Waarom lijkt liefde zo irrationeel?

[Verwijderd]

Bij de keuze van een partner spelen veel factoren een belangrijke rol, enkele voorbeelden:
-uiterlijk
-uitstraling
-karakter
-leeftijd
-financiële status
-...

Toch hoor je veel mensen zeggen dat ze verliefd waren 'op het eerste zicht'. Mensen scheiden feromonen af waardoor een potentiële partner onderbewust kan ruiken of het al dan niet een geschikte partner is. Maar de factoren die ik eerder opgesomd heb zijn toch veel belangrijker? Ik weet dat het een combinatie is van beide, maar ik begrijp niet goed waarom de eerstgenoemde factoren niet belangrijker zijn.

Ik ben me dit beginnen afvragen na enkele persoonlijke ervaringen. Vorig jaar ben ik beginnen chatten met een meisje uit Moskou. We konden het heel goed vinden met elkaar, we vonden elkaars uiterlijk en innerlijk nagenoeg ideaal, de afstand en het taalverschil vormden geen probleem. Toen we vorige zomer elkaar ontmoetten ging alles heel spontaan, we hebben veel diepgaande gesprekken gevoerd, veel plezier gemaakt, hand in hand gelopen en zelfs gezoend. Alles liep zoals we allebei gehoopt hadden, maar ze zei dat ze geen relatie wilde omdat ze me aanvoelde als een broer of een goede vriend, ze zei dat het waarschijnlijk iets chemisch of biologisch was.

Misschien ben ik te rationeel ingesteld, maar ik kan dit echt niet vatten. Dit verhaal is ook van toepassing op andere ervaringen met meisjes. Ik weet dat het niet aan mezelf ligt, maar waaraan ligt het dan wel? Naast het feit dat ik er emotioneel telkens van in de put zit probeer ik een rationele verklaring te vinden, en daarover zou ik het nu willen hebben.

Voor zover ik weet kom je aan de hand van feromonen te weten of een potentiële partner gezond is en of die persoon op genetisch vlak genoeg verschilt in vergelijking met jou. Als je dit toepast op mijn situatie: Ik ben kerngezond en tussen België en Rusland kan je niet echt spreken over inteelt. Daardoor vroeg ik me af: Zijn er nog biologische factoren die van belang zijn? Waarom lijkt liefde zo irrationeel en onverklaarbaar?

[enveekaa]

Liefde is ook iets irrationeels, het is een emotie die er is.. of niet.. simpel

Het hoeft niet eerlijk te zijn, niet logisch of normaal, en wat betreft liefde op het eerste gezicht, dat is niet echt liefde als je het mij vraagt.. maar meer een combinatie van spanning en 'verliefdheid'... je ziet een leuke meid, er springt een vonkje over en je denk wowwww.. dat is mijn droomvrouw Na een paar dagen is dat in 9 vd 10 gevallen wel weer over.. so much voor echte liefde

Maar ik ben wel van mening dat chemie een grote rol speelt in het vinden van een geschikte partner... natuurlijk spelen de factoren die jezelf aangeeft ook een rol, maar geen beslissende denk ik.. als je echt van iemand houdt, spelen die factoren dan echt een rol?

[Mud.Starrr]

Een gek iets eigenlijk.
Het zou opzich veel beter zijn dat je er goed over nadenkt enzo.
Als je een nieuwe PC koopt ofzo ga je eerst zitten nalezen en uitzoeken wat de beste keus is zodat je achteraf geen spijt krijgt.
Terwijl je een partner, waar je veel langer mee samen bent, meestal kiest op gevoel.

[Orphix]

Mud starrr schreef op zondag 11 december 2005 @ 21:24:
Terwijl je een partner, waar je veel langer mee samen bent, meestal kiest op gevoel.

Wat heb je liever. Een rijke, slimme, betrouwbare vrouw waarbij je je slecht voelt. Of een vrouw die misschien minder rijk, slim of betrouwbaar is maar waarbij je een goed gevoel hebt. Aan het einde van de rit gaat het om jouw geluk, een sterk gevoel wat door emoties wordt bereikt. Je wordt niet gelukkig door het te beredeneren.

[Verwijderd]

enveekaa schreef op zondag 11 december 2005 @ 21:13:
Liefde is ook iets irrationeels, het is een emotie die er is.. of niet.. simpel

Waarom is ze er soms wel en soms niet? En waarom soms maar van één kant? Ik denk dat uiteindelijk àlles rationeel te verklaren is, hoe abstract het op het eerste zicht ook lijkt. Vroeger waren de zon en de maan ook een mysterie, en zelfs religie kan 'aangewakkerd' worden door een bepaald gebied in de hersenen te stimuleren.

Wat betreft liefde op het eerste gezicht, dat is niet echt liefde als je het mij vraagt.. maar meer een combinatie van spanning en 'verliefdheid'... je ziet een leuke meid, er springt een vonkje over en je denk wowwww.. dat is mijn droomvrouw Na een paar dagen is dat in 9 vd 10 gevallen wel weer over.. so much voor echte liefde

Dat kan in sommige gevallen waar zijn, maar je ziet het ook in andere dingen. Sommige vrouwen worden door hun man mishandeld maar blijven toch getrouwd 'omdat ze van hem houden', maar dat zal dan weer grotendeels met angst te maken hebben (of niet beter weten).

Maar ik ben wel van mening dat chemie een grote rol speelt in het vinden van een geschikte partner... natuurlijk spelen de factoren die jezelf aangeeft ook een rol, maar geen beslissende denk ik.. als je echt van iemand houdt, spelen die factoren dan echt een rol?

Ja, maar ik denk dat een soort pas echt succesvol kan zijn indien voldaan wordt aan rationele factoren zoals schoonheid (wordt geassocieerd met gezondheid), financiële status (meer zekerheid voor jezelf en je kinderen), karakter, enzovoort. Hoe kan de mens toch succesvol zijn als één van de belangrijkste keuzes in zijn leven op een irrationele manier beslist worden?

[Mud.Starrr]

Orphix schreef op zondag 11 december 2005 @ 21:31:
[...]

Wat heb je liever. Een rijke, slimme, betrouwbare vrouw waarbij je je slecht voelt. Of een vrouw die misschien minder rijk, slim of betrouwbaar is maar waarbij je een goed gevoel hebt. Aan het einde van de rit gaat het om jouw geluk, een sterk gevoel wat door emoties wordt bereikt. Je wordt niet gelukkig door het te beredeneren.

Mijn ervaring is dat je moeilijk kunt inschatten of je je gelukkig bij iemand zal blijven voelen.
Je komt er vaak later pas achter hoe het meisje 'echt' is. Het gaat mij niet om rijk en slim enzo.
Maar juist om de dingen die jij zegt, je goed en gelukkig bij iemand voelen.
Want of iemand slim is en knap enzo, dat kun je vrij snel ontdekken.
Maar of iemand echt is zoals jij hoopt/denkt kom je pas achter als je iemand leert kennen, en de beste manier is meestal eerst maar eens vrienden zijn.
Maar meestal ken je iemand nog maar kort en ga je vrij snel over tot een relatie wegens 'verliefdheid'.
In ieder geval ervaar ik dat zo, en vraag ik me wel eens af of het niet slimmer is eerst iemand te leren kennen als vriend.


Edit:

Hoe kan de mens toch succesvol zijn als één van de belangrijkste keuzes in zijn leven op een irrationele manier beslist worden?

Dat is wat ik me soms ook afvraag, maar toch werkt het echt zo

[ Voor 10% gewijzigd door Mud.Starrr op 11-12-2005 21:41 ]

[merauder]

Dat ik haar als 'EEN' vriendin zie is vaak om haar af te ketsen, dat staat voor mij vaak als 'net niet' (of helemaal niet ) Zelfde geld voor relaties, die ontstaan en kunnen weer gedwijnen, relaties beginnen vaak onaangekondigd, het einde van een relatie echter

Mijn ervaring is ook dat een relatie pas goed kan gaan als je er beide een toekomst inziet, en dat is me maar heel weinig overkomen.

[enveekaa]

Waarom is ze er soms wel en soms niet? En waarom soms maar van één kant? Ik denk dat uiteindelijk àlles rationeel te verklaren is, hoe abstract het op het eerste zicht ook lijkt. Vroeger waren de zon en de maan ook een mysterie, en zelfs religie kan 'aangewakkerd' worden door een bepaald gebied in de hersenen te stimuleren.

Hmmja, is ook zeker wat voor te zeggen. Misschien is alles ook wel terug te brengen tot de logische verklaring...

Dat kan in sommige gevallen waar zijn, maar je ziet het ook in andere dingen. Sommige vrouwen worden door hun man mishandeld maar blijven toch getrouwd 'omdat ze van hem houden', maar dat zal dan weer grotendeels met angst te maken hebben (of niet beter weten).

Inderdaad heel typisch, zulke dingen hoor je regelmatisg.. het is zelfs zo erg dat sommige vrouwen hun partner vergeven dat hij hun kind sexueel heeft misbruikt, het lijkt er op dat liefde de objectiviteit en dus de mate waarin iemand rationeel kan denken en handelen heel er kan beinvloeden. Dat verklaart dan ook het feit dat sommige vrouwen zich laten mishandelen, en toch blijven, of dat nou echt angst is... ik denk meer dat die vrouwen hun eigem man niet als een slecht mens zien, maar meer als iemand die het wel goed bedoeld oid.. in het mom van.. "zo is tie niet". Begrijp je wat ik bedoel?

Ja, maar ik denk dat een soort pas echt succesvol kan zijn indien voldaan wordt aan rationele factoren zoals schoonheid (wordt geassocieerd met gezondheid), financiële status (meer zekerheid voor jezelf en je kinderen), karakter, enzovoort. Hoe kan de mens toch succesvol zijn als één van de belangrijkste keuzes in zijn leven op een irrationele manier beslist worden?

Tsja.. dan wil je voldoen aan een ideaal beeld.. ik weet twijfel er echt aan of die factoren een grote rol spelen. En laten we eerlijk wezen, een soort is succesvol als het zichzelf in leven houdt door voor te planten, en daar hoeft nu net geen liefde aan te pas te komen, dat is meer de dierlijke drang om de wippen...

[Confusion]

Verwijderd schreef op zondag 11 december 2005 @ 20:58:
Bij de keuze van een partner

Als jij het idee hebt dat je een partner kan kiezen, dan ben je per definitie al irrationeel bezig. Elke keuze die je maakt is terug te leiden op de normen en waarden die jij er op nahoudt. En die zijn irrationeel. Bij kiezen voor een bepaalde leeftijd of financiele status is het duidelijkst: dat is op geen enkele manier rationeel te verantwoorden. Als het een kwestie van ratio was zou immers iedereen voor hetzelfde, het rationeel 'beste', kiezen.

ze zei dat het waarschijnlijk iets chemisch of biologisch was.

Misschien ben ik te rationeel ingesteld, maar ik kan dit echt niet vatten.

Je bent niet te rationeel ingesteld; zij slaat gewoon wartaal uit. Maar ze kan ook niet anders: er wordt verwacht dat ze een reden geeft en verzint dus een excuus dat ze zelf rationeel vind klinken, omdat ze de werkelijke reden niet weet; het is nu eenmaal iets dat ze blijkbaar voelt. De echte reden laat zich gissen; misschien durft ze niet een relatie over zo'n afstand aan te gaan; misschien is er in haar thuisomgeving wel een concurrent en wil ze geen beslissing nemen; misschien is ze er werkelijk van overtuigd dat jullie wel vrienden maar geen partners kunnen zijn. And the reasons? There are no reasons.

[Clay]

Stond er laatst niet ergens dat uit onderzoek naar spijt was gebleken dat mensen het meeste spijt hebben van hun partnerkeuze? Ik ben het dan eigenlijk wel met de TS eens dat de mens ook wat meer op ratio af mag gaan bij het "kiezen" van een partner, maarja, da's ook maar een mening he.

Toch is het grappig te kijken hoe verschillende mensen hiermee omgaan Ik snap iig wel hoe sommige mensen regelmatig aan de grond zitten van verdriet als hun zoveelste bevlieging weer is gestrand. Volgens mij snappen vrouwen gewoon niet wat ze aanmoeten met "je bent als een broer voor me" mannen.

[Rey Nemaattori]

Verwijderd schreef op zondag 11 december 2005 @ 20:58:
*KNIP*

Vrouwen vallen nu eenmaal op macho mannen, dat heeft meer te maken dan met feromonen & chemistry alleen. Namelijk ook sociale status, zelfvertrouwen, en een goed(maar niet overdone) lichaam.

Ik snap ook niet waarom vrouwen met players omgaan, wetende dat ze gedumpt zullen gaan worden bij de volgende (bijvoorkeur jongere) bimbo die hij tegen komt, ipv met een minder dominate, edoch zorgzame & lieve gowzer die weliswaar geen brad pitt is, maar genoeg andere kwaliteiten beschikt .

Je bent gewoon een 'sweet guy'. Juist omdat je aardig bent, wordt je eerder als een vriend/broer/vertrouwenspersoon beschouwt dan een potentiele partner. Maar ja, stel je je op als een playa, dan ben je egoitisch, en een klootzak en weet ik wat nog meer
Tis ook nooit goed met die vrouwen

Verwijderd schreef op zondag 11 december 2005 @ 21:35:
Dat kan in sommige gevallen waar zijn, maar je ziet het ook in andere dingen. Sommige vrouwen worden door hun man mishandeld maar blijven toch getrouwd 'omdat ze van hem houden', maar dat zal dan weer grotendeels met angst te maken hebben (of niet beter weten).

-naiviteit(het komt wel goed, ik verbeter hem wel)
-'nergens' heen kunnen(je man/gezin is je leven)
-toch nog gevoelens(ik hou nog van um)
-'och het valt wel mee'(na 1 blauw oog oid )

_{Was jij geen social worker oid?}

[ Voor 5% gewijzigd door Rey Nemaattori op 12-12-2005 10:34 ]

[itsme]

Zonder t hele topic te lezen een kleine opmerking over jou rationele zaken en liefde op t eerste gezicht.
Deze rationele zaken zijn wel degelijk van toepassing bij "liefde op het eerste gezicht".
Je gaat namelijk als persoon naar uitgaansgelegenheden en andere omgevingen toe die jou bevallen. Hierdoor ontstaat vanzelf een aansluiting op deze rationele gebieden.
Vooral goed zichtbaar bij leeftijd en -financiële status.

Grapig, Confusion schrijft t tegenovergestelde

[ Voor 8% gewijzigd door itsme op 12-12-2005 10:25 ]

[Mx. Alba]

Je moet trouwens niet de fenomenen "verliefdheid" en "liefde" met elkaar verwarren.

"Verliefdheid" is een hormonale reactie en zorgt voor een instant aantrekkingskracht die naar verloop van tijd afzwakt.

"Liefde" is een soort van psychisch gewenningsverschijnsel en zorgt voor een langdurige aantrekkingskracht, maar die tijd nodig heeft om zich te kunnen ontwikkelen.

Twee mensen komen elkaar tegen, en de "vonk" springt over: op de één of andere manier, middels feromonen en hormonen, worden ze verliefd opelkaar. Dit zorgt voor een vrijwel onmiddellijke fysieke seksuele aantrekkingskracht... Maar onze cultuur zorgt ervoor dat we over het algemeen elkaar niet direct midden op straat bespringen, maar elkaar eerst "willen leren kennen". Dat "leren kennen" kan twee uur duren, of twee maanden, maar uiteindelijk zal "het" er wel van komen En als de verliefdheid er maar voor zorgt dat die personen lang genoeg bijelkaar blijven om liefde een kans om te groeien te geven, heb je de "makings" voor een langdurige relatie.

Hoe verliefdheid werkt, is inderdaad vrij willekeurig. Je kan nog zo je ideale man of vrouw voorstellen, maar verliefdheid kan je volledig op het verkeerde been zetten. Mijn vrouw is iemand die ik voordat ik haar leerde kennen in het rijtje "totaal niet mijn type" zou hebben geklasseerd, en toen ik haar voor het eerst zag klasseerde ik haar ook in dat rijtje. Maar toch kon ik mijn ogen niet van haar af houden, ze had iets mysterieus, een "je-ne-sais-quoi" die me onherroepelijk naar haar toe trok. Pas toen ik hopeloos in de fuik verstrikt zat zag ik dat het verliefdheid was

[Verwijderd]

Confusion schreef op maandag 12 december 2005 @ 08:22:
Als jij het idee hebt dat je een partner kan kiezen, dan ben je per definitie al irrationeel bezig. Elke keuze die je maakt is terug te leiden op de normen en waarden die jij er op nahoudt. En die zijn irrationeel. Bij kiezen voor een bepaalde leeftijd of financiele status is het duidelijkst: dat is op geen enkele manier rationeel te verantwoorden. Als het een kwestie van ratio was zou immers iedereen voor hetzelfde, het rationeel 'beste', kiezen.

Met kiezen bedoel ik: Stel dat je twee mensen kent, welke zou je het liefst als partner hebben? Geen enkele mens is volkomen rationeel, anders zou je je medemens zien als een verzameling organen en weefsels, en word daar maar eens opgewonden van Nee, ik ben op zoek naar waarneembare en verklaarbare factoren waar mensen de voorkeur voor hebben als het aankomt op succesvol overleven en voortplanten, maar die factoren zijn blijkbaar moeilijk te vinden.

Je bent niet te rationeel ingesteld; zij slaat gewoon wartaal uit. Maar ze kan ook niet anders: er wordt verwacht dat ze een reden geeft en verzint dus een excuus dat ze zelf rationeel vind klinken, omdat ze de werkelijke reden niet weet; het is nu eenmaal iets dat ze blijkbaar voelt. De echte reden laat zich gissen; misschien durft ze niet een relatie over zo'n afstand aan te gaan; misschien is er in haar thuisomgeving wel een concurrent en wil ze geen beslissing nemen; misschien is ze er werkelijk van overtuigd dat jullie wel vrienden maar geen partners kunnen zijn. And the reasons? There are no reasons.

Ja, ik heb mezelf ook al betrapt op dergelijke 'uitvluchten', maar volgens mij is er voor alles een reden. Niets gebeurt zomaar, hoe abstract dat niveau in de hersenen ook is. Bij lagere diersoorten lijkt het allemaal eenvoudiger, mannetjes kiezen hoofdzakelijk voor mooi en jong, vrouwtjes kiezen hoofdzakelijk voor sterk en trouw. Bij mensen zijn die tastbare factoren soms ver zoek.

Over mijn situatie: Dat meisje haar zus heeft een Noorse jongen leren kennen, op enkele jaren tijd is ze naar Noorwegen verhuisd, getrouwd, werk gevonden, rijbewijs gehaald en om het half jaar brengen ze elkaar een bezoekje. Ze heeft in haar familie dus een mooi voorbeeld dat het perfect mogelijk is. Ze heeft me ook verschillende keren verteld dat ze echt van me houdt en dat ik me geen zorgen hoefde te maken over de afstand. Voor onze ontmoeting waren we elke dag aan het chatten, mailen, telefoneren,... toen ik terug thuis was heeft ze op twee maanden tijd slechts drie keer van zich laten horen, en dat was als antwoord toen ik contact met haar wilde. Wat concurrentie betreft: Volgens haar was er slechts één jongen die verliefd was op haar, maar dat was haar type niet zei ze. Haar vorige vriend besteedde te weinig aandacht aan haar en zocht uitvluchten om haar niet te bezoeken, ik heb 2000 km gereisd om haar te kunnen ontmoeten. Ze zei dat ze bij hem wél een gevoel van 'verliefdheid' had en dat ik geen 'man', maar slechts een 'jongen' ben, en meer van die kwetsende zooi Dus mijn onbegrip in deze hele situatie is volkomen normaal denk ik.

Rey Nemaattori schreef op maandag 12 december 2005 @ 10:11:
Vrouwen vallen nu eenmaal op macho mannen, dat heeft meer te maken dan met feromonen & chemistry alleen. Namelijk ook sociale status, zelfvertrouwen, en een goed(maar niet overdone) lichaam.

Ik snap ook niet waarom vrouwen met players omgaan, wetende dat ze gedumpt zullen gaan worden bij de volgende (bijvoorkeur jongere) bimbo die hij tegen komt, ipv met een minder dominate, edoch zorgzame & lieve gowzer die weliswaar geen brad pitt is, maar genoeg andere kwaliteiten beschikt .

Je bent gewoon een 'sweet guy'. Juist omdat je aardig bent, wordt je eerder als een vriend/broer/vertrouwenspersoon beschouwt dan een potentiele partner. Maar ja, stel je je op als een playa, dan ben je egoitisch, en een klootzak en weet ik wat nog meer
Tis ook nooit goed met die vrouwen

Ik heb ooit eens een experiment gezien in een documentaire, maar ik kan me niet goed meer herinneren welke conclusie er uit kwam. Vrouwen moesten ruiken aan t-shirts van mannen en leken in eerste instantie te kiezen voor macho mannen met een hoog testosterongehalte, maar voor een vaste relatie gingen ze meer voor het zachte vaderlijke type, het had denk ik ook iets te maken met hun eigen hormonenspiegel (in hun wulpse periode gingen ze voor het eerste type, anders voor het tweede), maar ik weet het niet meer zeker, misschien is er hier iemand die het wel nog weet.

_{Was jij geen social worker oid?}

Nee hoor

[ Voor 15% gewijzigd door Verwijderd op 12-12-2005 22:08 ]

[BootVluchteling]

nou ik zal even mijn beperkte ervaring hier dumpen..

ik heb vandaag 2 weken verkering met een heeeel lief meisje een meisje dat ik heb ontmoet op mijn school tijdens een workshopdag. ik heb vaker meisjes leuk gevonden, die eerst vrienden waren, en daar iets meer uit proberen te halen.. het is me niet 1x gelukt sofar.. ik heb mijn huidige meisje spontaan aangesproken (lees: beetje kromme onzin rondgehangen ) en het klikte. na de les wist ik nog niets van haar. zelfs haar naam niet of telefoonnummer.. toen we de klas uitliepen via een smoes haar naam gekregen, en via webmail van school (leve de techniek ) heb ik haar een mailtje gestuurd dat ik haar wel leuk vond, en dat ik dr nummer+msn wilde) 2 dgn later antwoord, en sindsdien ging het steeds beter. 2 wk geleden dus verkering. na 1 date..

conclusie van dit verhaal: als je een meisje leuk vind die je net kent, hoef je niet dingen uit te leggen.. om mezelf beetje onkwetsbaar op te stellen, heb ik altijd grote mond enzo.. niet negatief, maar puur aanwezig. zij kent mij een beetje zo, maar weet vooral, hoe ik bij haar en in het écht ben. als je een vriendin uit moet leggen dat je 2 kanten heb, krijg je beetje gezeik enzo.. zo ontloop je dat proces een beetje..

dat je russische vriendin je ziet als broer is volgens mij een beetje een smoes.. (weet niet zeker hoor, dont shoot me). zo komt het iig over..

[Lethalis]

Ik heb bij verliefdheid het idee dat je er weinig tot geen invloed op hebt.

Uit de wetenschapshoek hoor je dan ook vaak dat het een chemisch proces is en weinig te maken heeft met ratio. Jij kiest zelf niet. Als je verliefd wordt, lijkt het net alsof de keuze ineens genomen is: je bent verliefd. Je hoeft niet precies te weten waarom, je voelt het vooral.

Anderzijds gebruiken mensen vaak rationele argumenten om niet verliefd te raken. Daarbij worden de door TS genoemde factoren betrokken. Je kunt hierbij echter twijfelen of deze 'keuze' werkelijk door het individu genomen wordt, of dat de gevoelens onderdrukt worden door angst buiten de groep te vallen (invloed van omgeving).

Als je kijkt naar de genoemde factoren, kun je dit ook bevestigen. Dingen als uiterlijk, karakter, financiele status en leeftijd worden namelijk door je omgeving goed- of afgekeurd en beinvloeden jou als individu.

Mijn idee is dat verliefdheid hier dus los van staat, erboven als je wil

[Verwijderd]

Het verliefde gevoel gaat na een paar maanden ook wel over, dan worden dingen 'normaal' en worden jullie allebei rationeler, dan zie je pas hoe je echt bent en hoe zij echt is. Dit natuurlijk uit ervaring..

Misschien is dit iets voor het nieuwe "Tweakers en gevoelens" topic, waarbij de tweaker leert met zijn/haar gevoelens om te gaan...

[ Voor 51% gewijzigd door Verwijderd op 20-12-2005 16:20 ]

[dossiewossie]

Ik denk dat biologische factoren geen of zeer weinig invloed hebben op het wel of niet verliefd worden.

Ze hebben natuurlijk wel degelijk invloed op de aantrekkingskracht, en van daaruit is het wel makkelijker om verliefd te worden. Ik denk wel dat vooral in de beginfase je het nog behoorlijk in de hand hebt. Je bepaalt voor een groot deel zelf of je open staat voor een relatie, en je gaat de persoon in kwestie voor een behoorlijk gedeelte romantiseren. Het zal per persoon verschillen in welke mate dit bewust of onbewust gebeurt, hoe goed kent iemand zichzelf.
Van de verliefdheid afkomen is in de meeste gevallen wel een stuk ingewikkelder denk ik.

Voor mijn gevoel staat er eigenlijk ook best veel waarheid in die boekjes van robert gray, hoe kort door de bocht ook.....

Maar wat ik werkelijk een fantastisch boek vindt is "Uit de taal van een verliefde" van de franse filosoof roland barthes. Als je niet verliefd bent is het namelijk (vind ik) best lastig om je die gevoelens die je tijdens de verliefdheid had, te herinneren. Het boek bevat geen begin en einde, maar is meer een soort encyclopedie van de verliefdheid, en er wordt naar vele bronnen verwezen. Belangrijkste bron is het boek "het lijden van de jonge werther" van goethe. Dat boek heb ik daarom ook gelezen, en is ook een aanrader. Het boek gaat over een jongen die verliefd wordt, en er niet meer uit komt. Nadat het boek uitgebracht werd, werd het zelfs bijna hip om jezelf van kant te maken :-)

Dus veel:

"jezus, was ik er ook zo erg aan toe?.. Hmm ik denk het wel."

en

"JUIST, dit voelde ik altijd al, maar nooit zo verwoord voor mijzelf!"

momenten.

Niet dat de ts hier veel aan heeft, maar ik moest opeens aan het boek denken. :-)

[Verwijderd]

Ik heb nog geen dag geleden hierover een eindopdracht moeten maken voor een Cursus Evenwichten waarbij serotonine, dopamine en oxytocine een stukje van de sluier lichten als het gaat over verliefdheid door biologische/chemische oorzaken.

In een notendop zorgt dopamine voor dat je gelukkiger gaat voelen; je wordt losser, socialer e.d. Alcohol breekt serotonine af en zorgt dus voor dat dopamine in verhouding meer op de receptoren kan gaan zitten bij de synapsen waardoor meer 'blije' signalen worden doorgestuurd.
Een onderzoek uit 1999 (dacht ik) uit USA gaf aan dat over de botel verliefde stellen (zonder seks te hebben gehad) een even lage serotonineniveau hadden in hun hersenen als die van geobsedeerde mensen. Deze serotonineniveau blijft echter voor een gedurende tijd, daarna zal het terugzakken naar het niveau van vroeger.
Ondertussen wordt er oxytocine aangemaakt. Deze hormoon zorgt ervoor dat die persoon word gekoppeld aan "het hebben van een sociale band". Een onderzoek bij muizen wees uit dat een controlemannetje en vrouwtje in 10 minuten elkaar ontmoeten. Daarna uit elkaar werden gehaald gedurende een periode en daarna weer. Hierna hadden ze 7,5 minuten nodig. Echter bij muizen waarin geen oxytocine bevond noch werd aangemaakt, duurde het bij de tweede ontmoeting 10 minuten.
Theoretisch en simplitisch op basis van deze kennis gezegd zou dopamine dus zorgen voor verliefdheid en oxytocine voor liefde.

Nogmaals, verleen hier geen autoriteit aan omdat ik ook maar een eerstejaars bachelor ben en vers van de HAVO af kom. Dit was mijn eindopdracht voor deze cursus en eerlijk gezegd was het nogal verwarrend toen ik dieper ging graven. Ik geloof wel dat er meer aan de hand is dan dat deze twee amfetiminen en een hormoon parten speelt in de 'nature'-verhaal over het lichaam. Ook heeft het 'nurture'-verhaal een minstens evengroot deel dat meeweegt in de verliefdheid zoals de waarden en normen die jij kent, het gedrag etc.

[KopjeThee]

Verwijderd schreef op zondag 11 december 2005 @ 20:58:
...Dit verhaal is ook van toepassing op andere ervaringen met meisjes. Ik weet dat het niet aan mezelf ligt, maar waaraan ligt het dan wel?...

Ten eerste denk ik dat mensen grote chemische machines zijn, zoals een voorgaande post ook suggereerde.

Ik heb wel eens gelezen dat vrouwen bij een eerste ontmoeting onbewust zichzelf in de eerste paar seconden al de vraag stellen: "Zou deze man een goede vader voor mijn kinderen zijn?" Zo nee, geen verliefdheid, liefde, relatie, etc. Het onderbewuste aspect zou in ieder geval de schijnbare irrationaliteit kunnen verklaren.

Verder vind ik dat uit de quote een soort wanhoop spreekt (Of is het echt puur wetenschappelijke verwondering?). Ik weet niet hoe je bent tijdens eerste ontmoetingen, maar ik denk dat het belangrijk is dat de ander zo veel mogelijk positieve indrukken opdoet. Ik heb wel eens een sollicitatie cursus gedaan (don't ask, het CWI bedenkt van alles en nog wat als je even geen baan hebt :-) waarin we werden gevraagd naar een bladzijde contact advertenties te kijken. Er was er zelfs 1 bij in de trant van "man zoekt vrouw om de eenzaamheid te verdrijven". Wie wil er nu contact met iemand die zichzelf in 1 zin volkomen depressief weet neer te zetten?

[Verwijderd]

kopjethee schreef op zaterdag 24 december 2005 @ 11:10:
Verder vind ik dat uit de quote een soort wanhoop spreekt (Of is het echt puur wetenschappelijke verwondering?).

Beide. Kijk, als je gelooft wat meisjes vertellen willen de meeste een jongen met een leuke job, iemand die de wereld kent en veel levenservaring heeft, intelligent en verstandig, vrouwen met respect behandelt, iemand die tijdens eerste ontmoetingen zijn handen kan thuishouden, geen seksistische opmerkingen maakt, niet gewelddadig is, geen macho, niet-roker en niet-drinker. Wat uiterlijk betreft willen de meeste: groot, atletisch gebouwd, geen tattoos, geen piercings, verzorgd, fatsoenlijk gekleed. Wel, ik voldoe aan alle factoren die ik opgesomd heb, maar het wil nooit lukken, keer op keer op keer op keer.

Ik ontmoet regelmatig nieuwe mensen en via msn heb ik reeds honderden meisjes gecontacteerd (alleenstaand en op zoek) waarvan slechts een dozijn hebben gereageerd (ze kunnen mijn profiel met foto en interesses bekijken), van dat dozijn toont niet de helft interesse en de rest verwatert na een tijdje. Allemaal alleenstaand én op zoek, maar honderden die zelfs nog geen gesprek willen beginnen.

En wat zie ik in mijn omgeving? Jongens die voldoen aan al het tegenovergestelde van wat ik opgesomd heb en de prachtigste meisjes kunnen krijgen. Ik ken mensen die verslaafd zijn aan drank, drugs, gokken, tijdens voetbalwedstrijden ruzie zoeken, te lui zijn om te werken, ronduit dom en tóch knappe, lieve en slimme meisjes kunnen krijgen. Andere meisjes komen me vertellen dat ze geslagen worden door hun partner en als ik haar enkele weken later een onschuldige knuffel geef is het seksuele intimidatie en heb ik ruzie met haar partner. Het is maar net wat je wilt.

Snap je mijn punt?

[KopjeThee]

Verwijderd schreef op zaterdag 24 december 2005 @ 13:30:
[...]
Jongens die voldoen aan al het tegenovergestelde van wat ik opgesomd heb en de prachtigste meisjes kunnen krijgen.

Misschien zijn je aannames dan niet goed? Wat dan wel is dan natuurlijk de vraag... Het kan natuurlijk per persoon verschillen, maar ik denk dat wanhopig/gefrustreerd overkomen slecht is. Ik weet natuurlijk niet precies hoe je het aanpakt op msn en zo, maar misschien moet het niet lijken of je al te hard "op zoek" bent. Het moet denk ik meer overkomen alsof je dat soort dingen leuk vind om een keer uit te proberen, meer toevallig als het ware.

[Verwijderd]

kopjethee schreef op zaterdag 24 december 2005 @ 16:13:
[...]


Misschien zijn je aannames dan niet goed? Wat dan wel is dan natuurlijk de vraag... Het kan natuurlijk per persoon verschillen, maar ik denk dat wanhopig/gefrustreerd overkomen slecht is. Ik weet natuurlijk niet precies hoe je het aanpakt op msn en zo, maar misschien moet het niet lijken of je al te hard "op zoek" bent. Het moet denk ik meer overkomen alsof je dat soort dingen leuk vind om een keer uit te proberen, meer toevallig als het ware.

Over "Jongens die voldoen aan al het tegenovergestelde van wat ik opgesomd heb en de prachtigste meisjes kunnen krijgen." Dat is natuurlijk niet altijd het geval, maar het gebeurt wel en ik zie het regelmatig in mijn omgeving, dan vraag ik me telkens af hoe zoiets mogelijk is.

Verder denk ik dat ik tijdens een gesprek met een meisje niet wanhopig overkom of zo, dan heb ik het nooit over die gevoelens of gedachten, maar gewoon over dagdagelijkse dingen. Mensen die me het beste kennen weten evenmin hoe het komt dat het bij mij zo moeilijk gaat. Ik ben nogal een dagdromer, misschien maakt dat een slechte indruk, of misschien ben ik te goed of te braaf? Al heb ik over de meeste dingen wel een uitgesproken mening en laat ik me nooit doen.

Soms denk ik dat vrouwen onderbewust graag 'slecht' behandeld willen worden. Waarom liggen liefde en haat zo dicht bij elkaar? Waarom worden meisjes 'graag' geplaagd? Waarom zei een meisje ooit tegen me dat ze graag seks heeft na een ruzie met haar partner? Ik denk dat het te maken heeft met de dominante rol van de man en ontbreken sommige mannen die uitstraling, dan blijven die slechts een goed 'vriendje' of 'broertje'.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op zondag 11 december 2005 @ 20:58:
Bij de keuze van een partner spelen veel factoren een belangrijke rol, enkele voorbeelden:
-uiterlijk
-uitstraling
-karakter
-leeftijd
-financiële status
-...

Volgens mij is het iig bij mannen zo dat vrouwen alleen hierna kijken:
-geld
-macht
-status

Meestal gaat dit gepaard, maar lang niet altijd

Bij vrouwen is het zo dat ze moeten hebben:
- uiterlijk (goed doorbloed gezicht, etc, ten teken dat ze gezond is)

[KopjeThee]

Verwijderd schreef op zaterdag 24 december 2005 @ 16:58:
[...]
Ik denk dat het te maken heeft met de dominante rol van de man en ontbreken sommige mannen die uitstraling, dan blijven die slechts een goed 'vriendje' of 'broertje'.

Misschien heeft het ook wel een hele primitieve oorsprong allemaal...
Mannetje moet gespierd en dominant zijn, want dan kan hij de vrouw en kinderen goed beschermen en goed jagen...

[Verwijderd]

kopjethee schreef op zaterdag 24 december 2005 @ 18:09:
[...]


Misschien heeft het ook wel een hele primitieve oorsprong allemaal...
Mannetje moet gespierd en dominant zijn, want dan kan hij de vrouw en kinderen goed beschermen en goed jagen...

Ja, maar tegenwoordig ligt het anders. Een kleine, zwakke en rijke man maakt veel kans om meer succes te hebben bij vrouwen dan een grote, gespierde en arme man. Kracht is vervangen door macht, als je een gevecht wint op straat, verlies je voor het gerecht, enzovoort.

[Nimrod|IA]

kopjethee schreef op zaterdag 24 december 2005 @ 11:10:
[...]

Ik heb wel eens gelezen dat vrouwen bij een eerste ontmoeting onbewust zichzelf in de eerste paar seconden al de vraag stellen: "Zou deze man een goede vader voor mijn kinderen zijn?" Zo nee, geen verliefdheid, liefde, relatie, etc. Het onderbewuste aspect zou in ieder geval de schijnbare irrationaliteit kunnen verklaren.

Dit klopt ook echt wel. Mijn inmiddels sinds vrijdag Ex-vriendin zei dit ook opeens tijdens een nachtje stevig rollebollen. haha. Haar lichaam wilde gewoon graag een kind van me. vrouwen zoeken een partner die bij haar blijft en haar kinderen helpt. Haar kinderen kan beschermen en haar beschermt. Sterke gespierdere mannen zijn hievoor dan meer geschikt dan lieve zachtaardige typen.

Mannen houden al sneller van vrouwen die jonger zijn (ongeveer 20 jaar oud) die haar goede gezonde kinderen kan schenken. Hierbij letten we ook veel op borsten(Meer melk voor baby), uiterlijk, zin in sex, gezondheid en wat onderdaniger.

[Verwijderd]

Nimrod|IA schreef op woensdag 28 december 2005 @ 13:46:
Vrouwen zoeken een partner die bij haar blijft en haar kinderen helpt. Haar kinderen kan beschermen en haar beschermt. Sterke gespierdere mannen zijn hievoor dan meer geschikt dan lieve zachtaardige typen.

Je haalt uiterlijk en karakter door elkaar. Er zijn ook sterke gespierde mannen die lief en zachtaardig zijn en er zijn ook kleine zwakkere mannen die een grote mond hebben en dominant zijn.

[Confusion]

Nimrod|IA schreef op woensdag 28 december 2005 @ 13:46:
Hierbij letten we ook veel op borsten(Meer melk voor baby), uiterlijk, zin in sex, gezondheid en wat onderdaniger.

Waarom letten we daar op? Het zijn bepaald geen factoren waarvan duidelijk is dat ze het verkrijgen van meer nakomelingen bevoordelen, zijn dus geen criteria voor natuurlijke selectie en zijn dus niet via die weg in ons ingebakken. Je moet culturele factoren niet met natuurlijke factoren verwarren.

[Verwijderd]

Het is ook zo dat verliefdheid/liefde/seks een verslavend effect hebben, want bij een afwijzing of het stopzetten van een relatie komen in je hersenen dezelfde stoffen vrij als bij de afkick van cocaïne. Het is nogal absurd dat mensen zich in een dergelijke situatie heel slecht voelen terwijl diezelfde mensen zich misschien toch niet slecht zouden gevoeld hebben zonder afwijzing of zonder relatie. Na een relatie heb je toch alleen maar gewonnen? Je hebt gedurende die periode liefde en seks gehad, dus het ligt waarschijnlijk ook aan de stoffen die vrijkomen na de 'verslavende' relatie, net zoals dat het geval is bij drugs, als je nog nooit drugs genomen hebt kan je er geen afkick van hebben. Dat zie je ook bij materiële dingen, een arme man uit een Derde Wereldland zou blij zijn met een oude fiets, terwijl diezelfde man in een rijke buurt geboren zich zou kunnen doodergeren als de airco van zijn luxewagen het begeeft. Jammer dat het voor mensen moeilijk is om consequent te zijn, maar het heeft denk ik grotendeels met biologische factoren te maken (stoffen in de hersenen ed.)

[Glorificationer426]

Dat zie je ook bij materiële dingen, een arme man uit een Derde Wereldland zou blij zijn met een oude fiets, terwijl diezelfde man in een rijke buurt geboren zich zou kunnen doodergeren als de airco van zijn luxewagen het begeeft.

Precies, je geeft het antwoord zelf al. Het is niets meer of minder dan een kwestie van gewenning. Wanneer je voor een bepaalde tijd een relatie hebt met iemand, hecht je daar waarde aan -
in de vorm(en) van tijd, energie en geld. Wanneer de relatie eindigt, zul je weer moeten wennen aan een situatie waarin die relatie geen deel meer uitmaakt van je leven. Dat komt neer op precies hetzelfde effect als bij het afkicken van cocaïne, zij het in in hogere - of mindere - mate.

Jammer dat het voor mensen moeilijk is om consequent te zijn, maar het heeft denk ik grotendeels met biologische factoren te maken (stoffen in de hersenen ed.)

Het is dus alles behalve inconsequent, integendeel. De neiging tot gewenning is een constante eigenschap van de mens en de mens heeft het ook nodig om te overleven en te evolueren.

[ Voor 29% gewijzigd door Glorificationer426 op 02-01-2006 15:56 ]

[Ranewen]

Feromonen dragen volgens mij zeer zeker wel bij aan het al dan niet echt verliefd worden, maar dat hoeft niet perse. Mezelf als voorbeeld nemend (kuch) ik ging iemand leuk vinden na een telefoongesprek en een webcamchatsessie. Tijdens de eerste ontmoeting werd het vonkje een vlam en nu hebben we het leuk samen Feromonen spelen dus denk ik wel een rol in de stap van het 'iemand leuk vinden' naar het 'verliefd worden,' maar het kan ook zonder.

Liefde is vooral irrationeel omdat het zo vreselijk blind maakt. Een gruwelijk cliche, maar wel waar. Wanneer je verliefd bent op iemand zie je allerlei dingen waar je je normaal dood aan zou ergeren of die je zelfs volstrekt onacceptabel zou vinden, door de vingers. Waarom? Je wil dat de ander jou net zo leuk vindt als jij hem (haar). En je vind het allemaal niet zo erg, omdat je alleen maar een warm gevoel krijgt als je bij de ander bent en niks liever wil dan bij die persoon in de buurt zijn. Het maakt dat je je goed voelt, en geliefd, en gewild, en dat is voor heel veel mensen een heel belangrijk ding - geliefd zijn.

Verliefdheid is er in hebt begin, en als alles goed gaat, gaat het over in liefde, of wel 'houden van.' Dan worden ergernissen bespreekbaar en wordt alles wat normaler. Als de verliefdheid wegebt (bij mij is dat de cruciale 1-jaarsgrens) besef je of je echt bij die persoon wil blijven of dat je toch iets anders ('beters') wilt zoeken. Iemand die je beter aan kan vullen.

En juist in dat laatste zit hem volgens mij ook de kneep tussen verliefdheid en vriendschap. Hoe meer ik met iemand gemeen heb, hoe fijner ik daar een vriendschap mee op kan bouwen. Mijn beste maatje is een jongen van mijn leeftijd. Niemand snapt hoe het kan maar het juiste antwoord is al wel eens gegeven: wij hebben te veel met elkaar gemeen en kunnen elkaar dus in feite niet aanvullen. En dat is wat cruciaal is in een relatie: je vult de ander aan.

Daarom wordt je ook verliefd: je ziet in de ander dingen die je bij jezelf mist, en je bent er van overtuigd dat je de ander veel te bieden hebt. Natuurlijk moet er wel ergens overlap zijn, maar als je teveel gemeen hebt of juist teveel verschilt, heeft een relatie minder kans van slagen.

[Mud.Starrr]

Ranewen schreef op zaterdag 07 januari 2006 @ 01:39:
Feromonen dragen volgens mij zeer zeker wel bij aan het al dan niet echt verliefd worden, maar dat hoeft niet perse. Mezelf als voorbeeld nemend (kuch) ik ging iemand leuk vinden na een telefoongesprek en een webcamchatsessie. Tijdens de eerste ontmoeting werd het vonkje een vlam en nu hebben we het leuk samen Feromonen spelen dus denk ik wel een rol in de stap van het 'iemand leuk vinden' naar het 'verliefd worden,' maar het kan ook zonder.

Liefde is vooral irrationeel omdat het zo vreselijk blind maakt. Een gruwelijk cliche, maar wel waar. Wanneer je verliefd bent op iemand zie je allerlei dingen waar je je normaal dood aan zou ergeren of die je zelfs volstrekt onacceptabel zou vinden, door de vingers. Waarom? Je wil dat de ander jou net zo leuk vindt als jij hem (haar). En je vind het allemaal niet zo erg, omdat je alleen maar een warm gevoel krijgt als je bij de ander bent en niks liever wil dan bij die persoon in de buurt zijn. Het maakt dat je je goed voelt, en geliefd, en gewild, en dat is voor heel veel mensen een heel belangrijk ding - geliefd zijn.

Verliefdheid is er in hebt begin, en als alles goed gaat, gaat het over in liefde, of wel 'houden van.' Dan worden ergernissen bespreekbaar en wordt alles wat normaler. Als de verliefdheid wegebt (bij mij is dat de cruciale 1-jaarsgrens) besef je of je echt bij die persoon wil blijven of dat je toch iets anders ('beters') wilt zoeken. Iemand die je beter aan kan vullen.

En juist in dat laatste zit hem volgens mij ook de kneep tussen verliefdheid en vriendschap. Hoe meer ik met iemand gemeen heb, hoe fijner ik daar een vriendschap mee op kan bouwen. Mijn beste maatje is een jongen van mijn leeftijd. Niemand snapt hoe het kan maar het juiste antwoord is al wel eens gegeven: wij hebben te veel met elkaar gemeen en kunnen elkaar dus in feite niet aanvullen. En dat is wat cruciaal is in een relatie: je vult de ander aan.

Daarom wordt je ook verliefd: je ziet in de ander dingen die je bij jezelf mist, en je bent er van overtuigd dat je de ander veel te bieden hebt. Natuurlijk moet er wel ergens overlap zijn, maar als je teveel gemeen hebt of juist teveel verschilt, heeft een relatie minder kans van slagen.

Ik eens is, vooral stukje schuingedrukt raakte me.
Zat hier nog een traantje weg te pinken vanwege het gemis van mijn ex-dinnetje.
Kwamen toch echt even wat meer traantjes bij. (moest het gewoon even zeggen).

[Addict]

Wij als mannen (ik denk dat 99% hier man is) zitten wat hersenen betreft anders in elkaar.
We snappen vrouwen gewoon niet.

[ Voor 3% gewijzigd door Addict op 08-01-2006 02:46 ]

[Ranewen]

Mud starrr schreef op zaterdag 07 januari 2006 @ 01:47:
[...]

Ik eens is, vooral stukje schuingedrukt raakte me.
Zat hier nog een traantje weg te pinken vanwege het gemis van mijn ex-dinnetje.
Kwamen toch echt even wat meer traantjes bij. (moest het gewoon even zeggen).

/me Mud starrr...

Verliefdheid geeft je een gevoel van euforie, van overwinning. Een gevoel dat je maar wat graag voor andere dingen laat gaan, en daarom kan het ook verslavend werken. Ik denk dat verliefdheid niet alleen irrationeel lijkt, maar ook is. Juist door dat gevoel van euforie willen twee mensen veel tijd met elkaar besteden en zo leren ze elkaar kennen en komen ze er achter of dat ze samen een toekomst willen bouwen. Als het allemaal doordacht en rationeel zou zijn, zou er nooit echt sprake kunnen worden van 'houden van.' Maar in dat opzicht zou geen enkele emotie mogelijk zijn, omdat je volgens sommige theorieen alle gevoelens weg zou kunnen rationaliseren. Maar juist dat irrationele is wat ons mens maakt.

[Joe-star]

samaarst schreef op zondag 08 januari 2006 @ 02:46:
Wij als mannen (ik denk dat 99% hier man is) zitten wat hersenen betreft anders in elkaar.
We snappen vrouwen gewoon niet.

Spreek alsjeblieft voor jezelf..


Dat vrouwen rare dingen kunnen doen weet ik zelf maar al te goed. Ze kunnen echt onlogisch zijn "zeggen dat ze verliefd/van je houdenzijn maar wel contacten achter de hand houden" dat soort dingen. ze zijn onduidelijk, zeggen niet wat ze denken of voelen (totdat jij ze pushed om dingen te zeggen of het voortouw neemt met het zeggen van je gevoelens) Vrouwen zijn inderdaad heel apart, maar je kan niet zeggen dat er geen mannen zijn die ze begrijpen. Ik denk dat elke man met een langdurige relatie en wat kennis van psychologie genoeg kan begrijpen van de vrouwelijke psyche.

Mannen zijn gewoon direct, willen dat elke conversatie (wat betreft liefde) resultaat heeft (voor alles wat ze doen), vrouwen voorzichtiger en zien dingen meer als proces, maar dit terzijde...

Waar vallen vrouwen op? Da's heel makkelijk: bezit, looks (incl lengte), zelfvertrouwen, humor aanzien, kennis. Er zijn natuurlijk heel veel dingen die je hiermee benoemd. Iemand die bijvoorbeeld veel slijmt zoekt goedkeuring, hij is onzeker, dus hij zal wel weinig zelfvertrouwen hebben. Daarom zal hij ook wel niet zoveel aanzien hebben, weinig vrienden. Hij is dus niet succesvol en zal dus ook wel niet zoveel geld hebben, en als hij niet zoveel vrienden heeft...misschien geen humor? Dit is natuurlijk overdreven geredeneerd, maar het is wel hoe mensen denken. Mensen met zelfvertrouwen zijn aantrekkelijk, of ze nou knap zijn of gewoon normaal uitziend. Heb je weleens gelet op de lichaamstaal die mensen hebben? Er zijn wat dat betreft zoveel dingen die iemand in één klap veel aantrekkelijker kunnen maken. Maar over het algemeen komt het er dus wel op neer dat vrouwen vallen op, als je één ding zou moeten noemen: zelfvertrouwen. Het zal je verbazen dat "knap" zijn helemaal niet zo belangrijk is als de media ons altijd laat geloven. Met een goede uitstraling (verzorging, houding m.a.w lichaamstaal, stemtoon) vind je makkelijk een leuke vriendin. Mannen daarintegen kijken veel meer naar het lichaam van een vrouw en hechten daar veel waarde aan.

En liefde, tja... soms vraag je weleens af: waar ben ik nou mee bezig. Een meisje, ik ben gek op d'r, en waarom... omdat ze met met knuffelt, praat en fysieke liefde geeft? Een relatie kost veel tijd, (moet het zeggen) geld, en er zijn de natuurlijke onzekerheden. Heb je dat er allemaal voor over, denk ik dan bij mezelf.

Mensen..We denken zowel rationeel als irrationeel, als we een jaar of 12 worden gaan de hormonen erg hard werken, tegen de tijd dat we 15 zijn krijgen de meeste verkering, en als we ouder worden willen we perce verbonden zijn aan iemand. Vrij apart aangezien er niet echt veel diersoorten zijn die dit doen. Geloof, normen en waarden, het verkwanselen van de maatschappelijk visie op "slippertjes" (komt tegenwoordig steeds vaker voor) flitsscheidingen, etc.

Mensen zijn aparte dieren.

Verliefdheid geeft je een gevoel waar je andere dingen door opzij gaat zetten. Zoals de persoon hierboven al zei dus, het geeft je een gevoel dat je alles moet doen om die persoon op de eerste plaats moet zetten. Liefde moet je relativeren, maar dat is erg moeilijk. Vaak kan je zoiets pas als je weet dat gevoelens wederzijds zijn, en dat die persoon echt voor jou heeft gekozen en bij jou wilt blijven.





PS: zie net dat ik vandaag 3 jaar Gotter ben! :d

[ Voor 125% gewijzigd door Joe-star op 09-01-2006 03:11 . Reden: zoveel toe te voegen, lastig onderwerp he :p ]

[Ranewen]

Joe-star schreef op maandag 09 januari 2006 @ 02:33:
[...]


Spreek alsjeblieft voor jezelf..


Dat vrouwen rare dingen kunnen doen weet ik zelf maar al te goed. Ze kunnen echt onlogisch zijn "zeggen dat ze verliefd/van je houdenzijn maar wel contacten achter de hand houden" dat soort dingen. ze zijn onduidelijk, zeggen niet wat ze denken of voelen (totdat jij ze pushed om dingen te zeggen of het voortouw neemt met het zeggen van je gevoelens) Vrouwen zijn inderdaad heel apart, maar je kan niet zeggen dat er geen mannen zijn die ze begrijpen. Ik denk dat elke man met een langdurige relatie en wat kennis van psychologie genoeg kan begrijpen van de vrouwelijke psyche.

Dat ben ik niet met je eens. Niet alle vrouwen zijn zoals jij nu zegt - ik probeer bijvoorbeeld altijd eerlijk te zijn over wat ik voel, en anders geef ik wel aan dat ik ergens mee zit maar dat ik moeite heb om dat te uiten. Als je wat langer in een relatie zit, leer je elkaar kennen en kan je aan iemands non-verbale communicatie (gedrag, houding, blik) heel goed aflezen wat en of er iets dwars zit. Dan ken je elkaar ook beter en weet je hoe je zoiets ter sprake moet brengen. Mijn ervaring is in elk geval dat mannen juist de neiging hebben zich af te sluiten, zodat je als vrouw tegen een muur oploopt als je probeert uit te vissen wat er aan de hand is.

Mannen zijn gewoon direct, willen dat elke conversatie (wat betreft liefde) resultaat heeft (voor alles wat ze doen), vrouwen voorzichtiger en zien dingen meer als proces, maar dit terzijde...

Wat wil je dan bereiken en hoe snel? Zeker in de liefde gaat het allemaal niet binnen 24 uur. Met elk goed gesprek kom je weer wat dichter naar elkaar toe, en dat is dan je resultaat, maar het duurt wel even voor je echt samen kunt 'leven,' en daar zit hem dat proces in. Dus je spreekt jezelf wat tegen: er zit zowel een resultaat als een proces in verstopt. Maar hier ook weer: in mijn ervaring waren het steeds de mannen die rustig aan wilden doen.

Waar vallen vrouwen op? Da's heel makkelijk: bezit, looks (incl lengte), zelfvertrouwen, humor aanzien, kennis. Er zijn natuurlijk heel veel dingen die je hiermee benoemd. Iemand die bijvoorbeeld veel slijmt zoekt goedkeuring, hij is onzeker, dus hij zal wel weinig zelfvertrouwen hebben. Daarom zal hij ook wel niet zoveel aanzien hebben, weinig vrienden. Hij is dus niet succesvol en zal dus ook wel niet zoveel geld hebben, en als hij niet zoveel vrienden heeft...misschien geen humor? Dit is natuurlijk overdreven geredeneerd, maar het is wel hoe mensen denken. Mensen met zelfvertrouwen zijn aantrekkelijk, of ze nou knap zijn of gewoon normaal uitziend. Heb je weleens gelet op de lichaamstaal die mensen hebben? Er zijn wat dat betreft zoveel dingen die iemand in één klap veel aantrekkelijker kunnen maken. Maar over het algemeen komt het er dus wel op neer dat vrouwen vallen op, als je één ding zou moeten noemen: zelfvertrouwen. Het zal je verbazen dat "knap" zijn helemaal niet zo belangrijk is als de media ons altijd laat geloven. Met een goede uitstraling (verzorging, houding m.a.w lichaamstaal, stemtoon) vind je makkelijk een leuke vriendin. Mannen daarintegen kijken veel meer naar het lichaam van een vrouw en hechten daar veel waarde aan.

Dat ben ik wel grotendeels met je eens. Wel zelfvertrouwen in de vorm van een leuke uitstraling natuurlijk, niet in de vorm van een macho-ego, daar kanp ik tenminste enorm op af. Maar een knap iemand hoeft helemaal niet aantrekkelijk te zijn, het gaat idd om uitstraling, maar ook om persoonlijke verzorging en de manier waarop iemand zich kleedt moet je ook aanspreken. Iemand die zich goed verzorgt komt gewoon veel beter over.
Voor mij persoonlijk is het heel belangrijk dat ik me veilig voel bij iemand, en dat moet ik vanaf de eerste seconde hebben. Dat is ook wel terug te voeren naar zelfvertrouwen van die persoon, maar ik kan me ok heel veilig voelen bij iemand die feitelijk onzeker is. Dat maakt niet veel uit, zolang je elkaar maar sterker kan maken. Ik zoek iemand die me kan vangen als ik val, zeg maar.
Het gaat vooral gewoon om uitstraling, en die krijg je als je zelfvertrouwen hebt / je goed voelt. En als je trots bent dat degene op wie je verliefd bent naast jou wil lopen, voel je je goed en straal je dat uit.

En liefde, tja... soms vraag je weleens af: waar ben ik nou mee bezig. Een meisje, ik ben gek op d'r, en waarom... omdat ze met met knuffelt, praat en fysieke liefde geeft? Een relatie kost veel tijd, (moet het zeggen) geld, en er zijn de natuurlijke onzekerheden. Heb je dat er allemaal voor over, denk ik dan bij mezelf.

Zolang het over het algemeen goed voelt heb je dat er voor over - mensen willen gewoon graag 'gelukkig' zijn, maar vooral willen ze iemand op wie ze terug kunnen vallen en die op ze wacht. Geluk is voor mij heel relatief, maar daar zou ik wel een eigen topic over kunnen openen.

Mensen..We denken zowel rationeel als irrationeel, als we een jaar of 12 worden gaan de hormonen erg hard werken, tegen de tijd dat we 15 zijn krijgen de meeste verkering, en als we ouder worden willen we perce verbonden zijn aan iemand. Vrij apart aangezien er niet echt veel diersoorten zijn die dit doen. Geloof, normen en waarden, het verkwanselen van de maatschappelijk visie op "slippertjes" (komt tegenwoordig steeds vaker voor) flitsscheidingen, etc.

Mensen zijn aparte dieren.

Verliefdheid geeft je een gevoel waar je andere dingen door opzij gaat zetten. Zoals de persoon hierboven al zei dus, het geeft je een gevoel dat je alles moet doen om die persoon op de eerste plaats moet zetten. Liefde moet je relativeren, maar dat is erg moeilijk. Vaak kan je zoiets pas als je weet dat gevoelens wederzijds zijn, en dat die persoon echt voor jou heeft gekozen en bij jou wilt blijven.

Juist, pas als je zeker weet dat die ander niet meer wegloopt, kan je nuchterder gaan kijken en je opties uitzoeken. Afgezien van scharrels en one-night stands, denk ik wel dat iedereen zijn vriend of vriendin als potentieeltje beschouwt om de rest van zijn leven mee te delen. Natuurlijk is dit niet (altijd) vanaf dag 1, maar op het moment dat je zeker weet dat het wederzijds is en blijkt dat je wel met heel veel dingen op 1 lijn zit, komt vanzelf dat verlangen om samen een toekomst te gaa bouwen.

PS: zie net dat ik vandaag 3 jaar Gotter ben! :d

Feli

[Joe-star]

Ranewen schreef op maandag 09 januari 2006 @ 15:06:
Dat ben ik niet met je eens. Niet alle vrouwen zijn zoals jij nu zegt - ik probeer bijvoorbeeld altijd eerlijk te zijn over wat ik voel, en anders geef ik wel aan dat ik ergens mee zit maar dat ik moeite heb om dat te uiten. Als je wat langer in een relatie zit, leer je elkaar kennen en kan je aan iemands non-verbale communicatie (gedrag, houding, blik) heel goed aflezen wat en of er iets dwars zit. Dan ken je elkaar ook beter en weet je hoe je zoiets ter sprake moet brengen. Mijn ervaring is in elk geval dat mannen juist de neiging hebben zich af te sluiten, zodat je als vrouw tegen een muur oploopt als je probeert uit te vissen wat er aan de hand is.

Het blijft natuurlijk maar net hoe die persoon is. Ik heb nou net de ervaring dat ik bij mensen moet vragen wat er mis is, anders zeggen ze het gewoon niet. Maar het is denk ik wel zo dat iedereen een bepaalde manier van gedragen aanneemt als er iets mis is. Soms durven mensen dingen gewoon niet te zeggen omdat ze denken dat het kwetsend over zal komen. Dat vind ik soms wel jammer, want als er kritiek op mij is en ik kan het ermee eens zijn zal ik die kritiek ook zeker serieus nemen.

Ranewen schreef op maandag 09 januari 2006 @ 15:06:
Wat wil je dan bereiken en hoe snel? Zeker in de liefde gaat het allemaal niet binnen 24 uur. Met elk goed gesprek kom je weer wat dichter naar elkaar toe, en dat is dan je resultaat, maar het duurt wel even voor je echt samen kunt 'leven,' en daar zit hem dat proces in. Dus je spreekt jezelf wat tegen: er zit zowel een resultaat als een proces in verstopt. Maar hier ook weer: in mijn ervaring waren het steeds de mannen die rustig aan wilden doen.

'Don't hurry love'

Je wordt inderdaad close als je goede gesprekken hebt, en de keren dat je zware gesprekken hebt zijn ook sporadisch, elke dag over je relatie praten is niet goed denk ik. Het is ook belangrijk dat je elkaar een plaats geeft in elkaars leven. Maar wat ik bedoel met 'resultaten' is dat mannen meestal eerst lang nadenken voordat ze iets zeggen, en vrouwen eerder hardop denken. Het is natuurlijk niet zo dat vrouwen niet nadenken voordat ze iets zeggen. Rustig aan doen is toch maar een relatief begrip. Willen mannen dan niet die zekerheid dat 'het goed zit'? Ik weet van mezelf dat ik gek word als er dingen niet duidelijk zijn. Maar hoe bedoel je rustig aan doen dan, je hoeft toch niet perce na het eerste half jaar samen te gaan wonen?

Ranewen schreef op maandag 09 januari 2006 @ 15:06:
Dat ben ik wel grotendeels met je eens. Wel zelfvertrouwen in de vorm van een leuke uitstraling natuurlijk, niet in de vorm van een macho-ego, daar kanp ik tenminste enorm op af. Maar een knap iemand hoeft helemaal niet aantrekkelijk te zijn, het gaat idd om uitstraling, maar ook om persoonlijke verzorging en de manier waarop iemand zich kleedt moet je ook aanspreken. Iemand die zich goed verzorgt komt gewoon veel beter over.
Voor mij persoonlijk is het heel belangrijk dat ik me veilig voel bij iemand, en dat moet ik vanaf de eerste seconde hebben. Dat is ook wel terug te voeren naar zelfvertrouwen van die persoon, maar ik kan me ok heel veilig voelen bij iemand die feitelijk onzeker is. Dat maakt niet veel uit, zolang je elkaar maar sterker kan maken. Ik zoek iemand die me kan vangen als ik val, zeg maar.
Het gaat vooral gewoon om uitstraling, en die krijg je als je zelfvertrouwen hebt / je goed voelt. En als je trots bent dat degene op wie je verliefd bent naast jou wil lopen, voel je je goed en straal je dat uit.

Zolang het over het algemeen goed voelt heb je dat er voor over - mensen willen gewoon graag 'gelukkig' zijn, maar vooral willen ze iemand op wie ze terug kunnen vallen en die op ze wacht. Geluk is voor mij heel relatief, maar daar zou ik wel een eigen topic over kunnen openen.

Daar ben ik het mee eens. Ik hecht veel waarde aan het goed kunnen praten en geen geheimen hebben voor elkaar. Dat je iemand hebt die dingen met je wilt delen is fijn. Ik ben stiekem het type huisje-boompje-beestje en houd van vastigheid en zekerheden. Zo ben ik nou eenmaal. Zou ook nooit gekke dingen doen of iemand bedriegen, ik begrijp ook niet waarom mensen moeilijk doen over bepaalde (kleine) dingen en daar een relatie van laten afhangen.

Maar dit is erg offtopic allemaal...

Ranewen schreef op maandag 09 januari 2006 @ 15:06:Juist, pas als je zeker weet dat die ander niet meer wegloopt, kan je nuchterder gaan kijken en je opties uitzoeken. Afgezien van scharrels en one-night stands, denk ik wel dat iedereen zijn vriend of vriendin als potentieeltje beschouwt om de rest van zijn leven mee te delen. Natuurlijk is dit niet (altijd) vanaf dag 1, maar op het moment dat je zeker weet dat het wederzijds is en blijkt dat je wel met heel veel dingen op 1 lijn zit, komt vanzelf dat verlangen om samen een toekomst te gaa bouwen.

Ver voorbij alle vluchtige gevoelens van verliefdheid bedenkt iedereen dit wel. Wanneer je in die fase zit dat je elkaar nog aan het aftasten blijft het gewoon spannend, alles is nieuw. Iedereen wilt dat zijn gevoelens ook wederzijds zijn. Geïnvesteerde tijd en geld vallen in het niets bij gevoelens, maar rustig aan doen is gewoon het beste. Een relatie heeft tijd nodig, dat heb ik ook wel gemerkt.

[Ranewen]

Joe-star schreef op maandag 09 januari 2006 @ 16:52:
[...]


Het blijft natuurlijk maar net hoe die persoon is. Ik heb nou net de ervaring dat ik bij mensen moet vragen wat er mis is, anders zeggen ze het gewoon niet. Maar het is denk ik wel zo dat iedereen een bepaalde manier van gedragen aanneemt als er iets mis is. Soms durven mensen dingen gewoon niet te zeggen omdat ze denken dat het kwetsend over zal komen. Dat vind ik soms wel jammer, want als er kritiek op mij is en ik kan het ermee eens zijn zal ik die kritiek ook zeker serieus nemen.

Gelijkwaardigheid is het sleutelwoord - zolang je je goed voelt bij elkaar en elkaar respecteert en serieus neemt, hoef je niet snel bang te zijn dat bepaalde dingen kwetsend zijn om te vertellen. Ligt natuurlijk ook wel een beetje aan de formulering, maar ook dat groeit - je gaat elkaar steeds beter aanvoelen.

[...]


'Don't hurry love'

Je wordt inderdaad close als je goede gesprekken hebt, en de keren dat je zware gesprekken hebt zijn ook sporadisch, elke dag over je relatie praten is niet goed denk ik. Het is ook belangrijk dat je elkaar een plaats geeft in elkaars leven. Maar wat ik bedoel met 'resultaten' is dat mannen meestal eerst lang nadenken voordat ze iets zeggen, en vrouwen eerder hardop denken. Het is natuurlijk niet zo dat vrouwen niet nadenken voordat ze iets zeggen. Rustig aan doen is toch maar een relatief begrip. Willen mannen dan niet die zekerheid dat 'het goed zit'? Ik weet van mezelf dat ik gek word als er dingen niet duidelijk zijn. Maar hoe bedoel je rustig aan doen dan, je hoeft toch niet perce na het eerste half jaar samen te gaan wonen?

Tja... Mijn ervaring is deze: als je het rustig aan wilt doen omdat je niet weet of je al wel toe bent aan een relatie, zit het niet goed. Als je de juiste persoon tegen komt denk jij echt niet meer of je wel een relatie wilt of niet, je wil dan alleen maar tijd met die ander doorbrengen. En als het allemaal goed klikt en goed voelt, wordt het verrekte moeilijk om rustig aan te blijven doen.
Maar ja, wat zou het nog als je na een half jaar al gaat samenwonen? De kans dat het goed blijft gaan is wellicht wat kleiner, maar ieder stel is verschillend en intuitie en gevoel algemeen zijn goede graadmeters op dat gebied. Je kan dus ook niet voor een ander bepalen of het te snel is of niet, dat weten alleen die personen zelf.

Ver voorbij alle vluchtige gevoelens van verliefdheid bedenkt iedereen dit wel. Wanneer je in die fase zit dat je elkaar nog aan het aftasten blijft het gewoon spannend, alles is nieuw. Iedereen wilt dat zijn gevoelens ook wederzijds zijn. Geïnvesteerde tijd en geld vallen in het niets bij gevoelens, maar rustig aan doen is gewoon het beste. Een relatie heeft tijd nodig, dat heb ik ook wel gemerkt.

Een echte diepgaande relatie heeft inderdaad tijd nodig. Tot die tijd is het gewoon 'aan.'

Overigens, volgens mij is er niks rationelers dan de liefde. Verliefdheid is zo irrationeel als de pest.

[Verwijderd]

Ranewen schreef op maandag 09 januari 2006 @ 19:48:
Overigens, volgens mij is er niks rationelers dan de liefde. Verliefdheid is zo irrationeel als de pest.

Waarom blijven koppels die elkaar niet kunnen uitstaan/waarvan de man de vrouw slaat/waarvan de vrouw steeds de baas wilt spelen/... toch jarenlang bij elkaar? Omdat ze verliefd zijn? Indien het een 'gewone' vriend(in) zou zijn, had je er in zo'n geval al lang de brui aan gegeven.

[ Voor 3% gewijzigd door Verwijderd op 09-01-2006 20:37 ]

[Joe-star]

Verwijderd schreef op maandag 09 januari 2006 @ 20:36:
[...]
Waarom blijven koppels die elkaar niet kunnen uitstaan/waarvan de man de vrouw slaat/waarvan de vrouw steeds de baas wilt spelen/... toch jarenlang bij elkaar? Omdat ze verliefd zijn? Indien het een 'gewone' vriend(in) zou zijn, had je er in zo'n geval al lang de brui aan gegeven.

Nou, dat is meestal omdat die vrouw geen andere keus heeft. Ze kan kiezen: scheiden en alleen met de kinderen opgescheept zitten, moeten werken om te voorzien in levensonderhoud, m.a.w in een financieel gat vallen. Of ze kan bij haar man blijven, verzekerd zijn van levensonderhoud voor haar en (belangrijker) voor haar kind(eren) en de mishandelingen maar accepteren voor wat ze zijn.

Verliefdheid gaat snel over, binnen een half jaar/jaar komt er iets voor in de plaats wat je het begin van 'houden van' zou kunnen noemen

[Verwijderd]

Joe-star schreef op maandag 09 januari 2006 @ 20:57:
[...]


Nou, dat is meestal omdat die vrouw geen andere keus heeft. Ze kan kiezen: scheiden en alleen met de kinderen opgescheept zitten, moeten werken om te voorzien in levensonderhoud, m.a.w in een financieel gat vallen. Of ze kan bij haar man blijven, verzekerd zijn van levensonderhoud voor haar en (belangrijker) voor haar kind(eren) en de mishandelingen maar accepteren voor wat ze zijn.

De dag van vandaag is dat helemaal anders. Als een echtpaar scheidt heeft de man in veel gevallen een grotere financiële kater dan de vrouw, te wijten aan alimentatie omdat de vrouw meestal bevoordeeld wordt door het gerecht. Het is niet voor niets dat mannen overal in Europa aandacht opeisen van de media omdat de vrouw meestal bevoordeeld wordt.

[Joe-star]

Verwijderd schreef op maandag 09 januari 2006 @ 21:18:
[...]
De dag van vandaag is dat helemaal anders. Als een echtpaar scheidt heeft de man in veel gevallen een grotere financiële kater dan de vrouw, te wijten aan alimentatie omdat de vrouw meestal bevoordeeld wordt door het gerecht. Het is niet voor niets dat mannen overal in Europa aandacht opeisen van de media omdat de vrouw meestal bevoordeeld wordt.

Maar datgene wat jij zegt doet geen afbreuk aan het feit dat veel vrouwen na een scheiding veroordeeld zijn tot een leven op flatje waar ze samen met de kinderen rond moet proberen te komen van het geld dat ze verdiend wanneer ze de kinderen dumpt bij oma of de buurvrouw. Ik heb dit nou al een aantal keer in de familie gezien. Eerst lijkt t koek en ei, en alles gaat goed, financieel gezien ook, en wanneer er een scheiding komt dan krijg je dit soort diepe dalen... het valt me wel op, aangezien jij toch wel meent dat mannen altijd een grotere financiële kater hebben. Natuurlijk ga je er allebei op achteruit. Als je getrouwd bent in gemeenschap van goederen en je hebt als echtgenoot een eigen bedrijf kan je meestal wel inpakken..

[Ranewen]

Daarom dus ook nooit trouwen in gemeenschap van goederen en een goed samenlevingscontract opstellen als je samen gaat wonen. Niet erg romantisch natuurlijk, en ook niet erg irrationeel maar wel veilig en achteraf altijd heerlijk. Natuurlijk ga jer ervanuit als je samen gaat wonen dat je nooit meer uit elkaar gaat, en ik heb dat ook vaak als argument gehoord om geen samenlevingscontract op te stellen: wij gaan toch nooit meer uit elkaar. Maar als je dan zo zeker van elkaar bent, waarom doe je er dan zo moeilijk over om even zo'n contract op te laten stellen?

Feitelijk is het wel jammer dat je steeds moeilijker echt zonder erbij na te denken in een relatie kan springen, er komt tegenwoordig steeds meer bij kijken. Ik moet dan ook denken aan Raw, van Eddy Murphy: Half, I'll take half his sh*t!

[Rey Nemaattori]

Ranewen schreef op woensdag 11 januari 2006 @ 13:56:
Maar als je dan zo zeker van elkaar bent, waarom doe je er dan zo moeilijk over om even zo'n contract op te laten stellen?

Omdat dat een teken is dat je toch niet zo zeker bent van elkaar Want als je dat wél bent heb je zo'n contract niet nodig

[ Voor 11% gewijzigd door Rey Nemaattori op 11-01-2006 14:23 ]

[Ranewen]

Rey Nemaattori schreef op woensdag 11 januari 2006 @ 14:22:
[...]


Omdat dat een teken is dat je toch niet zo zeker bent van elkaar Want als je dat wél bent heb je zo'n contract niet nodig

Juist als je zo zeker bent van elkaar zou het dus helemaal geen moeite moeten kosten zo'n contract op te laten stellen.
Als je zeker weet dat je niks hebt en je begint aan het relatie, hoe moeilijk wil je dan doen als je vriend(in) graag wilt dat je je allebei laat testen? Is dat niet vergelijkbaar?

[ Voor 5% gewijzigd door Ranewen op 12-01-2006 01:51 ]