Bekeringsdrang en vriendschap

[koboy]

Afgelopen weekend kwam ik een studiegenootje tegen, die ik al een jaar of 8 niet had gezien. In die tijd (we praten dan over 8-10 jaar geleden) konden we goed met elkaar opschieten, en zij ook een paar keer samen uit geweest. Daarna zijn we elkaar uit het oog verloren doordat ik wat "opstartproblemen" had in de beginfase van mijn studie, en doordat we een andere afstudeerrichting kozen.

Ze sprak me aan, om me iets te vragen (op dat moment herkende ze me niet doordat ik mijn zonnebril op had). Toen ik mijn zonnebril afdeed (doe ik altijd als ik met iemand praat) herkende ze me, en bleek (achteraf) het gesprek een andere wending te nemen. Ze nodigde mijn uit voor een optreden (met een flyertje, en volgens mij was dit haar oorspronkelijke doel) een stukje verderop in de stad, en vervolgens kreeg je een gewoon gesprek zoals oude bekenden dat hebben als ze elkaar jaren niet hebben gezien.

Na kort mijn verhaal aangestipt te hebben, bleek zij ook niets meer met haar studie te doen. Ze was zwaar gelovig geworden, en God en Jezus hadden haar van een aantal zeer vervelende medische situaties genezen. Ik herkende veel in haar verhaal, en vertelde dat ik een vergelijkbare ervaring had. Iets later in het gesprek bleek dat ze tot een kerk behoorde die op straat mensen aanspreekt om met ze over Jezus en God te praten.


Goed, deze hele lap tekst is bedoeld om de situatie te illustreren waar mijn eigenlijke vraag over gaat.
Ikzelf heb (niet expliciet) laten merken dat ik niet tot een kerk behoor, maar wel een vergelijkbare ervaring had. Dit veroorzaakte duidelijk wat verwarring. Normaal gesproken (ik heb wel eerder met die lui gesproken) zijn deze mensen zeer gericht op bekeren dan wel zieltjes winnen (vaak op het agressieve af), zeker als er het vermoeden bestaat dat je niet Christelijk bent. In dit geval was het een vrij vriendelijk gesprek, wat echter wel de normale patronen volgde (geen antwoord geven op vragen, maar een ander onderwerp aansnijden). Volgens mij kwam dat doordat er een (oude) vriendschapsband aanwezig was.
Heeft iemand anders een vergelijkbare ervaring, dan wel mening?

[Verwijderd]

1. Het is logisch dat je je vrienden het beste toewenst.
2. Geloven kan nooit afgedwongen worden.

De onsamenhangendheid kan goed veroorzaakt zijn door wat onwennigheid bij deze vreemde situatie.

[kvdveer]

Het klinkt misschien vreemd, maar ik denk dat ze oprecht is. Geloog/religie/godsdienst kan een enorme impact hebben op een persoon. Positief en negatief. Ze hoeft hiervoor niet geindoctrineerd te zijn, alleen overtuigd...
Ik had een soortgelijke ervaring met een vriend die ik aan een soort secte (holic) ben 'kwijtgeraakt'. Vanwege het intensieve contact dat ik met hem heb gehad in die periode weet ik dat het een persoonlijke en oprechte keuze van hem is geweest om *AL* zijn vriendschappen te verbreken. Hij was simpelweg volledig overtuigd van de waarheden die binnen die groep heersten.

Je studiegenote lijkt overtuigd te zijn van een soort waarheid waar jij niet van overtuigd bent. Een veelvoorkomend probleem is dat ze zich dat niet kan voorstellen. Het is bijna onmogelijk om dat duidelijk te maken aan een fanatiek gelovige.
Je kunt haar misschien beter begrijpen als je probeert vanauit haar standpunt te kijken: jij gaat verloren, en zij heeft het middel om dat te voorkomen. Vriendschap is erg moeilijk als je vriend hulp niet accepteerd. Verloren gaan kun je, als niet gelovige, vergelijken met op tragische wijze sterven.

[Elvhenk]

Ik denk dat je hier een mooi voorbeeld ziet van hoe iemand "gesplitst" wordt bij zo'n strenge religieuze gemeenschap. Ik laat dan nog even in het midden of het een sekte is.
Ze is gewend/ heeft geleerd new prospects op een bepaalde manier te benaderen (meestal erg dwingend) en dat past ze toe. Als ze dan met jou als persoon: iemand uit het verleden, wordt geconfronteerd, dan schiet ze terug naar hoe ze vroeger was.
Dat geeft een "gesplitst" idee, vandaar waarschijnlijk dat het zo raar voelde voor jou.

Ik vind zelf dat alles verkeerd wordt zodra het met fanatisme wordt beleden.

PS
Mijn motto is "leven en laten leven" (en dat douw ik mensen graag door de strot... oh nee, dat is fout dan he? )

[koboy]

Even nog een paar reacties:

kvdveer
Je studiegenote lijkt overtuigd te zijn van een soort waarheid waar jij niet van overtuigd bent. Een veelvoorkomend probleem is dat ze zich dat niet kan voorstellen. Het is bijna onmogelijk om dat duidelijk te maken aan een fanatiek gelovige.
Je kunt haar misschien beter begrijpen als je probeert vanauit haar standpunt te kijken: jij gaat verloren, en zij heeft het middel om dat te voorkomen. Vriendschap is erg moeilijk als je vriend hulp niet accepteerd. Verloren gaan kun je, als niet gelovige, vergelijken met op tragische wijze sterven.

Ik kreeg niet het idee dat ze mij als verloren beschouwde. het was best een prettig gesprek. Hoewel ik vermoed dat als ze wist wat mijn geloofsovertuiging was ze wat kameraden bij het optreden had gehaald, en en terplekke aan het excorceren was geslagen.
Ik snap haar standpunt ook prima, maar het was zo opvallend dat ze dat niet uitdroeg, dwz. mij probeerde te bekeren.

Elvhenk
Ik denk dat je hier een mooi voorbeeld ziet van hoe iemand "gesplitst" wordt bij zo'n strenge religieuze gemeenschap. Ik laat dan nog even in het midden of het een sekte is.
Ze is gewend/ heeft geleerd new prospects op een bepaalde manier te benaderen (meestal erg dwingend) en dat past ze toe. Als ze dan met jou als persoon: iemand uit het verleden, wordt geconfronteerd, dan schiet ze terug naar hoe ze vroeger was.
Dat geeft een "gesplitst" idee, vandaar waarschijnlijk dat het zo raar voelde voor jou.
Ik vind zelf dat alles verkeerd wordt zodra het met fanatisme wordt beleden.

PS
Mijn motto is "leven en laten leven" (en dat douw ik mensen graag door de strot... oh nee, dat is fout dan he? )

Wel grappig dan dat minstends 3 jaar indoctrinatie door een sekte ("de deur" vindt zelf dat ze geen sekte zijn, maar daar denkt de BVD anders over) niet genoeg is om een vriendschap van een jaar of 2 en lang geleden te overwinnen.

Fanatisme vindt ik trouwens prima, als het maar is volgens de "scottish suicide squad"(??) scetch van Monty Python

Prima motto trouwens, en het is ook niet fout om dat iemand een enkele keer door de strot te duwen, al was het maar om een beetje tegengas te geven. Het is trouwens mijn 2e motto. Mijn eerste is "Denk voor jezelf".



Wat ik mij nog steeds afvraag, is of er tijdens die "training" regels worden geïntroduceerd ten aanzien van het bekeren van bekenden. Zijn er (ex-)insiders die hier meer over kunnen vertellen?

Maar misschien heb ik ook wel precies de juiste woorden gezegd, waarmee bleek dat ik best "gelovig" ben, en heeft ze aangenomen dat dat bij een kerk was...

[Elvhenk]

Wat ik mij nog steeds afvraag, is of er tijdens die "training" regels worden geïntroduceerd ten aanzien van het bekeren van bekenden.

Die zijn er vast en zeker! Ik heb geen eerstehands informatie maar dergelijke organisaties zijn heel strak gestructureerd ed. En ze weten natuurlijk best dat het grootste "risico" om mensen weer te verliezen, is dat ze overgehaald worden door familie en bekenden. Dus zijn daar standaard "tegenantwoorden" voor.

Een tijdje terug werd hier gepost over scientology, ook al zo'n enge club. Zal even linkjes zoeken, ik weet zeker dat er overeenkomsten zijn.

[Elvhenk]

Linkje inzake scientology church, weet niet zeker of het relevant is voor het onderwerp maar kan nooit kwaad to educate the public;

http://www.b-org.demon.nl/scn/nl/inhoud.html

Deze site via Karin Spaink die zij hier eerder heeft gepost (gelukkig van voor de crash):
http://www.xenu.net/

[koboy]

Op maandag 06 augustus 2001 15:47 schreef Elvhenk het volgende:
Linkje inzake scientology church, weet niet zeker of het relevant is voor het onderwerp maar kan nooit kwaad to educate the public;

http://www.b-org.demon.nl/scn/nl/inhoud.html

Deze site via Karin Spaink die zij hier eerder heeft gepost (gelukkig van voor de crash):
http://www.xenu.net/

[off-topic]
Bedankt voor de links. Wat voor mij Scientology nog enger maakt is het feit dat ze grootschalig internationaal opereren. Gelukkig doen de meeste religieuze sektes dat niet!
[/off-topic]

[faraway]

Ik heb een bijna identieke ervaring.

Wel grappig dan dat minstends 3 jaar indoctrinatie door een sekte ("de deur" vindt zelf dat ze geen sekte zijn, maar daar denkt de BVD anders over) niet genoeg is om een vriendschap van een jaar of 2 en lang geleden te overwinnen.

Ik ben zelf eens door een ex-collega 'overvallen' op straat, die ook bij De Deur zat. Deze persoon sprak mij in het centrum aan terwijl ik nog met mijn rug naar hem toe stond. Hij schrok een beetje toen ik me omdraaide. Nu ben ik zelf een theist, dus ik wilde best een gesprek met hem aangaan, maar naar een paar minuten had ik het echt helemaal gehad de manier waarop hij met mij probeerde te discussieren: geen antwoord geven op mijn vragen, geen belangstelling voor mijn mening en een negatieve vooringenomenheid over de kwaliteit van mijn geloof. Het gesprek kreeg hierdoor ook al snel naar een ruzie-achtige sfeer. Ik ben na 5 minuten maar gewoon weggelopen.

Ik heb mezelf sindsdien voorgenomen om dit soort gesprekken niet meer aan te gaan.

[Verwijderd]

maar dat is dus het grote probleem aan dat soort lui,ze luisteren nooit naar een andere mening en je moet altijd op je woorden letten, want zelfs al heb je het bij wijze van spreken over dinosaurussen worden ze al gefokt (volgens de bijbel bestaat de aarde nl nog maar iets van 5000 jaar ofzo en die beesten zijn al miljoenen jaren uitgestorven. ik heb ook vaak het gevoel dat ze niet-gelovigen niet echt mogen, minachten zelfs.

[koboy]

Vaak heb je bij die mensen (net als bij Jehova's en andere "streng gelovige" en van de buitenwereld afgesloten stromingen) snel door dat er een gigantisch bord voor de kop is gemaakt. Ze zijn dusdanig geïndoctrineerd met het feit dat hun geloof het enige juiste is, dat ze zich niet meer in kunnen leven in de visie/gevoelens van een ander. Een theologische discussie is dan ook niet mogelijk, aangezien ze alleen maar geleerd is een bepaalde set bijbelfragmenten op te dreunen. (Ik val wel in herhalingen, maar toch: Dit was dus niet zo'n geval)

Met "vreemden" uit die stroming heb ik wel vervelende ervaringen, de minst erge is dat ze me keihard op zaterdag in een drukke winkelstraat achterna hebben geroepen dat ik mijn hele leven wel voor God kon blijven weglopen, maar dat dat alleen maar kwaad zou brengen.
Bij een kennis van mij (openlijk paganist) hebben ze zelfs in een vergelijkbare omgeving (druke winkelstraat) een excorcitie (?) half uitgevoerd.

Maar goed, ik wil niet ranten op sektes... Ik had een opvallende ervaring en wou weten wat jullie daar aan opmerkingen over hadden.

[Mx. Alba]

Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik gewoon hardwarematig incompatible ben met leden van de Wachttorengemeenschap (laten we het bij de echte naam noemen, ipv "Jehova's" of "De Deur") en andere sekten. Ik heb namelijk de natuurlijke drang om alles in twijfel te trekken, en ben totaal verslaafd aan discussie - maar dan wel het soort discussie waarin beide partijen winnen.

Mijn manier van discussiëren is gewoon totaal incompatible met die van zulke sekten. Ik discussieer om te weten te komen wat de ander erover denkt, dat te vergelijken met wat ik denk, en desgewenst mijn eigen standpunt aan te passen aan nieuw verworven inzichten. Daarbij komt dat als er iets is waar ik een gruwelijke hekel aan heb, dat dat koppigheid is. En de leden van de meeste sekten, daar kunnen ezels nog wat van leren.

Een truukje om voorgoed van Wachttorenmensen af te zijn is om ze te vertellen dat je uit je Zaal bent verstoten.

Een vriendin van me heeft ook wel eens een leuk geintje uitgehaald. Er stonden Jehova's Getuigen aan de deur, en haar moeder was met hen in gesprek. Zij was boven - bij de klerenkast - en trok snel een ritueel gewaad aan (ze is Wicca), en kwam, staf en athame in de hand, van de trap af "zweven". De Wachttorenaars wisten niet hoe snel ze zich uit de voeten moesten maken