Lijkt me niet; ze hoeven namelijk niet op dezelfde plek te bestaan, en verschillen daarom op 1 punt: locatie.
Indien hun omgeving exact hetzelfde is... oe definieer je 'plaats' dan zo dat er verschil is tussen die twee punten? Je kan geen referenties gebruiken, want alles is gelijk, en absolute ruimte bestaat niet (Einstein). Dus hier schiet je niets mee op.
Niet mee eens. De kans dat zoiets voor zal komen is onvoorstelbaar klein, maar juist omdat we het hebben over een oneindig universum is die kans er dus wel degelijk!
Nee, je ziet het verkeerd. De kans dat een oneindig groot Universum symmetrisch is in een bepaalde lijn neemt af met zijn straal tot de macht 3. Het aantal lijnen waarin je kan spiegelen neemt toe met R^3. Dus neemt de kans dat een heelal symmetrisch is in een bepaalde lijn niet toe als het heelal groter wordt. (Ja, ik heb al van te voren aangenomen dat het heelal oneindig is, anders heb je veel minder mogelijke lijnen om in te spiegelen omdat die dan door het midden moeten gaan, en vervolgens een limiet naar oneindig genomen, eigenlijk fout, maar goed genoeg om het punt te illustreren.) Overigens vermoed ik dat je kan laten zien, bijvoorbeeld door de situatie te beschouwen dat jij en je ander ik allebei x graden naar links vallen, dat het heelal volledig draaisymmetrisch moet zijn rond een bepaald punt... en dat dat niet zo is kan je overal om je heen zien.

Omdat ze naast elkaar bestaan..alles heeft een bepaalde invloed op elkaar..hoe klein dan ook
Hangt van je interpretatie van de quantummechanica af.

Maar het is wel zo dat ze
ooit invloed op elkaar zullen hebben (zodra de waarnemingshorizon groot genoeg is), en dan treedt mijn argument van de ontmoeting in werking.
Er bestaat niet zoiets als oneindig veel tijd, energie of ruimte.
Ah, maar hoeveel bosonen passen er op een plaats? En hoe groot is de buiging van de ruimte in een zwart gat? En hoeveel mogelijke Feynmann-diagrammen bestaan er?
De big bang is toch ook maar een theorie? Wie zegt dat die theorie niet volledig om zeep word geholpen door iets waar wij nu niets meer van kunnen merken?
Tja... wie zegt dat ik hetzelfde bedoel met het woord 'ik' als jij? De kans dat we het over iets compleet anders hebben is ongeveer net zo groot als de kans dat de Big Bang weerlegd zal worden... niet echt nuttig om in je discussie rekening mee te houden.
Enne, waaruit kwam die big bang? Die bang was 15 miljard jaar geleden, er was dus toch al 'iets', waaruit die bang tevoorschijn moest komen. Ook uit heelal, of iets in die richting.
Nee hoor, een quantumfluctuatie in het niets.

Bovendien bevat ons Universum in totaal geen energie: de energie van alles wat jij ziet wordt voor zover wij kunnen berekenen vrijwel exact opgeheven door de negatieve potentiaal van de zwaartekracht. (En als er geen schending van energie was bij de creatie van het Universum, dan kan volgens Heisenberg het heelal oneindig lang blijven bestaan.

)
Natuurkunde of sterrenkunde studeren, kan helpen

Nest wel ja.

Maar iets hulpvaardiger: "A Brief History of Time" van Hawkins is een leuk populair wetenschappelijk boek, oa over de Big Bang.
De Big Bang vind ik een wat vage theorie. Wat is er nou door ontstaan; het universum of de materie in het universum?
Het Universum: ruimte, tijd, materie.
En is het wel onstaan? Was het er voor de Big Bang niet al gewoon in andere vorm (zoals extreem compact zwart gat)?
Waarom dat? Er was geen tijd voor de BB, dus hoe zou er iets kunnen zijn? Wat betekent 'zijn' überhaupt buiten de context van het Universum? (Dat is minder triviaal dan jij nu denkt.

Definieer het maar.)
Misschien zijn er wel oneindig veel Big Bangs geweest en spelen ze zich nu nog af in andere plekken in de ruimte, en kijken wij alleen maar naar ons stukje ruimte en noemen dat het heelal.
Nee, want onze ruimte == het Universum. Dat is de definitie van het Universum. Stukken ruimte die niet tot het Universum behoren, daarvan kunnen wij niet eens zeggen dat ze 'zijn'.
En het heelal bestaat niet alleen uit materie.
O? Waaruit nog meer dan?
Ff een vraagje aan alle sterrenkundigen hier; deit het heelal met constante snelheid, vertragend of versnellend uit? Die laatste heb ik een keer gehoord op Discvery; het zou de aanwezigheid van Dark Matter aantonen.
Vertragend. Hoe zou het in godesnaam kunnen versnellen? De zwaartekracht zorgt ervoor dat het steeds langzamer gaat, maar het stopt waarschijnlijk nooit.
Overigens is het strikt genomen niet zo dat er ergens een grens is die uitdijt: in feite komt er op ieder punt ruimte bij.
Een paar jaar geleden was er echter een groep sterrenkundige die aan de hand van afstandsbepalingen m.b.v supernovae en de roodverschuiving van de stelsels waarin deze supernovae zich bevinden, een versnelde uitdijing van het heelal hebben waargenomen. Deze versnelling zou het gevolg zijn van een zelf-afstotende kracht die het ruimte-tijd-continium zou hebben. Niet alle sterrenkundigen zijn het eens met deze theorie en zetten vraagtekens bij de in dit onderzoek gebruikte methoden en theoretische modellen.
Uhm... huh? Hebben we het nu over de kosmologische constante? Die zorgt er toch niet voor dat het heelal versneld uitdijt? Het heelal is toch vlak, en hoe zou het vlak kunnen zijn als het versneld uitdijt?