Dit is eigenlijk niet helemaal fotografie, maar het lijkt me wel het handigste om het hier te plaatsen.
Ik wil zo simpel doch doeltreffend mogelijk een volgplatformpje maken om exposures van tientallen minuten te kunnen maken met mijn camera. De focus ligt hier echt op sim-pel: de beweging die de camera moet maken is heel eenvoudig (enkele rotatie) dus als ik dit mechanisch leuk aanpak moet het mogelijk zijn om het simpel te houden. Waar ik aan dacht is het volgende:
De hemel roteert (ja, wetenschappelijk is dit niet helemaal correct...) om een as die ruwweg door de aarde en de poolster loopt. Als ik nu een platform maak waarbij de optische as en draaiingsas van het platform in eerste instantie parallel zijn. Dit platform kan ik vrij richten en met behulp van live view en een 50/1.4 richt ik dit platform precies op de poolster. Het hele platform zet ik nu vast en ik maak een mechaniek (met een leuke printerstappenmotor en vertraging) dat het voorgenoemde platform om die as kan laten draaien met 1 rotatie per 24 uur. Na dit richten, zolang ik alles maar een beetje stevig maak zodat het niet makkelijk uit richting kan worden geschopt/waaid, kan ik naar wens objectieven vervangen enzo, en aardige (hoop ik) long exposures maken, nevels zichtbaar maken, dat soort dingen.
Nu de grote vraag: werkt dit principe? Uiteraard zal er een misalignment zijn; Polaris staat eigenlijk driekwart graden van de echte noordpool af, de beweging van de aarde rond zijn baan om de zon wordt niet meegenomen, richten met een 50mm (helaas de enige lichtsterke lens die ik heb en als zodanig de enige waarmee ik dit kan doen) en meer van dat soort dingen. Is op deze manier richten voldoende om goede scherpte uit de resulterende beelden te krijgen?
Het hele elektronicaverhaal hierachter is voor mij zo gepiept, dat lukt me allemaal wel. Ik zoek vooral mensen die mij kunnen vertellen of dit acceptabele resultaten kan geven. Mechanisch is het weinig werk, elektrisch is het in een paar avondjes te doen, dus dit lijkt - helemaal in theorie - een makkelijke manier voor astrofotografie met de SLR.
Ik wil zo simpel doch doeltreffend mogelijk een volgplatformpje maken om exposures van tientallen minuten te kunnen maken met mijn camera. De focus ligt hier echt op sim-pel: de beweging die de camera moet maken is heel eenvoudig (enkele rotatie) dus als ik dit mechanisch leuk aanpak moet het mogelijk zijn om het simpel te houden. Waar ik aan dacht is het volgende:
De hemel roteert (ja, wetenschappelijk is dit niet helemaal correct...) om een as die ruwweg door de aarde en de poolster loopt. Als ik nu een platform maak waarbij de optische as en draaiingsas van het platform in eerste instantie parallel zijn. Dit platform kan ik vrij richten en met behulp van live view en een 50/1.4 richt ik dit platform precies op de poolster. Het hele platform zet ik nu vast en ik maak een mechaniek (met een leuke printerstappenmotor en vertraging) dat het voorgenoemde platform om die as kan laten draaien met 1 rotatie per 24 uur. Na dit richten, zolang ik alles maar een beetje stevig maak zodat het niet makkelijk uit richting kan worden geschopt/waaid, kan ik naar wens objectieven vervangen enzo, en aardige (hoop ik) long exposures maken, nevels zichtbaar maken, dat soort dingen.
Nu de grote vraag: werkt dit principe? Uiteraard zal er een misalignment zijn; Polaris staat eigenlijk driekwart graden van de echte noordpool af, de beweging van de aarde rond zijn baan om de zon wordt niet meegenomen, richten met een 50mm (helaas de enige lichtsterke lens die ik heb en als zodanig de enige waarmee ik dit kan doen) en meer van dat soort dingen. Is op deze manier richten voldoende om goede scherpte uit de resulterende beelden te krijgen?
Het hele elektronicaverhaal hierachter is voor mij zo gepiept, dat lukt me allemaal wel. Ik zoek vooral mensen die mij kunnen vertellen of dit acceptabele resultaten kan geven. Mechanisch is het weinig werk, elektrisch is het in een paar avondjes te doen, dus dit lijkt - helemaal in theorie - een makkelijke manier voor astrofotografie met de SLR.