psychisch probleem door jeugdige pesterijen mogen?

[Verwijderd]

ik vroeg mij af in hoeverre het mogelijk is dat een psychisch probleem als een minderwaardigheidscomplex kan worden veroorzaakt door lichte pesterijtjes van voor het 12e levensjaar. en kan dit complex dan ook weer worden opgeheven door het voor zichzelf te erkennen dat het probleem hierdoor is veroorzaakt.

[Verwijderd]

In principe wel natuurlijk want als je het erkent begrijp je het en kan je er iets aan gaan doen Of laat ik zeggen dat je er ander over kan gaan nadenken.

[Verwijderd]

1 absoluut
2 kan

[GenetiX]

Kleine pesterijen doen zich altijd voor vanaf het 4e tot 16e levensjaar. Tijdens die jaren is een kind daar erg vatbaar voor en gaat zijn/haar levenspatroon aanpassen aan de verwachtingen van anderen.

Op zich hebben kleine pesterijen niet zo'n grote impact, je zou het eigenlijk kunnen zien als een soort drang om iemand bij een groep te laten horen.

Na de pubertijd komt men er meestal achter dat het niet nodig is om bepaald gedrag te vertonen. Minderwaardigheidscomplexen nemen dan ook af.

Mensen die op jonge leeftijd vaak gepest zijn hebben een grotere kans op een minderwaardigheidscomplex, alhoewel dit op latere leeftijd meestal over gaat. Wel is het zo dat dit soort mensen meestal een wat sterkere persoonlijkheid hebben, maar ook een aantal psychisch zwakke punten. Het is dus zeker mogelijk om aan ernstig pesten iets over te houden.

Als praktijkvoorbeeld: Ik ken iemand die vroeger gepest is omdat hij x-benen had. Als dat nu tegen hem wordt gezegd gaat hij helemaal door het lint...

[Mx. Alba]

Oké, ik heb hier dus ervaring mee. Toen ik op de basisschool zat werd ik veel gepest, ook later op het voortgezet.

Het is bovenal frustrerend. Je wil er iets tegen doen, maar dat kan niet. Als je niets terugdoet, gaan ze door. Als je wel iets terugdoet, gaan ze harder door. De enige "oplossing" is om het te nemen zoals het is, het over je heen te laten gaan, en door te gaan.

Op een gegeven moment op de basisschool werd het pesten zo erg dat ze me na school opwachtten. Dus ik reed om. En vervolgens wachtten ze me daar op. Als ik op donderdagavond naar orkestrepetitie ging, en ik kwam ze onderweg tegen, dan kwam het regelmatig voor dat ze vanaf de kant van de weg naar me trapten. Een keer zijn ze me na school achtervolgd - ik vluchtte het bos in. Toen ik, 3km van school vandaan, zo'n 200 meter van mijn huis vandaan, uit het bos kwam, stonden ze daar op me te wachten. 3km van school. 3-4km van hun huizen. Lang geleden, maar nog steeds zeer pijnlijk om het te herinneren.

Ook op het voortgezet onderwijs ging het dus door. Ik hoorde er niet bij. Mijn jas en tas "verdwenen" steeds. Vaak vond ik ze dan terug in de wc. Al dan niet getracht doorgespoeld. Ik werd heel onzeker. Toen mijn vriendin mij verliet, toen ik 16 was, was de maat voor mij vol, en heb ik bijna zelfmoord gepleegd.

In ieder geval ben ik door al dat pesten heel passief en stoïcijns geworden, en kan moeilijk problemen aanpakken. Als ik met een probleem geconfronteerd wordt, heb ik de neiging niets te doen, het te laten overwaaien. Als er iets ergs gebeurt, registreert dat niet - ik heb zoiets van, shit happens, life goes on. Maar op een slechte manier. Tot aan pure gevoelloosheid toe.

Ik kon het immers niet bevechten. En dus moest ik er op een andere manier mee omgaan. En dat was dus het gewoon laten gebeuren, opstaan, en doorgaan. Het vermogen om dat de toen is opzich heel goed, maar voor veel problemen in het leven is dat niet de oplossing, hoewel ik wel zeer sterk de neiging heb dat als oplossing voor alle mogelijke problemen te gebruiken, door vele jaren van conditionering.

De laatste paar jaar ben ik heel erg veranderd. Maar ik merk nog steeds dat er psychische overblijfselen zijn van wat mij al die jaren is aangedaan. En elke keer wordt ik er weer mee geconfronteerd dat het maar heel weinig gescheeld had, of ik had toen zelfmoord gepleegd. Door toedoen van hun, de pesters. Die gewoon hun leven vervolgd hebben alsof er niets gebeurd is, zich van geen kwaad bewust.

[Verwijderd]

Op vrijdag 14 september 2001 16:43 schreef nielsdw het volgende:
ik vroeg mij af in hoeverre het mogelijk is dat een psychisch probleem als een minderwaardigheidscomplex kan worden veroorzaakt door lichte pesterijtjes van voor het 12e levensjaar. en kan dit complex dan ook weer worden opgeheven door het voor zichzelf te erkennen dat het probleem hierdoor is veroorzaakt.

Als de 'lichte' pesterijtjes -die eigenlijk een normaal onderdeel vormen van "kinderspel"- een navenant grote -negatieve- indruk bij een kind achterlaten kan dit zeker mede bijdragen tot de vorming van een minderwaardigheidscomplex!

Waarom het ene kind hier wel en het andere niet gevoelig is hangt af van de psychische weerstand die het kind reeds heeft opgebouwd.

Pesterijtjes kunnen deze weerstand, indien die nog niet al te groot is, zeker nadelig beinvloeden.

Wil je een -in de jeugd ontstaan- psychisch probleem aanpakken dan zul je idd eerst moeten erkennen dat het probleem daar is en er vervolgens (vaak keihard) aan moeten werken deze 'ietwat psychische scheefgroei' weer recht te breien.

Het (h)erkennen van de oorsprong van het probleem is slechts het begin van de therapie maar tevens de belangrijkste voorwaarde voor het welslagen hiervan!

[hetisik]

het is ik leefd heel erg mee metReyn_Eaglestorm!!
Ik vind pubertijd een van de slechtste excuses on mensen zich te misdragen!! gelukkig heb ik dat nooit gehad.
Kijik maar eens naar die slachtpartijehn in amerika, die daders werden tot het bot helemaal naar de tering gepest.
Optie 1, de pesters afknallen en zo het probleem van het pesten oplossen
opie 2 zelfmoordplegen ook om van het probleem af te komen of doordat ze zo'n minderwaardigheis complex hebben.
optie 3 het over zich heen laten komen.

Optie 3 vervalt omdat ze het helemaal al niet meer aan konden!!
Doodschieten is slecht natuurlijk, maar om te zeggen dat die pesters nou onschuldig zijn???
beetje offtopic

[Kvn]

Op zaterdag 15 september 2001 05:01 schreef hetisik het volgende:
het is ik leefd heel erg mee metReyn_Eaglestorm!!
Ik vind pubertijd een van de slechtste excuses on mensen zich te misdragen!! gelukkig heb ik dat nooit gehad.
Kijik maar eens naar die slachtpartijehn in amerika, die daders werden tot het bot helemaal naar de tering gepest.
Optie 1, de pesters afknallen en zo het probleem van het pesten oplossen
opie 2 zelfmoordplegen ook om van het probleem af te komen of doordat ze zo'n minderwaardigheis complex hebben.
optie 3 het over zich heen laten komen.

Optie 3 vervalt omdat ze het helemaal al niet meer aan konden!!
Doodschieten is slecht natuurlijk, maar om te zeggen dat die pesters nou onschuldig zijn???
beetje offtopic

Ik heb in net zo'n diepe put gezeten als Reyn_Eaglestorm, ik ben nu 15, en het gaat vrij goed met me, ook al heb ik zo rond het begin van de vakantie ook wel eens erover nagedacht om er een einde aan te maken Het gaat nu goed met me, veel nieuwe vriendinnen/vrienden gemaakt , maar pesten (7 jaar lang) heeft een zware impact op me gehad, maar gegarandeerd dat als je me nu probeerd te pesten ik je helemaal verrotsla.. maar goed..

[Verwijderd]

Dokter is vroeger ook gepest wat een massive impact heeft gehad op zijn leven.

In dienst zei mijn leut. dat er vroeger op school bij hem ook een jongen zat die altijd gepest werd. Hij vond dat die mensen en gewoon om riepen om gepest te worden.
Toen wierp ik terug dat dat absolute onzin is. Nu zeg ik dat hij absoluut gelijk heeft!!!

Mensen die gepest worden stralen allen een soort bewust/onbewust kwetsbaarheid (uit welke oorsprong dan ook) uit. En ook al overschaduw je het met baldadig gedrag, de aaseters hebben een feilloos zintuig om daar doorheen te prikken.
En het is ook niet zo dat je sterker wordt van gepest zijn.

Mijn advies: ga boksen of judoen. Doe iets wat je 'voor op te passen maakt-voor je eigen gevoel!-want dat ga je dan ook uitstralen.
Ga daarna of tegelijkertijd in therapie.
Ja, ik weet het, altijd weer die therapie.
Ook al ben ik officieel arts en hoor ik mij niet bezig te houden maar dit soort dingen (worden de bazen boos van) stel ik dit voor:
Ga eerst 1 sessie naar een (bijv) een NEI therapeut om energetische troep op te ruimen voor zover dat aanwezig is.
Ga dan eventueel naar een reguliere (of ga verder bij die alternatieve thr als ie ook psychothr. kan geven) therapeut voor ego-versterkende thr.
Succes

Na wrs. een aantal jaar snap je niet meer dat ze jou ooit moesten hebben.

[Mx. Alba]

Wat bij mij heel erg geholpen heeft is behandelingen door een haptonoom. De theorie achter de haptonomie is dat je de geest in evenwicht kunt krijgen door het lichaam weer in evenwicht te krijgen. Ook was ik heel bang voor aanraking, wat hij ook heeft verholpen.

Heel simpel. Door oefeningen zoals midden op een wipwap staan en in evenwicht blijven, over een lijn lopen met mijn ogen dicht, en andere van dat soort dingen, kreeg ik mijn fysieke evenwicht weer terug, en mijn geestelijk evenwicht volgde. Daarna ben ik gaan sportschieten - voor 60 schoten (een uur een kwartier) stilstaan bij een wedstrijd moet je immers ook een goed evenwicht en concentratie hebben.

Het heeft me geholpen, maar ik vraag me af in hoeverre het het effekt heeft versterkt dat ik alles over me heen laat komen. Misschien dat ik, als ik jiu jitsu ofzo was gaan doen, meer assertief geworden, terwijl ook mijn lichaam en geest in evenwicht zouden zijn gekomen, wat dus in principe beter is.

Nouja. As is verbrande turf.

[Verwijderd]

Onderscheid tussen mensen.

Als we een scheidslein blijven trekken tussen je zelf en andere en onszelf als midden punt beschouwen krijg je het ik en de andere situatie. Dit is bij de hele mensheid zo. Maar als we iedereen als gelijk beschouwen, niemand staat ergens boven, niemand staat ergens onder. Waarom zou jij beter zijn dan iemand anders? Als we die vraag stellen en dit ook zullen beseffen, zou er een grote gemeenschap zijn.
Niemand zou het nog nodig vinden om een oorlog te voeren.
Helaas, zijn we hier nog veel te primitief voor en ik vraag me af of we ooit nog de kans krijgen om te evolueren naar deze staat, voordat we elkaar allemaal uitmoorden.

[Verwijderd]

Heb je wel eens overwogen om wraak te nemen, Reyn?

[KroontjesPen]

De adviezen om tijdig hulp te zoeken kan ik van harte onder steunen.
Het probleem is vaak dat je dat zelf niet ervaart. Daardoor heb ik zelf veel te laat hulp gezocht. Het liep bijna fataal af. Pas 12 jaar geleden kon ik zeggen dat ik uit de put was gekomen maar ik moet nu nog steeds goed oppassen.
De felle reactie in dit GoT form kunnen soms zeer negatief op mij inwerken.

Dan komt nog het probleem wélke hulp moet je nemen. Dat is voor iedereen weer verschillend.
De eerste hulp die ik had was, achteraf gezien, meer een reddingsboei. Hij was er om niet onder te gaan. Voor mij dus letterlijk bedoeld.
Het vervolg in de hulp lag bij mij op het alternatieve vlak. Vooral het magnetiseren heeft mij een goed start tot verbetering gegeven.

Zoek verder bij jezelf iets waarin je goed in bent en ontwikkeld dat verder. Gebruik dat als basis voor de rest van jé en hét leven.

[Mx. Alba]

Op zaterdag 15 september 2001 14:19 schreef Codin het volgende:
Heb je wel eens overwogen om wraak te nemen, Reyn?

Ja en nee. In mijn (dag)dromen nam ik wraak. Het gebeurde speelde zich af, maar met een andere afloop. En die afloop was soms bloederig, zeg maar à la Columbine. Enerzijds snap ik dus hoe die jongens ertoe gekomen zijn. Maar anderzijds, ik heb er zelf nooit aan gedacht om die dromen in praktijk te brengen.

[Verwijderd]

wraak en al die grappen heb ik niets aan. de pesterijen zijn zo'n 10 jaar geleden. beetje vreemd om dat nu nog naar zo iemand toe te gaan en wraak te nemen. waar het mij slechts om gaat is de vraag of het in de psychologie mogelijk is om de problemen op te lossen door te erkennen waardoor ze zijn ontstaan. In hoeverre is de causaliteit inzien al een oplossing. Is het wel een oplossing? of is het alleen een truc om het ergens aan toe te kunnen schrijven?

[Mx. Alba]

Op zaterdag 15 september 2001 17:04 schreef nielsdw het volgende:
wraak en al die grappen heb ik niets aan. de pesterijen zijn zo'n 10 jaar geleden. beetje vreemd om dat nu nog naar zo iemand toe te gaan en wraak te nemen. waar het mij slechts om gaat is de vraag of het in de psychologie mogelijk is om de problemen op te lossen door te erkennen waardoor ze zijn ontstaan. In hoeverre is de causaliteit inzien al een oplossing. Is het wel een oplossing? of is het alleen een truc om het ergens aan toe te kunnen schrijven?

Weten wat er aan de hand is en waar het door komt is een stap in de goede richting, maar is niet genoeg. Ik realiseerde me al heel snel wat er met me aan de hand was, en waardoor het kwam. Maar ook met die kennis heeft het me 5 jaar geduurd om er bovenop te komen. Nouja, eigenlijk ben ik er nog steeds niet helemaal bovenop, maar ik weet wel zeker dat ik er binnen niet al te lange tijd bovenop zal komen.

[FCA]

Pesten heeft idd naar mijn ervaring een grote invloed op de psychische ontwikkeling van kinderen.

Ikzelf ben ook behoorlijk gepest op de basiscchool. In de klas werden regelmatig "m'n oren gewassen" als er een pestkop achter me langs liep, ik mocht niet meedoen met spelletjes, en 1 keer hebben ze zelfs het volgende gedaan:
Een vriendin van een meisje waar ik zwaar verliefd op was, zei dat dat meisje ook op mij verliefd was, en dat ik maar verkering aan haar moest vragen. Ik, naïef als ik was, snel d'r heen. Wat bleek? Meisje wist van niks, en de hele klas stond klaar om me uit te lachten.

Weg zelfvertrouwen....


Gelukkig ben ik op de middelbare school niet meer gepest, maar m'n zelfvertrouwen terugwinnen ben ik (7 jaar na dato) nog steeds mee bezig. Ik durf nog steeds bijna niet een meisje uit te vragen, er komen telkens weer beelden van dat moment boven. Voor koppelen ben ik paranoïde, ik kap zoiets gelijk af, zelfs al is de koppelaar een goede vriend en vind ik het meisje ook wel leuk.
Het is een lang proces van vallen en opstaan, en toen iedereen die jongeren die het Columbine drama veroorzaakten veroordeelden, had ik meer iets van: de pestkoppen zijn eigenlijk de oorzaak.
Niet dat ik het goedkeur dat ze mensen doodschoten, maar ik kan me goed voorstellen wat die jongeren geleden moeten hebben.

Het terugwinnen van zelfvertrouwen is moeilijk, maar ik heb gemerkt dat het hebben van soortgenoten, zoals bij mij de sterrenkundevereniging, heel erg behulpzaam is. Dat soort mensen laten zien dat je wel wat waard bent, en dat het niet aan jou, maar aan de pestkoppen ligt dat je buitengesloten word.

Om ff on-topic te houden:
Het pesten tast het zelf-beeld van de persoon aan. De persoon denkt dat hij zich aan moet passen om bij de groep te horen, groep accepteert persoon nog steeds niet, persoon denkt dat het intrinsiek aan hem is, dat hij gewoon een loser is.
Als de persoon door heeft dat het niet aan hem ligt (doordat een groep die hij ziet als niet-losers hem accepteert) dan kan het weer goed komen. Maar dat duurt lang.
Bij mij persoonlijk is het zo dat ik nog steeds paranoïde ben. Als een groep mij accepteert zoek ik er telkens een reden achter.
Waarom accepteren ze mij? Nemen ze me in de maling? Zijn ze me liever kwijt dan rijk?
Ik voel me nog steeds snel overbodig, en vertrek dan maar zonder iets te zeggen, wat er soms tot leidt dat mensen mij raar beginnen te vinden -> self - fulfilling prophesy

[Verwijderd]

ik ben vroeger zelf ook veel gepest,
maar sinds ik op de middlebare school zit (ik zit nu in de derde) is dat helemaal niet meer zo. Vooral ook omdat ik op een gegevn moment zei wat ik vond, en niet deed wat ik niet wilde. En dat heeft me heel erg geholpen!! ik ben nu eigenlijk wel (een van de)populairste van de klas

[Verwijderd]

Populairste van de klas? Heb je een poll gehouden joh?!

[Neman]

Populairste van de klas? Heb je een poll gehouden joh?!

Doe toch eens normaal! Je begrijpt toch wat hij wil zeggen?!

[Verwijderd]

Normaal... Dat moet interessant zijn, maar goed, als iemand verteld dat hij denkt dat hij 1 van de populairste van de klas is moet ik daar een beetje om lachen.

[FCA]

D'r moet toch iemand zijn die de populairste is?

Vooropgesteld dat populariteit eenduidig te meten is, en een 1-dimensionale grootheid is

Maar goed, dat iemand het zegt zegt niks. D'r is onlangs nog een onderzoek gedaan onder studenten, en zo'n 60% zei tot de beste 10% te horen

Maar goed, als je zelfvertrouwen terug is, is dat natuurlijk goed. Ik heb alleen vaak het idee dat ik daarmee mezelf voor de gek houd. Maar goed, dat heet paranoia.

[Grrrrrene]

1. Dit topic gaat nergens meer over
2. Dit topic past niet meer in W&L
3. Op verzoek van de topicstarter gesloten