De invloed van opvoeding op je denkwereld en handelingen

[Verwijderd]

Ik probeer al een tijdje de oorzaken te vinden van bepaalde denkbeelden en handelingen van mij.

Zo ben ik in mijn jeugd vaak en hard geslagen geweest door mijn vader, ik denk dat dat de oorzaak was van het feit dat ik erg gewelddadig was in het lager onderwijs (in het secundair onderwijs ging dat over in vandalisme maar nu kan ik me correct gedragen). Als ik niet deed wat mijn vader vroeg begon hij mij te slaan en diezelfde techniek paste ik toe op school, als iets tegen mijn zin was begon ik andere kinderen te slaan. Een kind doet wat het zelf ziet en ervaart, en ik denk dat dat hier ook zo gegaan is.

Maar kan ik het mijn vader kwalijk nemen? Hij is vroeger zelf geslagen, toen ik op bezoek was bij mijn grootvader moest ik eens op mijn knieën zitten en werd ik geslagen met een zweep terwijl mijn grootmoeder naast ons stond te huilen. Mijn vader heeft ooit aan mijn moeder verteld dat hij zijn eigen kinderen nooit zou slaan maar hij heeft het toch gedaan. Ik hoop dat ik niet dezelfde fout ga maken met mijn kinderen, ik denk alvast dat ik verbaal sterk genoeg ben om dingen op te lossen zonder geweld, slaan doe je immers uit onmacht. Maar ik denk dat het wel ok is, ik sla zelfs nog niet op mensen die me uitdagen, dus mijn eigen kinderen zou ik nooit kunnen slaan (hoop ik).

Tegenwoordig reageer ik me nooit meer af op mensen en zelden op voorwerpen, maar meer op mezelf. Een aantal jaar geleden had ik zelfmoordplannen (eenzaamheid, afwijzingen, seksuele frustratie) en als er nu iets verkeerd gaat denk ik nog altijd aan mijn leven opgeven. Buig ik de woede tegenover anderen en mijn verleden af op mezelf?

Mijn moeder is altijd heel afstandelijk geweest tegenover mijn vader. Mijn vader was altijd heel lief voor haar en wilde haar af en toe eens knuffelen of een zoen geven, maar mijn moeder sloeg dat altijd af (figuurlijk) of reageerde gewoon heel koel, ze is zelf nooit lief tegen mijn vader. Ze hebben heel zelden ruzie, maar ik heb de indruk dat mijn vader altijd alle moeite moet doen en dat hij niets terug krijgt van liefde (althans niet als ik of andere mensen erbij zijn).

Nu zie ik parallellen met mezelf, in mijn puberteit en adolescentie had ik altijd het idee dat meisjes niet veel moesten hebben van jongens. Ik was altijd heel voorzichtig en durfde moeilijk zeggen en doen wat ik voelde. Ik denk dat dat dan weer de oorzaak is dat ik vaak afgewezen ben, omdat ik meisjes behandel als een zus en zij zien me vaak ook als een broer. In de loop der jaren heb ik toch ontdekt dat meisjes wel van jongens kunnen houden.

Nog een stapje verder nu: Mijn broer is vroeger getrouwd geweest maar is sinds enkele jaren met een relatie met een jongen begonnen, zou de afstandelijkheid van mijn moeder tegenover mijn vader daarmee te maken kunnen hebben? We hebben immers nooit gezien dat een vrouw een man kan liefhebben en ik denk dat een kind dat heel hard nodig heeft als voorbeeld. Hier wederom hetzelfde: Mijn grootmoeder (van moeders kant) gedraagt zich identiek hetzelfde tegenover mijn grootvader, altijd heel koel en afstandelijk. Als mijn grootvader eens grappig of lief wilt doen tegenover mijn grootmoeder reageert ze in de aard van 'laat me met rust, doe dat niet als anderen het zien,...'.

Zo, het begint hier te onweren en ik ga even mijn pc afsluiten, benieuwd naar jullie reacties.

[Rey Nemaattori]

Damn.. ben ff sprakeloos.

Mja ik kreeg ook weleens een draai om de oren, en soms een flink pakslaag, maar ik maakt het er ook na, ik was gewoon verdomd eigenwijs en nieuwsgierig....

Ik weet wel dat ik mijn vader ter plekke vermoord als hij mijn kinderen met een zweep durft aan te raken...

Verwijderd schreef op vrijdag 12 augustus 2005 @ 14:36:
Zo, het begint hier te onweren en ik ga even mijn pc afsluiten, benieuwd naar jullie reacties.

Je snapt overigens wel dat als de bliksem in slaat, het geen kont uit maakt of je pc aanstaat of niet, of zelf of je de stekker eruit haalt of niet. Het gaat om miljarden volts..die paar mm van je schakelijkaar zijn geen issue

[ Voor 129% gewijzigd door Rey Nemaattori op 12-08-2005 15:06 ]

[Verwijderd]

Rey Nemaattori schreef op vrijdag 12 augustus 2005 @ 15:02:
Damn.. ben ff sprakeloos.

Mja ik kreeg ook weleens een draai om de oren, en soms een flink pakslaag, maar ik maakt het er ook na, ik was gewoon verdomd eigenwijs en nieuwsgierig....

Ik weet wel dat ik mijn vader ter plekke vermoord als hij mijn kinderen met een zweep durft aan te raken...

Ik was ook een moeilijk kind (overlaatst een ADHD-vragenlijst ingevuld en 80% van de antwoorden was bevestigend) maar slaan gaat toch wel te ver. Een tik is ok, maar hij sloeg met een zweep op mijn rug en gooide uit volle macht schoenen in mijn gezicht. Damn, als ik eraan terug denk word ik kwaad, maar gelukkig verlaag ik me niet tot zijn niveau.

Ook even bedenken dat zelfs krijgsgevangen niet zo behandeld mogen worden, dus ik kan het niet vatten dat je zoiets je bloedeigen kinderen kan aandoen.

Het heeft geduurd tot mijn vijftiende of zo, toen zei ik hem dat hij me mocht doodslaan 'kom, sla je eigen zoon dood', toen is hij al huilend weggelopen en sindsdien heeft hij niet meer geslagen, sindsdien was ik ook fysisch de sterkste.

Maar goed, ik vraag me eigenlijk gewoon af of mijn analyses kloppen, dat je zelf gaat toepassen wat je in je jeugd gezien en ervaren hebt. Niet alleen mbt mishandeling, maar ook mbt relaties. Ik wil het niet over mezelf hebben maar ben nieuwsgierig naar de oorzaken, mijn situatie was gewoon een voorbeeld.

Je snapt overigens wel dat als de bliksem in slaat, het geen kont uit maakt of je pc aanstaat of niet, of zelf of je de stekker eruit haalt of niet. Het gaat om miljarden volts..die paar mm van je schakelijkaar zijn geen issue

Jaja, ik had de stekkers en de internetkabel ook uitgetrokken.

[Verwijderd]

Wat ik weet is dat je op momenten van machteloosheid terug grijpt naar iets wat je bekend is. Machteloosheid is greepverlies en dat is heel snel te compenseren door iets wat vertrouwd is toe te passen - hoe slecht dat ook geweest is. Onbewust wordt dat snel op die manier geregeld.

Geweld is altijd een vorm van machteloosheid - dus van greepverlies.
Hoe slecht mishandelde kinderen het ook hebben, ze hebben heel lang een vergoeilijking en soort vergeving naar hun ouders ( loyaliteit?). Of zoals je zelf al schrijft "ja maar ik was ook een moeilijk kind" Hoe rot het was/ is een kind heeft thuis de bescherming tegen de onbekende, grote buitenwereld - (dat is wat hij/zij kent) een soort veiligheidsgevoeld dat volkomen misplaatst is in zo een geval. Die vertrouwdheid komt in de volwassene naar boven bij machteloosheid en neemt de situatie als het ware over. Vandaar dat mishandelde kinderen in sommige gevallen ( gelukkig niet in alle) zelf later ook niet goed met hun eigen kinderen om kunnen gaan en ze soms zelfs ook mishandelen.

Door de eigen blokkes op te ruimen, het verdriet en de beschadigingen al dan niet met hulp te verwerken is het mogelijk om dat soort reactie patronen te doorbreken. Door structuur aan te brengen in de toch wat verstoorde ( lees niet gestoorde) emotiestroom, kunnen slachtoffers leren om ook in machteloosheid te reageren vanuit een keuze in plaats vanuit een beschremend patroon. Hoewel dat altijd moeilijk blijft, voor iedereen - ook als je niet mishandeld bent. Machteloosheid is nu eenmaal ene momnet van opperste zwakte en kwetsbaarheid.

[Verwijderd]

Ok, bedankt voor je reactie. Weet je verder iets over hoe een kind kijkt hoe zijn ouders met elkaar omgaan en of dat later een invloed kan hebben op zijn eigen relatie?

[henkleerssen]

Verwijderd schreef op zaterdag 13 augustus 2005 @ 12:26:
Ok, bedankt voor je reactie. Weet je verder iets over hoe een kind kijkt hoe zijn ouders met elkaar omgaan en of dat later een invloed kan hebben op zijn eigen relatie?

Cyberblizzard, verschrikkelijk om dit verhaal te lezen.

In het algemeen wordt in de psychologie aangenomen dat de relaties die je in je vroege jeugd hebt gehad met je ouders, een blauwdruk zijn voor volgende relaties die je aangaat in het leven.
Echter het is MAAR een blauwdruk. Als je daar van bewust bent .. dat zegt iets over je eigen (emotionele) intelligentie en zelf reflectie (veel mensen doen niet eens aan deze zelf reflectie en komen helemaal niet tot ontdekking dat ze eigenlijk precies dezelfde gedragingen tonen als de ouders, laat staan ze veranderen als ze eigenlijk je niet "verder" helpen).
Aangezien jij je er bewust van bent kun je naar de zelfde maatstaven als je ouders handelen OF ANDERS.
Je karakter is meerendeel genetisch bepaald, je daaruit volgende gedragingen/handelingen en gevoelens niet (jij hoeft je toekomstige vrouw/kind niet te slaan bijvoorbeeld of je hoeft je NU niet ongelukkig te voelen omdat je vader vroeger met een riem heeft geslagen).
De patronen doorbreken (vooral als deze negatief zijn en je zelf niet verder helpen) is zeer moeilijk vooral als je het in je eentje moet doen.

ADHD heeft een biologische component. Is daar op getest vroeg bij jou? ADHD KAN worden geinduceerd door het gedrag van ouders.

Voor zover de huidige psychologische inzichten in een notedop.

Gevoelens bij het ophalen van deze toch vervelende herinneringen, is aan jou om te verwerken. In jou geval zou ik dat doen met iemand als coach/mentor en vertrouwenspersoon. Een psycholoog bij jou in de buurt zoeken die bekend is met thema-theorien (klosko/young) en misschien wel familie-opstellingen (hellinger) lijkt me een goed plan (kun je eens naar googlen lijkt me).
Het is goed om het met mensen hierover te hebben, maar laat die mensen niet voor jou de gevoelens invullen en/of interpreteren (waar je het best zelf tzt achterkomt).
Zo te lezen, ben je intelligent genoeg om te beslissen wat voor jou goed is. Als ik toch een advies moet geven: ondanks je onzekerheid zou ik vooral niet al te veel vertrouwen op adviezen van ander. Denk aan jezelf en reflecteer daarover met anderen. Nieuwsgierig zijn naar onderliggende oorzaken is goed, maar probeeer het voor jezelf hanteerbaar te houden (als je begrijpt wat ik bedoel).
Ik hoop dat je er wat aan hebt wat ik hierboven heb verteld.

Hoe oud ben je als ik vragen mag?

[ Voor 3% gewijzigd door henkleerssen op 13-08-2005 13:03 ]

[Verwijderd]

Er is nooit op ADHD getest, ik baseer me op een vragenlijst die ik een tijdje geleden ingevuld heb:

http://www.hulpgids.nl/ziektebeelden/adhd-vragenlijst.htm



Ik had blijkbaar meer last van aandachtstoornissen dan van hyperactiviteit, ik heb wel last van zenuwtrekken en soms van dwanggedachten en -handelingen (OCS). Vroeger had ik ook het idee dat de hele wereld wist wat ik deed en dat de mensen uit mijn omgeving de oorzaak waren van alles wat fout ging, soms voelde ik mij een experiment. Nu praat ik nog vaak met mezelf alsof ik tegen een andere persoon praat (met diep vanbinnen nog altijd het idee dat iedereen het kan horen ).

Mijn leeftijd is 25.

[Verwijderd]

Cyberblizzard schreef op zaterdag 13 augustus 2005 @ 12:26:
Ok, bedankt voor je reactie. Weet je verder iets over hoe een kind kijkt hoe zijn ouders met elkaar omgaan en of dat later een invloed kan hebben op zijn eigen relatie?


Volgens mij hebben we heel patronen in ons leven die we te pas en te onpas herhalen. We herhalen ze voornamelijk wanneer we het even niet meer weten - een soort veilige automatische piloot. Dit totdat we die specifieke stukken helemaal verwerkt hebben en totaal geintegreerd in onszelf - zodat ze geen pijn meer veroorzaken.
Daarnaast is er nog zoiets als "spiegelen" ..jouw reactie op het gedrag van anderen zegt iets over jezelf. Vanuit die gedachte kun je ervan uitgaan dat je ook je relatie uitzoekt op dat nivo. Je zoekt iets dat goed voor jou is om verder mee te kunnen. Dan kun je denken in de richting van veiligheid of juist uitdaging of soms zelfs reaties waarin het niet meer is dan veel bonje, om iets uit te vechten. Wanneer je uitgeleerd bent op dat gebied gaat de relatie ook weer voorbij. De veiligheid die je bij iemand vond kan dan ineens benauwend aanvoelen of je raakt niet langer uitgedaagd door je "vechtmaatje". Wanneer je er midden in staat zie je dat vaak niet zo, maar onbewust werken die patronen volgens sommige stromingen wel. Ik denk er ook zo over.
Het boek de Celestijnse belofte heeft een leuk hoofdstuk hierover - over de wisslewerking tussen ouders en kinderen en het gevolg van die wisselwerking op je eigen relatie. In dit boek woredn het alleen geen patronen genoemd maar "drama's".

[Ranewen]

Ik heb ooit ergens geleerd dat gewelddadig gedrag juist vaak een generatie overslaat - meer zo van: zoals ik ben opgevoed, ga ik mijn kinderen absoluut NIET opvoeden, en dat tot in het extreme doorgevoerd.
Wat je hebt meegemaakt is erg heftig en ik snap dat het ten eerste moeilijk is om te verwerken / mee om te gaan en ten tweede dat je je ongerust maakt of je dezelfde 'fout' niet met je eigen kinderen zal gaan maken. Ik vraag me af of je hier al eens met een professioneel over hebt gepraat. Je hoeft je nergens voor te schamen en het kan je helpen wat beter inzicht te krijgen in deze zaken.

De manier waarop je wordt opgevoed heeft wel zeker invloed op je denkwereld en je karakter. Het is niet allesbepalend, maar het kan wel een zetje of juist de doorslag geven voor een bepaalde 'eigenschap.'

Ik kan mezelf als voorbeeld nemen door een stukje persoonlijke informatie: mijn moeder had een ziekelijk zoontje, die overleed toen hij twee was. Net een week of twee nadat hij was begraven, kwam ze erachter dat ze zwanger was van mij. Ze heeft niet van de zwangerschap kunnen genieten uit angst weer een kind te verliezen en in het eerste jaar van mijn leven heeft ze me nauwelijks liefde kunnen geven.

Ik heb hier nu, in mijn dagelijks leven en vooral in relatie tot anderen, erg veel last van. Ik heb verlatingsangst tot in het extreme, en samen met wat andere vervelende 'storingen' draag ik nu het 'etiketje' borderline. Ik weet zeker dat dit is ontstaan doordat ik een hoop liefde en warmte heb moeten missen in mijn eerste levensjaar, de belangrijkste hechtingsfase.

De manier waarop je ouders tegen elkaar doen zou heel misschien van invloed kunnen zijn op de relaties die je zelf in je leven gaat hebben. Zodra je er echter achter bent dat hier wel eens een oorzaak zou kunnen zitten, kun je er iets aan veranderen. Of het kan dat je broer daardoor homofiel is geworden, lijkt mij erg onwaarschijnlijk. Als je broer je ouders als voorbeeld heeft genomen, dan zou hij ook ergens opgepikt moeten hebben dat mannen elkaar meer liefde geven dan een man en een vrouw.
Dat je zelf in de puberteit dacht dat meisjes niet veel van jongens moeten hebben, is gewoon puur de puberteit geweest.

Slaan of ander gewelddadig gedrag lijkt mij puur voort te komen uit angst en machteloosheid, en een niet beter weten hoe de situatie aan te kunnen. Angst om de situatie niet de baas te kunnen kan maken dat iemand bij voorbaat wil laten zien dat hij de baas is.
Dat dit gebeurt door bijvoorbeeld te slaan, kan zijn omdat de persoon in kwestie niet beter weet.


Ik hoop dat je hier iets aan hebt. Als je ooit een relatie krijgt met iemand en aan kinderen gaat denken, is mijn advies, lekker saai: wees eerlijk. Uit je angsten. Door eerlijk te zijn, en dat geldt eigenlijk voor je hele leven, leer je jezelf beter kennen en geef je de ander de mogelijkheid jou te leren kennen.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op vrijdag 12 augustus 2005 @ 14:36:
Nog een stapje verder nu: Mijn broer is vroeger getrouwd geweest maar is sinds enkele jaren met een relatie met een jongen begonnen, zou de afstandelijkheid van mijn moeder tegenover mijn vader daarmee te maken kunnen hebben? We hebben immers nooit gezien dat een vrouw een man kan liefhebben en ik denk dat een kind dat heel hard nodig heeft als voorbeeld.

Een vraag die hiermee verwant is en die mij ook wel interesseert is: Is homosexualiteit aangeboren of aangeleerd? In de puberteit ontwikkel je doorgaans een sexuele voorkeur en het is ongetwijfeld zo dat de omgeving hier van zeer grote invloed op is. Als je jouw ouders geen genegenheid ziet tonen kan het zijn dat je ook moeite hebt gevoelens van genegenheid te ontwikkelen. Kinderen die slachtoffer zijn van sexueel misbruik en geweld, zijn later vaak zelf ook daders van sexueel misbruik en geweld. Toch vraag ik me af of homosexualiteit volledig aangeleerd is. Na je puberteit verandert je voorkeur doorgaans niet meer zo heftig en heb je het gevoel dat je homo / hetero bent. Ben je het dan tijdens je puberteit geworden of was je het al eerder? Verhalen van homo's die op jonge leeftijd al met poppen speelden i.p.v. met brandweerauto's zijn er ook... Zelf ben ik hetero en ik denk dat dit ook toen ik op de lagere school zat al wel duidelijk was. Ik denk dat de sexuele voorkeur zich langzaam ontwikkelt en dat deze ontwikkeling al op zeer jonge leeftijd begint, vervolgens tot een hormonaal hoogtepunt komt in de puberteit en dan niet veel meer verandert. Als ik zo zelf nadenk neig ik dus ertoe dat je sexuele voorkeur door je omgeving gevormd wordt. Als feitje kan ik nog wel toevoegen dat er bij transsexuelen een verschil in de hersenen is gemeten met niet-transsexuelen. Dit is dus duidelijk aangeboren (lijkt me). Misschien is de vraag bij homosexualiteit/heterosexualiteit nog wel een open vraag. Is er iemand die er meer van weet?

[Ranewen]

ik denk dat homoseksualiteit tot op late leeftijd 'ontdekt' of erkend kan worden. Een zus van mij was achter in de twintig toen ze een relatie begon met een vrouw, terwijl ze daarvoor nooit lesbische gevoelens heeft gehad. Ze leerden elkaar kennen en het klikte gewoon meer dan goed, zeg maar.

Ik denk dat iemand een soort potentiele homoseksualiteit in zich draagt, die door bepaalde triggers naar buiten kan worden gehaald, danwel altijd onontdekt blijft. Die triggers kunnen bij wijze van spreken nog langskomen als iemand al in de zestig is. Maar goed ik weet er verder weinig van. Ik denk niet dat homoseksualiteit kan ontstaan door de relatie die ouders met elkaar hebben.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op zaterdag 13 augustus 2005 @ 14:41:
Er is nooit op ADHD getest, ik baseer me op een vragenlijst die ik een tijdje geleden ingevuld heb:

http://www.hulpgids.nl/ziektebeelden/adhd-vragenlijst.htm

[afbeelding]

Ik had blijkbaar meer last van aandachtstoornissen dan van hyperactiviteit, ik heb wel last van zenuwtrekken en soms van dwanggedachten en -handelingen (OCS). Vroeger had ik ook het idee dat de hele wereld wist wat ik deed en dat de mensen uit mijn omgeving de oorzaak waren van alles wat fout ging, soms voelde ik mij een experiment. Nu praat ik nog vaak met mezelf alsof ik tegen een andere persoon praat (met diep vanbinnen nog altijd het idee dat iedereen het kan horen ).

Mijn leeftijd is 25.

Als ik dat lijstje omtrent ADHD zo zie, heb ik ook ADHD. Echter zit ik gewoon op de universiteit en doe ik mijn studie (enigzins met vertraging). Dit soort vragenlijstjes zijn ook meteen mijn probleem tav ADHD. Zoals ooit schitterend in Southpark is verwerkt (Timmy 2000!! Timmeaaah... http://www.twiztv.com/scr...season4/southpark-403.htm), wordt hier weergegeven dat iedereen wel ADHD heeft, wanneer men het maar zoekt..

Maar even verder op jouw topic, ten eerste moedig dat je dit geschreven hebt. Ik ben blij dat internet een mate van openbaringen toch heeft vergemakkelijkt en je kunt tegenwoordig ook veel makkelijker mensen tegenkomen die hetzelfde hebben meegemaakt of iig het kennen.

Wat betreft jouw verhaal denk ik dat de invloed van jouw jeugd enorm is geweest en nog steeds is. Maar zoals hierboven ook al is gezegd, gaat het om een Blauwdruk. Dus - zeker als ik jouw verhaal zo lees - als ik over jou zou moeten "oordelen" wat betreft kids, dan denk ik dat jij je prima zult kunnen redden, puur en alleen al omdat jij het in hebt kunnen zien wat er fout is gegaan bij jouw opvoeding en bij je eigen gedrag in het verleden. Ik kan dan ook alleen maar zeggen, dat jij je goede gevoel moet vasthouden en zeker ook moet vasthouden aan een (zoveel mogelijk, kinderen blijven vervelend ) geweldloze opvoeding van je kinderen. Al was het alleen maar om je vader's gedrag te doen vergeten. Je hebt veel in je mars, en jij bent uit deze ellende gekropen: HOUD DIT VAST en DIKKE RESPECT!!

[Xymox]

Verwijderd schreef op zondag 14 augustus 2005 @ 20:16:
[...]

Een vraag die hiermee verwant is en die mij ook wel interesseert is: Is homosexualiteit aangeboren of aangeleerd?

Er zijn studies naar gedaan en daaruit is geconcludeerd dat er fysieke verschillen zitten tussen de hersenen van homosexuelen en heterosexuelen. Dit heeft trouwens tot erg veel ophef geleid aangezien men dan meteen denkt dat dit het aantonen van een defect zou zijn.
Echter zou het accepteren van dit feit de gelovigen onder ons (met de paus voorop) doen beseffen dat de geaardheid een geschenk van God is. Maar dat is een andere discussie.

Sexuele voorkeur zit ingebakken, maar of je daaraan toegeeft is uiteraard een ander punt.

Daarnaast blijkt niet dat kinderen die opgroeien in een homo of hetero milieu de geaardheid daaraan aanpassen. Wellicht zal het erkennen van de eigen homosexualiteit soepeler verlopen in een omgeving waar dat geaccepteerd wordt.

[ Voor 10% gewijzigd door Xymox op 16-08-2005 16:04 ]

[Verwijderd]

Briezjieteke schreef op zondag 14 augustus 2005 @ 20:35:
ik denk dat homoseksualiteit tot op late leeftijd 'ontdekt' of erkend kan worden. Een zus van mij was achter in de twintig toen ze een relatie begon met een vrouw, terwijl ze daarvoor nooit lesbische gevoelens heeft gehad. Ze leerden elkaar kennen en het klikte gewoon meer dan goed, zeg maar.

Ik denk dat iemand een soort potentiele homoseksualiteit in zich draagt, die door bepaalde triggers naar buiten kan worden gehaald, danwel altijd onontdekt blijft. Die triggers kunnen bij wijze van spreken nog langskomen als iemand al in de zestig is. Maar goed ik weet er verder weinig van. Ik denk niet dat homoseksualiteit kan ontstaan door de relatie die ouders met elkaar hebben.

Vanavond in koppen: http://www.een.be/televis...p_r2005_a0453/index.shtml
Daarin komen we misschien te weten waarom homo's toch in een heterorelatie stappen, ik denk omdat ze denken op die manier hun homoseksuele gevoelens te onderdrukken. (ik zou het aan mijn broer kunnen vragen maar door onze slechte relatie spreken we niet over persoonlijke dingen)

[Verwijderd]

Xymox schreef op dinsdag 16 augustus 2005 @ 16:02:
Er zijn studies naar gedaan en daaruit is geconcludeerd dat er fysieke verschillen zitten tussen de hersenen van homosexuelen en heterosexuelen.

En dat bewijst precies niets.

[Verwijderd]

Ik dacht ooit gelezen te hebben dat er mensen bestaan met XXY en XYY.
-Vrouwen met XXY zouden mannelijke types zijn en eerder neigen naar een lesbische geaardheid
-Mannen met XXY zouden vrouwelijke types zijn en eerder neigen naar een homoseksuele geaardheid
-Mannen met XYY zijn zogenaamde 'supermannen' en schijnen agressiever gedrag te vertonen

Het is ook wel zo dat sommige vrouwen mannelijker gedrag vertonen dan sommige mannen, verder is het ook zo dat sommige mannen met vrouwelijk gedrag hetero zijn en sommige mannen met mannelijk gedrag homo, idem voor vrouwen.

Het zou ook te maken kunnen hebben met de hormonenbalans voor de geboorte. Mannen of vrouwen die in de baarmoeder blootgesteld zijn aan respectievelijk te hoge dosissen oestrogeen of testosteron zouden eerder geneigd zijn een homoseksuele geaardheid te ontwikkelen.

Dan is er nog de genentheorie, een tijdje geleden zouden wetenschappers een gen veranderd hebben bij fruitvliegjes waardoor ze paargedrag met vliegjes van hetzelfde geslacht begonnen te vertonen.

Ik denk dat het in mindere mate aan opvoeding ligt omdat mijn broer en ik dezelfde opvoeding gekregen hebben en toch een verschillende geaardheid hebben, idem voor veel andere gezinnen.

[Ranewen]

Ik denk dat het bijna niet op opvoeding terug te koppelen is, maar idd denk ik dat iemand wel makkelijker voor zijn geaardheid uit kan komen en het ook veel beter kan accepteren voor zich zelf / beter blij kan zijn met zichzelf als hij opgroeit in een omgeving waar er geen problemen zijn met acceptatie van homosexualiteit. Acceptatie en 'uit de kast komen' heeft dus wel degelijk met opvoeding te maken.
Het ontstaan ervan toch echt niet.

[Sparhawk]

Verwijderd schreef op dinsdag 16 augustus 2005 @ 21:31:
Ik dacht ooit gelezen te hebben dat er mensen bestaan met XXY en XYY.
-Vrouwen met XXY zouden mannelijke types zijn en eerder neigen naar een lesbische geaardheid
-Mannen met XXY zouden vrouwelijke types zijn en eerder neigen naar een homoseksuele geaardheid
-Mannen met XYY zijn zogenaamde 'supermannen' en schijnen agressiever gedrag te vertonen

F.Y.I. Dit heet Klinefelter, en met google kun je er serieus heel veel over vinden.

[Verwijderd]

Ik vind het wel jammer dat het topic nu opeens gaat over het al dat niet uit de genen te bepalen sexualiteit, terwijl de TS juist meer een algemeen beeld weergaf, misschien beetje raar, maar graag OT! Vind dit namelijk erg mooi en moedig en zou hier graag (ook van anderen) meer over willen weten..

niemand wil toch alleen maar krantenartikels lezen waarin het fout ging..?

[Verwijderd]

Ik denk dat het geheel niet alleen met opvoeding te maken heeft; maar ook met het milieu waarin je opgroeit.
In mijn geval:
Vrij christelijk (katholiek) opgevoed, ook al ben ik zelf niet gelovig, kreeg ook wel eens een draai rond m'n oren van vaders; maar dat was vaak terecht. Lopend op weg naar (basis)school was ik af en toe het slachtoffer van pesterijtjes, waarna ik thuiskwam met een blauw oog, of als ik geluk had, een hoop schrik.

Ik heb een aantal jaren rondgelopen op de voetbalvereniging, en daar ook mijn vrienden aan overgehouden. Samen met deze groep ben ik enkele malen in aanraking gekomen met geweld; in de vorm van een gevecht, of enkele rake tikken.

2 jaar terug ben ik echter na een wekelijks kroegbezoek zelf door het lint gegaan; en heb een jongen mishandelt; welke waarschijnlijk een vriend van me misbruikt had in zijn jeugd. Waarschijnlijk: omdat het nog steeds niet zeker is. Ik wil hier verder niet over uitwijden. Het gaat nu om mijn misstap.
Het slachtoffer heeft zijn gezicht moeten laten hechten, en ik heb hem een nieuwe bril betaald. De maandag erop heeft hij een aanklacht ingediend, en heb ik mezelf aangegeven. Hierdoor, en door de sympathie van de agente die me hoorde, heb ik onder verzachtende omstandigheden een leerstraf gevolgd.

Nu, 2 weken geleden, ben ik zelf door 3 man bewusteloos geslagen en geschopt. Toen omstanders ze van mij aftrokken, is er nog een ijzeren bloembak naar me gegooid; waar iemand is voorgesprongen. Hij heeft de bloembak in zijn rug gekregen. Ik ben er vanaf gekomen met wat littekenweefsel en een zware hersenschudding. De specialist vertelde me dat ik enorm veel geluk gehad had; als mijn hoofd bij wijze van spreken een klap meer had moeten incasseren, had ik een hersenbloeding gehad, en zou ik voor het leven gehandicapt zijn.
Zelf trek ik hier een les uit; ik mag heel erg blij zijn dat ik 100% zal genezen; en realiseer me dit heel goed.
Wat geweld betreft; ik zie dit als een verreffening. Ik sta nu quitte. Ik heb een grove fout begaan; en heb dit op mijn brood gehad. Wat de daders betreft; ik heb hier totaal geen (negatief) gevoel bij. De hele situatie is niet in mijn geheugen (ik ben 10 minuten bewusteloos geweest), en ik ben er zeker van dat het niets persoonlijks betrof. Het kan me weinig schelen of ze gestraft worden of niet. Mijn herstel verloopt voorspoedig, en elke dag ben ik gelukkig dat ik mijn leven mag voortzetten.

Mijn punt;
Ik heb een vrij zorgeloze jeugd gehad, maar geweld nooit geschuwd. Een potje vechten met de jongens (op het veld of in de kroeg) hoorde erbij. Zoals velen zullen zeggen was mijn vader vroeger ook geen lieverdje, maar moeder de vrouw zorgde er toch wel voor dat je je geen rare dingen in je hoofd haalde.
Desondanks komt het vaak genoeg voor op straat of zoals nu, in het uitgaansleven.
Ik heb nu mogen meemaken hoe het kan lopen, en heb me voorgenomen om me van elke vorm van geweld te distanciëren.
Ik ben een derdejaars student HBO, en ben 21 jaar.

Ik denk dat je gedrag en manier van handelen ontstaan door de persoonlijke ontwikkeling van een persoon, waar factoren zoals milieu, ouders, en vrienden heel veel invloed op hebben.