Sinds bijna 10 jaar woon ik in een nieuwbouwwijk (IJburg, Amsterdam) vol appartementen, luxe woningen, en een groot park voor de deur met 2 basisscholen waarvan de kinderen driemaal daags ook luidkeels buiten spelen. Eindeloos geschreeuw natuurlijk, en af en toe het idee hebben dat de hele klas letterlijk wordt achtervolgd door een horde zombies. Hier kan ik mee leven, menselijke klanken zijn normaal.
Om de hoek van waar ik woon is een instituut voor mensen met, onder andere, verstandelijke handicaps. Die worden bijna dagelijks met witte busjes aangeleverd om hier vermaak en lichaamsbeweging te ervaren, hun familie te ontlasten, en ongetwijfeld ook even buiten de deur te geraken.
Dat gun ik deze mensen natuurlijk van harte, ik snap dat dit nodig is, en iedereen beleeft de wereld op zijn/haar/hun eigen manier. Dat uiten ze ook op verschillende manieren.
Maar sinds enkele maanden heeft dit ook tot gevolg gehad dat 3 keer per week een verstandelijk gehandicapte persoon voor het appartementencomplex loopt, onder begeleiding, en luidkeels klanken produceert die inderdaad doen denken aan de eerdergenoemde zombies.
Dit gebeurt op tijden dat ik nog probeer te slapen, en gaat door tot in de vroege middag, en soms ook in de late namiddag. Het is een erg ongemakkelijke klank waar ik niet zo goed mee om weet te gaan.
Niet dat ik daar trots op ben, overigens. Integendeel, ik weet van mijzelf dat ik buitengewoon gevoelig ben voor geluid (misofonie), maar ik vind dit tegelijkertijd ook een ergernis waar ik een mening over heb: er zijn talloze mensen die direct agressief worden zodra ze skateboards over de klinkers horen gaan, iedere dag, urenlang. Dan mag ik toch ook wel een mening hebben over een gehandicapte persoon die geluidsoverlast produceert?
Of niet. Want die persoon kan er niets aan doen. Als je een IQ hebt van 40 tot 60 is er weinig wat je kan leren. Dat deze persoon überhaupt loopt en onder begeleiding de wereld in kan, durft, en mag is op zich ook wel een grandioos mooi voorbeeld van een mooie zorgcultuur hier in Nederland
Is de zorginstelling of begeleiding dan schuldig in het creëren van geluidsoverlast? Wat moeten ze dan, deze persoon nooit meer naar buiten laten gaan? Een muilkorf omdoen? Stembanden verwijderen? Of nog erger? Natuurlijk niet.
Dus wat moet ik hier nu mee. Als ik hiertegen het stappenplan tegen geluidsoverlast ga volgens ben ik al snel de gestoorde eikel van een mens die maar een hutje op de heide moet gaan kopen ergens in Friesland. Wat ik ook serieus zit te overwegen op dit moment.
Dus, ik ben heel benieuwd hoe andere mensen hier over denken
Wat zouden jullie zélf doen, en wat zou je mij aanraden?
Om de hoek van waar ik woon is een instituut voor mensen met, onder andere, verstandelijke handicaps. Die worden bijna dagelijks met witte busjes aangeleverd om hier vermaak en lichaamsbeweging te ervaren, hun familie te ontlasten, en ongetwijfeld ook even buiten de deur te geraken.
Dat gun ik deze mensen natuurlijk van harte, ik snap dat dit nodig is, en iedereen beleeft de wereld op zijn/haar/hun eigen manier. Dat uiten ze ook op verschillende manieren.
Maar sinds enkele maanden heeft dit ook tot gevolg gehad dat 3 keer per week een verstandelijk gehandicapte persoon voor het appartementencomplex loopt, onder begeleiding, en luidkeels klanken produceert die inderdaad doen denken aan de eerdergenoemde zombies.
Dit gebeurt op tijden dat ik nog probeer te slapen, en gaat door tot in de vroege middag, en soms ook in de late namiddag. Het is een erg ongemakkelijke klank waar ik niet zo goed mee om weet te gaan.
Dus aan de ene kant weet ik dat dit ook mensen zijn die je absoluut niet hun hele leven binnen moet opsluiten, ver weg van de samenleving. Maar aan de andere kant wil ik ook niet (bijna) dagelijks geconfronteerd worden met een gevoel van afkeer, medelijden, en geluidsoverlast. Het is ook enorm confronterend, gek genoeg...Cognitieve dissonantie is de onaangename spanning die iemand ervaart bij tegenstrijdige overtuigingen, ideeën of opvattingen of bij handelen in strijd met de eigen overtuiging. In zijn boek A Theory of Cognitive Dissonance uit 1957 stelde Leon Festinger dat mensen streven naar het verkleinen van dissonantie en daarvoor hun opvattingen of gedrag aanpassen.
Niet dat ik daar trots op ben, overigens. Integendeel, ik weet van mijzelf dat ik buitengewoon gevoelig ben voor geluid (misofonie), maar ik vind dit tegelijkertijd ook een ergernis waar ik een mening over heb: er zijn talloze mensen die direct agressief worden zodra ze skateboards over de klinkers horen gaan, iedere dag, urenlang. Dan mag ik toch ook wel een mening hebben over een gehandicapte persoon die geluidsoverlast produceert?
Of niet. Want die persoon kan er niets aan doen. Als je een IQ hebt van 40 tot 60 is er weinig wat je kan leren. Dat deze persoon überhaupt loopt en onder begeleiding de wereld in kan, durft, en mag is op zich ook wel een grandioos mooi voorbeeld van een mooie zorgcultuur hier in Nederland
Is de zorginstelling of begeleiding dan schuldig in het creëren van geluidsoverlast? Wat moeten ze dan, deze persoon nooit meer naar buiten laten gaan? Een muilkorf omdoen? Stembanden verwijderen? Of nog erger? Natuurlijk niet.
Dus wat moet ik hier nu mee. Als ik hiertegen het stappenplan tegen geluidsoverlast ga volgens ben ik al snel de gestoorde eikel van een mens die maar een hutje op de heide moet gaan kopen ergens in Friesland. Wat ik ook serieus zit te overwegen op dit moment.
Dus, ik ben heel benieuwd hoe andere mensen hier over denken