doen.

[MagniArtistique]

Lastig hoor. Ik herken het bij jongere collegas die het vooral over festivals en sporten hebben en nog niet aan de kinderen zitten. Waar ik een beetje tegenaan liep was dat ik nog wel graag mag stappen eens in de zoveel tijd, maar mijn vrouw en de meeste vrienden niet meer.

Sociale vriendenkring zit (bijna) allemaal in hetzelfde schuitje. Uitzonderingen daarom vind ik 5 dagen per week bij de sport (crossfit).
Waar ik inmiddels wel achter ben is hoe doodeenvoudig het is om nieuwe vrienden te maken. En dat begint gewoon bij een gesprek voeren of vragen “goh zou ik eens aan mogen haken”. Op basis van het antwoord weet je dan ook gelijk wat ze van je vinden. En meestal is dat positiever dan je verwacht.

Ik kan je “how to talk to anyone” aanraden; maar de samenvatting is heel simpel. Vooral open en vervolgvragen stellen, niet de held in je eigen verhaal zijn en dan wordt je al gauw sympathiek gevonden.

Waar je dan gelijkgestemden vind die graag over politiek en filosofie praten (mij niet gezien, komt alleen maar gezeik van), daar ben ik dan weer minder bedreven in. Lokale schaakclub ofzo?

[AndereKoekoek]

Het zou grotendeels zomaar een post van mij kunnen zijn. Uit huis geplaatst, oudere vrienden, op straat terecht gekomen, feesten/drugs.

Iets voor mij 30e een hbo gaan doen en mijn leven op de rails gekregen. Getrouwd, twee kinderen en alles goed voor elkaar. Maar door dit gebeuren en de situatie thuis geen oldschool vrienden, geen studententijd gehad etc. Bekenden van 15-20 jaar geleden zijn nog steeds hetzelfde. Uitkering, shitbaantjes, veel drank en drugs misbruik. Die heb ik er liever niet bij...

Via het schoolplein wel wat aan de praat geraakt met mensen. Uiteindelijk een clubje van 10 man in een WhatsApp groep gezet, bbq avonden in gang gezet, stapavondjes geregeld enz. Altijd heel erg leuk met de club vaders. Maar om de èèn of andere manier toch een soort van buitenbeentje. Anderen zitten bij elkaar wijntje te doen, bbq met de gezinnen enz. Ondanks dat ik dit initiatiefnemer ervan ben, sta ik beetje aan de zijlijn.

Echt geen idee waardoor dat komt. Misschien toch beetje socially awkward ofzo. Deel van de onderwerpen kan ik niet over meepraten, omdat 15 jaar een soort van is weggegooid. Praat ook nooit over die periode, want wij geen medelijden. Het gaat erom waar ik nu sta.

Ben zelf best wel links ook in een omgeving vol vvd-ers. Mijn vrouw is Iraans en als ze iets over zeggen over 'mensen uit die moslimlanden etc', dan wijs ik ze op mijn gezin. Vertik om over die onderwerpen mee te praten ter goede vrede zeg maar.. Misschien is het dat.. geen idee...

Krijg altijd van iedereen te horen dat ik zo toegankelijk ben, vlotjes praat en daardoor heel makkelijk contact leg, maar het blijft luchtig en oppervlakkig. Voel mezelf er de laatste tijd ook meer ongemakkelijk over.

Edit na reacties van mensen: drink zelf tegenwoordig paar glazen per maand. 4x per jaar keer op stap en eens in de 1-2 jaar pak ik er iets anders bij zeg maar. Dus dat zou het ook niet kunnen zijn. En ja hier ook adhd...

P.s. woon je ergens? Ik midden Brabant

[Pat911]

codex schreef op dinsdag 20 januari 2026 @ 13:17:
[...]
Het is ook niet zo zeer dat ik mezelf af vraag wat ik aan mezelf zou moeten veranderen om sociaal meer aan te sluiten. Wat ik mij vaak af vraag is of ik nu echt de enige ben die hiermee te maken heeft. Leeftijd is overigens eind 40, dat helpt ook niet echt

Stabiele jeugd gehad, maar eind 40 nieuwe vrienden maken is inderdaad gewoon lastig (imo - en ik ben nu al bijna een decennium verder). De vriendengroepen die er al zijn, kom je niet zo makkelijk tussen.
Zelf heb ik niet veel vrienden, maar heb die behoefte ook niet. Ik heb verschillende groepjes waar ik afhankelijk van wat ik doe/wil doen mee optrek. Sommige zijn wat serieuzer, andere wat oppervlakkiger.

Een club of vereniging is vaak wel een goede plek om gelijkgestemden te vinden. Of dat vrienden worden... is van veel meer afhankelijk dan alleen maar hetzelfde leuk vinden, of een diep gesprek te kunnen voeren.

[ouweklimgeit]

migchiell schreef op woensdag 21 januari 2026 @ 09:35:
Humanistisch verbond? Als je niet religieus bent maar wel verbinding en diepgang zoekt? Apostolisch genootschap zou ook nog kunnen, dat klinkt religieus maar dat valt reuze mee.

Of filosofische cursussen/weekenden van ISVW bijvoorbeeld? (aardige overlap met Humanistisch verbond )

Anders iets als Nieuwe Mensen Leren Kennen? Daarbij kun je aangeven wat voor soort contact je zoekt (stapmaatje, kunst&cultuur, sport enz). NB dit is geen datingsite, althans dat is niet de opzet.

Vrijmetselarij is wellicht nog een optie, ben zelf een jaar of 8 geleden lid geworden (nu 40) en dat was precies wat ik zocht. Mensen van jong tot oud, van werklozen tot directeuren, maar allemaal een open blik op de wereld en respect voor de medemens en ieders opvattingen. Er zijn honderden loges in Nederland, het merendeel heeft af en toe een open avond voor belangstellenden waar je terecht kunt voor een kop koffie en een goed gesprek. Politiek en religie zijn onderwerpen die we uit de weg gaan, maar verder komt alles voorbij.