burnout

[Verwijderd]

zoals jullie allemaal wel is gehoord hebben bestaat er de zogenaamde burnout.
Dit is de zogenaamde (zwaardere) stressvariant van iemand die te veel werk op zich neemt, danwel in de prive en/of zakelijke sfeer. Deze komt dus letterlijk en figuurlijk om van het werk) geestelijk is dit heel zwaar omdat ie continue een aanspreekpunt moet zijn e.d. Verder kunnen er in de privesfeer ook allerlei dingen aan de hand zijn (bijv: begrafenis enz.)

Maar goed, op een gegeven moment knapt er dan zoiets bij iemand (bepaalde stoffen in zijn hersenen worden niet meer aangemaakt) en dan is zo'n persoon niet meer als iemand die al blij is als ie de vaatwasser aan kan zetten, dat is al een project voor hem dan.

*dit was even de uitleg, kzal ongetwijfeld wat vergeten hebben(8> *

Ik ken dus zo iemand, en ik merk dat het de laatste jaren steeds vaker gebeurd in het bedrijfsleven. Het wordt bijna een gewoonte.

Iemand die dus met een burnout thuis zit (je hebt een grote variatie van hoe zwaar zoiets is, dat verschilt per persoon) beïnvloed onbewust het gedrag van de rest van het gezin. Dit kan hele ernstige vormen aannemen. (ze worden geldbewust, zuinig, vervelen --> ergenissen opwekken --> scheidingen..)
Iemand die ik ken heeft dit dus thuis en ik heb er indirect dus ook mee te maken.
Zo zie je dat dit een aardig breed effect kan hebben op de omgeving van zo'n persoon.

De beste methode lijkt mij althans om het luisterend oor te bieden en hem als ie daarom vraagt proberen te helpen. (belangrijk is om je in die persoon te kunnen plaatsen)

Hoe denken jullie daarover? en hebben jullie hier ook wel eens mee te maken gehad?

groeten

[Ortep]

Wie kent zoiemand niet is eerder de vraag.

Je kan jezelf open stellen voor zo iemand. Maar aandringen kan meer kapot maken dan je lief is. Soms wil iemand alleen maar met rust worden gelaten. Het is heel moeilijk inschatten wat er moet en kan gebeuren

[Lordy79]

Geduld hebben
Openstellen
Werk van die persoon overnemen als dat mag en als je dat zelf aankunt.

Overigens vind ik dit niet echt een W&L topic. Meer SG.. maar dat terzijde.

[Verwijderd]

ik hoef zijn werk niet over te nemen, maar ik heb er indirect wel mee te maken omdat zijn zoon een goeie vriend van mij is. Ik kom daar gewoon regelmatig over de vloer.

verder dring ik me niet op of zo, nee dat weet ik zelf ook wel.
Geduld is een schone zaak, dat zeg ik ook.

maar je zei net al Ortep, wie heeft er NIET mee te maken, das toch wel een serieuze zaak. vind je neit?

Een SG topic?, hmm das klote ik ben een newbie, that means...

[Lordy79]

ah, dan hoop ik dat ie open blijft..

Burn out heeft iedereen wel mee te maken. Ik werk in een bedrijf waar de druk soms ook heel hoog is. Zo'n 4x per jaar voel ik ook dat ik gewoon even 5 minuutjes achter GoT moet gaan zitten met een heerlijk bakje koffie en een peuk ipv me met klanten/personeel bezig te houden. Verder heb ik nooit maar dan ook nooit stress.

Het heeft denk ik ook wel iets met jezelf te maken. Als je een grens bereikt hebt, dan moet je niet doorgaan. En je kunt wel op je klompen aanvoelen dat 60 uur per week werken niet goed is (niet dat ik zeg dat die man dat gedaan heeft, maar zo zijn er wel veel)

[Morgoth]

tis laat, en wij mods (ook diadem dus die naast me zit, en ld die nu op het moment naar houten is) zijn te moe om na te denken over het eventueel sluiten van deze topic of het moven van deze topic naar andere fora. Tevens gaan wij nu naar bed.

[Verwijderd]

in eerste instantie bedankt mods, dat jullie de topic (nog) niet sluiten.

De ene persoon heeft een veel sterker karakter dan de ander en houdt het dus langer vol. Zo zal je bijvoorbeeld de baas van een klein bedrijf (waar ik dan ook werk) echt continue bezig zien zijn. Overdag en 's avonds. En dat vergt toch wel enige stressbestendigheid.
Verder is het vaak ook een geval van opbouwende stress over een X aantal jaren.

Iedereen weet van zichzelf ongeveer wel waar zijn grenzen liggen. maar zodra je verantwoorderlijker werk krijgt, ben je onmisbaar en juist op die momenten dat je weet dat je even moet gaan rusten, kan het werk niet op zich laten wachten. Zo verleggen ze dus hun eigen grenzen. Maar zelfs die houden een keer op. En dan is het geestelijk: *knap* .

overigens is dit niet een soort levensbeschouwing?

[Verwijderd]

Als eigenaar en oprichter van een klein bedrijf kan ik me een burnout wel voorstellen hoewel ik niet bang ben dat het mij overkomt (maar hoevelen hebben dat niet geroepen). Ik werk minimaal 60 uur in de week, soms meer, ook weekenden, ook met pasen en pinksteren en noem maar op. Er staat inderdaad regelmatig grote druk op me, ik heb 10 man personeel dus dan heb je ook een grote verantwoordelijkheid. Zeker als het financieel gezien even wat minder gaat kan de stress aardig oplopen.

Toch denk ik wel dat ik aardig stressbestendig ben, je moet weten wat je wel en niet kan doen en ermee kunnen leven dat sommige dingen niet gaan zoals je wilt WAT je ook doet. Dat is ook mijn lijfspreuk "Ik doe alles wat ik kan, en als dat niet genoeg is is er niks aan te doen". Een waarheid als een als je het mij vraagt. Ik heb wel eens een paar nachten slecht geslapen, maar daar bleef het dan wel bij.

R./

[Verwijderd]

Op zaterdag 14 juli 2001 18:54 schreef MrRudi het volgende:
Zeker als het financieel gezien even wat minder gaat kan de stress aardig oplopen.

Ik ben het helemaal met je eens hoor, maar stel nou dat het even wat minder gaat in de financiele situatie en je slaapt een paar nachten slecht. En Plots komen er ook allerlei persoonlijke situaties opspelen, een overlijden, iets gebeurd met je kinderen of iets dergelijks. Dan komt het er pas echt op aan hoe sterk je geestelijk bent.

maar voor de rest ben ik het geheel met je eens, je moet je snel over negatieve dingen heen kunnen zetten en de positieve dingen langer herinneren.

[Verwijderd]

wat je eigenlijk moet doen is zorgen dat die eprsoon veel rust krijgt, je moet echter wel uitkijken dat hij niet het idee krijgt buitengesloten te worden...vertel hem dus (relatief) veel dingen, waar hij niet echt over hoeft na te denken en niet over in hoeft te zitten...zo komen zijn gedachtes op een ander niveau en kan ie herstellen.

[Verwijderd]

sporten zonder competite zijn ook goed. Sportklimmen, fitness, duiken en dergelijke. Dit heeft een goede werking omdat de meeste van de sporten toch met zijn 2 moeten maar weinig comminucatie en afhankelijkheid behoeven.

[Verwijderd]

bedankt voor de meningen, opmerkingen en tips. Julie bevestigen eigenlijk wat ik al een beetje wist, maar het bevestigen op zichzelf is een belangrijk iets.

Dus bij deze bedankt

Alle opmerkingen, meningen en tips blijven welkom verder hoor.

[Verwijderd]

Op zondag 15 juli 2001 14:45 schreef baantje het volgende:

Ik ben het helemaal met je eens hoor, maar stel nou dat het even wat minder gaat in de financiele situatie en je slaapt een paar nachten slecht. En Plots komen er ook allerlei persoonlijke situaties opspelen, een overlijden, iets gebeurd met je kinderen of iets dergelijks. Dan komt het er pas echt op aan hoe sterk je geestelijk bent.

maar voor de rest ben ik het geheel met je eens, je moet je snel over negatieve dingen heen kunnen zetten en de positieve dingen langer herinneren.

Ik HEB geen kinderen moet eerst een moeder vinden, en uit mijn schema dat ik boven schetste blijkt wel dat ik daar niet al te veel tijd voor neem momenteel. Maar je hebt wel gelijk, als als tegelijk gebeurt moet je sterk in je schoenen staan. Ik heb wel wat naasten verloren, waaronder een neef van net 18 in een auto-ongeluk (dat is zwaar hoor, zo jong). Maar daar heb ik me redelijk snel overheengezet, soms betrapte ik mezelf erop dat ik mezelf afvroeg of ik ongevoelig was ofzo.

Het scheelt waarschijnlijk dat ik een rasoptimist ben...met alle klotedingen die me gebeuren is het eerste wat ik denk "volgend jaar lach ik erom", dat is wat naief dat weet ik....maar het helpt wel.

R./

(beetje persoonlijke off-topic post, mijn excuses daarvoor maar ik had het getypt voor ik er erg in had, geen nuttige tips verder...sorry)

[Verwijderd]

Een ervaring is misschien wel de beste tip. Overal moet je lering uit trekken he.

Ik heb me zelf ook wel eens betrapt op het feit of dat je denkt ongevoelig te zijn, maar iedereen heeft voor zichzelf een bepaalde verwerkings methode en geen enkele is de beste.
Persoonlijk ben ik zelf vrij nuchter en zo kan ik ook reageren op bepaalde dingen. Voor mijzelf is dit de manier om gewoon met een nuchtere optimistische blik verder te bljven gaan.

Gelukkig is niet iedereen hetzelfde

Btw: morgen ga ik op vakantie (espagna), dus waarschijnlijk zal deze topic wel doodbloeden. ik hoop van niet. laters

[Rody]

burnout is verschikkelijk lastig als je dat hebt.
me pa heeft het gehad door werk.
ik heb het heeeel ff'tjes gehad door school.
meestal komt het door bepaalde figuren die rondlopen. in mij geval wel dus, vaak door het gezeur van ze.
het is zorgen er mee leren om te gaan en gewoon er maling aanhebben.