Gehandicapten anders behandelen dan anderen?

[Elvhenk]

Ik vind van niet. Maar je hoort er wel geregeld over. Zie dit artikel (lang)
http://www.boston.com/dailyglobe2/245/nation/The_stalker_who_stayed_at_home-.shtml
Het gaat over een gehandicapte jongeman in rolstoel die schoolkinderen en hun ouders tijdenlang geterroriseerd heeft via internet: hij deed net alsof hij een internet raper was, dreigde met geweld etc, een hele waslijst aan akelige dingen. Waarvan hij er geeneen daadwerkelijk uitgevoerd heeft trouwens, maar alleen dreigen.
Dan volgen er meningen van andere mensen uit zijn omgeving: het was zon voorbeeldige padvinder en lid van de kerk etc. En hij heeft het zo zwaar gehad vanwege het auto-ongeluk waardoor ie half verlamd is geraakt etc.

Nou is dit een extreem voorbeeld, maar je hoort het vaak: dat mensen staan op uitzonderlijke behandeling vanwege hun toestand/ afwijking/ moeilijke omstandigheden. Hier op GoT ook trouwens, uit het hoofd: autisme, borderliners etc.
Wat vindt men hier daarvan? Ik wil best een stukje tegemoet komen, maar het is vaak: je geeft een vinger en men rukt je halve arm af.

[Capo]

Lichamelijk gehandicapte moet je NIET anders behandelen, mijn pa word er scheit ziek van, iedereen denkt dattie niets zelf kan en niet voor zichzelf kan spreken terwijl alleen zijn lijf niet meer wil.

Geestelijk gehandicapte is kijken naar de situatie. Vaak is geestelijk gehandicapt een samen hang van allerlei dingen. Praten gaat moeilijk bijv. in combinatie met scheel kijken.
Praten gaat moeilijk bijv. in combinatie met slecht gehoor.
etc. etc.

Dus moet je het echt per situatie bekijken hoe de ander reageerd.

Pscyhisch iets (borderline,depressies) vind ik niet echt gehandicapt. Vind ik een apart iets : Psychische aandoening.

Als men het weet verklaren ze je al snel voor gek
Sommige klachten moet je wel goed in de gaten houden (borderline bijv.), beetje goed opletten op jezelf.


Damn moeilijk man om het op papier te krijgen

[Ortep]

Natuurlijk behandel je gehandicapten anders, maar dan wel om praktische redenen. Bij een dove moet je zo praten dat hij/zij je mond kan zien. Bij iemand in een rolstoel houd ik wat sneller de deur open.

Maar in het geval wat je beschrijft zeg ik: Hij is toch niet geestelijk gestoord? Dus moet hij de gevolgen van zijn handelen dragen. Ik heb zelf jaren last gehad van een tweetal stalkers en je wordt er HELEMAAL gek van. Een was een ex-vriendin en die bedreigde me niet, die was gewoon lastig. Maar de ander was wel aan het dreigen. Ik geloofde niet echt dat het uitgevoerd zou worden, maar het blijft aan je vreten.

[Whaletyr]

Uit ervaring weet ik dat als je in een rolstoel zit, je niet voor vol wordt aangezien.

Voorbeeld, in de winkel met iemand die wel loopt, wordt je niet aangesproken, maar praat met tegen degene die naast je loopt... zucht...
Ja soms praat men over je alsof je er niet bij bent, das raar.

het gebeurt wel, de oplossing, ach ik denk dat de gehandcapte eens voor zichzelf moeten leren opkomen maar dan wel op een normale manier, niet om aandacht schreeuwend.

De andere, doe alsof het ook mensen zijn is het makkelijkst...

[Verwijderd]

Ik denk dat uitzondelijke behandeling vanwege bezondere omstandigheden oneerlijk is.
Want <b>iedereen></b> heeft bijzondere redenen en omstandigheden waarom hij of zij verkeerde dingen doet. Alleen sommige bijzondere omstandigheden (zoals een handicap) zijn veel zichtbaardere voor de buitenwereld dan andere. Maar het is natuurlijk onzin dat de zichtbaardere bijzondere omstandigheden zwaarder zouden wegen dan de minder zichtbare. En dat wij minder zwaar straffen in geval van bijzondere omstandigheden is een beetje oneerlijk omdat wij nooit kunnen oordelen over hoe zwaar deze bijzondere
omstandigheden wegen. Eigenlijk kunnen we helemaal geen mensen bestraffen omdat wij niet over de situatie van de persoon kunnen oordelen.... naar mijn iedee moet juist iemand die verkeerde dingen doet geholpen worden ipv. opgesloten te worden en te zeggen dat het tuig is. En wij hoeven als maatschappij mensen helemaal niet te straffen. Want als iemand iets verkeerd doet, andere mensen zettelijk kwaad doet, dan word hij hier toch wel voor "gestraft" door simpel gezegd god / in een volgend leven. En als alle mensen zouden begrijpen dat ze verantwoordelijk zijn voor al hun daden... en dat ons ze iemand opzettelijk kwaad aan doen ze eigenlijk alleen hunzelf het meeste pijn doen,
dan zouden er een stuk minder kwaad in de wereld zijn.
(een voorbeeld: iemand schiet een andere dood. Degene die doodgeschoten is gaat over, en hem zal niets worden verweten en vanwege deze bijzondere omstandigheid dat hij doodgeschoten is.. zal hij tegemoet gekomen worden in een volgend leven. Maar degene die de moord heeft gepleegd zal hiervoor verantwoordelijk blijven niet alleen in zijn huidige leven, maar zal in een volgend leven moeten leren dat het fout is om iemand dood te schieten en zal zelf mischien slachtoffer worden. Uhhh hiermee bedoel ik niet
dat iedereen die vermoord word in zijn vorige leven zelf iemand heeft vermoord .. zo simpel is het niet)

[koboy]

Ik denk dat het onoverkomelijk is om gehandicapten anders te behandelen. Dit is gewoon noodzakelijk door hun handicap. Voorbeelden:
- Als een politieagent iemand aanhoudt omdat deze een beetje slingert, en wil kijken of deze gedronken heeft. Duidelijk te zien is dat de betreffende persoon aan zijn benen gehandicapt is, en achterin (onder handbereik) ligt een rolstoel. Dan vraag je toch echt niet of deze persoon even "over de witte lijn wil lopen".
- Mijn broertje heeft een aan autisme verwante contactstoornis. 1 van de dingen waar hij niet goed tegen kan is als er aan hem gezeten wordt. Hem kietel is dus niet (mijn zusje en vriendin wel).

Ik denk dat anders behandelen gewoon noodzakelijk is, uit respect voor deze personen. Een uitzonderlijke behandeling vindt ik niet goed (het vinger/hand verhaal). Naar mijn ervaring zijn er echter niet veel gehandicapten die dit überhaupt willen (heeft met eigenwaarde te maken). Dit soort gedrag kom je echter ook tegen onder de anders gekleurde nederlanders.

[XElD]

Officieel heb ik asperger (= lichte vorm van autisme)...

Vroeger merkte je dat wel, nu niet meer, mischien ben ik er overheen gegroeid, mischien verberg ik het gewoon heel erg goed, maar ik weet wel dat als ik mijn (zogenaamde?) handicap in sommige situaties naar voren breng het (aanzienlijk) voordeel op kan leveren, ik maak er echter nooit gebruik van omdat ik ahw. simpelweg ontken dat ik (nog) asperger ben, en daarom vind ik ook dat gehandicapten tot op zekere hoogte zoveel mogelijk hetzelfde behandelt omdat je ze anders alleen maar laat denken dat ze extra appart zijn en ze er soms wel erg grote voordelen mee geeft...

[Duur!]

Ik denk, ff voor de duidelijkheid ik denk, dus wat ik zeg hoeft niet voor iedereen zo te zijn...

Ik denk dus, dat je als je het kunt, iedereen gelijk moet benaderen en behandelen. Alleen soms is dat een onwerkzame situatie waarin je allemaal wat consessies moet doen.

Wat ik vaak zie gebeuren is dat als iemand in een rolstoel zit of anderzins zichtbaar gehandicapt is, de zogenoemde 'normale' mensen zich over-behulpzaam gaan opstellen en reageren als of die persoon totaal hulpeloos is en ook nog eens zo geestelijk gehandicapt is als een deur.

nu zal dat wel eens voorkomen, maar de meeste zichtbaar-gehandicapten die ik ken worden daar niet goed van. Als ze hulp nodig hebben vragen ze het wel, en als je ze beter kent, kun je wel 'automaisch' iets doen waarbij ze hulp normaliter vragen, maar overdoe het vooral niet.
Voor velen is dat wat ze nog kunnen hun belangrijkste bron van zelfwaardering en ontneem hen dat niet.

Als je echter een niet zichtbare handicap hebt, hebt je hele ander problemen. Meestal wordt het niet ge-accepteerd dat je iets niet kan. Je krijgt dan meestal iets naar je hoofd dan 'kan niet' en 'wil niet' liggen op het kerkhof en dat is dan een van de nette varianten. Als je de kans krijgt om uitteleggen dat er iets niet 100% is, dan willen ze wel rekening houden met diegene die die niet zichtbare handicap heeft.

Als je een lichte handicap hebt die niet zichtbaar is, voel je je vaak aan gevallen door het botte gedrag van mensen die niet willen accepteren dat iedereen niet zo is als zij. Vaak als ze gedwongen door de situatie langer met zo'n gehandicapte om moeten gaan, groeit er iets van acceptatie.

Daarom ga met iedereen om op dezelfde wijze als dat jij wilt dat ze met jou omgaan, en als iemand een hoger of lager nivo op geestelijk of lichamelijk gebied heeft, wees trots erop dat je een 'niet standaard' mens ontmoet hebt!

[hetisik]

ik zal even 2 fitjes tussen door noemen.
Geestelijke gehandicapten zijn zeker niet dom of iets dergelijks, ze zijn bijna altijd niet gewoon goed, maar superrieur in éém ding. Ik kende eentje die super goed kon tekenen, de ander kan rekenen als geen ander dat kan.. en zo zijn er wel nog een paar..
Geestelijk gehandicapt is eigenlijk een slecht woord.
Men had bij discoverie channel een computer op een geestelijke gehandicapte aangesloten. Ze hadden zo geregeld dat de proefpersoon met zijn ogen een cursor kon besturen en hebben hem zo een paar tests laten doen.
Het bleek dus zo te zijn dat alles wat zijn ouders dachten wat hij niet kon, of begrepen had wat ze hem geleerd hadden bleek hij dus aleemaal te kunnen.
De conclusie was dan ook dus dat een geestelijke handicap gewoon een totale dicomniecatie tussen lichaam en geest is.
het lichaam wilt niet doen wat diegen wilt dat het doet, je zou ook bijna kunnen zeggen dat het lichaam dan op zijn eigen houtje gaat.

Ik ben het overigens ook kompleet eens met arrgorn.
ik was vergeten dat dat ook nog bestond, maar dan heb je ook nog de gevallen door fouten van de natuur. De natuur werkt ook niet perfect

[Mx. Alba]

*zucht* nu drie keer geprobeerd dit te posten, en drie keer werd het door GoT opgegeten . Dus nu de vierde keer dat ik het typ. Nu maar eens copy-en voor ik het submit...

Het is logisch dat men de neiging heeft zichtbaar gehandicapten (en ouderen) eerder te helpen, als in, deuren voor ze openhouden enzo, dan valide mensen. Maar het is inderdaad zo dat er vaak teveel rekening wordt gehouden met mensen met een zichtbare handicap, en te weinig met mensen met een onzichtbare handicap.

Een handicap waar trouwens wel normaal mee om wordt gegaan is oogafwijkingen. Maarja, de helft van Nederland heeft daar last van, dus dat is niet vreemd meer. Maar in principe is dat de manier waarop er met alle handicaps moet worden omgegaan. Gewoon. Alsof er niets aan de hand is. Want eigenlijk is er ook niets aan de hand. Toch?

Ik loop zelf trouwens ook wel eens tegen onbegrip jegens onzichtbare handicaps aan. Ik heb een lichte vorm van suikerziekte, waar ik normaalgesproken geen last van heb. Maar soms daalt mijn bloedsuikergehalte te hard, en dan moet ik direct wat eten. Als ik dat niet doe, krijg ik op een gegeven moment het zelfde duizeligheidsgevoel als je ook hebt als je bijvoorbeeld te snel opstaat, en ik zou ook flauw kunnen vallen - hoewel dat nog nooit gebeurd is. Meestal voel ik het echter ruim op tijd aankomen. Maar zoals gezegd stuit ik dan op onbegrip, omdat het gewoon maar eens in de paar maanden voorkomt. "Ik moet ff pauze nemen." "Kan niet, de wachtrijen rijzen de pan uit." "Sorry, maar als ik nu niet wat eet val ik straks flauw." "Jaaaaaaaja..."