Hoi Allen,
Een tijdje geleden is er bij mijn werk een turkse jongen komen werken. Niets mis mee natuurlijk, ik vond het zelfs leuk om eens met zo'n andere cultuur in aanraking te komen. En aangezien wij bij mijn werk altijd met z'n tweeen werken en nogal veel pauze hadden, konden we er best lang over praten.
Nou bleek hij een streng gelovige islamiet te zijn, die dus dagelijks 5x (een uur totaal) bidt. Hij was zo streng gelovig dat hij vrouwen niet aankeek (als ze geen hoofddoek aanhadden enzo) en ze ook geen hand gaf. Ook sprak hij alleen met ze als zij hem aanspraken, anders niet. Met mij (mij=man) kon hij wel gewoon praten en een hand geven. Dit was bijvoorbeeld om geen zondige gedachten te krijgen. Daarom (en omdat ze vrouwen vergelijken met diamanten, waar je ook niet zomaar over mee over straat loopt) droegen vrouwen ook een hoofddoek. Ik zal maar niet ingaan op mijn overtuigingen, maar suffice it to say dat ik het er niet mee eens was. Maar da's een ander verhaal.
Maar nu mijn stelling/vraag. Hij is dus onlangs ontslagen, omdat hij stelselmatig te laat kwam en zijn werk niet echt serieus nam. Volgens mij voelt hij alleen een verantwoording naar Allah toe en niet naar onzo 'baas'. Alles was gericht op Allah, gemaakt door Allah en moest gehoorzamen aan Allah. Hij vond onze cultuur ook maar slecht en verloederd. Stom is hij niet, want hij studeert op een Universiteit.
Ik vind dit heel jammer en ik hoop niet dat hij daardoor nog meer in het fanatisme wegzakt. Het is zeer duidelijk zijn eigen schuld en onze 'baas' is zeer mild geweest, maar toch....
Wat vinden jullie van fanatisme in geloof (welke dan ook) en de relatie met cultuur?
PS: Houdt het netjes en laat iedereen in zijn waarde!
Een tijdje geleden is er bij mijn werk een turkse jongen komen werken. Niets mis mee natuurlijk, ik vond het zelfs leuk om eens met zo'n andere cultuur in aanraking te komen. En aangezien wij bij mijn werk altijd met z'n tweeen werken en nogal veel pauze hadden, konden we er best lang over praten.
Nou bleek hij een streng gelovige islamiet te zijn, die dus dagelijks 5x (een uur totaal) bidt. Hij was zo streng gelovig dat hij vrouwen niet aankeek (als ze geen hoofddoek aanhadden enzo) en ze ook geen hand gaf. Ook sprak hij alleen met ze als zij hem aanspraken, anders niet. Met mij (mij=man) kon hij wel gewoon praten en een hand geven. Dit was bijvoorbeeld om geen zondige gedachten te krijgen. Daarom (en omdat ze vrouwen vergelijken met diamanten, waar je ook niet zomaar over mee over straat loopt) droegen vrouwen ook een hoofddoek. Ik zal maar niet ingaan op mijn overtuigingen, maar suffice it to say dat ik het er niet mee eens was. Maar da's een ander verhaal.
Maar nu mijn stelling/vraag. Hij is dus onlangs ontslagen, omdat hij stelselmatig te laat kwam en zijn werk niet echt serieus nam. Volgens mij voelt hij alleen een verantwoording naar Allah toe en niet naar onzo 'baas'. Alles was gericht op Allah, gemaakt door Allah en moest gehoorzamen aan Allah. Hij vond onze cultuur ook maar slecht en verloederd. Stom is hij niet, want hij studeert op een Universiteit.
Ik vind dit heel jammer en ik hoop niet dat hij daardoor nog meer in het fanatisme wegzakt. Het is zeer duidelijk zijn eigen schuld en onze 'baas' is zeer mild geweest, maar toch....
Wat vinden jullie van fanatisme in geloof (welke dan ook) en de relatie met cultuur?
PS: Houdt het netjes en laat iedereen in zijn waarde!
e-Niro Runway Red met Smokey Grey interieur