In de sociale c en d klasse, een vreemd woord maar er is niet veel beters, heerst een rare houding. Men is namelijk overtuigd dat de samenleving de problemen allemaal moet oplossen. Niet ik moet er iets aan doen, maar ze moeten er iets aan doen. Dat iets kan dan van alles zijn: Ze moeten er voor zorgen dat ik prettig kan blijven leven. Ze moeten er voor zorgen dat mijn buurt niet achteruit gaat. Ze moeten er voor zorgen dat ik naar het ziekenhuis kan gaan als ik ziek ben. Ze moeten er zelfs voor zorgen dat ik niet ziek wordt.
Tegelijkertijd is men wel overtuigd dat er altijd geld geleend kan worden, liefst bij DSB, voor grote plasma schermen. Men vervuild zijn eigen buurt en doet niets aan verpaupering. En men is er niet eens van overtuigd dat er ziektekosten moeten worden betaald, gezien het grote aantal mensen dat onverzekerd rondloopt.
Dit terwijl aan de andere kant van het spectrum de a en b laag juist het tegenovergestelde doet. Ik (en niet ze) moet mijn financiën goed op orde hebben. Ik moet er voor zorgen dat mijn omgeving niet achteruit holt. Ik moet er voor zorgen dat ik een goede verzekering heb voor mij en mijn gezin.
En de overheid gaat er nog in mee ook. Daar heerst de overtuiging dat mensen tegen zichzelf moeten worden beschermd. Deze bescherming gaat zo ver dat de mensen een vorm van apathie krijgen en er niets aan gaat doen. Waarom moet de school kinderen opvoeden en niet de ouders? Waarom moet het buurtcentrum de kinderen vertellen wat wel en niet kan, en niet de ouders?
Als we op deze manier doorgaan krijgen we straks een soort Russische taferelen waarbij mensen compleet alle controle over zichzelf kwijt zijn en alles aan de staat overlaten. Geen initiatief nemen om er iets van te maken.
Nu al zie je dat de VMBO’s groeien en de hogere opleidingen weggedrukt worden. Niks Nederland kennisland. Nederland middenmoot of Nederland ondermaat is eerder richting. Als nu een kind op school zijn best doet is hij een studiebol of streber. Als je dan later wat gaat verdienen wordt je genivelleerd. Oftewel alle prikkels om er iets van te maken worden steeds meer weggenomen. Het is veel makkelijker om al je centjes over de balk te gooien en op het eind van de rit je handje op te houden dan spaarzaam te zijn en op het einde een tik na te krijgen. Zelfs als je dood bent komt de belastingdients nog even langs om je erfenis in te pikken.
Tegelijkertijd is men wel overtuigd dat er altijd geld geleend kan worden, liefst bij DSB, voor grote plasma schermen. Men vervuild zijn eigen buurt en doet niets aan verpaupering. En men is er niet eens van overtuigd dat er ziektekosten moeten worden betaald, gezien het grote aantal mensen dat onverzekerd rondloopt.
Dit terwijl aan de andere kant van het spectrum de a en b laag juist het tegenovergestelde doet. Ik (en niet ze) moet mijn financiën goed op orde hebben. Ik moet er voor zorgen dat mijn omgeving niet achteruit holt. Ik moet er voor zorgen dat ik een goede verzekering heb voor mij en mijn gezin.
En de overheid gaat er nog in mee ook. Daar heerst de overtuiging dat mensen tegen zichzelf moeten worden beschermd. Deze bescherming gaat zo ver dat de mensen een vorm van apathie krijgen en er niets aan gaat doen. Waarom moet de school kinderen opvoeden en niet de ouders? Waarom moet het buurtcentrum de kinderen vertellen wat wel en niet kan, en niet de ouders?
Als we op deze manier doorgaan krijgen we straks een soort Russische taferelen waarbij mensen compleet alle controle over zichzelf kwijt zijn en alles aan de staat overlaten. Geen initiatief nemen om er iets van te maken.
Nu al zie je dat de VMBO’s groeien en de hogere opleidingen weggedrukt worden. Niks Nederland kennisland. Nederland middenmoot of Nederland ondermaat is eerder richting. Als nu een kind op school zijn best doet is hij een studiebol of streber. Als je dan later wat gaat verdienen wordt je genivelleerd. Oftewel alle prikkels om er iets van te maken worden steeds meer weggenomen. Het is veel makkelijker om al je centjes over de balk te gooien en op het eind van de rit je handje op te houden dan spaarzaam te zijn en op het einde een tik na te krijgen. Zelfs als je dood bent komt de belastingdients nog even langs om je erfenis in te pikken.