Op vrijdag 24 augustus 2001 09:42 schreef JcaG het volgende:
Gecopieerde audio cd klinken echt niet zo mooi als hier beweerd wordt. De data stromen zijn anders en de fout correctie werkt ook vele male minder goed en in een top cd spelers en een wadia of zo. Bij het weer afspelen van de kopies worden die fouten weer gecorriseerd en ja correctie op corectie.
Hierover gaan de wildste geruchten... Feit is dat als een CD met een degelijke CD-ROM en audio extractor is ingelezen (ik denk bijvoorbeeld aan een UltraPlex + EAC combinatie) en erbovendien geen leesfouten optraden door beschadiging, de bitstroom op je harddisk 100 % identiek is met de bitstroom op de originele CD.
EAC maakt zelfs meer kans om de bitstroom juist uit te lezen dan een CD-speler. EAC leest iedere sector minstens tweemaal. is er een verschil dan weet EAC dat er een fout is en zal de sector opnieuw lezen tot een eenduidig resultaat is bekomen. Een CD-speler echter kan moeilijk eventjes opnieuw en opnieuw gaan lezen want dat zou een onderbreking in het afspelende geluid veroorzaken. Daarom wordt er bij leesfouten interpolatie toegepast. De CD-speler vult zelf de ontbrekende samples aan met de meest waarschijnlijke waarden. Dus niet dezelfden. In dit geval is de kopie op je harddisk gemaakt met EAC dus correcter dan de afgespeelde CD.
Deze interpolatie is trouwens ook de reden waarom sommige beschadigde CDs nog wel afspelen zonder hoorbare fouten op een CD-speler, maar tikken in het geluid geven na audio extractie op de PC. Maar de CD-speler is evengoed fout als de extractie software, alleen wordt het gemaskeerd.
Mogelijke problemen die kunnen leiden tot hoorbare verschillen tussen origineel en kopie zitten dus zeker niet bij de extractie maar moeten bij het branden worden gezocht. Dit wordt dan vaak gestoken op het "sneller" branden.
Echter talloze testen waarvan
The Speed of Sound: How Safe is High-Speed CD-Audio Recording? toch wel de bekendste en meest professionele test is, bewijzen dat wanneer kwaliteitsmedia afgestemd op de gebruikte hoge brandsnelheid wordt gebruikt, de kwaliteit van de gebrande data niet moet onderdoen voor de zogezegd betere single speed kopieën. Het aantal geschreven fouten op een CD-R media is zo laag (de BlER ratio) dat deze ruim binnen de Red Book standaard valt en probleemloos zonder verlies van data gecorrigeerd kan worden. Dus met een CD-speler die conform Red Book functioneerd zal de data van de kopie bit-per-bit identiek zijn aan het origineel... Dus waar kan 'm nu dat hoorbare verschil zitten?
2 identieke bitstreams die toch een verschillende klankkleur hebben. Beetje vaag he, nietwaar?
Dat doet me denken aan die speciale groene stiften waarmee je de rand van een CD moet behandelen zodat het geluid helderder klinkt (had iets met het strooilicht ofzo te maken - ik heb het artikel niet bij de hand momenteel). Elektuur, het geronemmeerde Nederlandse elektronica tijdschrift dat wereldfaam heeft voor de high quality - zelfs puristische zelfbouw audio apparatuur, besloot dit jaren terug te testen. Het resultaat was dat er meettechnisch geen enkel verschil kon worden gemeten tussen behandelde CDs en onbehandelde. Noch de luistertesten konden het gegeven bevestigen...
Weer zo'n fabeltje uit de 'puristen' markt waar iets blijkbaar alleen heel goed kan klinken als het prijskaartje ook heel *duur* is?
Een ander voorbeeld: BURN-Proof en soortgelijke anti-coaster technieken... Bij activatie introduceren deze een kleine gap. Deze gap valt echter ruim binnen de specificaties (slechts enkele % van de toegelaten gap volgens Red Book). En toch beweren sommigen (overigens zonder harde bewijzen) dat ze de gap kunnen horen. Dat kan alleen betekenen dat er een fout in Red Book staat (zéér onwaarschijnlijk), of dat de gebruikte CD-speler zich niet aan de Red Book norm houdt... Aangenomen dat die personen niet uit hun nek staan te kletsen.
In de puristen wereld heersen een aantal hardnekkige fabeltjes. Ik ga niet beweren dat het allemaal mythes zijn, maar er zijn er toch wel een boel.
Neem nu bijvoorbeeld MP3. Iedereen weet dat dit een compressie formaat is met verlies (en aardig wat verlies als je de filesizes vergelijkt met ongecomprimeerde audio). Audiofielen krijgen al kippevel als MP3 nog maar vernoemd wordt want ze ruiken (alhoewel 'horen' hier beter op z'n plaats zou zijn

) het verschil met het origineel reeds van mijlen veraf. Hoe is het dan te verklaren dat in een blinde luistertest georganiseerd door c't magazin für computertechnik in Februari 2000 en waarbij maar liefst 300 audiofielen betrokken waren, MP3 geëncodeerd aan 256 kbit/s niet meer van het origineel onderscheiden konden worden? Aan de gebruikte audio aparatuur zal het wel niet gelegen hebben want dat was het neusje van de zalm:
- B&W Nautilus 803, Marantz CD14 with amp PM14 (Straightwire Pro cabling and extra's) (> $15000)
- Sennheiser Orpheus Electrostatic Reference-headphones with tweaked accompanying amp (digital and analog out) (> $10000)
Op 128 kbit geëncodeerde muziek kon makkelijk herkend worden. Echter de op 256 kbit geëncodeerde muziek werd als CD-kwaliteit bestempeld. Deze mensen die voorheen bijna zweerden dat ze het verschil konden ruiken bleken in een blinde luistertest plotseling over een veel minder goed reukorgaan te beschikken...
Ik moet hier wel bij benadrukken dat de test werd uitgevoord op muziekstukken, en niet op de zogenaamde encoder killer samples waarvan bekend is dat ze encoders doen struikelen en hoorbare artifacten produceren. Iedereen kent wel de intro van Kalifornia van Fatboy Slim dat zelfs voor een slechts weinig getraind oor reeds hoorbare artifacten geeft na encodering naar MP3, zelfs op de hoogste bitrates.
Op het
www.r3mix.net forum is er nu ook zo'n type. De naam ontglipt me, maar hij verkondigt allom dat de met LAME geëncodeerde samples slecht klinken en dat soort dingen. Maar hij is wel de enige die niet aan de blinde luistertest van r3mix wil meedoen. Toevallig?
Anyway, om maar aan te tonen dat er veel fabeltjes en voorlopig nog maar weinig feiten zijn in de high quality audio wereld...