Het waarom van fotograferen

[Running_Cow]

Waar komt toch die drang in mensen vandaan om het liefst zo veel mogelijk op foto/video te zetten?

Ik ben al geruime tijd aan het rondkijken naar een leuke en voor mij goed in de hand liggende dslr. Waarschijnlijk eindigt mijn zoektocht bij een Sony α700. Hierbij lees ik me heel veel in hier op tweakers. Niet alleen voor de reviews en ervaringen met camera's, maar ook over fotograferen zelf en de uitwerking van iedereen. En meestal nadat ik die vele foto's heb bekeken en de vele kilobytes aan tekst heb gelezen vraag ik me dan heel vaak af het “waarom”.

Ik mag zelf heel graag foto's maken. Alleen vallen me dan meestal een aantal dingen op:

Punt 1: Als er foto's worden gemaakt van nooit terugkerende onderwerpen, mis je juist in “real-life” het moment. Omdat je druk bezig bent het plaatje te schieten maak je imo het moment zelf niet “echt” mee. En als je later de foto terugkijkt mis je toch wat van de glans ervan.

Punt 2: Foto's van andere mensen bekijken van plaatsen etc. Ik ben van beroep 2e machinist aan boord van chemicalien tankers met op dit moment een vaargebied van Europa. Als ik foto's laat zien aan mensen van mijn reizen valt het me altijd op dat het voor de meeste mensen toch niet meer is als “ow ja, leuk...”. Terwijl de foto's voor mij toch echt wel waarde en diepgang hebben.

Punt 3: Het delen van foto's. Waarom ben je toch nieuwsgierig naar foto's van plekken waar je nooit bent geweest en waar je waarschijnlijk toch ook niet gaat komen. En als je er wel komt valt het meestal toch weer tegen. Zo als: “maar op de foto lijkt alles veel mooier/anders...”

Overigens denk ik bij dit onderwerp niet aan foto's die zijn bedoeld als reclame/verduidelijking van een onderwerp. Maar echt de natuurfoto's etc.

In de hersenen van mensen zit overduidelijk ingebakken een drang naar informatie, en ik denk dan ook dat juist de drang naar fotograferen daar ten grondslag aan ligt.

Beetje moeilijk onderwerp, en een beetje een leesbare topicstart valt me ook niet echt mee, maar ik ben benieuwd wat van meningen mijn mede-tweakers daarover hebben.

[Verwijderd]

Ah mooi stukje filosofie! Voor mij persoonlijk is het zo dat je een moment in tijd gewoon eeuwig maakt. Nooit meer zal het licht op exact die manier vallen als de blaadjes op dat moment exact die schaduw laten vallen over de man die net zijn loper op het schaakbord van E4 naar C5 zet terwijl de condensdruppels van zijn bierglas afrollen.

[Moortn]

Tja, 1 van de redenen is dat je zo dingen ziet die je anders niet zou zien. Zo kan ik op jouw foto zien hoe een ruige zee eruit ziet, als ik nog nooit op een boot ben geweest.
Bij andere foto's heb je herinneringen, die je anders zou vergeten.

En wat jij bijvoorbeeld zegt bij punt 1: Je ziet het real-life moment via de camera, en het geeft juist iets extra's doordat je er ook nog een foto van wilt maken, die je hetzelfde gevoel geeft van wat jij zelf op dat moment voelt.

En wat er leuk is aan foto's maken is lastig uit te leggen. Ik denk dat je het moet vergelijken met wat er leuk is aan sporten bijvoorbeeld. Als je er eenmaal aan begint, en je hebt het gevoel er voor, wil je steeds betere en mooiere foto's maken. Foto's waar mensen naar blijven kijken, en niet een simpel vakantie kiekje om te laten zien "Kijk daar zijn we geweest en ligt een tuinslang op het balkon".
Foto's zijn kunst, je fantaseert er bij en je ziet er verschillende dingen in die je aanspreken.

Het zit gewoon tussen de oren, en niet goed uit te leggen.

[ Voor 12% gewijzigd door Moortn op 13-01-2009 11:59 ]

[Deathchant]

Nou TS, ik had je start niet beter kunnen verwoorden. Ik denk exact zo.
Iedereen maakt wel eens de bekende vakantiekiekjes.
Voor iedereen heeft een foto een emotionele waarde. Ik schiet foto's waarbij ik een bepaald gevoel krijg.

Als je beginnend fotograaf bent, dan ben je nog zo'n bunny: het schieten van de een naar de andere foto en dan bewerken totdat je een resultaat krijgt waarbij je tevreden bent.
Uiteindelijk is de valkuil inderdaad dat je wat minder geniet en puur bezig bent met "wat voor mooie foto" het zou kunnen opleveren.

Volgens mij duurt het echt een behoorlijke tijd voordat je beiden echt kunt: genieten van je omgeving en dan foto's met veel meer emotie voor jezelf maken, omdat je zo intens genoten hebt zeg maar. Het duurt gewoon een behoorlijke tijd (lees ervaringsperiode).
Je zult automatisch ook selectiever gaan worden; de meeste foto's die je normaal zou schieten zijn niet meer goed genoeg; enkel de foto's die je zelf zo intens beleefd hebt wil je nog vastleggen.

Tenminste zo denk ikzelf dat het gaat....

[Wortelsoep]

willem900 schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 11:50:
Punt 1: Als er foto's worden gemaakt van nooit terugkerende onderwerpen, mis je juist in “real-life” het moment. Omdat je druk bezig bent het plaatje te schieten maak je imo het moment zelf niet “echt” mee. En als je later de foto terugkijkt mis je toch wat van de glans ervan.

offtopic:
Het is misschien wel grappig om erbij stil te staan dat als je een foto maakt met een spiegelreflexcamera, je het moment van de foto zelf eigenlijk nooit hebt waargenomen omdat je spiegel dan omhoog is geklapt en er dus alleen maar zwart te zien is in je zoeker

[Soepstengel]

Tja mooie vragen en duidelijke punten waar ik soms zelf ook mee worstel. Punt 1 is wel een goeie, daar worstel ik zelf nu een beetje mee wanneer ik naar Japan ga komende zomer, neem ik mijn dSLR mee of gewoon de compact camera van mijn moeder? Als ik foto's aan het maken ben neem ik daar veel tijd voor namelijk, camera goed instellen, test foto maken kijken wat de histogram waardes zijn, zomen, verplaatsen etc. Heb ik dan nog wel tijd om van de omgeving, van de reis, te genieten? Aan de andere kant is zo'n hele mooie foto natuurlijk wel een fantastisch gevoel en soms is dat het zelfs waard om groot uit te printen en in te lijsten als herinnering aan je mooie reis. Het is denk ik een beetje wat je zelf wilt en wat je van je zelf weet. Weet je van je zelf dat je veel tijd gaat besteden om een mooie plaat te maken of heb je de discipline om gewoon een foto te maken en later maar te kijken wat het resultaat is geweest zodat je meer tijd hebt om van de omgeving te genieten. Zoals ik al zei, ik weet het nog niet betreft mijn reis naar Japan, je sjouwt je natuurlijk ook het heen en weer met zo'n camera.

Punt 2 herken ik ook, als ik het een pracht foto vindt dan vinden andere mensen het niet zo bijzonder, maar ligt dat aan jou of aan de andere mensen? Misschien moet je die aandacht opzoeken, post je plaatje op een community waar mensen graag hun mening geven, of misschien moet je eens naar mensen opzoek die dat soort dingen wel interesseren. Ik vindt die foto die je post trouwens een pracht plaat, jammer dat je die foto binnen hebt gemaakt achter glas in plaats van buiten, dan zou die iets mooier zijn geweest. Maar ik denk dat je met zo'n beroep prachtige foto's kan maken!

Punt 3 herken ik dan weer niet. Ik maak een foto en probeer deze mooier te maken zodat andere mensen ervan kunnen genieten, het is gewoon een andere vorm van kunst. Ik kijk naar andere foto's om ideeën op te doen om nieuwe mooie foto's te maken. Tja eigenlijk is het echt gewoon een mening, de een vindt het leuk de ander vindt het zonde van het geld en tijd. Ik heb er veel plezier aan al merk ik wel dat ik in de winter eigenlijk nooit foto's maak, ik kan dan altijd zo weinig vinden

[Falcon10]

Ik maak fotos vooral om mooie momenten of dingen vast te leggen.
Het is inderdaad een momentopname, maar de menselijke drang naar perfectie voedt de drang om almaar beter, perfecter en mooier dat prachtige moment vast te leggen.
En net die drang zorgt ervoor dat je interesse hebt in ook andermans fotos.
Want ook die persoon heeft prachtige momentopnames, dikwijls van dingen die je nooit zal zien maar die door de bijna perfecte momentopname bewondering en schoonheid tonen die je ook weet te apprecieren.

En misschien dat net de schoonheid van je eigen fotos en de appreciate van een ander zijn fotos de drang zijn om te blijven fotograferen, ook al zijn er mensen die je fotos bekiken zeggen "ach ja, wel leuk", maar eigenlijk heeft elke foto zijn unieke verhaal, dat voor elke fotograaf onvergeetelijk is.

[Deathchant]

Soepstengel schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 13:02:
Aan de andere kant is zo'n hele mooie foto natuurlijk wel een fantastisch gevoel en soms is dat het zelfs waard om groot uit te printen en in te lijsten als herinnering aan je mooie reis.

Daar gaat het nou juist om. Als je de plaat aan je muur dan ziet, zeg jij een herinnering te hebben aan je mooie reis....hoe ziet die herinnering dan uit?

1: je weet nog dat je extreem je best deed een goeie foto te maken en bent meer dan 80% van de tijd bezig met je spullen. ow, en de omgeving is wel mooi om vast te leggen.

2: je beleeft de omgeving en omstandigheden opnieuw intens in je gevoel, omdat je dat toen ter plekke ook voelde. Dit moest vastgelegd worden. (je legt het vast op de camera, aangestuurd door je gevoel op dat moment).

Dat laatste neem ik dan aan van niet. Kleine details waar je normaal bij intens genieten echt lang op je inlaat werken, die je stuk voor stuk kunt opnoemen zelfs 1 jaar later, zullen dan ontbreken.

Maar ja, wat is intens genieten? Voor mij betekent dat een empty mind, elk detail in je opnemen, extreem rustig voelen en alles wat je kunt waarnemen helemaal absorbren en niet nadenken over het concept tijd.
(zo van: hoe lang staan we hier te genieten, of de zon gaat onder, het zal wel later zijn dan....)

Ik bedoel alleen aan te geven dat je herinnering zoveel beter had kunnen zijn bij het terugkijken naar die plaat....maar ja then again, welke aspecten mis je in je herinnering als je het opneemt zoals bij nummer 1 t.o.v. nummer 2?

[ Voor 3% gewijzigd door Deathchant op 13-01-2009 13:25 ]

[Xilantof]

"Ik" en de fotograaf die ik ben, zijn voor mij twee verschillende mensen.

Zoals aangekaart wil ik soms ook niet mijn camera meenemen omdat ik niet afgeleid wil zijn. Dan wil ik gewoon genieten en de herinnering in mijn hoofd laten bestaan. Een herinnering zit sowieso in je hoofd. Niet op een foto. Een foto kan een herinnering opwekken, ja, dat wel.
Zonder camera kijk ik om me heen en geniet ik op een vrijere manier. Gewoon genietend van het leven. Tuurlijk onthoud ik dan mogelijke foto's, maar heb altijd een camera op zak om toch alvast wat te knippen.

Maar bij fotograferen zit emotie er direct in. Wat wil ik laten zien? Wat moet het uitstralen? Wat is de sfeer die nodig is? Bij het fotograferen mis ik denk ik juist meer dingen omdat ik die foto zoek die ik wil.

Door de een af en toe los te laten ontstaat een leuke balans.

Waarom fotograferen? Omdat ik mijn beeld op de wereld wil laten zien. Hoe ik dingen zie. En soms hoe ik dingen registreer die andere doen. Van "kijk, zoals op de foto, zo zie ik het!"
Ik bemerk dat ik mijn vakantiekiekjes die ik "ter herinnering" maak, eigenlijk nooit terug kijk. Laat die herinnering maar lekker in mijn hoofd huishouden.
De foto's die ik maak moeten iets van mezelf zijn.

[ThomasW]

Er is voor mij een verschil tussen foto's maken en foto's nemen/vastleggen. Een foto die ik neem is een momentopname zonder er al te veel over na te denken, een kiekje. Een foto die ik maak daar denk ik over na, kijk ik naar het licht, stuur ik bij waar nodig en als het moet doe ik het opnieuw.

Nou is dit natuurlijk wel heel zwartwit gesteld en is het in de praktijk ietwat genuanceerder,

[Jiriki]

Wilko schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 12:21:

offtopic:
Het is misschien wel grappig om erbij stil te staan dat als je een foto maakt met een spiegelreflexcamera, je het moment van de foto zelf eigenlijk nooit hebt waargenomen omdat je spiegel dan omhoog is geklapt en er dus alleen maar zwart te zien is in je zoeker

offtopic:
Houd je ogen dan ook open, je hebt er (neem ik aan) toch ook twee?

Zelf merk ik juist dat ik beter om me heen kijk sinds ik fotografeer, da's zo'n jaar of 25-30 nu. Wat ik niet snap zijn de mensen die blijkbaar alleen maar foto's willen maken de hele dag, neem dan gewoon een video camera mee. Wat ik zelf dan ook weer niets vind...

Gewoon goed opletten, goed kijken en op het juiste moment een foto maken, of misschien twee. Hoewel ik wel een DSLR wil kopen, hoop ik dat ik dan niet doorschiet maar gewoon blijf werken als met analoog, nu doe ik ook misschien één foto per rolletje weg en de rest is goed.

[LauPro]

Ik zie het als een onverzadigbare verzameldrang. Mensen hebben evolutionair gezien statistisch een hogere overlevingskans als ze veel voedsel verzamelen, tegenwoordig hoeft men geen voedsel meer te verzamelen en dus vallen mensen terug op de meest rare andere objecten. Dit kunnen blikjes zijn of smurfen. Bij fotografie komt er dan ook nog een klein stukje technisch en emotie bij kijken en dan is het helemaal compleet. Iedereen kan zich wel uitleven met fotografie.

[simon]

Xilantof schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 13:53:
"Ik" en de fotograaf die ik ben, zijn voor mij twee verschillende mensen.

Maar wat gebeurt er met je persoonlijke visie dan? De fotograaf zit in mij, het is geen ander ego. Scheelt ook een gedoe. Maaaar... waar hebben we het hier eigenlijk over?

Zoekt meneer uit waarom hij wil fotograferen, of is 't een algemeen gesprek?

[Xilantof]

simon schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 14:25:
[...]

Maar wat gebeurt er met je persoonlijke visie dan? De fotograaf zit in mij, het is geen ander ego. Scheelt ook een gedoe. Maaaar... waar hebben we het hier eigenlijk over?

Zoekt meneer uit waarom hij wil fotograferen, of is 't een algemeen gesprek?

Die persoonlijke visie verdwijnt niet. Want zoals ik zei: mijn persoonlijke visie wil ik laten zien.
Het gaat dus niet zozeer om de "persoon" dat er 2 zijn. Maar meer over hoe "me gedraag". Ik ben niet áltijd zoekende naar een foto of voornemens een foto te maken. Ja, 't zit altijd in mijn hoofd en ben me er van bewust. Maar juist ook -bewust- zonder camera rondlopen is fijn.

[Wijnands]

willem900 schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 11:50:
Waar komt toch die drang in mensen vandaan om het liefst zo veel mogelijk op foto/video te zetten?

Goeie vraag. als je terugkijkt naar de laatste 1000en jaren is het niet nieuw.

Punt 1: Als er foto's worden gemaakt van nooit terugkerende onderwerpen, mis je juist in “real-life” het moment. Omdat je druk bezig bent het plaatje te schieten maak je imo het moment zelf niet “echt” mee. En als je later de foto terugkijkt mis je toch wat van de glans ervan.

Mijn ervaring is dat het minder wordt naarmate je minder bewust met de techniek bezig ben.t MAar, je hebt een goed punt. Daarom schiet ik bij sommige familie aangelegenheden ook snel een aantal plaatjes en ga dan verder met genieten van 't moment.

Punt 2: Foto's van andere mensen bekijken van plaatsen etc. Ik ben van beroep 2e machinist aan boord van chemicalien tankers met op dit moment een vaargebied van Europa. Als ik foto's laat zien aan mensen van mijn reizen valt het me altijd op dat het voor de meeste mensen toch niet meer is als “ow ja, leuk...”. Terwijl de foto's voor mij toch echt wel waarde en diepgang hebben.

Of je foto's zijn niet meer waard dan een "oh, leuk" of je treft mensen die niet gewend zijn om echt goed te kijken naar een foto. Als je zelf met fotografie bezig bent (zal vast ook wel voor video gelden) zul je merken dat je ook anders gaat kijken naar foto's van anderen maar ook naar tijdschriften.

Punt 3: Het delen van foto's. Waarom ben je toch nieuwsgierig naar foto's van plekken waar je nooit bent geweest en waar je waarschijnlijk toch ook niet gaat komen. En als je er wel komt valt het meestal toch weer tegen. Zo als: “maar op de foto lijkt alles veel mooier/anders...”

Ook dat lijkt al heel oud te zijn. Dat zie je eigenlijk ook al duizenden jaren. Mensen zijn nieuwsgierig naar wat er achter de horizon ligt en gaan op ontdekkingsreis of willen via tekeningen en schilderijen zien wat er verderop ligt.
Kijk bijvoorbeeld naar de 19e eeuw. Na 1815 begon tourisme op te komen voor de zeer rijken. Menig gegoede noord europeaan zat te schetsen of met waterverf te knoeien tijdens de reis naar italie.


Wel 's nagedacht over wat het proces van het maken van de foto voor je betekent?

[Verwijderd]

willem900 schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 11:50:

Punt 1: Als er foto's worden gemaakt van nooit terugkerende onderwerpen, mis je juist in “real-life” het moment. Omdat je druk bezig bent het plaatje te schieten maak je imo het moment zelf niet “echt” mee. En als je later de foto terugkijkt mis je toch wat van de glans ervan.

Juist niet. Door een zo leuk/ goed mogelijke foto van het moment te willen maken denk je van tevoren goed na over hoe en waarom. Je kiest positie en moment en bent daardoor juist meer bezig met het moment. Als de foto dan ook nog eens goed is gelukt, beleef je een dubbele euforie

Daarnaast leer je met fotografie heel goed te kijken. Als ik ergens rondloop dan kijk ik juist veel beter naar onderwerpen dan dat ik deed voordat ik fotografeerde.

Naar mijn mening is het dus een positieve bijdrage aan mijn beleving.

Voor mij is het enige negatieve dat ik soms meer bezig ben met het onderwerp dan met mijn vriendin. Achteraf besef je dan dat je het niet echt 'samen' hebt gedaan.

[Parle85]

LauPro schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 14:23:
Ik zie het als een onverzadigbare verzameldrang. Mensen hebben evolutionair gezien statistisch een hogere overlevingskans als ze veel voedsel verzamelen, tegenwoordig hoeft men geen voedsel meer te verzamelen en dus vallen mensen terug op de meest rare andere objecten. Dit kunnen blikjes zijn of smurfen. Bij fotografie komt er dan ook nog een klein stukje technisch en emotie bij kijken en dan is het helemaal compleet. Iedereen kan zich wel uitleven met fotografie.

Waar haal je het vandaan.. Je praat hier over rages en groepsgedrag van mensen, fotografie heeft in mijn ogen weinig met het 'oer-verzamelgedrag' te maken.

Ik sluit mij ook aan bij het verhaal 'scherper en beter kijken'. Ook het leren kijken klinkt erg bekend, je focust je juist op de details waar je voorheen overheen zou kijken.

Mensen zij nu eenmaal visueel ingesteld, dus een plaatje zegt veel meer dan 1000 woorden. Vanuit deze optiek zeg ik dat het ook simpelweg neerkomt op een goed medium om mensen jouw ervaring te laten delen (in geval van vakantiefoto's).

Wat betreft de TS: ik ken je gevoel (ik vaar ook), maar het scheelt hierin enorm aan wie je je foto's laat zien. Ik ben zelf dan ook selectief in het showen van mijn foto's. Als mensen er om vragen zal ik ze met plezier mijn foto's laten zien. En als je het gevoel krijgt dat de aandacht verslapt bij je kijker, heb je misschien een te lange reeks of teveel hetzelfde?
Ik zie het bij deze toepassing zelf als een handvat voor ophalen van herinneringen.

De TS heeft inmiddels al lekker wat stof om op te reageren/over na te denken in ieder geval !

[Verwijderd]

willem900 schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 11:50:
Waar komt toch die drang in mensen vandaan om het liefst zo veel mogelijk op foto te zetten?

Voor mij is het het jagersinstinct dat tot uitdrukking moet komen, ik HEB JE!

Vandaar dat men ook plaatjes gaat "schieten"

Daarnaast vind ik het gewoon erg leuk om een reis weer opnieuw te beleven als ik de foto's ervan bekijk.

Het "artistieke van fotograferen/foto's boeit me minder, dat is gewoon een kwestie van smaak.

[CyBeRSPiN]

Tja, waarom vissen, als je de vis weer teruggooit, of het bij de visboer meteen kunt kopen?
The chase is better than the catch.. Ik vind het maken van de perfecte foto vaak al de lol, niet zozeer het later terugkijken.

[martijn_tje]

Deathchant schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 13:23:
Daar gaat het nou juist om. Als je de plaat aan je muur dan ziet, zeg jij een herinnering te hebben aan je mooie reis....hoe ziet die herinnering dan uit?

Ze zeggen wel een de mooiste foto's maak je in je hoofd. Dus probeer op reis / vakantie dat vooral ook te doen en niet geforceerd met het vastleggen van alles dat wel of niet beweegt bezig te zijn. Kies gerust je momenten uit waarop je foto' wil maken voor in het foto album en probeer vooral geen enkele mogenlijkheid om "foto's in je hoofd te maken" te missen.

[Deathchant]

Wijnands schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 14:40:
Mijn ervaring is dat het minder wordt naarmate je minder bewust met de techniek bezig ben.t MAar, je hebt een goed punt. Daarom schiet ik bij sommige familie aangelegenheden ook snel een aantal plaatjes en ga dan verder met genieten van 't moment.

Als je de techniek meester bent, dan kan dat ook. Ideaal toch? Zo denken van: dat moet vastgelegd worden, even wat vette foto's maken in no time, en verder genieten. Dat bedoelde ik nou. Je doet helemaal automatisch eigenlijk een foto maken op hoog niveau; je weet in je hoofd hoe de compositie goed is en hoe je foto moet uitzien en je weet al direct welke settings je nodig hebt. Dus even schieten, zo gepiept en dan verder relaxen.

[Running_Cow]

Had wel een paar reacties verwacht, maar niet zoveel :-D. Leuk om te lezen dat ik dus niet een unieke gedachtengang heb aangaande dit onderwerp. Wat me wel opvalt is dat er in de basis een bepaalde overeenkomst is tussen de verschillende meningen hier, maar dat de invulling eromheen toch wel duidelijk verschilt. En dat er ook voor mij wel een verschil is tussen de echte “hobby” fotografen en de in mijn ogen profi's. En dan met profi's bedoel ik de mensen die hier op t.net heel veel posten maken in het forum over fotografie.

De meeste foto's die ik maak zijn van mijn avonturen/belevenissen die ik mee maak aan boord. Nu kan ik mij heel goed voorstellen dat die foto's voor veel mensen niet echt meer zijn dan “ow ja, ook leuk” foto's. Hier op het forum zijn ook meer dan voldoende foto's te vinden waar ik langere tijd naar zit te kijken omdat ze mij echt boeien! En juist dat zie ik dan weer terug komen in meerdere reacties. Zo had ik er dan nog niet echt helemaal bij stilgestaan. Maar inderdaad, ook de kwaliteit en de voorbereiding telt natuurlijk mee in de uitkomst. En ik denk dat mijn foto's op dit moment echte “kiekjes” zijn.

Genoeg stof tot nadenken in ieder geval ;-). Thanks.

[ Voor 107% gewijzigd door Running_Cow op 13-01-2009 21:55 ]

[Verwijderd]

willem900 schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 11:50:
Punt 2: Foto's van andere mensen bekijken van plaatsen etc. Ik ben van beroep 2e machinist aan boord van chemicalien tankers met op dit moment een vaargebied van Europa. Als ik foto's laat zien aan mensen van mijn reizen valt het me altijd op dat het voor de meeste mensen toch niet meer is als “ow ja, leuk...”. Terwijl de foto's voor mij toch echt wel waarde en diepgang hebben.

Dat is iets wat mij bij nagenoeg alle kunstvormen opvalt: 'beautiness lies in the eye of the beholder'. Een kunstliefhebber kan úren naar bijvoorbeeld een Rembrandt kijken terwijl een toevallige voorbijganger misschien alleen maar denkt: o, een schilderij. Of het nu om architectuur, ballet, beeldhouwkunst of om het even welke kunstvorm gaat, de betekenis ervan is afhankelijk van degene die waarneemt.

Vergeet ook niet dat we in een tijd leven waarin we letterlijk overvoerd worden met beelden die elkaar bovendien in een steeds sneller tempo opvolgen. Dat leidt ongewild tot een zekere devaluatie van dat beeld; iets moet wel héél opvallend zijn wil je er nog aandacht aan schenken....big business voor de reclamejongens.

Van een aantal prenten die voor mij 'waarde en diepgang' hebben heb ik laatst bij de Hema zo'n fotoboek laten maken. Da's dan wel leuk, een soort persoonlijk bezit. Het aardige is dat mensen er ook met meer interesse naar kijken, omdat het 'gedrukt' lijkt. Dus zoek je erkenning, haast je naar de digitale printer

[Running_Cow]

@ Drom: Daar zit ik echt al tijden mee te klooien zo'n boek. Hoe wil ik het inrichten enzo. Momenteel kom ik bijna om in de foto's, waarvan er voor mij persoonlijk toch echt wel speciale bij zitten. Maar goed dat je me er nog een keer op wijst ;-).

[djengizz]

willem900 schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 11:50:
In de hersenen van mensen zit overduidelijk ingebakken een drang naar informatie, en ik denk dan ook dat juist de drang naar fotograferen daar ten grondslag aan ligt.

Voor mij persoonlijk in ieder geval niet.
Gaat een schilder schilderen vanwege de drang vast te leggen of vanwege de drang zich te uiten?
Juist het feit dat je een beeld kan 'manipuleren' met je eigen visie maakt fotograferen machtig interessant. Ik zie het eerder als communicatie dan als beeldvergaring.

[Running_Cow]

@ djengizz: Ik bedoel ook het "nieuwsgierig" zijn van de mens als onderdeel van de drang naar informatie. Dus foto's ook als een onderdeel van communicatie

[ Voor 19% gewijzigd door Running_Cow op 13-01-2009 22:07 ]

[Nixsos]

Grappig, de laatste tijd malen deze vragen ook door mijn hoofd...

Hoewel ik een relatief korte tijd bezig ben met deze hobby, heeft fotografie mij wel enorm gegrepen.
Door fotografie ben ik anders naar de wereld gaan kijken. Ik kan nu intens genieten van kleine dingen zoals bijvoorbeeld de details in een herfstblad, of de zonnestralen die door de wolken prikken.

Alles gaat snel in deze wereld, maar door fotografie heb ik de tijd leren nemen om eens stil te staan en de omgeving in mij op te nemen.

Ook ik ben nog (te) veel bezig met de techniek. Ik merk dat ik mijn foto's zelden terug kijk en het meeste plezier beleef aan het fotograferen zelf.

Gisteren zat ik mijn flickr account door te spitten. Het viel mij op dat ik 200 foto's van het zelfde onderwerp had gemaakt (een koe... ). Dat is denk ik het grote nadeel van digitale fotografie: 'een foto kost niets, dus ik schiet er 200'. Daarom heb ik besloten al mijn flickr foto's te verwijderen en te kiezen voor een nieuwe aanpak. De komende tijd wil ik mij meer gaan richten op de kwaliteit van de foto's in plaats van kwantiteit. Nu ik de techniek steeds beter beheers, wordt het tijd om te gaan letten op compositie, licht en onderwerp.

Ik heb ook gemerkt dat ik mijn camera vaak thuis laat, tenzij ik er echt op uit ga om foto's te maken. De mooiste momenten dienen zich echter aan wanneer ik de camera niet bij mij heb. Daarom wil ik vanaf nu mijn camera zo vaak mogelijk meenemen. Ook in de trein, naar mijn werk...

Vakanties zijn lastig. Afgelopen zomer was ik zo druk bezig met mijn camera, dat ik mijn vriendin af en toe vergat. Hier heeft ze het wel moeilijk mee gehad. Een echte oplossing heb ik nog niet gevonden. Misschien moet ik ook maar een camera voor haar kopen en hopen dat zij net zo verslaafd raakt aan fotografie als ik . Hoe gaan jullie partners hier mee om?

[polthemol]

voor mij: fotografie is het vastleggen van iets (voorwerp of dier, insect, you name it) dat mij verwonderd of dat ik bewonder.

Het delen ervan: simpel, ik wil mijn verwondering / bewondering laten zien aan de rest van die wereld die er op aan het wachten is. Als dat niemand is, though luck voor mij, als dat er veel zijn, zoveel meer geluk voor mij zekers ?

[Running_Cow]

@ Nixsos: Grappig met die koeien. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik met mijn compact ook niet echt de moeite neem om er echt showtopic waardige foto mee te maken. Maar heb wel eigenlijk altijd mijn fototoestel bij me ;-).

[simon]

verwonder is idd wel iets wat bigtime inspirerend is, nieuwsgierigheid, afvragen van wat de wereld is, waarom etc etc.. ja.. en daarom veel reizen, heel veel reizen.

Waarom ik fotografeer? Om te zien.. Om te verwonderen, en dat om te bouwen in plaatjes. Want plaatjes zijn boeiend, moeilijk in wetenschappelijke kaders te vatten. Want hoe objectief ze lijken, je interpreteert ze altijd. Dat rockt.

[Verwijderd]

willem900 schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 21:55:
@ Drom: Daar zit ik echt al tijden mee te klooien zo'n boek. Hoe wil ik het inrichten enzo.

Mijn ervaring tot nu toe: daar blijf je mee klooien Daarom een praktische tip: maak het jezelf makkelijk en begin met een simpel boekie: dikke kans dat je beter weet hoe je het echt wilt hebben (of juist hoe je het NIET wilt hebben) als je dat eenmaal een paar keer goed bekeken hebt.
Het is een proces, weet je wel....

[Running_Cow]

Ach ja, ik zal wel gewoon een keer zo'n boek in elkaar zetten en gewoon bestellen. Dat van dat proces kan ik me dan ook wel weer in vinden. Eerst maar eens iets maken ;-)

[Verwijderd]

Om gewoon eens filosofisch mijn eigen mening te onderzoeken, heb ik na het lezen van een paar replies, de rest expres genegeerd.
Ter explificatie: Ik wil dus niet zo zeer een discussie starten of deelnemen aan die discussie, maar wel mijn mening weergeven om daar zelf van te leren.

Ik zal na mijn post ook zeker de andere berichten doorlezen om te kijken of ik daaruit af kan leiden of ik begrijp waarom anderen fotograferen en of ik daar nog iets uit kan leren.

willem900 schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 11:50:
Punt 1: Als er foto's worden gemaakt van nooit terugkerende onderwerpen, mis je juist in “real-life” het moment. Omdat je druk bezig bent het plaatje te schieten maak je imo het moment zelf niet “echt” mee. En als je later de foto terugkijkt mis je toch wat van de glans ervan.

Ik ervaar dat zelf veel minder.
Juist door te fotograferen ben ik vaak heel bewust bezig met wat er om mij heen gebeurt. Ik wil eigenlijk een beetje voorspellen wat er gaat gebeuren, zodat ik dat speciale moment op de foto kan zetten, maar dan moet ik het wel aan zien komen.
Mijn foto toestel dwingt me dan ook om veel intenser bezig te zijn met bijvoorbeeld die bruiloft of de verjaardag van oma, of.... noem maar op.

Daarnaast dwingt het fototoestel soms ook tot het nemen van afstand, waardoor het fototoestel mij dwingt om de situatie, het evenement, het moment, van meerdere kanten te bekijken.

Daarna kan je dan nog een keer plaatjes kijken en die laten juist de momenten weer heel sterk herleven.

Punt 2: Foto's van andere mensen bekijken van plaatsen etc. Ik ben van beroep 2e machinist aan boord van chemicalien tankers met op dit moment een vaargebied van Europa. Als ik foto's laat zien aan mensen van mijn reizen valt het me altijd op dat het voor de meeste mensen toch niet meer is als “ow ja, leuk...”. Terwijl de foto's voor mij toch echt wel waarde en diepgang hebben.

Ik fotografeer in eerste instantie vooral voor mezelf. Niet voor anderen.
Als ik iemand foto's laat zien, zijn dat dan ook meestal niet stapels en stapels foto's, maar als ik bijvoorbeeld mijn oma foto's laat zien van het afgelopen jaar, dan zijn dat er bijvoorbeeld vier of vijf, die ik speciaal voor haar heb geselecteerd. Bij mijn oma zijn dat dan vooral portretten uit de familie, maar voor iemand anders kunnen dat bijvoorbeeld juist landschappen of iets geheel anders zijn.

Het gevolg is dan ook dat die foto's die ik laat zien, vaak meer diepgang en waarde hebben voor de toeschouwer dan voor mij.

Ik denk dat je kunt zeggen dat ik foto's voor mij maak, maar ze laat zien voor anderen.

Punt 3: Het delen van foto's. Waarom ben je toch nieuwsgierig naar foto's van plekken waar je nooit bent geweest en waar je waarschijnlijk toch ook niet gaat komen. En als je er wel komt valt het meestal toch weer tegen. Zo als: “maar op de foto lijkt alles veel mooier/anders...”

Ik kijk naar foto's om iets van de techniek te leren, ik kijk naar foto's om de mooie foto. Ik kijk niet naar de foto omdat ik een plek op aarde wil zien waar ik nooit zal komen. Ik weet dat de situatie als ik er per ongeluk kom toch anders is, bijvoorbeeld het licht is anders, maar ook is een foto vaak bewerkt, of alle mensen zijn er expres weggehaald, zodat juist die ene foto gemaakt kan worden. Als ik er ben staan er nog honderd toeristen, die ook allemaal die foto willen maken.

Daar stoor ik me niet aan. Ik probeer van het leven, van het moment te genieten. Ik hoop dat mensen dat in mijn foto's terug zien en ik hoop dat iemand anders die foto's maakt er net zo in staat.

Ik begrijp ook heel weinig van de reden waarom er zo belachelijk veel filmpjes op YouTube staan, van een kwaliteit om te huilen, met een onderwerp waarvan ik denk: Wat vond je hier nu zelf aan? Genoot je nu echt toen je dit maakte?

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op woensdag 14 januari 2009 @ 11:28:
Ik begrijp ook heel weinig van de reden waarom er zo belachelijk veel filmpjes op YouTube staan, van een kwaliteit om te huilen, met een onderwerp waarvan ik denk: Wat vond je hier nu zelf aan? Genoot je nu echt toen je dit maakte?

Dit spreekt me wel aan; één van de redenen waarom ik fotografeer is dat een goeie prent een heel verhaal kan vertellen, dat is precies waarin fotograferen zich van filmen onderscheidt, ook al zijn het beide even waardevolle kunstvormen. Er zijn foto's die voorgoed op je netvlies blijven staan, zoals de op zichzelf 'simpele' foto van Lucian Perkins, waarmee hij in 1995 de World Press Photo won.
I'm not in that league, maar 'k blijf er dapper naar streven. Soms maak je een foto die een verhaal vertelt, en dat geeft dan altijd een zekere voldoening, zoals bij onderstaande foto die ik járen geleden in Frankrijk maakte:

[LauPro]

Parle85 schreef op dinsdag 13 januari 2009 @ 15:52:
Waar haal je het vandaan.. Je praat hier over rages en groepsgedrag van mensen, fotografie heeft in mijn ogen weinig met het 'oer-verzamelgedrag' te maken.

Maak jij foto's om ze weg te gooien dan? De meeste mensen die fotograferen verzamelen die foto's tot ze erbij neervallen, vroeger in plakboeken nu complete boekenplanken met DVD's vol. Meer informatie over de verzameldrang:

quote: http://www.cultuurwijzer....uurwijzer.nl/i000782.html

Waarom verzamelen mensen? De drang tot verzamelen vinden we bij mens en dier en gaat terug op het oerinstinct om te overleven. De bekendste verzamelaars van het dierenrijk zijn de eekhoorn en de hamster (denk aan het werkwoord hamsteren).

Mensen zij nu eenmaal visueel ingesteld, dus een plaatje zegt veel meer dan 1000 woorden.

Dit is ook weer zo'n dooddoener, de mensen uit de filmwereld zullen zeggen dat 1 filmpje meer zegt dan 1000 plaatjes.

[walletje-w]

Verwijderd schreef op woensdag 14 januari 2009 @ 12:40:
[...]


[afbeelding]

Ik dacht eerst dat deze foto de word press had gewonnen serieus! (is dat geen compliment )

Ontopic: Ik maak foto's omdat ik het een uitdaging vind mooie foto's te maken van onderwerpen en momenten die veel mensen voorbij lopen. Het 'gewone' kan soms zo boeiend zijn, op een foto maar natuurlijk ook in de echte wereld. En als je die foto's dan laat zien aan mensen en ze zijn verbaasd hoe mooi dat 'gewone' ding is dan ben ik blij en ga ik op naar de volgende.

Je hebt natuurlijk soms ook nog gewoon vakantiekiekjes die absoluut nodig zijn voor een leuk plakboek.