valt mijn zaak onder rechtsbijstand? familierecht

[squallandrinoa]

Hallo allemaal,

ik zit een een minder prettige situatie.
Vorig jaar had ik een relatie, geen trouwen of samenleveningscontract of iets dergelijks, maar gewoon, vriend en vriendin. Net nadat de relatie over was kwam ze erachter dat ze zwanger van me is. Ze wilt het kindje alleen ter wereld brengen, alleen grootbrengen, en doet er alles aan om mij er niet in betrokken te krijgen. Ik krijg geen informatie, geen geslacht, geen echo foto's, helemaal niets. Ik ben geblokkeerd op alle kanalen, en zelfs door haar aangevallen toe ik aan de deur kwam. Ze heeft zelfs geprobeerd me te laten geloven dat ze abortus heeft gepleegd, wat niet zo is.
Ik wil er voor mn kindje zijn, als het komt. En het komt als het goed is in de lente.

Nu ben ik rechtsverzekerd bij ARAG, via ABN.
In mijn polis staat het volgende m.b.t. de verzekerde onderdelen:

Consument en Wonen verzekerd
Medisch en Familie verzekerd
Mediation bij scheiding niet verzekerd
Verkeer verzekerd
Werk en Inkomen, Pensioen en Sociale Zekerheid verzekerd
Fiscaal en Vermogen niet verzekerd


Enkele maanden geleden heb ik contact opgezocht met ARAG, en de zaak aangemeld. Maar er werd me verteld dat ik hiervoor geen dekking had omdat ik niet verzekerd ben bij "mediation bij scheiding".

Nu heb ik het nog eens bekekeken. Op de website van ARAG staat duidelijk dat mediation bij scheiding van toepassing is als er een echtscheiding of scheiding van brood en bed is. Dat is niet van toepassing in mijn situatie.
In de polisvoorwaarden staat onder 'Medisch en familie' dat o.a. familierecht is gedekt.
Dus heb ik het familierecht opgezocht. Hier haalde ik op dat mijn situatie wel zou moeten worden gedekt.


Wat is jullie gedachte hierover? Zou ik wel of niet hiervoor verzekerd moeten zijn?
Ik heb een mail gestuurd naar ARAG, maar nog geen antwoord hierop gekregen.


Mvg,
Squall

[EvH]

Harde realiteit: leg je er bij neer, scheelt je veel gezeik, gedoe en heel veel geld (maandelijks alimentatie zodra je het kind erkent) als ze er nu al zo in staat. Of heb je zin in 18 jaar ruzie en 0,0 zeggenschap, kennis etc… want puntje bij paaltje is dit hoe Nederland werkt.

Hoe hard het ook klinkt: je staat nu op de beste positie.. volg het kind op afstand.. een kind krijgt vanzelf vragen naarmate het ouder word.

Verder heel veel succes en wijsheid toegewenst in deze (verrotte) periode.

(Met de kennis van nu, de moraalridder die ik ook wilde zijn, wou ik soms dat ik jouw luxe keuze alsnog gekozen had).

[ Voor 5% gewijzigd door EvH op 12-01-2024 21:33 ]

[Rukapul]

Zonder exacte polistekst valt hier weinig over te zeggen. Volgens diverse Arag polisvoorwaarden op de website zou dit gedekt moeten zijn onder Familie- en personenrecht. Mediation bij scheiding is een zeer specifieke optie die hier niet van toepassing is.

Elke verzekeraar heeft een klachtenprocedure en -ladder. Volg die als de email geen resultaat geeft.

[joca]

Heb even op de website van Arag gekeken en deel je mening.

Er staat een blogje op hun site met jouw casus (soort van), ze noemen hier dat dit soort situaties ontstaan na een verbroken relatie, maar ook na een one night stand.
Hoe zou ze verzekering reageren als deze situatie was ontstaan vanuit een one night stand? Er is dan immers al helemaal geen sprake van een scheiding laat staan benodigde mediation.

Het lijkt me stug dat ze bij een dergelijke situatie ook ditzelfde standpunt teruggrijpen, dan zou je je als vrijgezel moeten verzekeren voor mediation bij scheiding, dat lijkt me (zachtjes uitgedrukt) een beetje gek.
Het lijkt me niet dat ze de ene casus anders kunnen behandelen dan de andere, is dat niet rechtsongelijkheid 😉

Dat het verder een reëele situatie is waar je rechtshulp bij nodig hebt geven ze zelf aan door dit als blog op hun website te zetten.

Overigens is er een verschil tussen erkenning en daadwerkelijk gezag, maar dat wist je wellicht al.

[ Voor 5% gewijzigd door joca op 12-01-2024 21:41 ]

[President]

Hoe weet je dat het überhaupt van jou is? Heeft ze dat zwart op wit aangegeven? En weet je wel zeker dat ze zwanger is of was? Zei ze het niet gewoon uit boosheid of als laatste poging om je weer te vinden? En ze zwanger was, hoe weet je dat ze geen abortus heeft ondergaan terwijl ze dat wel zegt?


Hoe dan ook vraag ik mij af wat je wilt bereiken en of dat in jouw belang is of in het belang van het mogelijke kind?

En anders kan je toch met je schoonouders een gesprek voeren? Of is de band daar ook slecht mee?

[PhilipsFan]

Wat wil je precies bereiken? Om je vraag te beantwoorden: Er is geen sprake van familierecht, want juridisch gezien is het niet jouw kind. Als je mede-ouder wil worden, dan moet je het kind erkennen, maar daarvoor heb je toestemming van de moeder nodig. Je bent dus aan het uitzoeken of je rechtsbijstandsverzekering het kan regelen om de moeder te dwingen die toestemming te verlenen? Nee, dat gaat werken...

Als je wilt bereiken dat je in de toekomst een rol kunt spelen in het leven van het kind, dan moet de moeder je dat gunnen. Het lijkt nu niet het beste moment daarvoor, gezien je het al hebt over ruzie en buitensluiting. Je zegt niet hoe de relatie is beeindigd, maar dat zal ook niet al te aardig zij gegaan.

Laat het afkoelen. Dat kind is er nog niet. Geef je ex de kans om aan het idee te wennen en laat haar voorlopig met rust. Over een halfjaartje zal de ergste boosheid wel over zijn en valt er misschien weer mee te praten. Maar als je je meteen opdringt en van alles gaat eisen, dan is het natuurlijk weer snel gebeurd.

Stuur over een halfjaar een bericht (of brief, als ze je geblokkeerd heeft). Zorg dat het vriendelijk van toon is. Ga geen dingen eisen. Leg uit dat je om het kind geeft en graag een rol wil hebben in het leven. En dat je bereid bent om in overleg te besluiten hoe die rol kan worden ingevuld. Laat haar in de lead.

Als ze niet reageert, is dat haar goed recht. Stuur elk halfjaar een nieuwe brief. Blijf vriendelijk en bied je hulp aan. Als ze single moeder is, dan zal ze er op een gegeven moment wel achter komen dat het ontzettend moeilijk is om een klein kind te combineren met werk en andere activiteiten, misschien is ze dan wat toeschietelijker. Maar ga er niet vanuit. Als je nu al met allerlei juridische ellende gaat dreigen, dan wil ze echt nooit meer wat met je te maken hebben. De realiteit is, dat je volkomen afhankelijk van haar bent, dus maak het niet erger door haar verder tegen je in het harnas te jagen.

Edit: ik blijk er een beetje naast te zitten, er bestaat wel degelijk een manier om juridisch ouder te worden zoals de user onder mij zegt, dat heet inderdaad 'vervangende toestemming tot erkenning'. Als de moeder geen toestemming geeft voor erkenning, dan kan de rechter dat doen. Maar het is niet makkelijk:

1. Je hebt een advocaat nodig
2. De moeder zal ook door de rechter bevraagd worden en heeft (als ze het niet eens is met het verzoek) waarschijnlijk ook een advocaat nodig
3. Er zijn een aantal voorwaarden, je moet ouder zijn dan 16, je moet de biologische vader zijn en het kind mag niet al 2 juridische ouders hebben

Dus, het kan via de juridische weg, maar of je dit moet willen? Vergeet niet dat je je hele leven te maken blijft hebben met de moeder. Dit is waarschijnlijk ook de reden dat zij het niet wil, ze wil niks met je te maken hebben. Als je dit via een juridische procedure gaat proberen te regelen, dan zal zij ook alle zeilen bij zetten om het jou zo moeilijk mogelijk te maken.

Bijvoorbeeld, als je juridisch ouder bent maar je woont niet samen, dan zal er een omgangsregeling moeten komen. Dat zal ze niet willen, dus dan moet je dat ook weer via de rechter afdwingen. Voor haar zal het voelen alsof je het kind van haar afpakt. Doe dat nooit bij een moeder, je krijgt er alleen maar ellende mee. Ik zou kiezen voor mijn eerdere advies: wacht het een tijdje af en informeer af en toe of ze ervoor open staat.

[ Voor 28% gewijzigd door PhilipsFan op 13-01-2024 06:30 ]

[Thijsmans]

Arag is aangesloten bij het Kifid (klachteninstituut financiële dienstverleners). Dat betekent dat je bij de geschillencommissie terecht kunt. Daarvoor moet je wel eerst de interne klachtenprocedure volgen.

Ik denk dat het zaak is om duidelijk te krijgen wat je precies wil vorderen van je ex. Het verhaal achter de vordering biedt waarschijnlijk ook antwoord op de vraag in welk hokje van de rbv die valt. Ik maak uit je verhaal op dat je mogelijk op zoek bent naar de procedure voor plaatsvervangende erkenning.

Hoe het ook loopt: succes!

[Nadinarama]

Wat een akelige situatie voor jullie allebei. Het kan de moeite waard zijn om contact op te nemen met de stichting Dwaze Vaders om een beter beeld te krijgen van waar je nu staat.

[sorted.bits]

PhilipsFan schreef op vrijdag 12 januari 2024 @ 23:45:
.. Lang fout verhaal

Volgens mij klopt dit niet, maar dit is ook helemaal niet de vraag die TS stelt. Willekeurig fout advies had hij op Facebook ook wel kunnen krijgen.

Back on topic: Start een klachten procedure waarbij je in ieder geval in gesprek kan gaan met je verzekeraar. Mocht dat niet werken of mochten ze het alsnog afwijzen dan is het een keuze die je voor jezelf moet gaan maken. Ga je zelf een advocaat betalen om dit recht te halen?

Heel veel succes hiermee, het lijkt me een enorm moeilijke situatie.

[Accretion]

Heb je op papier staan dat de moeder aangeeft dat jij de vader bent?

En wat is je doel?

Wil je graag meebetalen (alimentatie)?
Wil je graag contact met het kind?
Wil je graag gedeeltelijk het kind (bij jouw thuis) opvangen?
Wil je graag iets te zeggen hebben over het kind?
Wil je graag weer terug bij je ex?
En tot slot, is het de moeite waard als dit project jaren lange ruzies veroorzaakt; is dat in het voordeel van het kind zelf?

In het ergste geval zijn je doelen de meest gunstige items uit de lijst, maar de meest ongunstige items zijn waarschijnlijker.

Vooralsnog heb je een zwakke casus, ik zou juridisch advies inwinnen over het feit of je überhaupt enig recht hebt.

Het enige wat ik tot dusver gevonden is dat je kan proberen om "vervangende toestemming" te regelen.
https://www.vervangende-t...igert-erkenning-van-kind/

sorted.bits schreef op zaterdag 13 januari 2024 @ 07:09:
Ga je zelf een advocaat betalen om dit recht te halen?

Welk recht?

Betrokkenheid bij de zwangerschap, de geboorte en bij bepaalde zorgtaken vallen onder family life. Heeft u uw kind niet erkend én bent u ook aantoonbaar niet betrokken bij de verzorging en opvoeding van het kind, dan heeft u in principe geen recht op omgang met het kind.

https://www.verder-online...kind-nog-niet-heb-erkend/

[bvdbos]

Buiten het juridische en de erkenning (waar ik geen idee van heb) : Geef nu in ieder geval één keer schriftelijk (aangetekend) aan dat je kind wil erkennen en deel uit wil maken van de opvoeding. Als moeder dan aangeeft dit niet te willen dan zou ik vooralsnog berusten bij de keuze die de moeder maakt. Stress tijdens de zwangerschap is niet goed en daarna : een stabiele thuissituatie met zo min mogelijk gedoe is goed voor de opvoeding voor het kind.

Of je de ontwikkeling van het kind op afstand kan volgen is de vraag. Je wil ook niet bekend komen te staan als stalker. Hebben jullie gezamenlijke kennissen waardoor je op de hoogte kan blijven?

Maar biedt aan de moeder hulp aan, zoals @PhilipsFan zegt : doe dit met periodieke brieven aan de moeder (zelf natuurlijk een kopie houden). In de toekomst zal het kind, zoals @EvH zegt, vragen gaan stellen. Op dat moment kan je in ieder geval laten zien dat het niet aan jou heeft gelegen en dat je het beste voor had met het kind.

Als je het helemaal mooi wil doen dan stuur je geregeld een brief voor het kind mee met de brief naar de moeder. En sowieso ieder jaar een kaartje met de verjaardag, geen drama op de kaart : gewoon gefeliciteerd. Vanaf een jaar of vijf kan je dan een een briefje van 5 (of later 10) bijvoegen. Blijf de onbekende op afstand en zorg dat het kind geen vragen omtrent vaderschap gaat stellen door jouw kaarten.

Als het kind eenmaal weet dat jij de vader bent kan je die brieven ook rechtstreeks gaan sturen. Maar de keuze van het moment waarop het kind dit te weten krijgt ligt bij de moeder. Vanaf 12 jaar ligt de keuze om ook contact met jou te hebben bij het kind (heb ik begrepen).

Open in de tussentijd een spaarrekening en stort daar periodiek geld op zodat je, als het kind gaat studeren, een mooie bijdrage kunt doen (of tzt aanbetaling huis oid).

Moraal : doe wat voor het kind het beste is, jij bent minder belangrijk

[r.e.s]

squallandrinoa schreef op vrijdag 12 januari 2024 @ 21:20:
Hallo allemaal,


Mvg,
Squall

Geef aan dat je een klacht wil indienen en een uitgebreide reactie wil waarom dit niet gedekt is met een verwijzing naar de polisvoorwaarden. Dan gaat iemand er in iedergeval serieus naar kijken (want ze zijn bang dat als ze fout zitten je dit meeneemt naar KifiD en dat moeten ze rapporteren ).

Zou zelf ook al een afspraak inplannen met een advocaat, het intake gesprek is gratis en vaak weet je dan al je mogelijkheden over het erkennen van ouderschap.

Een persoonlijke vraag ... Maar weet je zeker dat het kind van jou is? Dit verklaart mogelijk haar sterke reactie.

EvH schreef op vrijdag 12 januari 2024 @ 21:31:
Harde realiteit: leg je er bij neer, scheelt je veel gezeik, gedoe en heel veel geld (maandelijks alimentatie zodra je het kind erkent) als ze er nu al zo in staat. Of heb je zin in 18 jaar ruzie en 0,0 zeggenschap, kennis etc… want puntje bij paaltje is dit hoe Nederland werkt.

Hoe hard het ook klinkt: je staat nu op de beste positie.. volg het kind op afstand.. een kind krijgt vanzelf vragen naarmate het ouder word.

Verder heel veel succes en wijsheid toegewenst in deze (verrotte) periode.

(Met de kennis van nu, de moraalridder die ik ook wilde zijn, wou ik soms dat ik jouw luxe keuze alsnog gekozen had).

Zo is het leven, soms gebeuren er klote dingen en moet je verantwoordelijkheid nemen en wijk je af van het huisje-boompje-beestje leven wat de meeste mensen hebben. Snap je reactie, want soms denk ik ook waar ben ik aan begonnen als mijn ex-partner weer ruzie aan het zoeken is, maar als ik dan tijd doorbreng met mijn kind dan is dit het allemaal waard.

Er gaat een kind komen die in iedergeval verwekt is toen twee mensen elkaar leuk vonden. Als de moeder besluit het te houden moet je imo als vader de kans krijgen om in het leven te zijn van het kind. Hou je een kind weg bij zijn vader (en demoniseer je hem), dan kan dit allemaal narigheid geven later in zijn leven. Ook heb ik sterk mijn twijfels of een kind nog wel zijn vader als vader ziet als die pas hem voor het eerst ziet als die 18+ is en waarbij de vader mogelijk al jaren gedemoniseerd is door zijn zijn/haar moeder.

[Harm_H]

Sterkte. Als het kindje er is en geld nodig heeft komt ze vast wel weer in de lucht.

[ Voor 29% gewijzigd door Harm_H op 13-01-2024 14:20 ]

[PhilipsFan]

sorted.bits schreef op zaterdag 13 januari 2024 @ 07:09:
[...]


Volgens mij klopt dit niet, maar dit is ook helemaal niet de vraag die TS stelt. Willekeurig fout advies had hij op Facebook ook wel kunnen krijgen.

De procedure voor vervangende toestemming bij erkenning bestaat, dit is zeker niet fout. Maar mijn reactie gaat vooral over of je een zwangere ex wilt gaan lastigvallen met juridische ellende. Ik denk dat de zaak van TS daar niet beter van wordt en de ex alleen maar een grotere hekel aan hem gaat krijgen. Ze zal het gevoel krijgen dat TS het kind probeert af te pakken. Dat is een gevoel dat je absoluut niet wilt kweken bij een verse moeder.

Als je doel is om een rol te krijgen in het leven van je kind, dan lijkt me dat niet de handigste weg om te bewandelen. Het is ook niet in het belang van het kind als de ouders elkaar telkens te lijf gaan, in een rechtszaal of daarbuiten. Soms moet je even wat verder denken dan de concrete vraag die wordt gesteld.

[ Voor 7% gewijzigd door PhilipsFan op 13-01-2024 16:11 ]

[vanaalten]

Hmmm. Ik denk dat je voor deze situatie wellicht liever een reguliere betaalde advocaat wil raadplegen.

Het alternatief wat je nu probeert is een maatschappij die al bij voorbaat probeert je af te wimpelen, er geen zin in heeft en ALS je ze al mee krijgt, eerder voor het belang van de verzekeringsmaatschappij zal werken dan voor jouw belang. Immers is het voor de verzekeringsmaatschappij een kosten/baten situatie: door zo snel mogelijk te settlen, zo min mogelijk werk er in te stoppen, maken ze de meeste winst. Maar wellicht heb ik een negatief beeld van verzekeraars.

[chrisborst]

@squallandrinoa
Je hebt een mooi nederland spreekwoord: "Met onwillige honden is 't kwaad hazen vangen".
Laten we hypothetisch stellen dat het je lukt om via een juridische weg je ex te dwingen om jou een plek te geven in het leven van je kind, hoe denk je dat je ex hierop gaat reageren?
Je zal dus de basis leggen voor jarenlange ruzie en ellende. Bijkomend heb je kans dat je ex alleen maar negatief over jouw zal zijn richting je kind.
Dit staat nog los van het feit dan in NL je als vader altijd al 1-0 achter staat en juridisch vaak in het voordeel van de moeder wordt gekozen.

Wees verstandig en neem afstand. Probeer om een manier vast te leggen dat het haar keuze was en niet die van jou. Later als je kind ouder is zullen er genoeg kansen komen om contact te krijgen.
Dus sluit dit hoofdstuk af (hoe lastig dit ook is) en ga door met je eigen leven. Probeer een leuke nieuwe vriendin te vinden en hopelijk (en waarschijnlijk) kom je jaren later tot de conclusie dat dat de juiste keuze was.

oja, en heel veel sterkte

[squallandrinoa]

wow, ik ben positief verrast door de hoeveelheid reacties.
ik zal proberen overal antwoord op te geven en meer helderheid te verschaffen

[macnerd]

bvdbos schreef op zaterdag 13 januari 2024 @ 08:38:
...
Vanaf 12 jaar ligt de keuze om ook contact met jou te hebben bij het kind (heb ik begrepen).
...

Dit klopt niet. Het kind kan niet zelf bepalen waar het gaat wonen zodra deze 12 jaar is.
Als de rechter er aan te pas komt voor de scheiding, dan zal de rechter aan een kind van 12 jaar (of ouder) vragen waar het kind graag wil wonen. Vervolgens wordt dat meegewogen en besluit de rechter wat het beste is voor het kind (kan dus alsnog de andere ouder zijn dan wat het kind wil).

[squallandrinoa]

om wat meer helderheid of info te verschaffen ontkom ik er niet aan wat meer persoonlijke info te geven. ik zal dit zo anoniem en objectief mogelijk proberen te doen.

voorop gesteld wil ik zeggen dat ik er voor mn kindje wil zijn als het komt. ik snap dat ik dat niet kan in de 1ste periode, zoals borstvoeding ofzo. maar ja, ik wil er graag zijn voor men kindje, ook gedeeld gezag, omgangsregeling. hoe kan ik mezelf, en later mn kindje, in de ogen kijken als ik nu opgeef?
ik zie enorm op tegen de waarschijnlijk 18-20 moeilijke jaren die dit zou gaan brengen. jaren van leugens, tegenwerking, manipulatie, haat. maar wat moet ik dan? wegrennen en op afstandje blijven omdat de moeder, met alle respect, geestelijk niet in orde is? een kindje heeft recht op de vader, en eigenlijk ok nodig. tenzij de moeder een echte topmoeder is, en beide rollen aankan.

uiteraard heb ik mijn ex inmiddels beter leren kennen. de relatie duurde van het voorjaar tot einde zomer. in die periode werd me duidelijk dat ze een rugzakje heeft. ze weet zelf niet precies wat (maar doet ook geen moeite het te ontdekken). in elk geval heeft ze veel behoefte aan rust. kan ze slecht omgaan met 'bemoeienis', wat anderen ouderschap of co-ouderschap zouden noemen. haar eigen woorden waren ook dat ze altijd na enkele maanden genoeg van iemand had en totaal geen behoefte meer aan die persoon had. Ik heb haar gewoon genomen voor de persoon die ze is. Ik werd verliefd op haar vanwege andere leuke kanten. Maar zoals iedereen wel weet leer je iemand pas echt kennen als het niet zo lekker gaat.

ik heb haar leren kennen als een patologische leugenaar. ze loog over van alles en nog wat, maar ik kwam steeds erachter wat werd verzwegen of wat werd ontkend of verdraaid. gelukkig was ze erg open tegen mn zusje, en heeft mn zusje me voicechats en screenshots doorgestuurd wat wat ze wel vond wilde en zei. Persoonlijk vind ik dat een van de ergste dingen. Je relatie is als het goed is gebaseerd op wederzijds vertrouwen, en dat werd compleet weggevaagd door haar, in mijn ogen, onnodige leugens.

- toen ze pas wist dat ze zwanger was van me, was ze van plan dit jarenlang te verbergen voor me. ze heeft het me verteld omdat mn zusje tegen haar zei dat zij het anders zou vertellen.
- daarna heeft ze sterk te kennen gegeven niets met me te maken te willen hebben. dat ik het kindje nooit zal zien. ze blokte me overal om contact te voorkomen.
- na een poosje ben ik maar aan de deur gegaan, aangegeven dat ik graag wel betrokken wilde zijn. ze viel me aan en sloeg me meermaals. hysterisch, wild. het geweld zag ik niet aankomen, wel had ik al een vermoeden dat ze later zou gaan verdraaien wat er eventueel zou zijn besproken aan de deur. dus ik ben een opname gaan starten voordat ik aanbelde. achteraf gezien, haar aanval is dus opgenomen......erger nog, haar zoontje was in de buurt en kreeg het mee.
- de dag erna heb ik melding gemaakt van het voorval bij de politie, omdat ik een vermoeden had dat ze iets ergs ging verzinnen.
- de dag erna kreeg ik van mn zusje te horen dat mn ex aangifte tegen me had gedaan. Dat ik haar zou hebben aangevallen, bij de keel zou hebben gegrepen, had geslagen. Ze had wat data van een ringdeurbel vervalst en dat ingediend. Gelukkig weten wij wel dat dat met gemak te herkennen valt, en gelukkig heb ik zelf een hele opname van dat moment…maar goed, valse aangifte tegen me met als doel: me wegouden bij het kindje.

over de vader van haar zoontje was altijd het verhaal dat ze zou zijn verkracht. Ze hadden destijds een relatie, maar op een bepaald moment werd het gedaan tegen haar zin in en daar werd ze zwanger van. Die relatie is daarna kapot gegaan en de vader is verdwenen. Hij weet van zijn zoontje maar wil er geen contact mee. Helaas, zulke vaders zijn er ook… niemand had reden om te twijfelen aan dit verhaal, ook ik niet. Echter heb ik in de zomer haar oude pc moeten leeghalen. Ik moest kijken wat er nog opstond en wat onzin was moest weg en anders ff kijken wat het was. Ik vond oude chats backups tussen haar en de vader. Een stukje gelezen(ik weet, niet etisch, maar moest weten wat het was), en haalde eruit op dat na de ‘verkrachting’ of ‘verwekking’ de relatie gewon nog prima was. Sterker nog, zij wilde hem. Hij wilde haar niet meer, wilde een ander, en wist niet wat te doen, omdat ze nu zwanger was. Ik las letterlijk dat zij pushte, dat het haar idee was, dat hij ervandoor zou gaan, en zij het kindje alleen zou opvoeden.
zo much voor waarheid achteraf tegen iedereen.
Toen ik vorig jaar een relatie met haar kreeg, had ze wel nog een kinderwens. Maar snel, want de klok. Ik had ook wel een kinderwens, maar niet zo snel. Eerst stabiele basis en wat langer bij elkaar zijn. Een kindje is geen huisdiertje. Nu, achteraf, icm dat ze liever alleen is dan met een partner ( ze was hiervoor ook 9j alleen), lijkt het sterk erop dat ze dat wat ze 9j geleden deed, wilt herhalen. Alleen, dit keer lukt haar dat niet zo direct omdat ik steeds aangeef wel voor mn kindje er te willen zijn. Dus gaat ze extreme dingen doen om me proberen weg te houden.

haar aangifte heeft niets uitgehaald, is nog niet eens behandeld. Wel aangenomen, niet behandeld. Waarop ze me ontblokte op whatsapp, en me een berichtje stuurde dat ze abortus ging doen, dat ik haar geen keus laat, dat ze niets met me te maken wilt hebben. Nu moet je weten dat ze op dat moment al 20w zwanger was…..en abortus wilde doen, niet vanwege ernstige medische redenen, maar omdat ze in haar hoofd niet een co-ouderschap wilt. Sry maar ik vind dat ziek, geestelijk ziek. Daarna heeft ze via mn zusje laten weten dat de abortus is gedaan in de 22ste week. Echter, dit was nep, in de hoop dat ik dat zou geloven, en verder zou gaan met mn leven.

bovenstaand beschrijft dus in mijn ogen een patroon van zorgen. Ze dient voorbeeld en opvoeding te geven aan haar zoontje en toekomstig 2de kindje. Los van de baby, heb ik in de periode dat we samen waren enkele rode vlaggen gezien mbt opvoeding van haar zoontje. Zaken waarover ik me zorgen maak, maar al helemaal zorgen begin te maken als straks mijn kleine door haar op die manier, met zulke normen en waarden, en basisveiligheid en verzorging, wordt opgevoed, zonder tussenkomst of correctie van wie dan ook. Mn ex had vrijwillige begeleiding, dit hielp haar met het draaien van het huishouden, en met moeilijkere zaken, als het even niet lekker ging met haar zoontje (zoontje lichtelijk autistisch). Haar zoontje had ook begeleiding. Was goed voor hem. Voor ontwikkeling. Beide soorten begeleiding zagen natuurlijk ook dat ze zwanger was, en dat ik uit het veld verdwenen was, dus die gingen vragen stellen. Dat nam ze niet in dank af, en heeft met alle hulpverlening gebroken. Een ouder die verantwoordelijkheid draagt, breekt niet op die manier met hulpverlening voor het kind, zeker niet als het je kindje helpt.

dus mede vanwege alle bovenstaande beschreven zorgen en mijn eigen wens voor kindje, maar ook het dragen van de verantwoordelijkheid, wil ik er voor mn kindje zijn.

Enkele korte antwoorden van vragen die ik in de reacties zag:

- ik wil er voor mn kindje zijn, erkennen, maar ook een rol spelen. Omgangsregeling, ouderlijke gezag. Zal niet lukken via mn ex, dus dan idd via de rechter.
- zij heeft geen contact met haar ouders. Vader is dood, moeder geen contact. Ze heeft ook contact verbroken met haar broer/zus.
- ik weet 99% zeker dat het kindje van mij is. Ze is iemand die geen seks kan/wil hebben als ze de persoon niet leuk genoeg vind. ook heeft zij dit zelf aangegeven, en heb ik dat op papier.
-ik begrijp dat als ik deze stappen doorzet, ze me nog minder zou mogen, meer zou ‘haten’. Ik begrijp dat dat voor haar kan aanvoelen dat ik haar kindje wegpak. Maar ik ben de vader, ik heb ook rechten. Zij pakt op dit moment mn kindje weg. Ik word zelfs voorgelogen of het er nog is of niet.
-ik wil het kindje niet bij haar wegpakken. Ze probeert oprechte liefde te geven op haar manier. Dat ze dat op een pedagogisch mindere manier doet/kan, zegt alleen maar dat ze hulp erbij nodig heeft. Dus een van mn doelen is wel een tussenpersoon of instantie (jeugdzorg of Xonar hier) erbij te krijgen, want anders gaan het zeer moeilijke ‘vechtjaren’ worden.
- ik heb de relatie verbroken. Ik wilde niet meer samen zijn met iemand die steeds zo liegt. Erover praten deed ze nooit. pas enkele dagen erna leerde ik dat ze zwanger was.
- ik wil absoluut niet terug bij mn ex. Daar heeft ze me teveel negatieve dingen voor laten zien. Iedereen maak weleens fouten of zegt dingen die die niet meent, maar mensen komen terug op hun gedrag. Proberen het op te lossen, uit te praten, excuses aanbieden waar nodig. Dit zijn allemaal zaken die zij letterlijk 0 keer heeft gedaan. De liefde die ik voor haar voelde is heel erg gedaald. Dus nee, geen behoefte haar terug te krijgen.


nou, dit was een lang antwoord, maar het verschaft veel helderheid en geeft wel antwoord op de vragen.

[Sir_Lion]

Gezien de geschiedenis, sluit ik mij net zo aan als bij de rest: laat het zitten. Het is het niet waard.

[Sissors]

Een tijdje geleden hadden we een vrouw op het forum met een vraag over doorstuderen met een gezin, en daar was de opmerking op sommige reacties: Waren die hetzelfde geweest bij het andere geslacht. Datzelfde heb ik nu ook hier heel sterk. En natuurlijk, biologisch kan het nooit precies omgekeerd zijn qua situatie, maar ik vind mensen hier ook wel heel makkelijk zeggen dat TS maar moet accepteren dat zijn kind van hem afgehouden gaat worden.

[bvdbos]

squallandrinoa schreef op zaterdag 13 januari 2024 @ 20:17:
om wat meer helderheid of info te verschaffen ontkom ik er niet aan wat meer persoonlijke info te geven. ik zal dit zo anoniem en objectief mogelijk proberen te doen.

voorop gesteld wil ik zeggen dat ik er voor mn kindje wil zijn als het komt. ik snap dat ik dat niet kan in de 1ste periode, zoals borstvoeding ofzo. maar ja, ik wil er graag zijn voor men kindje, ook gedeeld gezag, omgangsregeling. hoe kan ik mezelf, en later mn kindje, in de ogen kijken als ik nu opgeef?
ik zie enorm op tegen de waarschijnlijk 18-20 moeilijke jaren die dit zou gaan brengen. jaren van leugens, tegenwerking, manipulatie, haat. maar wat moet ik dan? wegrennen en op afstandje blijven omdat de moeder, met alle respect, geestelijk niet in orde is? een kindje heeft recht op de vader, en eigenlijk ok nodig. tenzij de moeder een echte topmoeder is, en beide rollen aankan.

uiteraard heb ik mijn ex inmiddels beter leren kennen. de relatie duurde van het voorjaar tot einde zomer. in die periode werd me duidelijk dat ze een rugzakje heeft. ze weet zelf niet precies wat (maar doet ook geen moeite het te ontdekken). in elk geval heeft ze veel behoefte aan rust. kan ze slecht omgaan met 'bemoeienis', wat anderen ouderschap of co-ouderschap zouden noemen. haar eigen woorden waren ook dat ze altijd na enkele maanden genoeg van iemand had en totaal geen behoefte meer aan die persoon had. Ik heb haar gewoon genomen voor de persoon die ze is. Ik werd verliefd op haar vanwege andere leuke kanten. Maar zoals iedereen wel weet leer je iemand pas echt kennen als het niet zo lekker gaat.

ik heb haar leren kennen als een patologische leugenaar. ze loog over van alles en nog wat, maar ik kwam steeds erachter wat werd verzwegen of wat werd ontkend of verdraaid. gelukkig was ze erg open tegen mn zusje, en heeft mn zusje me voicechats en screenshots doorgestuurd wat wat ze wel vond wilde en zei. Persoonlijk vind ik dat een van de ergste dingen. Je relatie is als het goed is gebaseerd op wederzijds vertrouwen, en dat werd compleet weggevaagd door haar, in mijn ogen, onnodige leugens.

- toen ze pas wist dat ze zwanger was van me, was ze van plan dit jarenlang te verbergen voor me. ze heeft het me verteld omdat mn zusje tegen haar zei dat zij het anders zou vertellen.
- daarna heeft ze sterk te kennen gegeven niets met me te maken te willen hebben. dat ik het kindje nooit zal zien. ze blokte me overal om contact te voorkomen.
- na een poosje ben ik maar aan de deur gegaan, aangegeven dat ik graag wel betrokken wilde zijn. ze viel me aan en sloeg me meermaals. hysterisch, wild. het geweld zag ik niet aankomen, wel had ik al een vermoeden dat ze later zou gaan verdraaien wat er eventueel zou zijn besproken aan de deur. dus ik ben een opname gaan starten voordat ik aanbelde. achteraf gezien, haar aanval is dus opgenomen......erger nog, haar zoontje was in de buurt en kreeg het mee.
- de dag erna heb ik melding gemaakt van het voorval bij de politie, omdat ik een vermoeden had dat ze iets ergs ging verzinnen.
- de dag erna kreeg ik van mn zusje te horen dat mn ex aangifte tegen me had gedaan. Dat ik haar zou hebben aangevallen, bij de keel zou hebben gegrepen, had geslagen. Ze had wat data van een ringdeurbel vervalst en dat ingediend. Gelukkig weten wij wel dat dat met gemak te herkennen valt, en gelukkig heb ik zelf een hele opname van dat moment…maar goed, valse aangifte tegen me met als doel: me wegouden bij het kindje.

over de vader van haar zoontje was altijd het verhaal dat ze zou zijn verkracht. Ze hadden destijds een relatie, maar op een bepaald moment werd het gedaan tegen haar zin in en daar werd ze zwanger van. Die relatie is daarna kapot gegaan en de vader is verdwenen. Hij weet van zijn zoontje maar wil er geen contact mee. Helaas, zulke vaders zijn er ook… niemand had reden om te twijfelen aan dit verhaal, ook ik niet. Echter heb ik in de zomer haar oude pc moeten leeghalen. Ik moest kijken wat er nog opstond en wat onzin was moest weg en anders ff kijken wat het was. Ik vond oude chats backups tussen haar en de vader. Een stukje gelezen(ik weet, niet etisch, maar moest weten wat het was), en haalde eruit op dat na de ‘verkrachting’ of ‘verwekking’ de relatie gewon nog prima was. Sterker nog, zij wilde hem. Hij wilde haar niet meer, wilde een ander, en wist niet wat te doen, omdat ze nu zwanger was. Ik las letterlijk dat zij pushte, dat het haar idee was, dat hij ervandoor zou gaan, en zij het kindje alleen zou opvoeden.
zo much voor waarheid achteraf tegen iedereen.
Toen ik vorig jaar een relatie met haar kreeg, had ze wel nog een kinderwens. Maar snel, want de klok. Ik had ook wel een kinderwens, maar niet zo snel. Eerst stabiele basis en wat langer bij elkaar zijn. Een kindje is geen huisdiertje. Nu, achteraf, icm dat ze liever alleen is dan met een partner ( ze was hiervoor ook 9j alleen), lijkt het sterk erop dat ze dat wat ze 9j geleden deed, wilt herhalen. Alleen, dit keer lukt haar dat niet zo direct omdat ik steeds aangeef wel voor mn kindje er te willen zijn. Dus gaat ze extreme dingen doen om me proberen weg te houden.

haar aangifte heeft niets uitgehaald, is nog niet eens behandeld. Wel aangenomen, niet behandeld. Waarop ze me ontblokte op whatsapp, en me een berichtje stuurde dat ze abortus ging doen, dat ik haar geen keus laat, dat ze niets met me te maken wilt hebben. Nu moet je weten dat ze op dat moment al 20w zwanger was…..en abortus wilde doen, niet vanwege ernstige medische redenen, maar omdat ze in haar hoofd niet een co-ouderschap wilt. Sry maar ik vind dat ziek, geestelijk ziek. Daarna heeft ze via mn zusje laten weten dat de abortus is gedaan in de 22ste week. Echter, dit was nep, in de hoop dat ik dat zou geloven, en verder zou gaan met mn leven.

bovenstaand beschrijft dus in mijn ogen een patroon van zorgen. Ze dient voorbeeld en opvoeding te geven aan haar zoontje en toekomstig 2de kindje. Los van de baby, heb ik in de periode dat we samen waren enkele rode vlaggen gezien mbt opvoeding van haar zoontje. Zaken waarover ik me zorgen maak, maar al helemaal zorgen begin te maken als straks mijn kleine door haar op die manier, met zulke normen en waarden, en basisveiligheid en verzorging, wordt opgevoed, zonder tussenkomst of correctie van wie dan ook. Mn ex had vrijwillige begeleiding, dit hielp haar met het draaien van het huishouden, en met moeilijkere zaken, als het even niet lekker ging met haar zoontje (zoontje lichtelijk autistisch). Haar zoontje had ook begeleiding. Was goed voor hem. Voor ontwikkeling. Beide soorten begeleiding zagen natuurlijk ook dat ze zwanger was, en dat ik uit het veld verdwenen was, dus die gingen vragen stellen. Dat nam ze niet in dank af, en heeft met alle hulpverlening gebroken. Een ouder die verantwoordelijkheid draagt, breekt niet op die manier met hulpverlening voor het kind, zeker niet als het je kindje helpt.

dus mede vanwege alle bovenstaande beschreven zorgen en mijn eigen wens voor kindje, maar ook het dragen van de verantwoordelijkheid, wil ik er voor mn kindje zijn.

Enkele korte antwoorden van vragen die ik in de reacties zag:

- ik wil er voor mn kindje zijn, erkennen, maar ook een rol spelen. Omgangsregeling, ouderlijke gezag. Zal niet lukken via mn ex, dus dan idd via de rechter.
- zij heeft geen contact met haar ouders. Vader is dood, moeder geen contact. Ze heeft ook contact verbroken met haar broer/zus.
- ik weet 99% zeker dat het kindje van mij is. Ze is iemand die geen seks kan/wil hebben als ze de persoon niet leuk genoeg vind. ook heeft zij dit zelf aangegeven, en heb ik dat op papier.
-ik begrijp dat als ik deze stappen doorzet, ze me nog minder zou mogen, meer zou ‘haten’. Ik begrijp dat dat voor haar kan aanvoelen dat ik haar kindje wegpak. Maar ik ben de vader, ik heb ook rechten. Zij pakt op dit moment mn kindje weg. Ik word zelfs voorgelogen of het er nog is of niet.
-ik wil het kindje niet bij haar wegpakken. Ze probeert oprechte liefde te geven op haar manier. Dat ze dat op een pedagogisch mindere manier doet/kan, zegt alleen maar dat ze hulp erbij nodig heeft. Dus een van mn doelen is wel een tussenpersoon of instantie (jeugdzorg of Xonar hier) erbij te krijgen, want anders gaan het zeer moeilijke ‘vechtjaren’ worden.
- ik heb de relatie verbroken. Ik wilde niet meer samen zijn met iemand die steeds zo liegt. Erover praten deed ze nooit. pas enkele dagen erna leerde ik dat ze zwanger was.
- ik wil absoluut niet terug bij mn ex. Daar heeft ze me teveel negatieve dingen voor laten zien. Iedereen maak weleens fouten of zegt dingen die die niet meent, maar mensen komen terug op hun gedrag. Proberen het op te lossen, uit te praten, excuses aanbieden waar nodig. Dit zijn allemaal zaken die zij letterlijk 0 keer heeft gedaan. De liefde die ik voor haar voelde is heel erg gedaald. Dus nee, geen behoefte haar terug te krijgen.


nou, dit was een lang antwoord, maar het verschaft veel helderheid en geeft wel antwoord op de vragen.

Dit heeft er sowieso de schijn van dat zij ondersteuning van jeugdzorg nodig heeft. Met alles wat hierboven geschreven is in het achterhoofd zou ik nu al in gesprek gaan met jeugdzorg. Zij kunnen vanuit professioneel inzicht aangeven wat, hun inziens, het beste is voor de opvoeding van het kind. Want uiteindelijk : dat is waar het om gaat... En wellicht kunnen zij een gesprek tussen mediators opzetten...

[Fr33z]

@squallandrinoa die verzekering is echt het minste van je zorgen. En achteraf heb je er niks aan maar hoe kan zij nou zwanger zijn als jullie besloten hadden de kinderwens nog even uit te stellen? hier heeft TS niks meer aan maar wel goed voor anderen om te lezen: twijfel je over kinderen? hou dan zelf de regie en gebruik minimaal condooms (als man zijnde).

voor het vervolg: bewonderswaardig dat je je kindje wilt helpen, die gaat heel moeilijk opgroeien bij zo'n moeder waarschijnlijk. Het lastige is dat je juridisch heel zwak staat. Alleen al het kind erkennen gaat extreem moeilijk worden maar is wel de basis voor elke andere vervolgstap. Als je hier echt mee verder wilt dan zou ik me. op dat juridisch aspect focussen.

Het alternatief is natuurlijk heel pijnlijk maar wel de meest realistische: probeer te wennen aan de mogelijkheid dat het gewoon niks wordt en je dit kindje gewoon niet significant gaat zien/opvoeden etc.

[ Voor 9% gewijzigd door Fr33z op 13-01-2024 21:24 ]

[squallandrinoa]

Fr33z schreef op zaterdag 13 januari 2024 @ 21:21:
@squallandrinoa En achteraf heb je er niks aan maar hoe kan zij nou zwanger zijn als jullie besloten hadden de kinderwens nog even uit te stellen? hier heeft TS niks meer aan maar wel goed voor anderen om te lezen: twijfel je over kinderen? hou dan zelf de regie en gebruik minimaal condooms (als man zijnde).

achteraf gezien, ja, had ik condoom moeten gebruiken. mja, als ik dit achteraf wist was ik al direct gestopt met de relatie.
objectief gezien: ze slikte de pil. we vertrouwden daarop. misschien heeft de pil gefaald. miss heeft ze me belazerd (geen pil geslikt).

[Sir_Lion]

Sissors schreef op zaterdag 13 januari 2024 @ 20:58:
Een tijdje geleden hadden we een vrouw op het forum met een vraag over doorstuderen met een gezin, en daar was de opmerking op sommige reacties: Waren die hetzelfde geweest bij het andere geslacht. Datzelfde heb ik nu ook hier heel sterk. En natuurlijk, biologisch kan het nooit precies omgekeerd zijn qua situatie, maar ik vind mensen hier ook wel heel makkelijk zeggen dat TS maar moet accepteren dat zijn kind van hem afgehouden gaat worden.

Normaliter zou ik ook zeggen dat de beste optie is om er wel voor te gaan. Echter moet ik hier, en met elke situatie eigenlijk, ook de omstandigheden meewegen.

Het zijn juist die omstandigheden c.q. achtergrond dat het in dit geval mij zeer onverstandig lijkt om er wel voor te gaan. Dat het in dit geval beter is om het te laten voor wat het is. Als het t.z.t. alsnog komt, dan kan er weer verder besproken worden.

[Fr33z]

squallandrinoa schreef op zaterdag 13 januari 2024 @ 21:39:
[...]


achteraf gezien, ja, had ik condoom moeten gebruiken. mja, als ik dit achteraf wist was ik al direct gestopt met de relatie.
objectief gezien: ze slikte de pil. we vertrouwden daarop. misschien heeft de pil gefaald. miss heeft ze me belazerd (geen pil geslikt).

heel begrijpelijk en je kunt natuurlijk niet terug. Ik wilde vooral voor iedereen die. dit. topic leest het punt maken dat 100% verantwoordelijk bij 1 iemand leggen onverstandig is en ook oneerlijk. Denk dat er heel veel relaties zijn waarbij de vrouw maar aan de .?pil 'moet' en dat klinkt leuk maar heeft een keerzijde. Dat hoeft geen kwade opzet te zijn maar kan ook gewoon door pech, een keer ziek/voedselvergiftiging etc.

[SomerenV]

Sissors schreef op zaterdag 13 januari 2024 @ 20:58:
Een tijdje geleden hadden we een vrouw op het forum met een vraag over doorstuderen met een gezin, en daar was de opmerking op sommige reacties: Waren die hetzelfde geweest bij het andere geslacht. Datzelfde heb ik nu ook hier heel sterk. En natuurlijk, biologisch kan het nooit precies omgekeerd zijn qua situatie, maar ik vind mensen hier ook wel heel makkelijk zeggen dat TS maar moet accepteren dat zijn kind van hem afgehouden gaat worden.

Ik ben normaal heel erg van het 'erken je kind ook al was het een foutje en gaat het nu misschien minder goed'. Dat is gewoon wat je hoort te doen... in een normale situatie. Dat @squallandrinoa zijn kind wil erkennen en ervoor wil zijn snap ik heel goed en dat kan ik alleen maar respecteren. Zeker gezien de situatie. Die situatie zal (denk ik?) ook wel meer brandstof zijn om er juist voor te zorgen dat het kind in ieder geval één stabiele ouder heeft.

Maar...

Als ik het uitgebreide verhaal lees dan moet je er gewoon niet aan beginnen, hoe kut het ook is. Dat gaat jou parten spelen op mentaal vlak, dat gaat je ex parten spelen op mentaal vlak en uiteindelijk is jullie kind daar keihard de dupe van. Dit is zo'n verhaal wat uiteindelijk verzandt in eindeloos gezeik met een hoop instanties, mogelijke rechtszaken en een bodemloze put vol met haat en verwijten met jullie kind als grootste verliezer.

In Nederland sta je als man in dit soort situaties vaak vanaf het begin al met een achterstand, hoe verknipt de vrouw in het verhaal ook is. Dat ga je niet 'winnen' zonder een hele lange adem en een hoop strijd. Winnen staat in die zin bewust tussen haakjes want uiteindelijk is de kans groot dat er alleen maar verliezers zijn.

Mijn advies: laat rechtsbijstand voor wat het is. Laat die strijd rusten en ga met een psycholoog praten zodat jij niet gebroken achterblijft. Geef je woede en verdriet middels de juiste begeleiding een plekje en ga door met je leven.

[Qwerty-273]

EvH schreef op vrijdag 12 januari 2024 @ 21:31:
Harde realiteit: leg je er bij neer, scheelt je veel gezeik, gedoe en heel veel geld.....

Hoe hard het ook klinkt: je staat nu op de beste positie.. volg het kind op afstand.. een kind krijgt vanzelf vragen naarmate het ouder word.

Tja, om een ervaringsdeskundige van de andere kant (het kind dus) maar als n=1 als bewijs aan te voeren. Die lam lul die nooit interesse heeft getoond in mijn leven, daar heb ik echt geen interesse in om die persoon te gaan ontdekken. Buiten het feit dat deze persoon ooit in een ver verleden (ik wordt ook al weer grijs onderhand) een biologisch kwakje ergens in heeft geschoten, is er geen enkele connectie en ook geen enkele interesse om daar maar iets verder aan te gaan proberen te rammelen. Hij heeft geen interesse, en waarom zou ik dat wel moeten hebben?

Verder voor de TS, laat je relatie tussen jou en het toekomstige kind niet blokkeren door de moeder. Jij bent net zo goed ouder als haar en dat geeft je rechten maar ook verplichtingen! Je bent er dan ook voor een rol in het leven van jullie kind, en hoeft dan geen enkele rol in haar leven te vullen.

[graceful]

Qwerty-273 schreef op zondag 14 januari 2024 @ 03:25:
[...]

Tja, om een ervaringsdeskundige van de andere kant (het kind dus) maar als n=1 als bewijs aan te voeren. Die lam lul die nooit interesse heeft getoond in mijn leven, daar heb ik echt geen interesse in om die persoon te gaan ontdekken. Buiten het feit dat deze persoon ooit in een ver verleden (ik wordt ook al weer grijs onderhand) een biologisch kwakje ergens in heeft geschoten, is er geen enkele connectie en ook geen enkele interesse om daar maar iets verder aan te gaan proberen te rammelen. Hij heeft geen interesse, en waarom zou ik dat wel moeten hebben?

Tja als persoon opgevoed zonder vader die ik later leerde kennen, heb ik hem nooit iets verweten. Is ook onderdeel van de opvoeding natuurlijk, hoe jij kijkt naar andere. (daarmee doel ik op feit dat moeder daar impact heeft)

Enfin, je verhaal klinkt als mijn nichtje. Veel kinderen maken, liegt nog over welk glas op tafel staat, weinig werken en familie is er alleen wanneer geld een probleem wordt. Een pracht mens, vooral als ik haar niet zie verschijnen in mijn berichten.

Focus op jezelf, neem even rustig afstand. Je hebt de relatie voor mijn gevoel niet eens kunnen beëindigen. Ik zou daar eens mee beginnen.

Denk even rustig na. Wat gebeurd er als je een ander persoon tegen komt? Met wie je samen wil zijn? Wil je die in alle ellende betrekken? Ik ken families die voor minder uit elkaar gevallen zijn.

Een kind is zo’n bizar grote stap en als je jezelf daar ook nog tussen moet vechten. Ik heb de energie niet eens om voor sommige mensen berichten app te openen, je hebt mijn respect in ieder geval.

[Fr33z]

Qwerty-273 schreef op zondag 14 januari 2024 @ 03:25:
[...]


Verder voor de TS, laat je relatie tussen jou en het toekomstige kind niet blokkeren door de moeder. Jij bent net zo goed ouder als haar en dat geeft je rechten maar ook verplichtingen! Je bent er dan ook voor een rol in het leven van jullie kind, en hoeft dan geen enkele rol in haar leven te vullen.

oef, dat klinkt niet fijn zeg. Bedankt voor het delen van dit perspectief, vanuit het kind gezien heel. begrijpelijk.

helaas is het absoluut niet makkelijk om 'je relatie niet te laten blokkeren door de moeder'. Hell, TS mag het kind niet eens erkennen (zie https://www.rijksoverheid...kind-erkennen-waneer-waar overal is toestemming van moeder nodig). En zonder erkenning heb je in ieder geval nul juridische basis voor omgangsregeling of wat dan ook want je bent geen partij in het leven van moeder en kind.

edit: TS kan het kind niet erkennen zonder juridische procedures en heel veel gedoe. Het is daarom belangrijk daar op te focussen mocht je dat echt willen,

[ Voor 7% gewijzigd door Fr33z op 14-01-2024 08:39 ]

[XOR]

Wat een bizarre reacties in dit topic. Een kind is geen krant die je in de trein vergeet en dan maar laat liggen. TS heeft duidelijk een sterke behoefte om betrokken te zijn bij zijn kind en dat is niet alleen een vrij natuurlijke reactie, maar ook zijn recht.

Maatschappelijk zijn we het met elkaar eens dat een vader zich niet zomaar kan onttrekken aan zijn verantwoordelijkheid. Moet deze dat toch dan staat hij binnen de kortste keren voor de rechter. Haalt hij het in zijn hoofd om het kind mee te nemen en weg te houden van zijn moeder, dan zit hij binnen de kortste keren in het gevang. Voor een moeder is dat natuurlijk niet anders. Het is jammer dat deze dame mogelijk controledrang heeft en een kind samen opvoeden niet ziet zitten, maar dan had ze er maar een knoop in moeten laten leggen. Er is nu (waarschijnlijk) een kind en dat heb je samen met de vader. Dat schip is gevaren. Dat geldt voor mannen, maar ook voor vrouwen.

Natuurlijk moet er wel serieus nagedacht worden over de situatie. Het is nogal wat. Wees je bewust van de complicaties, de beperkingen en de mogelijkheden. Neem een goede advocaat in de arm en laat je informeren over de mogelijkheden en de beperkingen. Neem vanaf dat punt weloverwogen besluiten, zonder emoties en met het belang van het kind in gedachten.

Fr33z schreef op zondag 14 januari 2024 @ 06:38:
oef, dat klinkt niet fijn zeg. Bedankt voor het delen van dit perspectief, vanuit het kind gezien heel. begrijpelijk.

helaas is het absoluut niet makkelijk om 'je relatie niet te laten blokkeren door de moeder'. Hell, TS mag het kind niet eens erkennen (zie https://www.rijksoverheid...kind-erkennen-waneer-waar overal is toestemming van moeder nodig). En zonder erkenning heb je in ieder geval nul juridische basis voor omgangsregeling of wat dan ook want je bent geen partij in het leven van moeder en kind.

Twee minuten Googlen leert dat een vader in Nederland het volste recht heeft om een rol te spelen in het leven van zijn kind. Als de moeder weigert kan de vader via de rechter afdwingen erkend te worden als vader via vervangende toestemming. Bij een vader zonder risico's voor het kind (junk, gewelddadig, etc.) lijkt dat de gangbare beslissing.

https://wingenadvocatuur....-vaststelling-vaderschap/

[Fr33z]

XOR schreef op zondag 14 januari 2024 @ 08:36:
Wat een bizarre reacties in dit topic. Een kind is geen krant die je in de trein vergeet en dan maar laat liggen. TS heeft duidelijk een sterke behoefte om betrokken te zijn bij zijn kind en dat is niet alleen een vrij natuurlijke reactie, maar ook zijn recht.

Maatschappelijk zijn we het met elkaar eens dat een vader zich niet zomaar kan onttrekken aan zijn verantwoordelijkheid. Moet deze dat toch dan staat hij binnen de kortste keren voor de rechter. Haalt hij het in zijn hoofd om het kind mee te nemen en weg te houden van zijn moeder, dan zit hij binnen de kortste keren in het gevang. Voor een moeder is dat natuurlijk niet anders. Het is jammer dat deze dame mogelijk controledrang heeft en een kind samen opvoeden niet ziet zitten, maar dan had ze er maar een knoop in moeten laten leggen. Er is nu (waarschijnlijk) een kind en dat heb je samen met de vader. Dat schip is gevaren. Dat geldt voor mannen, maar ook voor vrouwen.

Natuurlijk moet er wel serieus nagedacht worden over de situatie. Het is nogal wat. Wees je bewust van de complicaties, de beperkingen en de mogelijkheden. Neem een goede advocaat in de arm en laat je informeren over de mogelijkheden en de beperkingen. Neem vanaf dat punt weloverwogen besluiten, zonder emoties en met het belang van het kind in gedachten.


[...]

Twee minuten Googlen leert dat een vader in Nederland het volste recht heeft om een rol te spelen in het leven van zijn kind. Als de moeder weigert kan de vader via de rechter afdwingen erkend te worden als vader via vervangende toestemming. Bij een vader zonder risico's voor het kind (junk, gewelddadig, etc.) lijkt dat de gangbare beslissing.

https://wingenadvocatuur....-vaststelling-vaderschap/

leuke toevoeging, dankjewel. Natuurlijk heb ik gegoogled en de gangbare weg (info van de overheid) laat zien dat het dus niet eenvoudig is om een kind te erkennen omdat er toestemming van de moeder nodig is.

Uit jouw link kun je halen dat er een extra route bestaat, das mooi. betekent dus wel juridische procedures etc, precies wat door anderen al gezegd is in dit topic: het start met erkenning regelen en dat gaat niet zonder slag of stoot. uit jouw link kun je halen dat je dan eerst langs de rechter moet, aannemelijk moet maken dat jij de vader bent, dan moet er een DNA-test verplicht uitgevoerd worden om vaderschap vast te stellen etc. Heb je niet in een namiddagje geregeld dus EN gaat oneindig veel strijd met de moeder opleveren.

[Kurkentrekker]

Fr33z schreef op zondag 14 januari 2024 @ 08:42:
[...]


leuke toevoeging, dankjewel. Natuurlijk heb ik gegoogled en de gangbare weg (info van de overheid) laat zien dat het dus niet eenvoudig is om een kind te erkennen omdat er toestemming van de moeder nodig is.

Uit jouw link kun je halen dat er een extra route bestaat, das mooi. betekent dus wel juridische procedures etc, precies wat door anderen al gezegd is in dit topic: het start met erkenning regelen en dat gaat niet zonder slag of stoot. uit jouw link kun je halen dat je dan eerst langs de rechter moet, aannemelijk moet maken dat jij de vader bent, dan moet er een DNA-test verplicht uitgevoerd worden om vaderschap vast te stellen etc. Heb je niet in een namiddagje geregeld dus EN gaat oneindig veel strijd met de moeder opleveren.

Dat die dna test nodig is in het geval van vervangende toestemming haal ik niet uit de tekst die wordt gelinkt. Als vast komt te staan dat de man de verwekker is van het kind. De rechter kan dat ook vaststellen als TS Daan ander bewijs voor aanlevert, bijvoorbeeld de berichten van de moeder die dit bevestigen (die berichten, wellicht aan zijn zus, zou hij nu moeten bewaren en backuppen). In dat geval kan het waarschijnlijk zonder dna test, maar je advocaat kan je hier meer over vertellen.

Voor de TS: ga dit regelen met een advocaat. Die paar honderd euro die je daar aan kwijt bent vallen toch in het niet vergeleken met de kosten die je de komende 18 jaar gaat maken als je de vaderrol wil gaan spelen. Bovendien, als je nu geen geld hebt voor een advocaat, dan kun je daar waarschijnlijk een ‘toevoeging’ voor krijgen, dat betekent dat je minder hoeft te betalen als je een laag inkomen hebt.

Ja, het wordt een vervelende periode, de moeder zal niet blij zijn. Maar het is wél in het belang van je kind, is mijn mening. Als wat je schrijft namelijk waar is, dan krijgt dit kind van de moeder waarschijnlijk geen goede opvoeding. Als jij die welk kunt geven (en denk daar ook goed over na), dan kan het in ieder geval een deel van de tijd een goede opvoeding krijgen. Maar dan doe ik dus nogal wat aannames.

Sterkte ermee in ieder geval!

[XOR]

Fr33z schreef op zondag 14 januari 2024 @ 08:42:
Heb je niet in een namiddagje geregeld dus EN gaat oneindig veel strijd met de moeder opleveren.

Het klinkt niet lastiger dan een willekeurige bouwvergunning. Niet bepaald reden om een kind te dumpen.

[chrisborst]

XOR schreef op zondag 14 januari 2024 @ 08:36:
Wat een bizarre reacties in dit topic. Een kind is geen krant die je in de trein vergeet en dan maar laat liggen. TS heeft duidelijk een sterke behoefte om betrokken te zijn bij zijn kind en dat is niet alleen een vrij natuurlijke reactie, maar ook zijn recht.

Hoezo zijn het bizarre reacties? In de toelichting van TS zitten zoveel rode vlaggen (ze heeft al een kind, zegt dat haar ex haar verkracht heeft, doet valse aangifte, pathologische leugenaar, etc).
Dan is het echt kiezen tussen twee kwaden, hoe triest het ook is.
En ja, het kind zal hier slachtoffer van worden maar dat is niet de schuld van TS maar van de moeder.

@squallandrinoa
Gezien je toelichting met alle rode vlaggen is waarschijnlijk de verstandigste keuze om afstand te nemen. Wil toch een plek in het leven van je kind gaat het een jarenlang gevecht worden. Informeer eens bij een advocaat wat je juridisch allemaal moet gaan doen en wat de impact hiervan is.
Want je hebt een reële kans dat jezelf hier ook niet emotioneel ongeschonden uit gaat komen. Dan zou het kind 2 instabiele ouders krijgen.

Gevoelsmatig heb je de beste kans door nu afstand te nemen, je eigen leven te gaan opbouwen en zorgen dat je kind tzt wel van je bestaan af komt te weten en te weten komt hoe de vork in de steel zit. En dan zal je kind tzt naar jou toe moeten komen uit eigen beweging.

Maar het beste advies is, ga naar professionele partijen toe. Genoeg instanties die ervaring hebben met dit soort situatie en je goed advies kunnen geven.

[ Voor 3% gewijzigd door chrisborst op 14-01-2024 09:58 ]

[finsdefis]

Ik vraag me af of al die adviezen om afstand te nemen ook gegeven waren als het een vrouw betrof. En hoe die vrouw/moeder gezien zou worden als ze dat ook daadwerkelijk zou doen.

"Niet jouw schuld, te veel gedoe en ellende" is waar het veelal op neerkomt. Maar als TS ook maar op enige manier deze toekomstige onstabiele gezinssituatie kan ondersteunen is dat toch een nobel streven ten gunste van het kind? Deden maar meer vaders dat...

Bovendien is het streven van TS al duidelijk.

Ik denk dat als je bij je rechtsbijstand wat meer pusht dat de kans groot is dat er wat meer mee gedaan wordt gezien de gegeven informatie. Maar vaak doet rechtsbijstand ook pas iets als er daadwerkelijk sprake is van een geschil, en aangezien het kind er nog niet is, is dat misschien twijfelachtig.

Het contact even laten liggen en je opties nader onderzoeken is denk ik wel een goed advies. Kennismakingsgesprek met een advocaat bijvoorbeeld.

[psychodude]

XOR schreef op zondag 14 januari 2024 @ 08:36:
Wat een bizarre reacties in dit topic. ...

Helaas is het zo dat rechten en verplichtingen in Nederland simpelweg verreweg in het nadeel zijn voor de man. Ik kan mij dan ook goed vinden in de adviezen gegeven binnen dit topic vanuit de mensen die bepleiten om de zaak te laten rusten.

Het is duidelijk dat dit niet is wat de TS persoonlijk wil, dat is zijn volste recht, prima. Maar hoe het ook uitpakt, TS gaat aan het kortste eind trekken bij erkenning van dit kind.

Of het kind later wel of geen connectie met de vader aan wil gaan, is af te wachten. Veel wordt hierin naar mijn ervaring ook veel meer bepaald door de houding van de moeder, dan iets anders. Vaders worden in deze veelal gewoon niet toegelaten in het leven van het kind. Moeders resteren als enige om het kind te indoctrineren met een zeer nadelig beeld over hoe de vader zou zijn, waardoor de vader bij voorbaat 10:0 achter komt te staan.

[psychodude]

finsdefis schreef op zondag 14 januari 2024 @ 10:35:
Ik vraag me af of al die adviezen om afstand te nemen ook gegeven waren als het een vrouw betrof. En hoe die vrouw/moeder gezien zou worden als ze dat ook daadwerkelijk zou doen.

"Niet jouw schuld, te veel gedoe en ellende" is waar het veelal op neerkomt. Maar als TS ook maar op enige manier deze toekomstige onstabiele gezinssituatie kan ondersteunen is dat toch een nobel streven ten gunste van het kind? Deden maar meer vaders dat...

Omgekeerde is biologisch onmogelijk in deze. Vanuit ouderlijk perspectief gezien is hetgeen waar je dus voor bepleit een scenario waarin een ouder welwillend afstand doet van een kind. Let wel, dit is onder de streep niet hetzelfde als het advies van velen in dit topic. Daar zit een cruciaal verschil.

Zolang er ten aanzien van ouderschap in Nederland geen gelijke rechten voor de man bestaan als voor de vrouw, en 50-50 verdeling in ouderschap niet de rechtelijke norm is, kan ik mij goed vinden in hetgeen tot nu toe aangegeven.

Is natuurlijk ook makkelijk te zeggen, "deden maar meer vaders dat". Maar uiteindelijk is dit natuurlijk een vorm van victim blaming.

[Sir_Lion]

psychodude schreef op zondag 14 januari 2024 @ 12:05:
[...]


Omgekeerde is biologisch onmogelijk in deze. Vanuit ouderlijk perspectief gezien is hetgeen waar je dus voor bepleit een scenario waarin een ouder welwillend afstand doet van een kind. Let wel, dit is onder de streep niet hetzelfde als het advies van velen in dit topic. Daar zit een cruciaal verschil.

En daarnaast heeft de vrouw ook nog eens de optie tot abortus als zij het kind niet wil opvoedden. Ook daar heeft de man weinig op in te brengen. Want het is ook een beetje gek als de vrouw een volledige zwangerschap "moet" volbrengen om het kind dan af te staan aan de man. Dat brengt veel risico's mee voor de vrouw.

[SomerenV]

finsdefis schreef op zondag 14 januari 2024 @ 10:35:
Ik vraag me af of al die adviezen om afstand te nemen ook gegeven waren als het een vrouw betrof. En hoe die vrouw/moeder gezien zou worden als ze dat ook daadwerkelijk zou doen.

Nou kun je deze situatie niet echt vertalen naar een situatie waarin TS de vrouw is en het de man is die moeilijk doet, dus da's appels met peren vergelijken. Er zijn echter wel situaties waarbij een moeder welwillend afstand neemt van haar kind om wat voor reden dan ook. Als dat een weloverwogen besluit is dat genomen is met de beste intenties voor het kind dan kan ik daar eerlijk gezegd weinig van vinden.

"Niet jouw schuld, te veel gedoe en ellende" is waar het veelal op neerkomt. Maar als TS ook maar op enige manier deze toekomstige onstabiele gezinssituatie kan ondersteunen is dat toch een nobel streven ten gunste van het kind? Deden maar meer vaders dat...

Het ding in deze situatie is (als we het verhaal mogen geloven) dat de instabiele gezinssituatie niet perse stabieler zal worden als TS zich er mee gaat bemoeien. Moeder wil hem niet in haar leven, wil hem niet in het leven van hun kind, wil niet dat hij het kind erkent en is al eens fysiek agressief geworden naar hem toe na de relatie op de klippen is gelopen. Daarbij liegt ze (schijnbaar veel) om haar zin te krijgen. Is dat een gezonde situatie voor een kind om in op te groeien? Absoluut niet. Wil je dat als vader voorkomen en het kind ondersteunen met wat stabiliteit? Absoluut. En ja, deden meer vaders dat maar... maar het moet wel in de situatie passen. Deze situatie schreeuwt 'niet doen' omdat bemoeienis van de vader het mogelijk nog veel harder kan laten escaleren. Soms is niets doen juist het beste wat je kunt doen.

Het gaat nu al om een juridische procedures en het afdwingen van bijvoorbeeld een DNA-test. Mag je zelf invullen hoe dat straks gaat als het kind er daadwerkelijk is en er gesproken moet gaan worden over financiële zaken, omgangsregelingen en weet ik wat er allemaal bij komt kijken. En dat dan met een moeder die niet echt voor rede vatbaar is en nu er al alles aan doet om vader uit haar leven te houden. Dat is gewoon een recept voor een jarenlange strijd zonder winnaars met het kind als grootste verliezer.

Dus ik blijf bij wat ik al gezegd heb: laat het (in ieder geval voor nu) rusten en ga praten met een psycholoog.

[Hackus]

Rechtsgebied familie en echtscheiding

[Sito]

finsdefis schreef op zondag 14 januari 2024 @ 10:35:
"Niet jouw schuld, te veel gedoe en ellende" is waar het veelal op neerkomt. Maar als TS ook maar op enige manier deze toekomstige onstabiele gezinssituatie kan ondersteunen is dat toch een nobel streven ten gunste van het kind? Deden maar meer vaders dat...

Ik vraag me oprecht af of dat in het belang van het kind is. Als je continu ruzie hebt met je ex om alles wat met het kind te maken heeft, heeft dat ook invloed op het kind en de opvoeding. Los daarvan zijn kinderen echt niet gek en weten op een gegeven moment echt wel wat er allemaal aan de hand is.

TS kan dan misschien nog beter voor de volledige voogdij gaan, in plaats van het samen met zijn ex te hebben. Maar of dat realistisch en haalbaar is? Denk het niet..

[SomerenV]

Hackus schreef op zondag 14 januari 2024 @ 12:39:
Rechtsgebied familie en echtscheiding

Onder het kopje 'Wie kan een kind erkennen?'
> De moeder of het kind moet vooraf schriftelijk toestemming geven.

Onder het kopje 'Vernietiging erkenning'
> Het kind, de erkenner, de moeder van het kind of het openbaar ministerie kan bij de rechter een verzoek indienen om de erkenning te laten vernietigen.

Je krijgt hoe dan ook met de moeder te maken, die duidelijk heeft laten weten dat ze vader niet in haar leven wil of in het leven van hun kind. Onderaan de streep blijf je uitkomen bij een lange/zware juridische strijd.

Er staat ook nog dit:

Het is overigens een misverstand dat een biologische vader pas recht op omgang heeft als hij een kind erkent. De biologische vader kan ook recht op omgang met het kind hebben als omgang tussen hem en het kind in het belang van het kind is. Dat is bijvoorbeeld het geval als er al een persoonlijke band tussen de biologische vader en het kind bestaat.

Maar daar is de laatste zin de sleutel. Momenteel zijn voor TS alle deuren gesloten en ze zijn alleen met geweld open te krijgen.

[Hackus]

@SomerenV Iedereen die de link opent, kan lezen wat er staat. Het was ook geen quoot aan jou, maar antwoord op vraag TS

[StevenK]

SomerenV schreef op zondag 14 januari 2024 @ 12:44:

Maar daar is de laatste zin de sleutel. Momenteel zijn voor TS alle deuren gesloten en ze zijn alleen met geweld open te krijgen.

De alimentatiedeur is niet gesloten, de omgangsdeur zit wel behoorlijk klem. Want de basis voor een recht op omgang, wat overigens een recht is van het kind, niet van de ouder, is dat er een relatie moet zijn, maar de basis voor onderhoudsplicht is het biologisch ouderschap.

Dit neemt niet weg dat ik in de praktijk wel degelijk zaken voorbij heb zien komen waar zonder dat er daadwerkelijk 'family life' was met het kind, er toch een omgangsregeling tot stand kwam, maar dat soort zaken zijn altijd casuïstisch en tijd- en geldrovend.

[jongetje]

Een vriend van me heeft dit ook gehad. Uiteindelijk heeft dit enorm veel geld, alimentatie en frustratie gekost. Maar als een moeder niet meewerkt en de boel bij elkaar liegt en de vader bij het kind zwart maakt. Dan snap ik de reactie van sommige ervaringsdeskundigen in dit topic wel.

Die vriend heeft er enorm veel tijd en geld (advocaten) in gestoken. Maar hoe geëmancipeerd we tegenover vrouwen moeten zijn. En man staat bij zijn kinderen met 10 - 0 achter in de rechtzaal. Zelfs met jeugdzorg erbij moeten er oneindig aantal kansen gegeven worden aan de moeder. Zelfs als die aangetoond labiel is.

Voor de TS enorm veel sterkte. Ik begrijp zeker dat je er voor je kind wilt zijn. Als laatste wil ik niet negatief zijn, maar weet je zeker dat het kind van jou is?

[squallandrinoa]

Hoi,

Ontzettend bedankt voor alle reacties. Velen zijn er eensgezind over zo te zien. Het met rust laten, niet ervoor gaan, is natuurlijk ook iets waar ik aan heb gedacht, en soms aan denk. Je wilt het juiste doen. En eventueel kiezen voor het minst kwade tussen 2 kwaden. Dat is moeilijk.

Ik heb inmiddels bericht terug van de verzekeraar. Dit is wat ze zeggen:

"
Zojuist spraken wij elkaar telefonisch. U gaf aan dat de kwestie valt onder de module Medisch en familie, omdat daar staat dat personen- en familierecht is verzekerd. Hoewel ik mij dit standpunt kan voorstellen, kan ik hier niet in meegaan. Onder het kopje 'Wat dekt uw rechtsbijstandverzekering nooit?' op pagina 4 van uw polisvoorwaarden, staat namelijk beschreven welk soort conflicten nooit voor juridische hulp in aanmerking komen. Deze algemene bepalingen gaan voor de specifieke bepalingen zoals beschreven onder de verschillende modules. Helaas bent u niet verzekerd voor alles wat te maken heeft met:

• echtscheiding;
• scheiding van tafel en bed;
• stoppen met samenleven met een ander;
• het verbreken van een relatie;
• huwelijkse voorwaarden.

U krijgt ook geen hulp als uw conflict te maken heeft met de gevolgen van de punten hierboven. Zoals alimentatie of een omgangsregeling met uw kind. Of conflicten met een echtscheidingsadvocaat.

Dat betekent dus dat uw conflict niet onder de dekking van uw polis valt.
"


.

Kortom, ze blijven bij hun afwijzing. Ik vind het vreemd. Maar goed, met deze schriftelijke bevestiging kan ik wel verder, zoals sommige hier al aanhaalden, klachtenprocedure. Maar ik laat alles even voor wat het is nu. Er is een reden dat vele van jullie me echt adviseren om even niets te doen, even niet ervoor te gaan.
Wel weet ik dat mn ex het niet gaat redden, qua opvoeding, qua verzorging, dagelijkse taken met 2 kids. Die gaat vastlopen, op verschillende vlakken. Wie weet, wat erna gebeurt. Ik ga in elk geval even rust nemen en proberen wat afstand te nemen.

[squallandrinoa]

Hallo allemaal,

Ben ik weer.
Er is wat tijd overheen gegaan, en er zijn dingen gebeurd...

Als laatste had ik vermeld dat mn ex een nep abortus had gedaan, in de hoop dat ik zou omdraaien en nooit meer zou omkijken.
echter, dat zit niet in me. Ik wil en zal er voor mn kindje zijn, en zal van mijn ex eisen dat ze een correcte moeder is, of ik zal er net zo lang werk van maken totdat er werk van is gemaakt.

Na de nep abortus ben ik af en toe in de straat gaan kijken, op tijdstippen dat mn ex haar andere zoontje van school zou moeten halen/brengen. Zal ik haar zien met bolle buik? en ook na wat ongeveer de datum van geboorte zal zijn: zal ik haar zien met een baby? Ik ging bewust niet meer aan de deur, voorkomen van escalatie, want daar is niemand mee geholpen.

het was inmiddels juni, na enkele keren random een keer gaan kijken, en voor de zoveelste keer helaas niets gezien (raar, alsof ik was opgevallen), reed ik weer weg en werd ik bijna direct staande gehouden door de politie. Ze hadden een melding van stalken gekregen, en kwamen uiteraard verhaal halen. ik heb verhaal uitgelegd, en daarbij met klem aangegeven dat ze moeten controleren of mn ex een baby heeft. want zo ja, dan heeft ze haar best gedaan de baby te verbergen. uittel datum was eind maart/begin april.
De agenten begrepen direct dat ik daar niet aan het stalken was, dat ik daar niet was om problemen te veroorzaken, en besloten me direct te helpen. Ze stuurden me naar huis, en even later werd ik gebeld dat er inderdaad een baby in het spel is, en dat mn ex had aangegeven dat ik de vader ben, maaar, niet in de buurt mocht komen, nooit! de agenten hebben hierdoor een zorgmelding gemaakt, deze kwam terecht bij veilig thuis, maar veilig thuis deed niets. de zaak werd doorgeschoven naar gemeente en dus naar vrijwillige hulp. deze hulp is in ieder geval even in het spel geweest, maar geen idee of deze hulp alweer is gestopt of niet.

goed, vanaf het punt dat ik dus wist dat ik vader was geworden, heb ik direct een advocaat in de arm genomen. niet mn rechtsbijstand, maar een andere advocaat. samen zijn we mn ex gaan aanschrijven, maar geen enkele antwoord of resultaat terug. wel schakelde ze haar eigen advocaat in,
en na wat heen en weer gemail door de advocaten, werd duidelijk dat mn ex aan niets meewerkte. ze verschafte geen foto's, geen basisgegevens, helemaal niets. wat ze wel deed was een hele waslijst met aantijgingen, valse beschuldigingen, verdraaide zaken. echt letterlijk stuk voor stuk dingen die ik kan weerleggen of waarvan ik kan aantonen dat het anders in elkaar zit.

Hierop hebben wij de zaak aangedragen bij de kinderrechter, voor vervangende toestemming erkenning en gezag. deze zaak loopt nog, er gaat veel tijd overheen... de rechtbanken lopen over van het werk, er is veel vertraging. ieder weldenkend mens kan wel bedenken wat de uitkomst van deze rechtszaak zal zijn. de zaak is erg heftig (vind ik) maar tegelijkertijd zo erg simpel, wanneer je alle bewijslast naast elkaar legt.

mja, ondertussen is mn kindje al 7 maanden oud, en heb ik hem nog nooit kunnen zien, laat staan vasthouden. het is net een slechte film....


raden jullie me nog iets aan? svp niet dat ik moet stoppen, omdraaien en weglopen. dat wil ik niet. ik wil er voor mn kleine zijn, zal er voor mn kleine zijn. ja, ik ga er half aan onderdoor, maar ik weet waarvoor ik het doe.
dus raden jullie nog iets anders aan wat ik nu of in de toekomst kan doen? Ikzelf zit te worstelen met het vraagstuk hoe nu aan de kaak te stellen dat mn ex niet in orde is. dat ze (ik ben geen expert) waarschijnlijk iets met cluster B persoonlijkheidsstoornis heeft. dat er (misschien wel permanente) hulp in het gezin moet komen, misschien wel een OTS.

maar ik denk dat dat iets is ná de huidige rechtszaak, die waarschijnlijk alleen maar zal draaien om: ben jij de vader, en zijn er geen zwaarwegende zaken waarom je geen erkenning/gezag mag doen?


anyway,

mvg, Squall

[President]

squallandrinoa schreef op woensdag 23 oktober 2024 @ 22:31:
dus raden jullie nog iets anders aan wat ik nu of in de toekomst kan doen?

1. Zoek zelf psychische hulp
2. Houd het belang van het kind voor ogen, niet je eigen belang.

Het is echt heel goed dat je er voor je kind wil zijn, echt. Dat je een hele rechtszaak bent begonnen; gelijk heb je. Maar, blijft aub jezelf er constant aan herinneren dat het kind voorop staat en niet jij of de moeder.

Komt er dus een moment waarop instanties of je advocaat je adviseren om het op te geven en het tr laten voor wat het is, accepteer dat dan ook gewoon als uitkomst.

Jij bent uiteindelijk alleen maar de zaaddonor geweest, verder ben je niks. Je bent niet de 'pappa' van het kind, het kind heeft zeker op deze leeftijd niks aan jou en ook de komende jaren heeft het kind niks aan jou. Misschien dat als het kind ouder is dat het jou als vader wil, maar dat is niet nu. Heb dus niet het idee dat zelfs als je de rechtzaak wint en je recht krijgt om je kind te zien, dat je kind blij gaat zijn met jou. Het kind is gefocust op de mensen waar het nu mee om gaat, het duurt ook nog wel een tijd voordat het bewust dingen kan begrijpen

[ Voor 41% gewijzigd door President op 24-10-2024 05:13 ]

[Croga]

President schreef op donderdag 24 oktober 2024 @ 05:04:
Jij bent uiteindelijk alleen maar de zaaddonor geweest, verder ben je niks. Je bent niet de 'pappa' van het kind, het kind heeft zeker op deze leeftijd niks aan jou en ook de komende jaren heeft het kind niks aan jou. Misschien dat als het kind ouder is dat het jou als vader wil, maar dat is niet nu. Heb dus niet het idee dat zelfs als je de rechtzaak wint en je recht krijgt om je kind te zien, dat je kind blij gaat zijn met jou. Het kind is gefocust op de mensen waar het nu mee om gaat, het duurt ook nog wel een tijd voordat het bewust dingen kan begrijpen

Mwah, da's wel een beetje overdreven.... Het kind is helemaal niet gefocust op de mensen waar het nu mee om gaat, het kind is gefocussed op degene die hem voedt en vast houdt. En die focus is echt maar met een hele korte horizon. Het concept man en vrouw is het kind totaal vreemd; of dat eten nou uit een vrouw komt of uit de fles die een man vast heeft interesseert dat kind helemaal niets.

Dit is absoluut, by far, het beste moment om dat kind bij de moeder weg te halen. Eerder was nog beter geweest. Vanaf een jaar of 3 wordt dit een stuk problematischer. Maar tot die tijd kan ik alleen maar hopen dat @squallandrinoa succesvol is.

[MallePietje]

squallandrinoa schreef op woensdag 23 oktober 2024 @ 22:31:
raden jullie me nog iets aan? svp niet dat ik moet stoppen, omdraaien en weglopen. dat wil ik niet. ik wil er voor mn kleine zijn, zal er voor mn kleine zijn. ja, ik ga er half aan onderdoor, maar ik weet waarvoor ik het doe.

Wat een rot situatie! Ik begrijp goed dat je wilt vechten voor een omgangsregeling. Ik zal even advocaat van de duivel spelen, misschien dat het iets helpt bij het nadenken of ter voorbereiding op de zitting.

Een belangrijke vraag lijkt me: is het in het belang van het kind dat je een omgangsregeling krijgt? Zorg dat je daar een heel goed antwoord op hebt. Iemand zou kunnen zeggen dat het alleen maar onhandig is om steeds te moeten wisselen, terwijl dat nu niet hoeft. Het kind is gewend aan moeder en jij bent een vreemde.
Je zegt dat je twijfelt of de moeder goed voor het kind kan zorgen. Daar is veilig thuis voor in beeld, dus daar lijkt het ook niet voor nodig. Dus daar zit niet echt een belang voor het kind.
Waarom zou je zelf een goede ouder zijn? Het gedrag tot nu geeft weinig aanleiding dat te denken. Je stalkt moeder en probeert haar te diskwalificeren als ouder. Dat belooft weinig goeds als jullie gezamenlijk verantwoordelijk worden voor het kind. Is dat in het belang van het kind?

Nogmaals, advocaat van de duivel. Maar denk vanuit het belang van het kind. Dus niet "Ik wil een omgangsregeling", maar "In het belang van het kind, lijkt het het mij goed dat ik een omgangsregeling krijg, omdat..."

[jongetje]

@squallandrinoa Ik sluit me bij @President aan en dan met name punt 1.

Verder blijf ik bij mijn post van januari. Ik wil je niet teleurstellen of een rot gevoel geven, maar zolang de moeder goed voor het kind zorgt (en vervolgens jouw officieel niet als vader erkent op papier?) heb je gewoon een enorm lastige positie.
Het enige wat ik zie is mediation als ze daar voor open staat.

Via de recht wordt een enorm dure grap en moet je echt een rechter treffen die je gunstig gezind is. Die vriend van me is leeggelopen op advocaten en dat werd alleen maar tegen hem gebruikt...

[Roenie]

squallandrinoa schreef op woensdag 23 oktober 2024 @ 22:31:
...raden jullie me nog iets aan? svp niet dat ik moet stoppen, omdraaien en weglopen. dat wil ik niet. ik wil er voor mn kleine zijn, zal er voor mn kleine zijn...

Mijn advies: stoppen. Ook al wil je dat niet horen. Het is te laat voor een "don't stick your dick in crazy." Maar beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.

...maar ik denk dat dat iets is ná de huidige rechtszaak, die waarschijnlijk alleen maar zal draaien om: ben jij de vader, en zijn er geen zwaarwegende zaken waarom je geen erkenning/gezag mag doen?...

Een belangrijke vraag van moeder kan kan zijn: Hoeveel kan squallandrinoa aan kinderalimentatie betalen zonder dat hij een rol hoeft te spelen in het leven van 'mijn' kind?

[NiGeLaToR]

Jemig @squallandrinoa wat een verhaal. Hartverscheurend.

Advocaat van de duivel: weet je zeker dat het kind van jou is? Er kunnen redenen zijn waarom ze je buiten de deur houdt - blijkbaar is je relatie op de klippen gelopen in de periode dat de verwekking plaats vond, kan van alles gebeurd zijn. En een reden voor haar om dit niet publiekelijk te hoeven bewijzen (en zelfs af te zien van kinderallimentatie).

Verder is er al veel gezegd, met de nodige nuance en voorbehoud - enige wat ik er aan toe wil voegen is dat ik net als @President je kansen om een vaderrol in de situatie die je schetst te gaan vervullen heel klein in schat. Zelfs bij de vechtscheidingen waar kinderen al ouder waren zie je dat de macht die een moeder over het kind heeft leidt tot een verstoorde relatie - deze vrouw zal je kind geen moment proberen jou een zinvolle relatie met dat kind op te laten bouwen. Dat is vals en zuur, maar ook een overweging - ondanks dat ik jouw standpunt, van het vader zijn van een nieuw leventje, ook bewonder en begrijp. Veel wijsheid en sterkte, ik hoop nooit in een soortgelijke situatie terecht te komen.

[JJ Le Funk]

ik verbaas mij over 'het beste antwoord': SomerenV in "valt mijn zaak onder rechtsbijstand? familierecht"

wat neerkomt op: kind opgeven en in therapie gaan.

een klein kind heeft geen zeggenschap. dus als vader moet je de rechten beschermen van je kind. het kind heeft recht op een gelijkwaardige band met beide ouders (staat ook zo in de wet). dus je claimt een omgangsregeling primair voor het kind en secundair voor jezelf en je familie.
dat naar de rechter gaan geen garanties biedt snap ik, maar als die er aan twijfelt zal er ondersteuning komen vanuit een gespecialiseerde instelling. die met beide partijen gaat praten en onderhandelen en helpen bij contactherstel.
tenzij het kindje bewezen in gevaar zou zijn bij de vader (crimineel, drugsverslaafde, etc), dan trapt zo'n GI ook op de rem. maar dat is hier niet aan de orde.

en wie moet hier nou in therapie? is dat niet de verzorgend ouder die het kind de andere ouder ontzegd?

[Roenie]

JJ Le Funk schreef op donderdag 24 oktober 2024 @ 08:40:
ik verbaas mij over 'het beste antwoord': SomerenV in "valt mijn zaak onder rechtsbijstand? familierecht"

wat neerkomt op: kind opgeven en in therapie gaan.

een klein kind heeft geen zeggenschap. dus als vader moet je de rechten beschermen van je kind. het kind heeft recht op een gelijkwaardige band met beide ouders (staat ook zo in de wet). dus je claimt een omgangsregeling primair voor het kind en secundair voor jezelf en je familie.
dat naar de rechter gaan geen garanties biedt snap ik, maar als die er aan twijfelt zal er ondersteuning komen vanuit een gespecialiseerde instelling. die met beide partijen gaat praten en onderhandelen en helpen bij contactherstel.
tenzij het kindje bewezen in gevaar zou zijn bij de vader (crimineel, drugsverslaafde, etc). maar dat is hier niet aan de orde.

en wie moet hier nou in therapie? is dat niet de verzorgend ouder die het kind de andere ouder ontzegd?

Voor de moeder lijkt therapie mij al te laat. Voor vader nog op tijd.

Dit wordt een lange en vermoeiende strijd waarbij de advocaten de enige winnaars zijn.

[Managelorian]

Je schijnt je heel graag als een goede vader te willen gedragen en dat is een lovenswaardige instelling. Maar vraag je in alle eerlijkheid af: gegeven de situatie, is hetgeen je nu doet écht het beste voor het kind? Hoe wordt het kind beter van valse beschuldigingen, advocaten, politie-aanhoudingen, etc?

Hou je doel voor ogen. Is dat het kind, of is dat de meerdere eer en glorie van Squall?

[Qwerty-273]

squallandrinoa schreef op woensdag 23 oktober 2024 @ 22:31:
dus raden jullie nog iets anders aan wat ik nu of in de toekomst kan doen? Ikzelf zit te worstelen met het vraagstuk hoe nu aan de kaak te stellen dat mn ex niet in orde is. dat ze (ik ben geen expert) waarschijnlijk iets met cluster B persoonlijkheidsstoornis heeft. dat er (misschien wel permanente) hulp in het gezin moet komen, misschien wel een OTS.

In ieder geval heel goed dat je stappen neemt. En ja dat kan lang duren.

Over het aan de kaak stellen van het gedrag van de moeder, zolang je kind (als dat officieel geregeld is) geen direct gevaar loopt is er weinig te doen. Het is duidelijk (op basis van de eenzijdige informatie in dit topic) dat ze ondersteuning (in welke vorm dan ook) nodig heeft, maar als ze dat blijft weigeren dan is dat haar goed recht en is daar eigenlijk niets tegen te doen. Focus je dan ook niet op de moeder en wat ze wel en niet doet of zal proberen uit te lokken in de toekomst. Focus je puur op jouw kind en zorg voor goede ondersteuning voor jezelf (goede gesprekken met familie/vrienden of een praktijkondersteuner ggz kunnen je een uitlaatklep/houvast geven).

[ZveenT]

Succes man! Ik hoop dat er een moment komt dat je je zoon/dochter in de armen kan houden.

Houdt hoop. Je zou denken dat het moet lukken via de kinderrechter. Zoals je de situatie omschrijft heeft ze hulp nodig. Of trigger jij iets waar ze specifiek hulp voor nodig heeft.

Kan je via vrienden of vriendinnen van haar ook geen hoogte krijgen van wat er gebeurt (is) waardoor dit zo loopt? Of heb je helemaal met niemand contact vanuit de periode toen jullie nog samen waren?

[NiGeLaToR]

@JJ Le Funk Wat volgens mij het verschil is tussen jouw kader en dat van @SomerenV is de praktijk.

Van de vechtscheidingen met al oudere kinderen die ik ken heeft de vader altijd het nakijken gehad in omgangsregelingen en betalingsverplichtingen en zijn de kinderen in alle gevallen (4 stuks) ontspoort en is contact met beide ouders ook op volwassen leeftijd complex. Een scheiding met vechtende ouders maakt een hoop stuk bij kinderen, vraag is of je daar onderdeel van wilt zijn - ongeacht je formele rechten. De case van TS is uniek omdat hij juridisch gezien nog niet de vader is, maar het scenario van een vechtscheiding-met-kinderen in de vuurlinie lijkt een volgende stap.

Er is in NL in toenemende mate aandacht voor vooral.. het kind, maar we zijn nog niet zover dat we ook echt vechtende ouders een ultimatum durven geven om goed ouderschap te verheffen boven de onderlinge vete. Onderzoek naar dit thema is er inmiddels wel en volgt de boerenverstand logica dat het enorm slecht voor kinderen is om tussen twee vechtende ouders te leven. Een kennis van mij heeft zich omwille van het welzijn van zijn kinderen tot veler ongeloof gewonnen gegeven - in zijn geval wisten de kinderen dat en kozen ze uiteindelijk toen ze daartoe het recht hadden zelf voor een omgangsregeling via de rechter. Een van de meest bizarre en verdrietige voorbeelden die ik persoonlijk ken, want dit heeft in totaal 8 jaar moeten duren.

[SomerenV]

JJ Le Funk schreef op donderdag 24 oktober 2024 @ 08:40:
ik verbaas mij over 'het beste antwoord': SomerenV in "valt mijn zaak onder rechtsbijstand? familierecht"

wat neerkomt op: kind opgeven en in therapie gaan.

een klein kind heeft geen zeggenschap. dus als vader moet je de rechten beschermen van je kind. het kind heeft recht op een gelijkwaardige band met beide ouders (staat ook zo in de wet). dus je claimt een omgangsregeling primair voor het kind en secundair voor jezelf en je familie.
dat naar de rechter gaan geen garanties biedt snap ik, maar als die er aan twijfelt zal er ondersteuning komen vanuit een gespecialiseerde instelling. die met beide partijen gaat praten en onderhandelen en helpen bij contactherstel.
tenzij het kindje bewezen in gevaar zou zijn bij de vader (crimineel, drugsverslaafde, etc), dan trapt zo'n GI ook op de rem. maar dat is hier niet aan de orde.

en wie moet hier nou in therapie? is dat niet de verzorgend ouder die het kind de andere ouder ontzegd?

Soms is de beste optie ook direct de meest vervelende. Het feit is dat regelingen rondom een kind uitvechten middels rechters en advocaten gewoon heel vaak uitmondt in een enorm getouwtrek met het kind als grootste verliezer.

Je kunt als vader het beste voor hebben met je kind, en er alles aan doen om contact te kunnen blijven houden en in het leven te blijven, maar als moeder kun je dat echt enorm frustreren. Vaak zie je dat het kind daar ook in meegetrokken wordt, waarbij alles rondom de vader zwartgemaakt wordt. Zo'n kind groeit dan op temidden een ruzie en krijgt de meest leugenachtige ellende te horen omdat moeder niet wil dat er een omgangsregeling met de vader komt, of om ervoor te zorgen dat het kind niks te maken wil hebben met de vader. Soms worden zelfs andere familieleden er nog bij betrokken.

Ik heb echt immens respect voor wat @squallandrinoa als doel heeft maar ik geloof tegelijkertijd er niet in dat dat de beste optie is. Niet dat wat de moeder doet getuigt van goede intenties of emotionele stabiliteit, maar het juridisch uitvechten zal dat waarschijnlijk niet gaan verbeteren. Als de moeder er zo op gebrand is de vader buiten beeld te houden dan moet je je oprecht afvragen hoe ver je moet gaan en wat de effecten gaan zijn op iedere betrokkene.

N=1 maar ik ken geen enkel verhaal over vechtscheidingen zonder enorm veel verdriet en jarenlange ellende voor iedereen die erbij betrokken is. En als man trek je gewoon aan het kortste eind hoe kut dat ook is.

[ Voor 4% gewijzigd door SomerenV op 24-10-2024 11:28 ]

[MallePietje]

SomerenV schreef op donderdag 24 oktober 2024 @ 11:17:
[...]
Soms is de beste optie ook direct de meest vervelende. Het feit is dat regelingen rondom een kind uitvechten middels rechters en advocaten gewoon heel vaak uitmondt in een enorm getouwtrek met het kind als grootste verliezer.

Ja, dat klopt. Ik weet niet of het een optie voor ts is, maar je zou ook kunnen denken: wat moet ik doen om mezelf nog in de spiegel te kunnen aankijken?
Dan zou ik de rechtszaak wel laten doorgaan, als ik overtuigd was van het belang voor het kind. Ik zou daarin niet teveel met modder gooien, het netjes houden. Modder gooien van de andere kant netjes ontkrachten. Mocht de rechter in je nadeel besluiten, het accepteren.

Naast dat je jezelf in de spiegel kunt aankijken, heb je nog een voordeel. Vroeg of laat gaat je kind je sowieso zoeken. Dan heb je ten minste een goed verhaal te vertellen: je hebt netjes tot aan de rechter geprobeerd een rol te krijgen, maar verloren.

[bregweb]

Als eerste veel sterkte gewenst in deze moeilijke tijd.

Niet persoonlijk meegemaakt, maar wel via een vriend: vader wil er voor het kindje zijn en moeder wil dat absoluut niet.

Lang verhaal kort: je staat machteloos als man. Je komt met de advocaat bij de rechter, die geeft jou gelijk, maar moeder doet niet wat de rechter zegt. Dan kun je opnieuw naar de rechter, die geeft je weer gelijk, maar moeder doet weer niet wat de rechter zegt, maar je bent al wel weer een aantal maanden verder.

Dit gaat zich eindeloos herhalen, er komt geen sanctie richting de moeder.

Maar baseer je vooral niet alleen op deze casus, misschien moet je eens op zoek gaan naar andere vaders in deze situatie, dat zijn de echte ervaringsdeskundigen. Misschien kun je daar ook terecht voor mentale hulp van lotgenoten.

[ Voor 7% gewijzigd door bregweb op 24-10-2024 13:17 ]

[Purzelbaum]

advies:

- naar een psycholoog gaan, zorg dat je hoofd goed blijft staan, eea gaat nog lang duren.
- niets maar dan ook helemaal niets doen zonder met je advocaat te overleggen.

feiten om je maar vast bij neer te leggen:
- je gaat verliezen. In de rechtbank win je, maar je ex kan en als het tegenzit zal jou dusdanig dwarsbomen dat je verliest. Meeste ouders kiezen ervoor om hun kind niet onder politiebegeleiding bij hun ex op te halen.
- jeugdzorg is het beste en aller slechtste wat een kind kan overkomen. Voordat je ook maar nadenkt over het aanschrijven van jeugdzorg, zie advies 2!

[tiswat]

Hoe vervelend het ook is, erken het kind niet. Blijf er buiten. Hoe ruk het ook is, maar het gaat je eigen leven en van je kind helemaal verkloten.

[Martijn.C.V]

@squallandrinoa Je hebt er verder niets aan, maar weet dat als ik je in het echt zou zien je een stevige knuffel van me krijgt.

[SkiFan]

Het is best simpel, een zaaddonor heeft geen omgangsrechten, maar zodra het kind op natuurlijke wijze verwekt is, heeft de vader recht op omgang.

Juist in het belang van het kind kan het gewenst zijn dat de vader hier family-life ontwikkeld. Zowel voor het kind als om te zorgen dat de belangen van het kind in het oog gehouden worden.

Om omgang af te dwingen, moet je het kind erkennen. De moeder kan dat weigeren, maar de rechter kan zijn vonnis in de plaats stellen van de toestemming om te erkennen.

@squallandrinoa Sterkte ermee.

[JJ Le Funk]

squallandrinoa schreef op woensdag 23 oktober 2024 @ 22:31:
[...]
dus raden jullie nog iets anders aan wat ik nu of in de toekomst kan doen? Ikzelf zit te worstelen met het vraagstuk hoe nu aan de kaak te stellen dat mn ex niet in orde is. dat ze (ik ben geen expert) waarschijnlijk iets met cluster B persoonlijkheidsstoornis heeft. dat er (misschien wel permanente) hulp in het gezin moet komen, misschien wel een OTS.
[...]

je hebt hier een punt maar zo'n conclusie zou van een gespecialiseerde dokter moeten komen en dan moet het subject vrijwillig meewerken aan een psychoanalyse. dat gaat niet gebeuren.
en als jij het inbrengt bij de rechtbank, dan bewijs je daarmee dat beide ouders in strijd zijn met elkaar en niet enkel de verzorgend ouder de strijd in stand houdt met valse beschuldigingen.

je kan dus beter puntsgewijs weerleggen waarvan jij beschuldigd wordt door simpel te herhalen en te benoemen dat je het er niet mee eens bent. en je mening over de moeder voor je houden. als je dat goed doet zal de rechter, bij het uitblijven van verbetering aan moeders zijde, zelf tot de juiste conclusie komen wie de spelbreker is.

[Qwerty-273]

SomerenV schreef op donderdag 24 oktober 2024 @ 11:17:
N=1 maar ik ken geen enkel verhaal over vechtscheidingen zonder enorm veel verdriet en jarenlange ellende voor iedereen die erbij betrokken is.

Tja hier is het dan ook geen scheiding waar het kind een verandering doormaakt waarbij een veilig ouderpaar uit elkaar gaat. Hier is sinds dag 1 het ouderpaar al uit elkaar.

Verder om je n=1 aan te halen. Ken je dan wel scheidingen waarbij één van de ouders de handen er compleet vanaf trekt en met de noorderzon verdwijnt, en iedereen dan direct gelukkig is?

[squallandrinoa]

hallo allemaal,

ik stel alle reacties erg op prijs.

ik haal even enkele dingen aan:

- ik wil er voor mn zoontje zijn. ik weet dat het mijn zoontje is, 99% zeker. die laatste 1 % zal van dna test gaan komen tijdens de rechtszaak. mn ex was vanaf het begin ook overtuigd dat het mijn kindje is. daarnaast heb ik via via een foto gezien van mn zoontje. sprekend mij toen ik een baby was. je haalt mij er echt uit.

- als ik zeg dat ik mn ex al aardig goed ken/kan inschatten, dan bedoel ik dat ook echt. daarom was ik ook al voorbereid met mn eigen opnames. daarom had ik veilig thuis ook al aangeschreven en gewaarschuwd voor datgene wat inmiddels echt werkelijkheid is geworden. en zo weet ik ook echt dat mn ex door haar lichtelijke autisme niet in staat is om zomaar fysiek vreemd te gaan. daarvoor moet ze iemand leuk vinden, er een band mee hebben. en ze was tijdens de relatie en in de periode van verwekking daadwerkelijk verliefd op me. sommige gedrag kun je niet faken. dus ik ben al echt overtuigd van het feit dat ze nooit fysiek is vreemd gegaan, hoe erg ze me dat, nu de rechtszaak voor haar deur staat, ook wilt laten geloven, in de hoop dat ik zal opgeven.

- het is inderdaad een strijd, tussen haar en mij. maar mn ex is niet mijn doel. ik heb voor mijn (verantwoordelijkheids)gevoel echt geen keus dan de strijd aan te gaan omwille van mijn zoontje, zodat ik er straks kan zijn voor mn zoontje. dat is mijn recht, dat is mijn plicht!

- mijn ex werkt niet, al 10 jaar niet, leeft van de uitkering. ze heeft door zelf een rechtszaak aan te spannen tegen de vader van haar 1ste zoontje, geleerd dat ze met uitkering en kinderalimentatie exact hetzelfde bedrag overhoudt. het bedrag wordt simpelweg van haar bijstandsuitkering afgetrokken. dus ze haalt geen enkele finciele gewin om mij met kinderalimentatie erbij te hebben. dus er is ook geen afweging in de zin van: 'ik heb het er zelfs voor over om de kinderalimentatie te laten schieten'.

- inmiddels ben ik ook een stuk wijzer omtrent het gedrag van mn ex, kan ik het ook plaatsen, verklaren. ik ben geen expert (cliche zin, maar), maar zeer waarschijnlijk lijdt ze aan een cluster B persoonlijkheidsstoornis icm autisme. haar gedrag is zeker niet goed, kan ook niet goedgepraat worden, is zeer ongezond voor alle betrokkenen. tijdens de relatie met haar, dus ruim voordat we leerden dat ze zwanger was van mn kindje, zag ik al enkele zaken mbt opvoeding wat niet goed ging. en dan heb ik het over ritme, structuur, omgang, socialisatie, normen en waarden. voeding, contact met anderen. zaken die bij de ontwikkeling horen. en ik ben er stellig van overtuigd dat dingen die je zelf niet beheerst als volwassene, kun je al helemaal niet overbrengen in de opvoeding aan je kind.
maar tijdens de relatie was ik de stiefvader van dat kindje, die nu 10j oud is. zijn eerste stiefvader. oh wat was ie blij met me, en ik ook met hem. het voelde als gezinnetje. en ik probeerde er ook voor hem te zijn, correct, opvoedend, ook spelend. ik zag wat mn ex niet goed kon, of althans, wat ik dus vind dat ze niet goed deed/doet of uberhaubt kan, en ik probeerde daar soms bij te ondersteunen. mja, ook hield ik me toch wat meer op de achtergrond, ik bedoel, het is een stiefkindje, niet mn eigen kindje. ik kan niet, even grof gezegd, relatie aangaan, gezin binnenkomen, en de opvoeding gewoon zo naar mijn hand zetten. die 2 (moeder en kind) hadden al 9j dezelfde soort gang van zaken. dus ik probeerde het, deels terughoudend.

nou, met de wetenschap dat diezelfde moeder nu verantwoordelijk is voor mijn kindje, dat staat veel dichter bij. ik kan niet anders dan de zaken die niet in orde zijn benoemen, en dat had ik dus vorig jaar al gedaan bij oa veilig thuis. ik ben van mening dat je altijd, op een correcte manier, het beeste bij de naam mag noemen. maar, niet zomaar maar wat mag roepen, niet zwartmaken, neej, op zen minst moet je datgene wat je aankaart ook kunnen aantonen. zo steek ik in elkaar.

- ikzelf ben 5j pleegvader geweest, onder contract bij jeugdzorg en xonar. ik weet wat opvoeding inhoudt. ik heb gelezen dat sommige mensen in dit topic echt afraden om ook maar 1x naar jeugdzorg te stappen. ik kan je vertellen, ik kom zelf uit een gebroken gezin. vanaf mn 6de stond ik onder OTS. ik heb zoveel gezien binnen die wereld, als jonger kind, als tiener. ik weet hoe die wereld werkt. en als goedgezinde meewerkende ouder die oprecht is en zijn/haar best doet, kun je goed samenwerken met jeugdzorg. dus mocht het nodig zijn om in de toekomst jeugdzorg in te schakelen, dan sta ik daar al voor open. alles voor mn zoontje.

- het feit dat ik vanaf geboorte tot nu, dus al 7 maanden, mn kindje niet heb kunnen zien, is natuurlijk geen enkele reden om maar te stellen dat ik niet voor mn kindje zou moeten gaan. dat mn kindje er de dupe van wordt als ik wel alles eraan doe om betrokken te worden en te blijven. weglopen en maar wachten tot mn kindje uit zichzelf naar me toe komt, dat gaat er niet in. ik heb gezien hoe mijn eigen moeder haar kinderen tegen hun vader opzette, brainwashte, manipuleerde. ik laat dat niet of zo min mogelijk gebeuren. kinderen hebben beide ouders nodig, daadwerkelijk nodig. een moeder kan geen vader zijn, en omgekeerd ook niet.
uiteraard moet een kind wel veilig zijn, basisveiligheid, maar ook emotionele en pedagogische veiligheid. en die wil ik mn kindje gaan bieden. hij heeft mij nodig, voor liefde, voor veiligheid, voor opvoeding, voor hem een zon leuk mogelijke kindertijd en tienertijd te geven, en hem zon goed mogelijke kans in de maatschappij te bieden, om hem normen en waarden bij te brengen, sociale omgangsvormen, verantwoordelijkheidsgevoel bij te brengen, kortom, hem groot te brengen!. en daar ga ik voor. dat kan misschien een erg lange strijd worden, maar ik hoop dat er vroeg of laat hulp komt in ons gebroken gezin, en dat deze hulp gaat werken. 3x een jaar ots is strike out. dan kan een uit huis plaatsing plaatsvinden. wil ik niet. ik heb al deze ellende van hoe het tot nu toe gaat niet gewild. maar mijn doel voor ogen is niet mijn ex, maar er zijn voor mijn zoon. en ik hoop van harte dat mn ex toch genoeg lerend vermogen heeft om uiteindelijk een betere versie van haarzelf te worden.

- als laatste punt, ik lees veel adviezen omtrent mn eigen gezondheid. deze adviezen neem ik dan ook van harte aan. tot nu toe was ik sterk gebleven, recht overeind, lopend met de pijn en verdriet dat ik heb, maar als man zijnde toch naar je werk, je verplichtingen doen, de boel draaiende houden, want je hebt geen keus.
gisteren zakte ik in op het werk. en in gesprek met leidinggevende kwam alles er even uit. voor nu even ziekteverlof, tot rust komen. dus ja, mijn mentale en geestelijke gezondheid moet ik niet uit het oog verliezen. maar omwille van mijn gezondheid deze strijd (wat het is) opgeven, dat vind ik niet de oplossing.


nogmaals, dank je voor alle reacties

squall

[President]

squallandrinoa schreef op vrijdag 25 oktober 2024 @ 00:25:

- als laatste punt, ik lees veel adviezen omtrent mn eigen gezondheid. deze adviezen neem ik dan ook van harte aan. tot nu toe was ik sterk gebleven, recht overeind, lopend met de pijn en verdriet dat ik heb, maar als man zijnde toch naar je werk, je verplichtingen doen, de boel draaiende houden, want je hebt geen keus.
gisteren zakte ik in op het werk. en in gesprek met leidinggevende kwam alles er even uit. voor nu even ziekteverlof, tot rust komen. dus ja, mijn mentale en geestelijke gezondheid moet ik niet uit het oog verliezen. maar omwille van mijn gezondheid deze strijd (wat het is) opgeven, dat vind ik niet de oplossing.


nogmaals, dank je voor alle reacties

squall

Waarom denk je dat meerdere tweakers je al hebben geadviseerd om psychologische hulp te gaan zoeken? Dit is een obsessie voor je geworden, neem vandaag nog contact op met de huisarts/praktijkondersteuner voor het straks te laat is voor je. Mocht de rechtzaak bijvoorbeeld niet verlopen zoals je dacht of mocht je uiteindelijk toch na dna onderzoek niet de vader zijn dan ben ik bang voor jouw mentale gezondheid en de keuzes die je dan maakt.....

Maar goed, ik ben dan misschien ook weer te down on earth en voor mij lijken alle baby's hetzelfde.... Had ik ooit op het kinderdagverblijf de verkeerde baby meegekregen dan had ik dat misschien niet eens doorgehad

[ Voor 8% gewijzigd door President op 25-10-2024 07:20 ]

[Orion84]

edit:
Weer online zodat @squallandrinoa een update kan geven.

[ Voor 91% gewijzigd door Orion84 op 13-06-2026 22:01 ]

[squallandrinoa]

Hallo iedereen,


We zijn inmiddels bijna 2 jaar verder. veel is gebeurd. en een zware tijd was het.
de rechtszaak startte 2j geleden en de 1ste zitting was vorig jaar in feb. Eerst kwam een dna test, om zekerheid te krijgen, de test was positief. d rechter had ons een BOR traject opgelegd, maar, vrijwillig. moeder kreeg de kans deze te regelen en de kans het juiste te doen. inmiddels had de bijzondere curator die de advocaat voor de kleine was/is, geconstateerd dat moeder vanaf geboorte tot heden niet in het belang van de kleine had gehandeld. dus, BOr traject aangemeld door moeder, en de 1ste omgang was juli 2025. Effectief had ik bijna de eerste 1,5j van mn zoontje gemist.
opbouwend contact, beginnend met 1u in de week. dat was zwaar. dat uurtje vloog zo voorbij, en daarna weer de rest van de week wachten. ondertussen moeder die me nog steeds blokkeerde en niet als gelijkwaardige ouder behandelde. maar onze BOR begeleidster was niet van gisteren, ze wist van wanten. de opbouw tussen mij en mn zoon verliep spoedig, beter dan gehoopt, gewoonweg super. we gingen snel naar uitbreiding en snel naar mij thuis. ook dat verliep direct super. ik werd al snel de veilige vertrouwde volwassenen voor de kleine. dus kort daarna kwam er al onbegeleide omgang.
sinds begin dit jaar kwam er ineens veel meer contact tussen moeder en mij. ik vermoed vanwege streng gedrag van onze begeleidster. in elk geval, werd dat contact tussen moeder en mij goed, constructief. de kleine heeft zijn 1ste middagdutje in jan bij mij gedaan en ook kort daarna, eind jan, zijn 1ste overnachting bij mij. direct daarna volgde snel meerdere dutjes en overnachtingen. dit was buiten de scope van BOR om.
maar onze begeleidster nam deze extra omgang graag aan en maakte het structureel. plots bleef mn kleine structureel vaker bij me slapen. het advies vanuit BOR was dat we als ouders beter moesten leren communiceren, en ze adviseerden NO, nieuw ouderschap traject. NO is inmiddels gestart.
het eindverslag/rapport van de BOR was een en al positief. en dat ging naar de rechtbank. de laatste zitting was onlangs, een maandje geleden. in die zitting heb ik gezag toegekend gekregen. dus we hebben nu gedeeld gezag. sterker nog, moeder had slecht gedrag vertoond vlak voor de zitting; een handeling gedaan welke niet in het belang van de kleine was, en ik had het zwart op wit. op het moment dat ik kenbaar maakte dat ik dat had, wilde moeder de zitting voorkomen. ze bood me daarvoor zelfs vrijwillig gezag aan, maar, icm haar voorgestelde omgang. echter wilde ik méér qua omgang, zoals ook het advies van de BOR voorschreef. ik had al aardig wat omgang gehad, maar dat was vooral extra's, incidenteel, niets structureels. en ik wilde alles vastleggen, structureel. dus voor mij ging de zitting door. echter kon moeder haar aanbod voor gezag niet meer intrekken. dat zou niet logisch zijn. maar, dat deed ze wel. maw, ze gebruikte gezag als drukmiddel en ruilmiddel. niet iets wat een kinderrechter zou willen zien. maar voor mij en mn advocaat was het helder; gezag zou verkregen worden.
en zo liep de zitting ook. moeder kon niets meer inbrengen daartegen, en de raad van de kinderbescherming, welke ook plaatsnam in deze zitting, vond ook dat er gedeeld gezag moest komen.

na alle ellende, jarenlange pijn, verdriet, onmacht, wachten wachten en wachten, en vooral niet opgeven, is het resultaat dat mn zoontje mij echt als papa ziet, én nog belangrijker, als papa heeft. regelmatig bij mij blijft slapen, ik heb nu iets van 20-25% van de tijd zie, of incidenteel vaker zelfs. contact met moeder verloopt ook steeds beter. alsof ze langzaam aan begint in te zien dat ik zo slecht nog niet ben en dat veel van haar eigen gedrag afhangt.


ik heb veel advies gehoord in de zin van, stop, draai om, ga deze strijd niet aan, je verliest het. geef je kleine op.
ik heb altijd aangegeven dat ik zo niet ben. dat is mn kleine, en mn kleine is het meest belangrijke in mn leven geworden.
en het resultaat is om van te smullen.

ik hoop dat er mensen zijn die mn update kunnen gebruiken in hun eigen ellende. ik zal heus niet de enige zijn die hier doorheen moest gaan, die zich non stop correct moest gedragen, opstellen, sterk moest houden. maar geef niet op. doe de dingen juist, blijf alles documenteren en resultaat zal linksom of rechtsom komen ;)

[AvAars]

Heel goed om te lezen @squallandrinoa, goed dat je niet opgegeven hebt en fijn dat je ons op de hoogte houdt!

[JJ Le Funk]

Hopelijk is de strijd gestreden @squallandrinoa. Daarmee bedoel ik dat je ex-partner jou en jullie kind de (sterke) band met elkaar gunt en daar dus niet afgunstig in staat of komt te staan naarmate die band verder groeit.
In ieder geval heeft jullie zoon nu een tweede thuis en dat is een unieke situatie t.o.v. kinderen van niet gescheiden ouders. Een voordeel dus er vanuit gaande dat beide thuissituaties prettig, 'warm' en veilig zijn.

Mensen die sceptisch waren over je kansen kan ik eerlijk gezegd geen ongelijk geven. Die trajecten zijn loodzwaar, lage success rate voor de lange termijn vermoed ik en je moet geluk hebben dat hulpverlening objectief en professioneel weet te handelen. Wat vaak vergeten wordt is de meerwaarde van opgroeien met de vader in het leven van jongs af aan (hier is ook wetenschappelijk onderzoek en bewijs voor) versus de overtuiging dat een kindje vooral heel veel rust nodig heeft en dat die rust het beste gegeven kan worden door de moeder geen stress te bezorgen (lees: de vader uit het leven duwen van het kind, ook al is het de moeder die de communicatie en omgang frustreert).

[ Voor 23% gewijzigd door JJ Le Funk op 14-06-2026 07:16 ]

[CivLord]

Heftig verhaal.

Wat ik me wel af vraag is of dit puur 100% ging om het belang van het kind, of dat het ging om een punt te maken tegenover je ex, ten koste van jezelf, je ex en zeker ook je kind.

[jongetje]

@CivLord Ik vind het juist enorm goed dat de TS voor zijn kind op komt. Ik wil eigenlijk deze discussie niet starten, maar een kind heeft toch recht op beide ouders. Waarom zou de persoon waar het in de buik heeft gezeten meer rechten hebben?
Ik ben enorm blij dat het nu ook bij de vader mag zijn. Het is juist ongelofelijk dat een moeder zoveel rechten krijgt en van alles kan doen terwijl een vader met 1 verkeerd woord deze rechten kwijt raakt. En zo enorm veel moeite moet doen om zijn kind te zien.

[ Voor 20% gewijzigd door jongetje op 14-06-2026 08:16 ]

[Miyamoto]

Respect

[kx22]

Oef dit is echt wel Jerry Springer niveau.

Met zo een moeder gaat het kindje nooit de beste opvoeding krijgen die het verdient. Maar aan jouw wil/kunde ligt het niet. Als vader kan je alleen maar troosteloos aankijken. Misschien klopt zij op een dag bij jou aan en mag jij het kindje verder opvoeden.

[Yucon]

Mooi om te zien dat het een keertje wel goed afloopt. Dit is zo moeilijk om te buigen dat het ook lastig is om goede hoop te houden. Geweldig dat het hier nu anders liep.

[Vliegvlug]

Kwam dit topic nu pas tegen, wat een drama in eerste instantie maar goed dat je je er zo in vastgebeten hebt, diepe bewondering daarvoor!

Erg fijn te lezen dat het uiteindelijk zo positief uitgepakt is. Want gedurende het lezen vreesde ik echt voor de uitkomst en jouw mentale gezondheid in de toekomst.
Hopelijk blijft de situatie zo en verbeterd de situatie van de moeder zelfs nog verder.


Ben wel benieuwd of alles stabiel blijft als jij of de moeder een partner krijgen, want dat zijn grote veranderingen in dynamiek. Sowieso het allerbeste gewenst voor de toekomst, dat verdien je echt.