Praten over de dood

[veryip]

Goed... ik weet niet of iemand hier weleens ervaring mee heeft gehad maar ik sprak gisteren met iemand en die had een probleem; een stelletje waar hij heel erg goed mee bevriend was; daarvan lijd de vrouw aan leukemie en ze zit in de terminale fase. Maar ze willen het er gewoon niet over hebben. Ook over dingen zoals het geloof; ze houden zichzelf nog steeds voor dat het wel goed komt.

Hoe snijd je zo'n "pijnlijk" onderwerp aan, moet je dit wel aansnijden en hoe combineer je dit met een eventuele boodschap die je ze toch graag wilt meegeven. Het gezinnetjes is BTW Oosters; Indonesië enzo dus daar hebben ze ook hele andere waarden en normen.

kortom; is het goed om met zulke mensen te praten over de steeds dichterbij komende dood zoat ze in ieder geval voorbreid "dood kunnen gaan" Het klinkt nogal hard maar is het "goed" om met mensen te praten over de dood of ontneem je ze dan juist de moed??

En..... iemand tips hoe je dat toch eventueel combineerd met het evangelie ( heel lastig en vooral in stadium maar toch.. als iemand een schitterend idee heeft... )

THNX

[Elvhenk]

Nou, dat is altijd een moeilijk terrein. Iedereen doet dat weer anders.
Ik zelf ben wel redelijk open over wat ik ervan vind, d.w.z. op een beschaafde manier aangeven dat je het moeilijk lijkt. Zoals bijv. dat het wel een hele moeilijke tijd voor hen moet zijn. En dan wacht je af wat voor reactie er komt. Als mensen daar open op in gaan, dan kan je wat meer zeggen, zonder oordeel etc. Mensen zeggen soms de vreselijkste dingen per ongeluk. Dus daar moet je goed over nadenken.
Maar als iemand het er dus echt niet over wil hebben, dan heb je dat maar te accepteren. Die keus staat iemand vrij. Jij kan wel denken dat het goed is/ nodig is dat ze erover praten, maar het gaat hier dan niet over jou.
En bovendien, misschien praten ze er wel met anderen over, maar niet met iedereen. Daar kan ik me ook goed iets bij voorstellen. Al die mensen die goedbedoelende praat hebben (laat staan evangelisch), daar word je ook doodmoe van.

[veryip]

Op vrijdag 06 juli 2001 12:05 schreef Elvhenk het volgende:
Nou, dat is altijd een moeilijk terrein. Iedereen doet dat weer anders.
Ik zelf ben wel redelijk open over wat ik ervan vind, d.w.z. op een beschaafde manier aangeven dat je het moeilijk lijkt. Zoals bijv. dat het wel een hele moeilijke tijd voor hen moet zijn. En dan wacht je af wat voor reactie er komt. Als mensen daar open op in gaan, dan kan je wat meer zeggen, zonder oordeel etc. Mensen zeggen soms de vreselijkste dingen per ongeluk. Dus daar moet je goed over nadenken.
Maar als iemand het er dus echt niet over wil hebben, dan heb je dat maar te accepteren. Die keus staat iemand vrij. Jij kan wel denken dat het goed is/ nodig is dat ze erover praten, maar het gaat hier dan niet over jou.
En bovendien, misschien praten ze er wel met anderen over, maar niet met iedereen. Daar kan ik me ook goed iets bij voorstellen. Al die mensen die goedbedoelende praat hebben (laat staan evangelisch), daar word je ook doodmoe van.

Yep.... dat snap ik ja; als ze het zelf echt niet willen dan evrpest je de boel zelf alleen nog maar meer. Maar is er niet zoiets als een soort opbouw; dat je niet rauw op hun dak komt vallen maar dat je eerst over hele gewone dingen gaat praten en dan langzaam richting toekomst gaat??

[Elvhenk]

Nou, het is vrij simpel hoor. Je belt of komt eens langs, je vraagt "hoe is het nou?" En als daar een net te vrolijk "goed hoor" op komt, dan weet je wel hoe laat het is.
Dan kan je evt. nog iets zeggen "zo met al die ziekenhuisbezoeken zal het wel zwaar zijn", maar als daar ook overheen gewuifd wordt, tja. Voor de rest is het gewoon go with the flow.

Nogmaals, je kan mensen echt niet verplichten over hun eigen op handen zijnde dood te spreken. Dat is iedereen z'n goed recht om dat te weigeren. In dat geval kan je jezelf de vraag stellen "voor wie moet ik dit onderwerp aansnijden? Voor hun bestwil of voor mijn eigen gemoedsrust?"

[veryip]

Op vrijdag 06 juli 2001 12:23 schreef Elvhenk het volgende:
Nou, het is vrij simpel hoor. Je belt of komt eens langs, je vraagt "hoe is het nou?" En als daar een net te vrolijk "goed hoor" op komt, dan weet je wel hoe laat het is.
Dan kan je evt. nog iets zeggen "zo met al die ziekenhuisbezoeken zal het wel zwaar zijn", maar als daar ook overheen gewuifd wordt, tja. Voor de rest is het gewoon go with the flow.

Nogmaals, je kan mensen echt niet verplichten over hun eigen op handen zijnde dood te spreken. Dat is iedereen z'n goed recht om dat te weigeren. In dat geval kan je jezelf de vraag stellen "voor wie moet ik dit onderwerp aansnijden? Voor hun bestwil of voor mijn eigen gemoedsrust?"

Ik denk nog steeds voor hun eigen bestwil omdat je toch moet voorkomen dat "het" dan opeens zo ver is en dat ze nog zoveel hadden willen doen en over nog zoveel dingen hadden willen en praten en hadden willen bespreken... da's toch hartstikke zonde.

Bijvoorbeeld voor de kinderen ook; misschien wel tof/ goed om iets na te laten aan je kinderen; een brief oid voor als ze gaan trouwens, kinderen krijgen etc. Dat je er toch nog een b-tje bij kunt zijn. Als het al bekend is dat je dood gaat, dan kan je toch beter afscheid nemen ipv tot het laatst jezelf en je kinderen voor de gek houden.

[Elvhenk]

Op vrijdag 06 juli 2001 12:29 schreef veryip het volgende:

[..]

Ik denk nog steeds voor hun eigen bestwil omdat je toch moet voorkomen dat "het" dan opeens zo ver is en dat ze nog zoveel hadden willen doen en over nog zoveel dingen hadden willen en praten en hadden willen bespreken... da's toch hartstikke zonde.

Dat is misschien wel zo, of misschien is dat alleen jouw mening. Maar dit soort kwesties kun je niet iemand anders "voor hun eigen bestwil" door hun strot douwen. En wie zegt dat ze dat niet doen, praten met elkaar, dingen voor hun kinderen? Misschien doen ze dat best, maar hangen ze het jou niet aan de neus omdat het jou in wezen niet aangaat.

Als het al bekend is dat je dood gaat, dan kan je toch beter afscheid nemen ipv tot het laatst jezelf en je kinderen voor de gek houden.

In principe ben ik daar ook mee eens, maar ik zal mijn mening daarover niet opdringen aan een ander.
Vraag jezelf maar eens waarom je daar zo'n drang toe voelt. Dat is iets van jou, niet van die ander.

[veryip]

Op vrijdag 06 juli 2001 13:01 schreef Elvhenk het volgende:

[..]

Dat is misschien wel zo, of misschien is dat alleen jouw mening. Maar dit soort kwesties kun je niet iemand anders "voor hun eigen bestwil" door hun strot douwen. En wie zegt dat ze dat niet doen, praten met elkaar, dingen voor hun kinderen? Misschien doen ze dat best, maar hangen ze het jou niet aan de neus omdat het jou in wezen niet aangaat.
[..]

In principe ben ik daar ook mee eens, maar ik zal mijn mening daarover niet opdringen aan een ander.
Vraag jezelf maar eens waarom je daar zo'n drang toe voelt. Dat is iets van jou, niet van die ander.

O ja; ffies nog een keer voor de duidelijkheid; het was dus iemand die ik gisteren sprak die met dat probleem zat. Maar door de strot duwen is inderdaad niet goed...

[Elvhenk]

Op vrijdag 06 juli 2001 14:08 schreef veryip het volgende:

[..]

O ja; ffies nog een keer voor de duidelijkheid; het was dus iemand die ik gisteren sprak die met dat probleem zat.

Hihi, weet ik. Maar jij post het hier, toch?

[veryip]

Op vrijdag 06 juli 2001 14:11 schreef Elvhenk het volgende:

[..]

Hihi, weet ik. Maar jij post het hier, toch?

Yep.... maar het is dus niet zozeer dat ik zonodig mijn meningen en wat ik goed vind aan die ander moet opdringen. Het is meer mijn vraag; hoe ga je daarmee om en als je erover begint; wat is dan wijst en welke tactiek moet je dan gebruiken??

Ofzo.... gewoon dus de vraag; wat zouden jullie doen en hoe zouden jullie dan doen

[Lord Daemon]

En..... iemand tips hoe je dat toch eventueel combineerd met het evangelie ( heel lastig en vooral in stadium maar toch.. als iemand een schitterend idee heeft... )

Een hint: niet.

Gewoon niet. Dit stuit je als Christen (wat ik aanneem dat je bent) misschien tegen de borst, maar een niet-Christen zit daar gewoon echt niet op te wachten.
Hoewel ik kan begrijpen waarom je het als Christen graag zou willen doen, kan ik nog veel beter begrijpen waarom ik niet zou willen dat eventuele Christenen het bij mij deden. Ik heb geen enkele boodschap aan hun boodschap, en ik zou zeker niet mijn laatste maanden / weken opnieuw in een ellenlange discussie omtrent het al dan niet definieerbaar zijn van god, etcetera, etcetera, te vervallen, terwijl ik die tijd wel beter kan besteden. Het is misschien goedbedoeld, maar het blijft bemoeizucht, en indien je vrienden wilt blijven met die mensen zou ik er niet over beginnen. (Het is mogelijk dat jij het verspreiden van het evangelie belangrijker vind, dan moet je het natuurlijk gewoon doen, maar die keuze kan ik niet voor jou maken.)



Meer algemeen, lijkt het mij geen goed idee om er over te beginnen als zij er zelf niet duidelijk over willen praten. Sommigen kunnen het niet aan om hun dood onder ogen te zien, en dan is het niet jouw taak om ze hardhandig te confronteren met hun angsten. Daar wordt niemand beter van, lijkt mij.

[Verwijderd]

ikzelf heb vri jkort geleden mijn pa verloren aan kanker, we wisten een maand voor dat ie dood ging ongeveer dat hij niet meer beter zou worden...in die tijd hebben we het er eigenlijk nooit over gehad en altijd min of meer gedacht...wie weet...er gebeuren nog wel is wonderen...

maar niet dus, helaas anyway, een van de redenen dat we het er nooit over hadden is omdat sommige mensen, zoals mijn pa, niet zomaar afscheid kunnen nemen vooraf...das te emotioneel...wie weet is het bij hun ook zo...

De een praat hetliefst alles nog even uit en alles door, en de ander doet het liefst zolang mogelijk alsof er niks aan de hand is...das gewoon heel persoonlijk.

wat betreft geloof ed, ik zou daar, hoe goed je het ook bedoel, niet over beginnen...zeker niet omdat ze, als ik het goed begrijp een ander geloof hebben....zoiets kan bij hun overkomen dat jij ze nog even wilt bekeren alvorens ze de pijp uit gaat... zo bedoel je het uiteraard niet, maar zo zou het dus kunnen overkomen...

als je toch graag met die mensen daarover wil praten moet je het echt heel voorzichtig gaan aansnijden...misschien kun je dan beginnen, als ze dus een bepaald geloof hebben, om te vragen hoe hun geloof kijkt naar bnepaalde dingen, als ze daar over willen praten kun je ook vragen hoe hun geloof kijkt naar de dood...dus gewoon interesse in hun geloof tonen, en daaruit misschien, verder borduren...

succes ermee!

[Ortep]

Op vrijdag 06 juli 2001 15:08 schreef veryip het volgende:
welke tactiek moet je dan gebruiken??

Taktiek? Mijn tenen krullen nu...het is geen oorlog. Die mensen hebben hun eigen keuze gemaakt. En daar heb je je aan te conformeren. Hoe erg je het ook vindt, het is hun leven

Ofzo.... gewoon dus de vraag; wat zouden jullie doen en hoe zouden jullie dan doen

Ik zou niets doen...als ik heb laten weten dat ik beschikbaar ben voor een gesprek en ze willen het niet? Dan is het over, het is hun keuze. Dat wil niet zeggen dat ik ze laat stikken, dat is weer heel wat anders.

Ik word zelf ook doodziek van mensen die mij proberen te troosten met het feit dat mijn vader en moeder alletwee dood zijn.

Hoe goed ze het ook bedoelen, als ik dat soort dingen met iemand wil delen dan zoek ik die persoon zelf uit.

En misschien klinkt het bot: Maar de laatste waar ik het mee wil delen zijn 'goedwillende gelovigen'. Die hebben een totaal andere kijk op leven en sterven als ik. Daar kan ik dus absoluut niets mee. Het resultaat is dan dat bij mij alles naar boven komt en dat hun goede Woord me niet helpt. En ze blijven maar doordrammen.

[veryip]

Het is ook niet zozeer zo dat ik, of diegene waarme ik sprak, zonodig die ander moest bekeren. Het is meer zoiets van;

- hoe ga je de dood tegemoed
- ben je er bang voor
- wat wil je tot die tijd
- wat is je verwachting
- wat zijn je waarden en normen
- wat laat je aan je man en kinderen na
- hoe wil je herinnerd worden
- en nog een heleboel dingen....

En bij een aantal van die punten komt dus in sommige gevallen het evangelie ook kijken... maar dat hoeft niet perse en je kunt ook heel goed christelijke waarden en normen overdragen zonder dat het zozeer "Christelijk" is.

Maar inderdaad; als men er gewoon niet over wil praten dan zit er nix anders op dan gewoon belangstellend zijn en voor ze klaarstaan als ze in een dip zitten...

[veryip]

Op vrijdag 06 juli 2001 17:08 schreef Ortep het volgende:

Taktiek? Mijn tenen krullen nu...het is geen oorlog. Die mensen hebben hun eigen keuze gemaakt. En daar heb je je aan te conformeren. Hoe erg je het ook vindt, het is hun leven
[..]

Inderdaad; taktiek is een verkeerd woord; je kunt beter iets gebruiken in de trend van; hoe pak ik het aan..... sorry

[Verwijderd]

pff echt lastig. Toen mijn opa overleed hebben we jhet er ook maar een paar keer over gehad. En dan vooral gekscherend (van zijn kant). Het kan alleen maar ter sprake komen in een ontspannen toestand. Je kan het niet forceren.

Het kan ook heel anders gaan. Er lag een 26 jr. moeder in het ziekenhuis met een terminale vorm van kanker. Helemaal opgezwollen, aan de beademing. Tegen het kind (erg jong) gezegt dat ze longonsteking had. En pas enkele uren voor het sterven verteld aan het kind

[Verwijderd]

Hier een link met veel info over dit onderwerp.
Blijf klaarstaan voor je vrienden. Er komt wel een moment dat ze nodig hebben.

mischien helpt deze link

[Verwijderd]

Bijvoorbeeld voor de kinderen ook; misschien wel tof/ goed om iets na te laten aan je kinderen; een brief oid voor als ze gaan trouwens, kinderen krijgen etc. Dat je er toch nog een b-tje bij kunt zijn.

Met zoiets moet je oppassen, je weet namelijk niet hoe iemand die brief zal lezen en hoe de inhoud valt. Daarmee neem je dus een risico en als je daar zelf niet achter staat kun je daar nogal zenuwachtig van worden lijkt mij zo. Daar moet je iemand dan zeker niet toe dwingen. En bovendien: je wil toch niet iemand in zijn laatste dagen opzadelen met de vraag hoe ie een zo mooi/goed mogelijk brief oid kan schrijven?

[Lord Daemon]

maar dat hoeft niet perse en je kunt ook heel goed christelijke waarden en normen overdragen zonder dat het zozeer "Christelijk" is.

Dat lijkt me een contradictie... maar goed, dit is niet de plaats om een discussie over Christelijke waarden en normen te beginnen denk ik.

[Verwijderd]

[b]Op vrijdag 06 juli 2001 11:57 schreef veryip het volgende:

Hoe snijd je zo'n "pijnlijk" onderwerp aan, moet je dit wel aansnijden en hoe combineer je dit met een eventuele boodschap die je ze toch graag wilt meegeven.

Je moet het niet wagen om bij mij aan de deur te komen met je "boodschap" als ik in mijn laatste uren verkeer !!!

Il zou je er zo snel uit-sodemieteren dat het je nog lang na mijn dood zou heugen.

Respect meneer.....; respect voor de persoon die gaat sterven...!!

Die persoon heeft jóu misschien nog wat te vertellen en niet andersom...;denk je nou écht dat er dan nog iemand geïnteresseerd is jouw opdringerige boodschap ?

Heb als "buddy" meer dan eens aan een doodsbed gestaan en dan leer je dat er maar één ding belangrijk is en dat is de stervende...; op zijn/haar vragen en wensen anticipeer je en dat is het....

[veryip]

Op zaterdag 07 juli 2001 02:25 schreef koekoeksjong het volgende:

[..]

Je moet het niet wagen om bij mij aan de deur te komen met je "boodschap" als ik in mijn laatste uren verkeer !!!

Il zou je er zo snel uit-sodemieteren dat het je nog lang na mijn dood zou heugen.

Respect meneer.....; respect voor de persoon die gaat sterven...!!

Die persoon heeft jóu misschien nog wat te vertellen en niet andersom...;denk je nou écht dat er dan nog iemand geïnteresseerd is jouw opdringerige boodschap ?

Heb als "buddy" meer dan eens aan een doodsbed gestaan en dan leer je dat er maar één ding belangrijk is en dat is de stervende...; op zijn/haar vragen en wensen anticipeer je en dat is het....

OK..... is duidelijk

't lijkt me inderdaad gewoon het best om er voor die persoon te zijn; dingen voor 'm te doen; desnoods stofzuigen of de afwas; als je maar voor 'm klaar staat, en misschien dat je zo af en toe eens kunt proberen om het gesprek een bepaalde kant op te laten gaan..... je moet jezelf, met je verhaal, zeker niet gaan opdringen. Als het vrijblijvend is en die persoon is er daadwerkelijk in geinterreseerd; dan kan het.... en anders gewoon zo goed mogelijk je best doen om er voor hem te zijn...

Het is dus ook niet zozeer dat 8ik zondig mijn boodschap aan die ander moet opdringen; ik vroeg alleen of iemand hier ervaring mee heeft en wat dan het slimst is om te doen; nou, daar heb ik al behoorlijk wat duidelijke antwoorden op gekregen.

BTW...... heeft iemand ook enig idee hoe mensen uit bijvoorbeeld indonesie omgaan met de dood??

[Verwijderd]

Ik hou me er niet echt dagelijks mee bezig.

Als ik dood zou gaan binnen een paar uur, dan zou ik me CPU zeker nog even zwaar overklokken

[Verwijderd]

Op zaterdag 07 juli 2001 14:45 schreef WomBat151 het volgende:
Ik hou me er niet echt dagelijks mee bezig.

Als ik dood zou gaan binnen een paar uur, dan zou ik me CPU zeker nog even zwaar overklokken

[Verwijderd]

ik wil hier ook even op reageren, ik denk inderdaad wat very ip als laatste zei, gewoon de afwas doen of stofzuigen, dat dat heel goed werkt als iemand niet wil praten. dan komt er vanzelf een gesprek los, mijn vader is ook heel erg ziek geweest en daar kon je helemaal niet vanuit gaan, de ene keer wou hij er wel over praten en vertelde hij er ronduit over, en de volgende keer als je hem erop aansprak werd hij boos op een mannier van hoe durf je het te vragen. ik denk wel dat erover praten heel belangrijk is, het is beter je verdriet te delen dan alles zelf te moeten verwerken. door erover te praten kom je vaak ook tot oplossingen of ideeen. maar daar ging het in eerste instantie niet over, het ging erover hoe je het aanpakt. heel rustig en alles op zijn tijd, niet opdringen, en ik heb het idee dat het in je zit dat mensen tegen je hun verhaal doen. op de een of andere mannier voelen mensen van aan hem of haar kan ik mijn verhaal op mijn mannier kwijt, en luchten ze vanzelf hun hart bij je.

[veryip]

Op zaterdag 07 juli 2001 14:45 schreef WomBat151 het volgende:
Ik hou me er niet echt dagelijks mee bezig.

Als ik dood zou gaan binnen een paar uur, dan zou ik me CPU zeker nog even zwaar overklokken

Tja.... als dat het laatste is wat je wilt doen in je leven..... dan ben ik toch best wel een b-tje benieuwd wat de rest van je leven heeft ingehouden

[Verwijderd]

heel rustig en alles op zijn tijd, niet opdringen, en ik heb het idee dat het in je zit dat mensen tegen je hun verhaal doen. op de een of andere mannier voelen mensen van aan hem of haar kan ik mijn verhaal op mijn mannier kwijt, en luchten ze vanzelf hun hart bij je.

Als mensen hun verhaal liever niet aan je kwijt willen moet je het je niet te persoonlijk aantrekken. Als iemand wil praten heeft ie vaak al genoeg aan 1 persoon die die op een bepaalde manier vertrouwt. Als die persoon een ander is moet je niet jaloers zijn oid, maar juist "blij" voor diegene dat ie iemand heeft die hem kan steunen. Ook al is dat niet altijd even makkelijk.

[Verwijderd]

Op zaterdag 07 juli 2001 12:09 schreef veryip het volgende:

[..]

OK..... is duidelijk.

Het is dus ook niet zozeer dat ik zo nodig mijn boodschap aan die ander moet opdringen; ik vroeg alleen of iemand hier ervaring mee heeft en wat dan het slimst is om te doen; nou, daar heb ik al behoorlijk wat duidelijke antwoorden op gekregen.

BTW...... heeft iemand ook enig idee hoe mensen uit bijvoorbeeld indonesie omgaan met de dood??

Oké, oké veryip... ; ik schoot een beetje uit mijn slof;

dat komt door al die Tweakers hier die hun geloof aan een ander willen opdringen om zo gesterkt te worden in hun eigen geloof!

(Daarmee bewijzend dat hun geloof niet zo sterk is....)

De oma van een naaste vriend van mij (zij was geboren en getogen in Indonesië) is kortgeleden overleden (97 jaar) maar ik moet je zeggen dat het
een "gewoon Nederlandse" crematie was....

dus ehhh....

[veryip]

Op zondag 08 juli 2001 01:53 schreef koekoeksjong het volgende:

[..]

Oké, oké veryip... ; ik schoot een beetje uit mijn slof;

Is goed...

Maar ik bedoelde dus meer; hoe gaan die mensen ( uit bijv. indonesie ) om met de dood; hoe kijken familieleden ertegenaan etc. Gisteren bijvoorbeeld Pearl Harbor gekeken maar die Jappen hebben hele andere waarden en normen wat betreft de dood.... vandaar de vraag...

Misschien ook dat die mensen nooit zo open zijn over hun eigen gevoelens of ze niet durven te verwoorden of dat ze zich juist goed moeten houden t.o.v. de rest om op die manier espect af te dwingen bij familie en bekenden...

... ik zeg ook maar wat

[veryip]

Op zondag 08 juli 2001 01:04 schreef el_marcianito het volgende:

[..]

Als mensen hun verhaal liever niet aan je kwijt willen moet je het je niet te persoonlijk aantrekken. Als iemand wil praten heeft ie vaak al genoeg aan 1 persoon die die op een bepaalde manier vertrouwt. Als die persoon een ander is moet je niet jaloers zijn oid, maar juist "blij" voor diegene dat ie iemand heeft die hem kan steunen. Ook al is dat niet altijd even makkelijk.

Yep.... heel belangrijk

Het moet niet gaan om jezelf; dat je zonodig er voor die ander moet zijn of met 'm moet praten; je moet het, als dat kan , 100% voor die ander doen.... en dan ben je goed bezig

En als je het voor die ander doet dan zit je er niet mee dat hij of zij iemand anders heeft gevonden waar hij of zijn z'n/ d'r hart kan luchten.