Ik denk er op een andere manier over. Op je TS zou ik als eerste willen reageren: wat is Al Qaeda?
Voor jou lijkt het een grote, allesoverheersende, alom vertegenwoordigde, gevreesde en machtige tegenstander. Voor mij is het niets anders dan een sticker die vanuit het Westen op vele zaken wordt geplakt. Een beweging die in de tijden van de Sovjet-Unie gesteund is vanuit het Westen om het de Russen in Afghanistan flink zuur te maken en thans tot een soort supervijand is verworden.
Voordat je je richt op de benadering van wel of geen te softe aanpak, is de vraag allereerst wie je vijand is. Is het daadwerkelijk een enorm netwerk van boze moslims met baarden, of plakken we gewoon de sticker er op?
Ik zal kort een ander idee uiteen zetten bij de meest recente van onze vijanden. Dat wijkt af van jouw beeld van terrorisme, maar wellicht kan je er eens je gedachten over laten gaan.
Het Westen heeft een voorsprong. Dat uit zich in militair overwicht, economisch overwicht en politiek overwicht. Wij leiden een goed leven, en als je iets verder kijkt zie je dat daarachter gedeeltelijk een spel schuilt waaruit wij het meeste voordeel weten te trekken. Dit overwicht komt met een prijs. Anderen moeten het minder hebben dan strik genomen noodzakelijk is bij een eerlijk verlopend spel. Wij willen wel de grondstoffen van Afrika, maar geen halfproducten, om maar een voorbeeld te noemen.
Achter ons systeem zit m.i. een economisch model dat op den duur onhoudbaar is. Het heeft geen evenwicht, het is louter geënt op groei en de noodzaak inflatie in stand te houden. De wal zal het schip uiteindelijk wel keren, en dan zal dit systeem gewoon ingewisseld worden voor een ander systeem. Ondertussen stromen de krachten zodanig in het huidige systeem dat zij het systeem zoveel mogelijk in stand willen houden. Dat betekent dat we moeten domineren als Westen op het wereldtoneel. Doen we dat niet, zakt onze zeepbel in elkaar met herinneringen aan de jaren '30 als tijden van depressie. We moeten ander landen en economieën blijven dwingen ons model te accepteren (en ons geld), het model waarbij wij meer baat hebben dan de wederpartij, totdat de wal het schip keert.
Hoe hou je overwicht: door je wil op te leggen aan andere landen. Voor een groot gedeelte gebeurt dat achter de schermen, maar voor een deel komt er ook wapengekletter aan te pas. Daarop moet natuurlijk een bepaalde sticker worden geplakt. Immers, vertellen dat je een land in het MO gaat bombarderen omdat ze niet willen doen wat in jouw eigen belang is, dat verkoopt niet zo best aan kiezers. Dan bedenk je als politicus (of als achterliggende kracht, kom ik zo op terug) een gevaar, een angst om bang voor te zijn. Dat gevaar ga je te lijf, en zo krijgt de strijd een verkoopbaar element: zelfverdediging.
Een van de achterliggende krachten: het militair-industrieel complex. Daarmee bedoel ik niets geheimzinnigs. Je kan het al terugvinden in de afscheidstoespraak van president Eisenhower in de jaren '50. Er is een immens militair apparaat opgebouwd tijdens en na WO2 die gaandeweg een machtsfactor van belang is geworden in het machtscentrum van de wereld (Washington). Ik heb bepaald minder moeite met het idee dat dit apparaat op een gegeven moment meer baat heeft gekregen bij het in stand houden van 'vijanden' om haar bestaansrecht zeker te stellen, dan om afgeslankt te worden als 'vijanden' verslagen zouden worden. Er zijn talloze voorbeelden beschikbaar om de werking van dit mechanisme te illustreren. Als er geen natuurlijke vijand is (het communisme, overigens ook financieel gesteund vanuit het Westen, maar daarover weid ik niet uit), dan maak je er gewoon een.
In de dagen na de val van de USSR zat iedereen te denken aan uitponding van het vredesdividend. Massale ontwapening, terugschroeven van defensiebudgetten, een geweldige sprong voor de mensheid (ja, er waren heel wat idealen). Een kleine kern in Washington dacht daar heel anders over, en je kan gewoon feitelijk rapport na rapport, publicatie na publicatie terugvinden uit de jaren '90 tot 911 aan toe hoe er aan een doctrine is gewerkt waarbij de VS als enige supermacht haar wil op zou leggen aan de rest van de wereld, de
Project for a New American Century. Je kan je voorstellen dat alles wat met het militaire apparaat te maken had alle oren had naar middelen om haar positie in stand te houden in plaats van afslanking vanwege het ontbreken van vijanden. Met de neo-cons in het zadel zat het Pentagon aan het begin van deze eeuw goed.
Toen kwam 911.
Een verhandeling over hoe ik het meer zoek in krachten binnen het militair-industrieel complex dan in 19 kapers die wel kunnen wat een black op operatie niet voor elkaar zou kunnen krijgen zal ik niet houden. Laten we het er even op houden dat 911 een schot in de roos was voor de krachten achter een dominante positie van de VS in de wereld, het handhaven of zelfs versterken van het militaire apparaat en het blijven opleggen van de wil van 'het Westen' aan de rest van de wereld, waaronder het belangrijke MO. Werkelijk alles wat men heeft gepland, bedacht, beargumenteerd en voorzien, is met de katalysator van 911 hard gaan rollen binnen neo-con sferen en hardliners binnen het Pentagon. We zijn inmiddels twee oorlogen verder, twee illusies ten aanzien van de achterliggende machinaties (die ook de NL politiek niet openlijk wil onderzoeken) en het einde lijkt niet in zicht. De ideale vijand is gevonden nadat de communisten decennia deze rol mochten vervullen: de terrorist.
Een ideale vijand: hij is ongrijpbaar, opereert in losse verbanden, heeft geen land of leger. Feitelijk kan je hem als overheid verzinnen waar je bijstaat, niemand kan het immers controleren. Een geweldig middel om je krachten te blijven bundelen, zowel thuis (op basis van angstopwekking richting je burgers) als extern (de strijd aangaan en ondertussen je belangen behartigen, zoals in Irak en Afghanistan).
Er zullen vast organisaties zijn die het slecht voor hebben met het Westen. Daar kan je allerlei redenen voor bedenken, en er zal het nodige worden bedacht om ons het leven zuur te maken. Als gevaar zie ik het echter niet, omdat het de middelen niet heeft noch de infrastructuur. Deze twee laatsten kunnen wel geleverd worden door.... .het Westen. Koppel die twee bij elkaar en je kan een 1+1=2 maken. Als je als Westen je eigen vijand kan ondersteunen middels tussenliggende lagen, kan je je eigen vijand in stand houden, controleren en het spel van de 'grote oorlog tegen het terrorisme' in stand houden, onderwijl je wereldse en materiële zaken behartigend. De angst voor terroristen dient slechts als dekmantel om de immer wereldse belangen na te streven. Wederom, bombarderen met de boodschap voor het thuisfront dat de betrokken leider zijn olie niet voor een habbekrats wil slijten of een bepaalde pijpleiding niet wil toestaan (bijvoorbeeld), dat verkoopt niet zo lekker. Daar kan je nu de saus van strijd tegen terreur op plakken.
Om terug te keren op je startpost: we zijn zo soft als we zelf willen zijn. Er zit een grijs gebied tussen het Westen dat 'democratie en vrede' voor de gehele wereld wil en een paar boze moslims met baarden die het slecht met ons voor hebben. Ik denk dat daar een hoop Westerse bemoeienis bij is betrokken ten faveure van onze wereldlijke belangen en instandhouding van de welvaartsbalans, wellicht dat jij dat veel te ver vindt gaan qua gedachte (dat kan, geen probleem). Volgens bovenstaand idee is terrorisme een 'tool', een stukje gereedschap om onze dominantie nog wat langer te handhaven, het volk op een lijn te brengen en oorlogen te kunnen blijven voeren om het 'beest' te voeden. Het echte terrorisme is geen match voor het Westen, en zeker niet iets om bang voor te zijn (hoeveel mensen gaan er dood aan hartklachten, hoeveel aan verkeersongelukken en hoeveel aan terrorisme?). We beheersen het, en we hebben er geen enkel belang bij om het 'terrorisme' te verslaan (we gebruiken het immers als 'tool'). Als terrorisme
daadwerkelijk het grote gevaar zou zijn, denk je dat dat onze grenzen nog zo open zouden staan als ze thans nog gewoon staan? De realiteit lijkt een ander beeld te schetsen.
Het MO is een puinhoop en conform bovenstaande idee zou dat met een doel zijn: verdeel en heers. Zolang het MO een belang voor ons vormt (grondstoffen), is dat een prima benadering als je normen en waarden even buiten beschouwing laat. Geen betere Arabier dan een dode Arabier beroofd van zijn olie, dat lijkt het adagium te zijn. Laat ze elkaar maar bezig houden, dan lopen wij als lachende derde wel weg met de grondstoffen tegen een prikkie. Onvoorwaardelijke steun aan Israël hoeft echt niet alleen gebaseerd te zijn op semantische gronden, het kan ook de eeuwige splijtzwam en bron van conflicten zijn die je zoekt. Op den duur is de staat Israël domweg niet te handhaven en dat weten ze zelf ook verdomd goed.
Wil je als Westen van het terrorisme af? Dan moet je de welvaartsbalans loslaten en vrijelijk laten stromen. De manipulaties loslaten. Geen steun meer geven aan allerlei vage organisaties (zoals de echt bestaande Al Quaeda ten tijde van de Taliban tegen de Russen) om je eigen belangen na te streven. Niet achter de schermen meewerken aan staatsgrepen om een ongewenste regering/leider ten val te brengen. Niet je wil aan de rest van de wereld op willen leggen om je zeepbel van welvaart koste wat kost te willen handhaven.
Vooralsnog lijkt het ons echter nog goed te dienen, dat terrorisme
Wat wordt de volgende vijand als deze sleets is geworden: het klimaat als brenger van angst of wellicht aliens? Een klassiek concept van politiek om de neuzen dezelfde kant op te krijgen. Nu even genoeg van mijn gebazel