Fotografen vs Fotograferende journalisten

[Verwijderd]

Steeds meer (freelance-)journalisten fotograferen zelf. Ik behoor zelf ook tot deze groep. Zelf denk ik dat het zo z'n voordelen heeft. Als ik bijvoorbeeld een reportage schrijf over een evenement voor de regionale krant dan wil ik ook een goede foto bij mijn verhaal. Een foto waarop je duidelijk ziet wat voor evenement het was. De foto moet mensen uitnodigen om het verhaal te lezen. Maar een groot deel van de fotografen maakt zich er makkelijk vanaf en heeft op vijf minuten z'n fotootje wel geschoten.

Zo schreef ik een verhaal over een plaatselijk rockfestival. Het was de zoveelste editie dus ik wilde wel eens iets anders. Een verhaal gemaakt over fans van Di-Rect die al vanaf 's ochtends op het Haagse bandje zaten te wachten. Zanger geïnterviewd wat ie daar nu van vond, verslag van het optreden etc. En wat stond d'r op de foto één of ander onbekend bandje dat vroeg in de avond had opgetreden. Ik had de fotograaf geïnformeerd over mijn plannen. En toen ik hem tijdens het optreden van Di-Rect niet zag nog even voor de zekerheid op gebeld. Inderdaad hij zat al thuis, was al geweest en had z'n fotootjes, maar niet van Di-Rect. Hij wilde er niet voor terug komen. Nou dat vind ik dus een gemiste kans.

Als ik zelf de foto had gemaakt, had ik wel die fans gefotografeerd terwijl ze helemaal gek werden, omdat de heren op kwamen. Dit overkomt me veel vaker, maar ik mag de foto's zelf niet maken, omdat er principe-afspraken tussen de fotografen en de krant.

Mijn stelling:
Ik denk dat als journalisten zelf hun foto's maken (moeten ze het natuurlijk wel kunnen) dit de hele productie ten goede komt.

Hoe staan jullie tegenover het feit dat steeds meer journalisten zelf de camera in de hand nemen?

[Tarin]

Ik begrijp je verhaal, maar ik denk dat communicatie (en zo te zien aan je stukje het idee 'je aan afspraken houden/iets doen met die communicatie') een hoop problemen kan voorkomen.
Maar het ligt aan de situatie: heb je vooraf al een globaal plan van wat je ongeveer wil schrijven, kan je met de fotograaf overleggen, zodat hij daar een foto bij kan schieten. Ben je beiden op het evenement, kan je halverwege bespreken waar je heen gaat met je verhaal (of hij met z'n fotoreportage).

Zelf 'dan maar' foto's gaan maken komt me in jouw verhaal een beetje over als een noodgreep, om te voorkomen dat het verkeerd gaat probeer je het zelf in de hand te houden.
Begrijp me niet verkeerd, als je liever zelf foto's maakt omdat je het leuk vindt, of je zeker wilt weten dat het 100% aansluit op je artikel, moet je dat vooral doen. Maar je voorbeeld levert mij vooral een beeld op van een fotograaf die er niet zoveel zin in had en/of vond dat hij iets beters te doen had.. stel dat jij voor je stukje een half uurtje een beetje rond had gelopen tijdens het voorprogramma had je baas dat ook niet tof gevonden.

Maar het punt 'schoenmaker, blijf bij je leest' is wellicht ook van toepassing. Als je een goede fotograaf hebt, zal je als journalist niet zomaar vanuit het niets vergelijkbaar fraaie plaatjes maken. Net als die fotograaf waarschijnlijk niet zo even een artikeltje uit z'n mouw schudt.

Een van onze lokale krantjes heeft overigens multi-inzetbare mensen, maar daar zijn het vooral de fotografen die ook wel eens een artikel/verslag schrijven.

[ Voor 21% gewijzigd door Tarin op 09-07-2007 22:57 ]

[_ferry_]

Als ze kennis van fotografie hebben okee, maar ik heb bijv. eens een interview gehad voor de lokale krant over casemodding, en toen moest ik haar nog uitleggen hoe de camera werkte.... (Terzijze: de fotograaf die ze hebben maakt ook alleen maar foto's op de autostand, en dat ziet er op feesten etc. dus echt _niet_ uit).

Daarintegen had ik met het AD een interview, en s'avonds kwam de fotograaf, die heeft een hele reeks foto's gemaakt, kwam met een hele shitload aan spullen en het resultaat was dus een mooi interview, met een mooie foto

[Verwijderd]

Dit is maar één voorbeeld, maar het loopt veel vaker zo.

Kijk ik weet natuurlijk nooit vooraf waar het verhaal precies heen gaat. Maar vooraf geef ik altijd een duidelijke foto-opdracht. Ik mail ze al persoonlijk, omdat ze van de redactie niet zoveel gegevens doorkrijgen. Regelmatig bel ik zelfs al naar de organisatie om te achterhalen wanneer ze een volle zaal verwachten of het hoofdprogramma van start gaat. (Moet ik dat wel zelf doen. Als hij ergens gaat fotograferen, moet hij/zij zich toch ook voorbereiden.) De ene fotograaf blijft langer dan de ander, maar ze zullen nooit zolang blijven als ik voor mijn verhaal. Hierdoor zie je ook dat er vaak van die standaardplaatjes bij de verhalen staan. Foto's die ik ook makkelijk had kunnen maken.

Ik heb te maken met persfotografen - die veel opdrachten per dag krijgen. Volgens mij eist die haast zijn tol. Dan kun je beter mij een foto laten nemen: ik ben daar toch voor mijn verhaal (dus ook geen dubbele reiskosten en). Die simpele foto's die ze vaak maken, kan ik makkelijk maken met mijn Pentax K10. (en ervaring met shoots voor bijvoorbeeld het helaas opgedoekte SPAM)

[MaNdM]

Tarin schreef op maandag 09 juli 2007 @ 22:51:
Ik begrijp je verhaal, maar ik denk dat communicatie (en zo te zien aan je stukje het idee 'je aan afspraken houden/iets doen met die communicatie') een hoop problemen kan voorkomen.

*knip*

Maar het punt 'schoenmaker, blijf bij je leest' is wellicht ook van toepassing. Als je een goede fotograaf hebt, zal je als journalist niet zomaar vanuit het niets vergelijkbaar fraaie plaatjes maken. Net als die fotograaf waarschijnlijk niet zo even een artikeltje uit z'n mouw schudt.

Kijk ik ga regelmatig mee op opdracht en ik zie dus hoe de fotografen te werk gaan. Ik weet ook dat er altijd duidelijk aangegeven wordt waar het verhaal ongeveer over zal gaan (zie haar reactie na de TS). Toch zie ik keer op keer dat ze even binnenvallen (vaak aan het begin als het amper begonnen is) snel wat plaatjes schieten en weer vertrekken. Een hoofdact komt vaak juist niet op de foto. Dat ze meer te doen hebben begrijp ik natuurlijk ook wel, maar een hoofdact mislopen kan IMHO gewoon niet. Zeker als het verhaal over een bepaald onderwerp gaat, kan je het als fotograaf niet maken om daar geen passende foto bij te hebben.

[Verwijderd]

Sterker nog, door het te scheiden heb jij misschien wel wat meer tijd om je ding te doen (je kunt niet overal tegelijk zijn) terwijl de fotograaf op zoek gaat naar het materiaal wat jij nodig hebt als journalist. Dat binnenvallen is wel enorm jammer, dat klopt, maar daar hangt ook wat anders aan: de prijzen die de fotografen krijgen bij journalistiek gebruik zijn niet best heb ik het idee.

Als ik gewoon fatsoenlijk centjes krijg voor een publicatie, dan haal ik het niet in m'n hoofd om even langs te waaien, maar dan ga ik er ook voor. Maar als het voor een paar tientjes geregeld moet zijn bij wijze van spreken, dan is het jammer, maar dan doe ik het niet tenzij ik tijd over heb...

[Verwijderd]

Daar zit natuurlijk wel een punt van waarheid in dat je niet overal tegelijkertijd kunt zijn, maar je kunt je werkwijze er ook op aan passen. Tenslotte leg je met je camera de sfeer vast, waarover je schrijft. Een paar mensen interviewen en je hebt weer alle tijd om verder te fotograferen. De kladblok kan dan weg, omdat je dezelfde dag gewoon je foto's doorneemt en de sfeer weer inademt én onder woorden kan brengen.

Als je alleen maar goede foto's kan aanleveren als er een goede vergoeding tegenover staat, moet je mindere klusjes weigeren. Ik wil altijd kwaliteit leveren of ik er nu weinig of veel voor betaald krijg.

[ Voor 19% gewijzigd door Verwijderd op 10-07-2007 00:01 ]

[Floor-is]

Om eerst even op het prijzenstukje in te haken: ik ken wel wat persfotografen en de bedragen die ze per opdracht krijgen zijn eigenlijk om te huilen: meestal rond de 150 euro per opdracht, afhankelijk van de opdrachtgever natuurlijk. (Standaard PJ-werk, sportwerk levert andere bedragen op) Dan moet je dus gewoon veel opdrachten scoren wil je een beetje leuk inkomen vergaren (lees >5000/mnd om je kosten te dekken en een fatsoenlijk inkomen te hebben). Dat betekent ook dat je dus zo'n beetje elke gangbare opdracht moet zien binnen te halen, want als de tijden minder worden, zakt je inkomen (tijdelijk) ontzettend hard. (1 opdracht per dag klinkt niet als heel veel, maar ze krijgen is al een crime, daarnaast moet je ze nog uitvoeren )

Persoonlijk wil ik natuurlijk het fotografievak behoeden, de schrijvende journalist moet in mijn optiek vooral blijven schrijven en de fotograferende blijven fotograferen. Natuurlijk zijn er uitzonderingen, maar dat zijn er maar weinig in mijn ogen. (Rutger Geerlings is er een van, prachtige reisverhalen gelezen, fantastische foto's.)
Er moet een connectie zijn tussen de schrijvende en de vastleggende journalist: ze moeten elkaar spreken en overtuigen van het idee dat ze hebben. Botweg komen opdagen en wel zien wat er van komt geeft vaak te weinig diepgang, terwijl je er juist uit moet springen, de lezer moet grijpen met het verhaal en de (bijpassende!!) foto('s). In al mijn opdrachten tot op heden krijg ik zowel een missie als de vrije hand, vaak worden er een paar foto's van mijn missie geplaatst, maar veruit de meeste zijn van wat ik zelf had bedacht. Dat heeft grotendeels te maken met hoe ik naar een opdracht toewerk, misschien een stukje motivatie of mijn manier van voorbereiden... (Ik maak voor elke opdracht mijn camera en lenzen schoon, denk na over wat er te verwachten is, wat ik er uit wil halen en welke foto's ik per se moet hebben. Dat stukje voorbereiden hoeft maar 20-25minuten te duren, maar maakt wel een groot verschil.)

Conclusie: wat mij betreft mag je het proberen, maar enkel om uit te vinden of je inderdaad zo'n uitzondering op de regel bent; wat mij betreft moeten de twee zaken strikt gescheiden blijven.

Overigens vond ik de foto in de MetroSpits van vandaag over Sensation, van Tjarko echt ontzettend slecht, maarja hij wordt wel geplaatst... Bijna onbegrijpelijk dat ze dit soort kwaliteit laten zien.

[ Voor 7% gewijzigd door Floor-is op 10-07-2007 00:06 ]

[Verwijderd]

Te grappig, ook ik moest denken aan die foto. Even een linkje:
http://www.metronieuws.nl...actie=nieuws&c=2&id=93310

[Verwijderd]

Opdrachten krijgen is voor hen geen probleem, omdat er een principe akkoord is tussen hen en de krant. Ik kan mijn foto's aanbieden, maar ze willen ze nog niet eens zien (zo hebben ze dus ook geen idee van mijn ervaring). En als er eens geen foto-credit bij een verhaal staat dat buiten de regio is gemaakt, checken de fotografen altijd of ik die zelf heb gemaakt of niet. (om te controleren dat ik dus ook geen foto's maak)

[allstarted1]

Wat ik op de opleiding Journalistiek hoorde in Utrecht van diverse journalisten is dat ze wel degelijk op beide vakgebieden bezig moeten zijn om kostenbesparingen door te voeren Zo is ook camerawerk soms in handen van de journalist om nog een voorbeeld te noemen.

In het huidige medialandschap zoals het mij werd geschetst is het nodig om multi-inzetbaar te zijn op hoog niveau. Twee mensen van een redactieploeg sturen naar een event is voor sommige nieuwsbladen gewoonweg te duur ( ook op nationaal niveau, niet alleen plaatselijke "sufferdjes" )

Ikzelf ben daarom ook met fotografie begonnen om mezelf al te wapenen voor de toekomst, omdat ik met alle geweld de journalistiek in wil. Een stukje PhotoShop en InDesign hoort daar ook bij naar mijn mening Je kunt beter overgekwalificeerd zijn als ondergekwalificeerd naar mijn idee.

[Verwijderd]

Multi inzetbaar is leuk, maar tja... wij krijgen ook zo een regioblad en de foto's zijn vaak om te huilen zo slecht. Dat kan ik dus zelf echt beter en nee, ik vind niet dat ik van die opvallend goede foto's schiet.

Om een paar voorbeelden te noemen: Een verhaal over een hondje en daar staat een foto bij, waar echt geen pixel scherp van is.

Een verhaal over een molen en daarbij staat een foto waarop het bord voor de molen scherp is, maar de molen compleet vervaagd.... (Duidelijk geen point en shoot gebruikt )

Het adagium: schoenmaker blijf bij je leest lijkt me dan ook best handig.
als ik dan kijk naar mijn ervaringen met het de plaatselijke weekkrant, heb ik liever een schrijvende fotograaf dan een fotograferende schrijver. De keren dat er een fotograaf is langs geweest die een stukje moest schrijven, herkende ik tenminste nog iets van het interview in het stuk. Als er een journalist langs komt, gebeurt dat bijna nooit.

[Verwijderd]

Floris schreef op dinsdag 10 juli 2007 @ 00:00:
Overigens vond ik de foto in de MetroSpits van vandaag over Sensation, van Tjarko echt ontzettend slecht, maarja hij wordt wel geplaatst... Bijna onbegrijpelijk dat ze dit soort kwaliteit laten zien.

Zoveelste jaar dat er een kutfoto in staat... Ik heb ze al eens gemaild, maar reactie, nul dus. Te pauper voor woorden.

Floris schreef op dinsdag 10 juli 2007 @ 00:00:
(Ik maak voor elke opdracht mijn camera en lenzen schoon, denk na over wat er te verwachten is, wat ik er uit wil halen en welke foto's ik per se moet hebben. Dat stukje voorbereiden hoeft maar 20-25minuten te duren, maar maakt wel een groot verschil.)

Juistem, visualiseren wat je zoal wilt pakken, waarom, etc. Dat doe ik ook steeds meer en dat werkt goed, erg goed

[ Voor 28% gewijzigd door Verwijderd op 10-07-2007 08:25 ]

[Verwijderd]

Oh, ja, net zag ik dus nog een voorbeeld.... (eens kijken of ik die gelinked krijg...)



Point&shoot scherp, maar tja.... de uitsnede.... Dat kan een fout van de fotograaf zijn, maar ook van de editor natuurlijk...

De spiegeling dinges geval die er in zit, daar hebben we het maar niet over.

[ Voor 12% gewijzigd door Verwijderd op 10-07-2007 08:48 ]

[Verwijderd]

allstarted1 schreef op dinsdag 10 juli 2007 @ 01:55:
Wat ik op de opleiding Journalistiek hoorde in Utrecht van diverse journalisten is dat ze wel degelijk op beide vakgebieden bezig moeten zijn om kostenbesparingen door te voeren Zo is ook camerawerk soms in handen van de journalist om nog een voorbeeld te noemen.

In het huidige medialandschap zoals het mij werd geschetst is het nodig om multi-inzetbaar te zijn op hoog niveau. Twee mensen van een redactieploeg sturen naar een event is voor sommige nieuwsbladen gewoonweg te duur ( ook op nationaal niveau, niet alleen plaatselijke "sufferdjes" )

Ikzelf ben daarom ook met fotografie begonnen om mezelf al te wapenen voor de toekomst, omdat ik met alle geweld de journalistiek in wil. Een stukje PhotoShop en InDesign hoort daar ook bij naar mijn mening Je kunt beter overgekwalificeerd zijn als ondergekwalificeerd naar mijn idee.

Dit is ook de informatie die ik op de School voor Journalistiek heb gekregen. Toch wilde ik er in eerste instantie niet aan. Fotografie is wel altijd een hobby van me geweest en als klein meisje ging ik al met de Canon van m'n ouders op stap (had er toen geen besef van dat het een kei dure spiegelreflex was, maar maakte er zulke leuke foto's mee). Tot ik voor SPAM ging schrijven en de vraag kreeg of ik ook kon fotograferen. Op dat moment had ik zelfs geen digitale camera. Snel eentje gekocht en 's middags al een opdracht. Beeldredactie was erg te spreken over foto's dus mocht dat steeds vaker doen (tot dat het blad op z'n gat ging).

Tot die tijd maakte ik gewoon foto's met een compact camera Kodak-je 5.0 megapixel, maar omdat ik merkte dat er meer in zat, maar dat ik dan echt een beter toestel zou moeten hebben. Heb ik de Pentax K10 aangeschaft. Dat is natuurlijk een hele overgang, maar het bevalt me goed. Fotograferen van symposia, bijeenkomsten, reportages op scholen - het ziet er nu allemaal nog beter uit. Het het grootste deel van de foto's gemaakt voor onderwijsmateriaal waar MBO-studenten na de vakantie mee gaan werken. En nu ook benoemt tot fotoredacteur.

Zou ik dan toch een uitzondering zijn: wel oog voor beeld en vlot kunnen schrijven? Waarom zou het niet kunnen. Je kunt toch in meerdere dingen goed zijn? Schrijven, fotograferen, je moet er allebei creatief voor zijn.

Daarnaast zie je combi's in de media tegenwoordig vaker, zoals camjo's: cameraman/vrouw -journaliste(e) in één.

[GerardHenninger]

Ik denk dat het allemaal wel mee zal vallen want journalisten die ook fotograferen leveren in de regel nou eenmaal kwalitatief minder werk aan dan "echte" fotografen. Als je geen budget hebt voor een aparte journalist en fotograaf dan is het niet anders.

Om even een voorbeeld uit het PartyTopic te halen; zie het als grafisch ontwerpers die daarbij ook een beetje kunnen webdesignen. Het is allemaal leuk en aardig maar de website zal er 9 van de 10 keer minder goed uitzien/minder functioneel zijn dan een aparte grafisch ontwerper en webdesigner.

Als je goede foto's wilt maken dan moet je daar tijd, energie en geld instoppen. Hetzelfde geldt voor schrijven. Wil je beide, ja dan is het 50/50 en dus niet optimaal....

Just my 2 cents

[allstarted1]

Verwijderd schreef op dinsdag 10 juli 2007 @ 23:25:
[...]


Dit is ook de informatie die ik op de School voor Journalistiek heb gekregen. Toch wilde ik er in eerste instantie niet aan. Fotografie is wel altijd een hobby van me geweest en als klein meisje ging ik al met de Canon van m'n ouders op stap (had er toen geen besef van dat het een kei dure spiegelreflex was, maar maakte er zulke leuke foto's mee). Tot ik voor SPAM ging schrijven en de vraag kreeg of ik ook kon fotograferen. Op dat moment had ik zelfs geen digitale camera. Snel eentje gekocht en 's middags al een opdracht. Beeldredactie was erg te spreken over foto's dus mocht dat steeds vaker doen (tot dat het blad op z'n gat ging).

Tot die tijd maakte ik gewoon foto's met een compact camera Kodak-je 5.0 megapixel, maar omdat ik merkte dat er meer in zat, maar dat ik dan echt een beter toestel zou moeten hebben. Heb ik de Pentax K10 aangeschaft. Dat is natuurlijk een hele overgang, maar het bevalt me goed. Fotograferen van symposia, bijeenkomsten, reportages op scholen - het ziet er nu allemaal nog beter uit. Het het grootste deel van de foto's gemaakt voor onderwijsmateriaal waar MBO-studenten na de vakantie mee gaan werken. En nu ook benoemt tot fotoredacteur.

Zou ik dan toch een uitzondering zijn: wel oog voor beeld en vlot kunnen schrijven? Waarom zou het niet kunnen. Je kunt toch in meerdere dingen goed zijn? Schrijven, fotograferen, je moet er allebei creatief voor zijn.

Daarnaast zie je combi's in de media tegenwoordig vaker, zoals camjo's: cameraman/vrouw -journaliste(e) in één.

Sowieso zie ik de Journalistiek als een heel breed vak. Je krijgt namelijk niet voor niets informatie op gebied van recht, economie, geschiedenis enz. enz. Je leert dus eigenlijk van alles wat. Zo is het niet anders met de vakgebieden van fotografie, televisiewerk, je raakt gewoon heel breed georienteerd.

Ik zit (tijdelijk? ) op een studie communicatie, en mis echt het brede gedeelte van het vak; alles is puur op economie gericht

Wat mij betreft is het dan geen 50/50 keuze zoals Gerard hierboven zegt. Sowieso heb je je specialisme, op bijvoorbeeld schrijfgebied, en heb je een subgebied als fotografie. Kwaliteit is misschien lager bij mensen die geen hobby hebben aan fotografie, maar waarvan wel verlangd wordt hun eigen beeldmateriaal te maken. Echter, bij mensen die fotografie als hobby hebben, ligt dit niveau wel degelijk hoger Al zal het inderdaad een punt van kwaliteit missen ten opzichte van de professionals.

offtopic:
@ vlinder_patrice: jij hebt de SvJ compleet doorlopen?

[Verwijderd]

Gerard heeft gelijk dat je moet investeren, maar als freelancer investeer ik ook. Niet alleen in een goede camera (en extra's), maar ook in tijd die ik uittrek om mijn foto's te maken én te bewerken. Mijn opdrachtgevers weten dat. Daarnaast ga ik ook een cursus volgen om de technische zaken beter onder de knie te krijgen.

@ Allstarted:
Off-topic: ja, ben nu twee jaar afgestuurd en heb sinds die tijd ook mijn eigen bedrijfje

[allstarted1]

Verwijderd schreef op dinsdag 10 juli 2007 @ 23:54:

@ Allstarted:
Off-topic: ja, ben nu twee jaar afgestuurd en heb sinds die tijd ook mijn eigen bedrijfje

offtopic:
interesting Had het ook graag gedaan, maar had wat problemen met enkele mensen die er rondlopen, dus heb voortijdig de opleiding moeten verlaten

Mods excuses, voortaan ga ik verder op het onderwerp

[MaNdM]

Misschien is het een beetje een knuppel in het hoenderhok gooien, maar is het niet zo dat als je gevoel voor fotografie hebt maar geen pro bent, dat je het wel het zelfde resultaat kan bereiken maar er gewoon vaker voor "mis schiet" (meer pogingen nodig hebt)?

[Verwijderd]

Zelf ben ik afkomstig uit de camerawereld. Als cameraman voor het NOS journaal ga je op pad met een verslaggever en als het budget het toelaat een geluidsman om zo met het team tot een goed resultaat te komen. De verslaggever legt daarbij duidelijk uit wat zijn insteek is en geeft de cameraman de ruimte om dat op een journalistiek verantwoorde manier in te vullen. Toen ik door gezondheidsproblemen uit het cameravak stapte en mij ging richten op de fotografie (mijn vrouw is vennoot in een fotopersbureau) viel mij enorm op dat die gesmeerde communicatie tussen journalisten en cameramensen in de fotografie heel erg ver te zoeken is. Je krijgt je opdrachten vaak zonder ook maar enig contact tussen jou en de journalist en weet dus niets over de insteek van het artikel. Soms weet je niet eens voor welke publicatie je werkt, ja echt, ook dat gebeurt.

Ik denk dat een heleboel problemen zijn te voorkomen door een betere communicatie tussen de opdrachtgever, de journalist en de fotograaf. Zelf zit ik goddank in de positie dat ik dit een beetje kan afdwingen omdat bij ons altijd bekend is wie de opdrachtgever en/of journalist is. Ik bel gewoon op en vraag wat ik weten wil. Wat echter ook gebeurt is dat de journalist nog niet weet wat zijn insteek zal worden en ook nog niet weet op welk moment van de dag hij wil dat je de foto's komt maken. Ik probeer dan altijd of ik aanwezig kan zijn als de journalist er zelf ook is, zo maak je de mooiste foto's, maar ik probeer dan ook de journalist niet te storen.

Nogmaals, het is de communicatie tussen de journalist en de fotograaf die debet is aan het gebrek aan kwaliteit in de foto's. tenmisnte als je er vanuit kan gaan dat je het wel hebt over een goede fotograaf. Bij veel huis aan huis bladen werkt gewoon de simpele fotojojo die vroeger al naar alle ongelukjes ging en die zo een contract heeft weten los te krijgen. Scherptediepte? huh, wa's da?

[Tom]

MaNdM schreef op woensdag 11 juli 2007 @ 09:09:
Misschien is het een beetje een knuppel in het hoenderhok gooien, maar is het niet zo dat als je gevoel voor fotografie hebt maar geen pro bent, dat je het wel het zelfde resultaat kan bereiken maar er gewoon vaker voor "mis schiet" (meer pogingen nodig hebt)?

Het is wel erg belangrijk dat je er gevoel voor hebt. Maar ergens ben ik het wel met je post eens. Fotografie is de laatste jaren ook een stuk gemakkelijker geworden. Vroeger had je gewone compactcamera's en analoge SLR's. Om te weten wat voor film je het beste kunt gebruiken, welk diafragma/sluitertijd, focussen enz. moet je er wel echt verstand van hebben. Je ziet het resultaat pas achteraf.

Tegenwoordig zit er een lichtmeter in je camera, past je flitser zich automatisch aan (E-TTL/ITTL), heb je een goede en snelle autofocus, kun je achteraf nog de witbalans (en andere zaken) aanpassen en je ziet het resultaat op het scherm. Het is een feit dat omgaan met een camera gemakkelijker is geworden.

Zie ook de test-/showcases op GoT, of de foto's op flickr, er zitten genoeg amateurs die misschien nog maar kort met fotografie bezig zijn, maar die wel mooie resultaten behalen. Het is nu behoorlijk laagdrempelig dus zo gek is het niet dat ze journalisten een camera meegeven.

Een (goede) professionele fotograaf is natuurlijk creatiever en kan er veel meer uithalen, die weet alle ins- en outs van zijn camera, heeft jarenlang ervaring, kijkt anders naar zaken, meer gevoel voor compositie enz.
Maar neem die foto bij dat artikel van Sensation White... iedereen in het partypic-topic had betere resultaten kunnen halen, maar waarom zou de krant een mooiere foto ervan willen? Tijd is geld voor hun. En het normale volk is toch niet zo kritisch, zeker in een tijd waarin user-generated-content hot is. Alleen de organisatie (ID&T) had misschien een strakke plaat daar willen zien ipv een lullig fototje.

[ralpje]

Inhakend op Tom hierboven vind ik het wel weer vreemd dat veel organisaties niet de moeite nemen om te investeren in foto's. Dat hoeft niet in geld, maar wel in de vorm van één goede foto.
Als organisatie van (bijv.) Sensation moet het geen probleem zijn om een fotograaf een aantal goede platen te laten schieten, en ervoor te zorgen dat die ruim op tijd voor de volgende uitgave in de mailbox van een aantal fotoredacties zit
Dan weet je zeker dat die foto de uitstraling heeft die je als organisatie wenst, en je neemt de fotoredactie werk uit handen (wat ze vaak prettig vinden), mits ze natuurlijk wel de keuze hebben uit een aantal foto's.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op donderdag 12 juli 2007 @ 13:19:
Ik denk dat een heleboel problemen zijn te voorkomen door een betere communicatie tussen de opdrachtgever, de journalist en de fotograaf. Zelf zit ik goddank in de positie dat ik dit een beetje kan afdwingen omdat bij ons altijd bekend is wie de opdrachtgever en/of journalist is. Ik bel gewoon op en vraag wat ik weten wil. Wat echter ook gebeurt is dat de journalist nog niet weet wat zijn insteek zal worden en ook nog niet weet op welk moment van de dag hij wil dat je de foto's komt maken. Ik probeer dan altijd of ik aanwezig kan zijn als de journalist er zelf ook is, zo maak je de mooiste foto's, maar ik probeer dan ook de journalist niet te storen.

Nogmaals, het is de communicatie tussen de journalist en de fotograaf die debet is aan het gebrek aan kwaliteit in de foto's. tenmisnte als je er vanuit kan gaan dat je het wel hebt over een goede fotograaf. Bij veel huis aan huis bladen werkt gewoon de simpele fotojojo die vroeger al naar alle ongelukjes ging en die zo een contract heeft weten los te krijgen. Scherptediepte? huh, wa's da?

Communicatie is inderdaad een punt, maar dan moeten de mensen met wie je werkt er wel voor open staan. Waarom is de motivatie zo ver te zoeken bij persfotografen. Jij geeft aan dat je zelf de journalist nog even belt om het te checken, maar dat doen ze bij mij nooit. Aangezien de redactie mijn uitgebeide foto-aanvragen maar half doorgaf dwz Naam + adres van degene die gekiekt moest worden, stuur ik nu ook alles door naar de fotografen. Bij rubrieken gaat dat redelijk, maar bij de repo foto's mis ik gewoon iets. Ze zullen me nooit vragen waar mijn verhaal over gaat, zetten gewoon wat op de plaat en lopen dan weg. Nee, laat mij het maar zelf in de hand hebben.

Als het goed is staat morgen mijn eerste shoot/interview-repo in een tijdschrift. Ik zal naar de winkel rennen en als ie d'r inderdaad in staat, zal ik 'm even showen. Kunnen de fotografen onder ons aangeven of ik als journalist die is gaan fotograferen toch nog iets mis.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op donderdag 12 juli 2007 @ 21:35:
[...]
Als het goed is staat morgen mijn eerste shoot/interview-repo in een tijdschrift. Ik zal naar de winkel rennen en als ie d'r inderdaad in staat, zal ik 'm even showen. Kunnen de fotografen onder ons aangeven of ik als journalist die is gaan fotograferen toch nog iets mis.

Ik ben heel erg benieuwd. Bereid ook om de publicatie in de winkel te bekijken en je mijn gemeende oordeel te geven. Laat maar weten als je hem hebt.

[Verwijderd]

<even off topic, hij stond er nog niet in>

[Toff]

Mag ik de zaak even omdraaien? Een beetje fotograaf kan ook best een pen vasthouden - of een dictafoon - en als ze dat niet kunnen, dan kunnen ze vast wel een paar standaardvraagjes stellen. Met de tegenwoordige technieken kan de bureauredactie hier nog best wel een bruikbaar artikel van maken. Ik heb ooit een "interview" gegeven, waarbij de schrijvende pers, zo bleek achteraf, vrijwel letterlijk mijn spiekbriefje had overgeschreven. En dat na anderhalf uur aan de bar, wachtend op de fotograaf die ergens vastzat in een file...
Als het standaard wordt om per gebeurtenis slechts één persoon op pad te sturen, kost dat simpelweg banen c.q. inkomens en de totale kwaliteit wordt (iets) minder. Laten we het maar vooruitgang noemen .

[Verwijderd]

Toff schreef op zondag 15 juli 2007 @ 23:43:
Mag ik de zaak even omdraaien? Een beetje fotograaf kan ook best een pen vasthouden - of een dictafoon - en als ze dat niet kunnen, dan kunnen ze vast wel een paar standaardvraagjes stellen. Met de tegenwoordige technieken kan de bureauredactie hier nog best wel een bruikbaar artikel van maken. Ik heb ooit een "interview" gegeven, waarbij de schrijvende pers, zo bleek achteraf, vrijwel letterlijk mijn spiekbriefje had overgeschreven. En dat na anderhalf uur aan de bar, wachtend op de fotograaf die ergens vastzat in een file...
Als het standaard wordt om per gebeurtenis slechts één persoon op pad te sturen, kost dat simpelweg banen c.q. inkomens en de totale kwaliteit wordt (iets) minder. Laten we het maar vooruitgang noemen .

Toff je mag de zaak zeker omdraaien. Natuurlijk zullen er ook fotografen zijn die kunnen schrijven. Waarom zou een mens tenslotte geen twee dingen goed kunnen? Eén iemand op pad sturen, hoeft geen achteruitgang te betekenen. Als deze persoon er alle tijd voor uit trekt en moeite voor doet, kan het resultaat vele keren beter zijn dan twee personen die allebei maar snel iets willen doen (stukkie schrijven of een foto schieten).

[Verwijderd]

eindelijk is ie dan geplaatst... ben niet tevreden met de manier waarop de foto's zijn uitgesneden, maar verder ben ik natuurlijk hartstikke trotst op de eerste plaatjes van mijn hand in dit magazine. Als iemand 'm wil zien, stuur dan even een bericht, want dan kan ik ''m even doorsturen.

[Toff]

De omgekeerde wereld: Heeft een schrijvende journalist onlangs een door mij aan een verenigingssite ter beschikking gestelde foto doodleuk zonder vragen en zonder bron- of naamsvermelding gebruikt voor in de plaatselijke krant!
De journalist heeft inmiddels zijn excuus aangeboden, maar je wilt niet weten wat een grote bek ik van de eindredacteur kreeg toen ik om opheldering vroeg. Aangezien de foto zonder watermerk of copyright notice op de site stond, vond hij het eigenlijk maar heel merkwaardig, dat ik waarde hechtte aan mijn auteursrecht (en dan geef ik zijn gefulmineer maar netjes weer).
Rare wereld, die journalistiek.

[Verwijderd]

@ Toff: dat vind ik ook niet kunnen. Je hebt gelijk dat je daar achteraan bent gegaan. Dat doe ik ook met mijn teksten als het te erg wordt. Schandalig van die journalist! Geen goed woord voor over.

[begintmeta]

Ik denk dat er geen echt probleem is, maar het er is denk ik wel een verschil tussen een fotoreportage en een reportage met foto's, uiteindelijk is er een glijdende schaal. Een jounralist is een verslaggever, hij mag van mij zelf weten hoe hij verslaggeeft, met foto's, tekst, gesproken woord of geluidsopnames of een willekeurige combinatie.

Wat ik vaak wel mooi resultaat vind geven zijn de combinaties fotograaf-schrijver (meestal 2 personen) die vaak de verhalen in Geo maken.

[simon]

Ik ben nu begonnen aan mijn studiecommunicatiewetenschappen, en een redelijk groot onderdeel hiervan is journalistiek, en dan de schrijvende. Ik ben van plan om na mijn bachelor een fotografie opleiding aan een kunstacademie te doen, en verwacht dus ook dat ik ergens eindig als fotograaf-schrijver. Maar ik denk dat uiteindelijk atijd mijn focus komt te liggen op beeld, echt geniaal schrijven kan ik dan ook niet. En de meeste fotografen die ik ken zijn heel visueel ingesteld, en hebben weinig met schrijven, dat werkt niet echt. Daar heb je toch echt iemand nodig die met woorden kan toveren. Ik denk wel dat een fotograaf met journalistieke ondergrond veel meer op de inhoud in kan, hij of zij kent iemmers de communicatietrucs die bij het vak horen. Een fotograaf die vanuit de kunstacademie komt zal hier denk ik minder op voorbereid zijn. Maar fotografen die veel schrijven? Nee, te specialistisch, voor korte stukjes of voor bijv. regionale dagbladen zie ik 't wel. De kwaliteit van die bladen is niet echt hoog, dus een geniaal stuk schrijf of foto werk kan. Maar schrijvende journalisten zijn ander soort mensen dan 'visuele' journalisten, ik denk dat ze met de zelfde basale opleiding (bijv. dus communicatie wetenschappen) veel kunnen, maar met een specialistische opleiding nog meer (en dan gaat 't uiteindelijk om hogere kwaliteit werk).