doodsangst

[Verwijderd]

Misschien is "de dood" bij veel mensen een soort van doodgezwegen onderwerp. Ik heb hier al meer topic voorbij zien komen die zich richten op het doel van het leven en/of angst voor de dood. Ik vind het zelf iig erg moeilijk hier met mensen over te praten. De meesten kennen mij namelijk toch als iemand die positief in het leven staat en altijd lacht. Maar de laatste 2 weken zit "de angst voor de dood" behoorlijk in mijn hoofd. Ik lig er halve nachten wakker van, ik ga soms echt met buikpijn naar mijn werk, etc.
Ik zou dit topic graag willen gebruiken om mijn frustraties een keer anoniem van me af te schrijven en daarnaast ben ik ook benieuwd of er meer mensen zijn die dit voelen of wel eens gevoeld hebben. En hoe gaan die mensen daar dan mee om?

Ik weet ook niet zo goed waar het door komt. Ik ben 24 en eigenlijk hoor je je dan toch echt niet druk te maken over dat soort dingen. Maar toch loop ik er behoorlijk veel aan te denken de laatste weken. En ondanks het feit dat ik het allemaal positief probeer te zien, heb ik toch het gevoel dat dit deprimerende gevoel behoorlijk begint te overheersen. Het lijkt wel of ik langzaam mijn levenslust aan het kwijtraken ben.

Van nature ben ik altijd een denker geweest en ik kan het dan ook niet bevatten dat ik er ooit niet meer zal zijn. Dood in de zin van een levenloos lichaam is nog niet eens mij ergste angst, maar wel het feit dat mijn "geest" (hetgene wat ik voel, mijn gedachtegang, etc) er dan ook niet meer is. Het klinkt allemaal zo onwerkelijk en het is ook niet iets waar je voor kunt vechten. Het komt eraan of je het nou wil of niet. Je hebt er gewoon totaal geen controle over. En als ik dan 's avonds in bed lig en ik denk hieraan dan bekruipt mij toch een gevoel van paniek/angst wat soms resulteert in kippenvel of een soort misselijk gevoel in mijn onderbuik.

En dan probeer ik mijzelf vaak te 'kalmeren' met het idee dat iedereen in hetzelfde schuitje zit en soms probeer ik zelfs te geloven in iets van leven na de dood, maar eigenlijk ben ik daar veel te nuchter voor. Ook denk ik wel eens: "als het leven eindig is, en daarna is alles weg, dan moet je toch zoveel mogelijk genieten en er het beste van maken", maar toch zijn dit op dit moment niet de gedachtes die mij opbeuren/oppeppen. Je doet al die moeite om een mooi leven op te bouwen en dan komt het punt dat je er niet meer bent. Je wordt op de wereld gezet je probeert er iets moois van te maken in de hoop dat je voor altijd herinnerd zal worden, maar eigenlijk zijn we gewoon vee. Je wordt door een generatie geproduceerd, die generatie probeert jou een zo goed mogelijke startkans te geven en dan is het aan jou hetzelfde te doen of te sterven zonder kinderen. En dat is het dan.. meer is er niet. Je bent gewoon een nummer en er is misschien maar 0,5% van de wereldbevolking die langer herinnerd worden dan 2 of 3 generaties verder.

Ik heb geen zelfmoordneigingen ofzo, maar ik vind deze gedachtes toch wel erg deprimerend. Het is ook erg moeilijk te omschrijven, en hierboven staan dan ook slechts een paar kleine dingen uit mijn gedachtenspinsels. Ook gewoon het idee dat dit topic een paar generaties verder gewoon door iemand gelezen wordt en die dan denkt: "tja, zo is het gewoon". Het idee dat dit er nog is en ik niet meer..........brrrrrr

Het zijn allemaal gedachtes waar je jezelf helemaal gek mee kunt maken. Zo is het heelal nog zoiets wat we niet kunnen bevatten. En ook het 'geloven in iets'. Soms bedenk ik mezelf dat een geloof niets meer is dan het hopen voor iets wat gaat komen, puur om jezelf in de tijd die jou hier op aarde gegeven is, niet gek te maken.

Kom ik hier nog uit?

getekend,

biertapper (iemand die niet herinnerd zal worden en onbekend zal blijven).

[ Voor 4% gewijzigd door Verwijderd op 11-07-2005 11:28 ]

[Syntagma]

Dit is een heel herkenbaar verhaal.

Sommige mensen proberen deze angst te ontwijken door hun leven zo vol mogelijk te stoppen met 'aardse' pleziertjes e.d., maar je ziet zelf al dat dat ook geen echt houvast biedt.

Het heeft denk ik ook te maken met je leeftijd en 'huidige toestand'. Nu lacht het leven je nog toe en kun je je niet voorstellen dat het ooit voorbij is, maar er zijn ook mensen (vaak oud) die het 'prima' vinden om te sterven, hun leven is klaar, vol, af. Of, het tegenovergestelde, ondraaglijk geworden door een ziekte. Als je oud bent, kun je het denk ik ook beter relativeren en kun je misschien meer berusten in het 'lot'.

Maar ik lig er zelf ook weleens (figuurlijk) wakker van. Het gekke is, ik ben zelf christelijk en volgens mijn geloof is er na de dood een eeuwige toekomst. Ik ben juist weleens angstig geworden bij de gedachte aan het woord 'eeuwig'.. wat moet je in hemelsnaam doen al die tijd? Het is zo'n ongrijpbaar begrip, wij rekenen altijd in tijd, maar dan is dat er opeens niet meer. Nu heb je nog een soort houvast aan het feit dat ieder mens onherroepelijk een keer doodgaat, hoe erg dat ook is. Maar je kunt dan nog de dingen in een soort kader zien. Maar daarna weet je totaal niet wat je te wachten staat en kun je niet meer rekenen in onze zo gewone tijd. Dat maakte mij juist weleens angstig.

Maar de dood is altijd een mysterieus onderwerp, al zijn er ook mensen die er heel makkelijk over kunnen praten. Ik probeer er maar niet teveel aan te denken, ik ben tenslotte nog jong en heb (als het goed is) nog een hele toekomst. Ook al kun je dat niet weten, want er kan je altijd wat overkomen. Ook wel gek eigenlijk dat je zo makkelijk naar bv. een film kunt kijken met een indrukwekkende sterfscene, zonder dat het je echt wat doet. Terwijl als het werkelijkheid was, een familielid ofzo, dan zou het heel anders zijn.

[Opi]

Waarvoor is de topicstarter precies bang? Het doodgaan niet zo lijkt me. Het idee dat alles wat je doet zinloos is, dat er geen doel is waar je naar toe werkt? Het idee dat je niet voor eeuwig herinnerd zal worden?

[Verwijderd]

Als ik bang ben dan kijk ik ook vaak films. Die hebben vaak een einde wat lijkt te suggereren dat het oneindig doorgaat. Misschien vind ik op dat moment veel voldoening in het "verplaatsen in het leven van iemand anders"..... Ik probeer er goed mee om te gaan en heb ook al veel dingen gelezen op GoT. Een van de stukjes die ik vond, was ook heel herkenbaar:

Het enige waar ik bang voor ben is het moment dat ik in de spiegel kijk en besef dat oud ben geworden, en me dan afvraag waar mijn leven gebleven is...

Edit:
Ik denk dat het idd ook veel te maken met het feit dat ik zoveel wil doen en dat alles wat ik op bouw voor niks zal zijn..... ik kan het gewoon niet zo goed uitleggen..... je hebt er geen controle over en je weet niet wat er nog gaat komen. Maar van de andere kant ben ik ook heel nieuwsgierig wat ik nog allemaal ga doen, maar gewoon het idee, dit ooit allemaal achter te moeten laten....

[ Voor 29% gewijzigd door Verwijderd op 11-07-2005 11:17 ]

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 10:49:

Het zijn allemaal gedachtes waar je jezelf helemaal gek mee kunt maken. Zo is het heelal nog zoiets wat we niet kunnen bevatten. En ook het 'geloven in iets'. Soms bedenk ik mezelf dat een geloof niets meer is dan het hopen voor iets wat gaat komen, puur om jezelf in de tijd die jou hier op aarde gegeven is, niet gek te maken.

Ieder mens heeft een ingeschapen godskennis.Je weet dat er iets machtiger is dan jou. Maar iedereen vult dat anders in. De 1 is christen, een ander moslim.

[Opi]

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 11:16:
Ik denk dat het idd ook veel te maken met het feit dat ik zoveel wil doen en dat alles wat ik op bouw voor niks zal zijn..... ik kan het gewoon niet zo goed uitleggen..... je hebt er geen controle over en je weet niet wat er nog gaat komen. Maar van de andere kant ben ik ook heel nieuwsgierig wat ik nog allemaal ga doen, maar gewoon het idee, dit ooit allemaal achter te moeten laten....

Het lijkt mij meer om de vergankelijkheid van alles te gaan dan om het doodgaan zelf. Het enige dat ik kan zeggen is dat ik het herken en dat de enige 'oplossing' die ik heb gevonden het er niet bij stil staan is. Nu is het er nog en gezien de vergankelijkheid zal je er iets aan moeten doen om dit actief tegen te gaan. Soms kan dit, soms niet. Grote kans dat je je niet bij dit laatste neer kan leggen, zelfs wanneer het logisch volstrekt dichtgetimmerd beargumenteerd is.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 10:49:
Dood in de zin van een levenloos lichaam is nog niet eens mij ergste angst, maar wel het feit dat mijn "geest" (hetgene wat ik voel, mijn gedachtegang, etc) er dan ook niet meer is.
[..]

meer is er niet. Je bent gewoon een nummer

Hoe rijm je deze twee gedachtes met elkaar? Aan de ene kant zeg je dat het individuele er niet toe doet, je bent maar een nummer en je kunt geen groot doel verwezenlijken. Aan de andere kant lijk je juist het individuele te waarderen, je bent bang om jezelf als individu kwijt te raken in de dood. Dat eerste kan ik me niet zo goed voorstellen als je dat tweede ook denkt. Als jouw leven betekenisvol is, als alles wat je denkt, voelt en doet waarde heeft voor je, dan lijkt het me niet relevant dat je op een bizar grote schaal weinig voorstelt.

Ik vind het überhaupt niet zinnig om op dat niveau naar het leven te kijken, waarom zou je het je aantrekken hoe lang je nog herinnerd wordt? Je bent sowieso wel vergankelijk, net zoals alles. Dat kun je beter accepteren dan je er slecht bij voelen.

[Opi]

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 11:34:
Je bent sowieso wel vergankelijk, net zoals alles. Dat kun je beter accepteren dan je er slecht bij voelen.

Dit lijkt mij makkelijker gezegd dan gedaan. Dingen zijn nu eenmaal vergankelijk, mensen gaan nu eenmaal dood, ongelukken gebeuren nu eenmaal. Soms kan je ingrijpen in de situatie en kan je de vergankelijkheid uitstellen. Waarom de een het er eerder bij laat zitten dan de ander weet ik niet. Weet jij of iemand anders wellicht theoriën die hier op in gaan?

[Syntagma]

OpifexMaximus schreef op maandag 11 juli 2005 @ 12:12:
[...]

Dit lijkt mij makkelijker gezegd dan gedaan. Dingen zijn nu eenmaal vergankelijk, mensen gaan nu eenmaal dood, ongelukken gebeuren nu eenmaal. Soms kan je ingrijpen in de situatie en kan je de vergankelijkheid uitstellen. Waarom de een het er eerder bij laat zitten dan de ander weet ik niet. Weet jij of iemand anders wellicht theoriën die hier op in gaan?

Wat bedoel jij met het uitstellen van de vergankelijkheid? Heb je het dan over vage dingen als je lichaam invriezen of het gebruik van botox om je leeftijd te verdoezelen of..?

[Opi]

Syntagma schreef op maandag 11 juli 2005 @ 12:16:
Wat bedoel jij met het uitstellen van de vergankelijkheid? Heb je het dan over vage dingen als je lichaam invriezen of het gebruik van botox om je leeftijd te verdoezelen of..?

Ik doel meer op de relationele sfeer. Bijvoorbeeld vriendengroepen die veranderen van samenstelling of compleet verdwijnen om triviale redenen als het verhuizen van de verschillende individuen.

[Syntagma]

Het uiteenvallen van een vriendengroep is inderdaad wel een vorm van vergankelijkheid, alleen hoe stel je die vergankelijkheid dan uit en wat is de relatie met de angst van de topicstarter?

[GoldenSample]

ik heb hier soms ook last van, dat er na de dood gewoon helemaal 'niets' meer is kan ik niet bevatten, dat je leven voor niets anders is dan de soort in stand houden

* GoldenSample voeld zich gebruikt

[ Voor 4% gewijzigd door GoldenSample op 11-07-2005 14:09 ]

[Opi]

Syntagma schreef op maandag 11 juli 2005 @ 13:46:
Het uiteenvallen van een vriendengroep is inderdaad wel een vorm van vergankelijkheid, alleen hoe stel je die vergankelijkheid dan uit en wat is de relatie met de angst van de topicstarter?

Hoe de resultaten van de vergankelijkheid in gegeven voorbeeld uitgesteld kunnen worden lijkt mij zeer afhankelijk van andere variabelen. Hier wil ik niet op in gaan. Wat de relatie met de angst van de topicstarter is, is het feit dat vergankelijkheid niet altijd zo maar te accepteren is.

[rapture]

Sommige gelovigen zullen eerder gaan twijfelen of ze in de hemel of hel belanden. Anderen kunnen twijfelen hoe het voelt om in /dev/null te belanden. Je lichaam sterft en geest is foetsie weg, hetzelfde als je met een hamer op een computer slaat, hoe zal het draaiende software voelen als het plotseling foetsie weg is. Het is nogal abstract en erg onbekend.

[ Voor 21% gewijzigd door rapture op 11-07-2005 14:24 ]

[Polster]

Zolang je niet dood bent hoef je je er geen zorgen om maken en als je eenmaal dood bent kan je je er geen zorgen meer om maken. Angst voor de dood is dus onzinnig

[Verwijderd]

Ik ook juist dat dit soort angsten ontstaan door de vrij hoge factor van het onbekende wat hieraan verbonden zit. Verder vind ik het argument om niet bang te zijn voor de dood omdat je erna toch niks meer voelt oid, toch wel erg kort door de bocht.
Van de ene kant hebben we als mensen natuurlijk geluk dat we een hoge intelligentie hebben, met de ability om makkelijk/snel te kunnen leren, maar van de andere kant is dit natuurlijk ook wel weer de grootste verwekker van bepaalde vormen van angsten. Ik denk dat dit komt omdat we wel veel weten, maar niet genoeg weten....... en dan komen we weer op het onbekende uit.
Misschien is het inderdaad wel het beste er niet over na te denken, omdat het volledig buiten je machtsgebied gaat. Men zegt wel eens: 'wat gaat komen, dat gaat komen'.
Maar hoe mooi zou het niet zijn als er ooit eens een bevestiging kwam van leven na de dood. Er zijn wel een heleboel 'sterke verhalen' van mensen die het licht hebben gezien en weet ik veel wat voor dingen er bij 'tinneke en de paranormale wereld' destijds allemaal voorbij kwamen, maar er is nog nooit een echte bevestiging geweest. Van de ene kant denk ik wel eens: er is niks meer na de dood, maar van de andere kant denk ik: hoe zit het dan met dat jezus verhaal en die verhalen uit de bijbel. Zou dat nu echt verzonnen zijn? Er waren toch genoeg mensen getuigen van zijn wonderen. Maar als dat zo was, waarom zijn er dan verschillende geloven, en waarom gelooft dan niet iedereen in hetgene dat toen gebeurd is...... Zitten wij onszelf voor de gek te houden?

[Verwijderd]

Heel herkenbaar inderdaad, alleen kwam dit bij mij al wat eerder .

Vroeger dacht ik inderdaad vrij lakoniek over het leven en de dood, maar sinds een bepaalde les levensbeschouwing (4e klas denk ik) (rotvak ) denk ik er precies zo over.
Het gevoel wat je beschrijft heb ik ook wel eens, het lijkt wat op missenlijkheid en kippenvel inderdaad. Nu ik weet dat ik hier 'last' van heb probeer ik hier niet te vaak over na te denken (je 'doet' het toch zelf), hoewel dat bij films met sterfscenes wel vrij moeilijk is...

Uiteindelijk kan je je er alleen maar bij neerleggen.

[ Voor 12% gewijzigd door Verwijderd op 11-07-2005 14:50 ]

[Syntagma]

Als je je afvraagt wat eigenlijk de zin van het leven is, als je straks toch doodgaat en niets achterlaat (of wel natuurlijk), dan kom je denk ik toch bij een geloof uit.

Een geloof kan je de kracht geven om het vol te houden in dit leven omdat je weet (gelooft) dat het na de dood niet is afgelopen, maar juist begint. Volgens het christendom komt er uiteindelijk een 'nieuwe aarde' waarop alles perfect zal zijn. Geen oorlog, ziektes of terroristische aanslagen meer. Dat alleen al zou iets zijn om naar uit te kijken. Bij hemel of hel kan ik me nooit een goede voorstelling maken, maar bij een 'nieuwe aarde' bedenk ik gewoon de huidige aarde maar dan zonder ellende. Dan heb ik voor mezelf toch een soort beeld. Als ik het goed heb, ga je op die nieuwe aarde gewoon weer lekker allerlei dingen doen en hoef je je niet te vervelen, het is alleen tig keer beter dan nu. Als je daarin kunt geloven, hoef je volgens mij geen echte angst voor de onbekende leegte na de dood te hebben. Je kunt natuurlijk nog wel bang zijn voor het sterven zelf, dat is logisch.

Het is wel mooi om te zien wat Bono van U2 hiervan zegt: (let verder niet op die site)

Dit is een radicale gedachte: dat God, die het heelal geschapen heeft, in mij geïnteresseerd is..... dat is een heel bijzondere gedachte....

Als je dit gelooft, hoef je niet meer het gevoel te hebben dat je hier een beetje voor nix rondloopt. Het heeft een doel.

Maja, was het maar zo eenvoudig allemaal

[ Voor 5% gewijzigd door Syntagma op 11-07-2005 15:16 ]

[RèLF]

Doodgaan is zowat de enige zekerheid die je hebt in je leven.

Lijkt me dus ook echt vervelend als je daar schrik voor hebt.

[Standeman]

Ik heb ook een tijdje met zoiets rondgelopen.
Op universele schaal zijn wij niets meer dan een flo op de rug van een hond.. en eigenlijk zijn we dat niet eens. Hetzelfde geld eigenlijk ook al op gelobale schaal. Op zich is alles zinloos want ooit zal alles op houden met bestaan of zijn we zover het universum ingeslingerd dat we op onze rotsblok gevangen zitten.

Ik heb het leren accepteren dat er 99% kans is dat je leven nutteloos is, hoewel, wie weet wat je kleinkinderen allemaal gaan veranderen / aanrichten

Verder ga ik vrij positief door het leven en denk ik vooral aan het hier en nu.

[boner]

Een heleboiel menschen zeggen dat je een vlo bent op de rug van een hond. Of dat je op globale schaal niets voorstelt.

Maar dat beleef je ook niet. Die schaal. Je moet leven zoals je zelf waar kunt nemen. En het is voor een heleboel menschen heel erg confronterend om hier achter te komen. Du sook het feit dat het ooit eens op houdt.

Aan de andere kant is het ook wel een opluchting. Ten eerste zou het wel akelig vol worden als niemand er tusschen uit piept. En daarnaast wordt je zo krakkemikkig dat het niet zo heel erg veel nut heeft om door te etteren, soms letterlijk.

JE leeft nu. En moet er dus ook uithalen wat er in zit. Dat is ook een van de redenen dat ik absoluut niet in een god of een leven na de dood geloof. Dat zien we dan wel, of niet.

Ik zorg ervoor dat ik nu een leuke tijd heb, en dat ik mijn levensverwachting lang een leuk leventje kan leiden. Dus niet compleet los gaan, maar een beetje meer met mate. Dus ook sparen voor later en zo.

En dan zul je zien dat die angsten vanzelf wegebben.

[Clay]

* Clay heeft er wel vrede mee dat het leven eindig is.

Alles went op den duur, en dan ben je weer aan iets nieuws toe. Het is niet alleen je geest die hierop van invloed is, maar ook je lichamelijk staat. Zoals je aan bepaalde dingen gewoon geen behoefte hebt tijdens bijvoorbeeld ziekte, zal ook ouderdom bepaalde behoeftes die je altijd had wegnemen. Zo wil ik nu idd liever niet dood, maar misschien interesseert leven me niet meer zo als ik 90 ben

Ik ben 24 en eigenlijk hoor je je dan toch echt niet druk te maken over dat soort dingen.

Tuurlijk wel Waarom niet eigenlijk? omdat de massa dat niet doet? lekker belangrijk.

Getalsmatig is ieder mens inderdaad een onbeduidend wezen op zomaar een planeet die rond een klein zonnetje draait dat zich in een doodgewoon sterrenstelsel bevindt (en op ramkoers fyi nb). Daar zal je je geluk dus niet gauw vinden. Qua onthouden worden kan je je afvragen wat de zin daarvan is als je dood bent. Grote schilders van weleer waren toen straatarm, grote componisten waren gewoon in loondienst, wat hebben ze er nu aan wereldberoemd te zijn? Verder moet je of a) veel doden op je geweten hebben, of b) een geleerde ergens in zijn. De eerste zal tijdens zijn leven wel genoeg van die roem genieten, de 2e zal het niet interesseren, aangezien dat vaak wat introvertere figuren zijn die aandacht liever schuwen Bovendien zal het in dat geval ook eerder de prestatie zelf zijn die hem of haar genoegen geeft, dan het feit dat die daarom onthouden zal worden.

De kans dat je wereldberoemd wordt is klein, de kans dat je lang onthouden wordt door velen is nog kleiner. Als het je interesseert zou je er wel moeite voor doen, zoniet moet je jezelf niet ongelukkig maken met irreele verwachtingen of dromen. Besef je gewoon dat je NU leeft, je leven begint niet nadat je dat ene voor elkaar hebt gekregen of dan andere af is. De obstakels in je weg ZIJN je leven. Daar moet je gewoon van leren te genieten. Probeer erachter te komen wat jou gelukkig maakt, maak daarnaast onderweg een paar andere mensen gelukkiger dan ze waren, en je leven heeft zin gehad.

[Verwijderd]

angst om te sterven heeft iedereen dat zit ingebakken om je in leven te houden.
angs voor de dood is een hersenspinsel die ontstaat omdat je je een wereld gaat voorstellen zonder jouw.
maar ook daar kun je uitkomen, kwam ik ook

besef je dat het natuurlijk is, iedereen gebeurt het, aanvaard dat!
kijk naar je gevoelens cq gedachten en oordeel er niet over, aanvaard dat ze daar zijn zonder er over te oordelen en besef de toeschouwer in je die naar de gevoelens cq gedachten kijkt, na een tijd begin je te beseffen dat jij niet de gevoelens of gedachten bent maar dat het je ego is.
luister er zo vaak naar als je kan zonder te oordelen en je zult zien dat als je aanvaard en niet oordeelt de gevoelens en gedachten zullen verdwijnen omdat jij dat niet bent.
zolang je er over oordeelt zal je ego doorgaan omdat het voeding is en zal het door de gevoelens gaan leven en je over nemen.
besef dat het maar gevoelens en gedachten zijn, neem ze niet zo serieus want jij bent niet je gevoelens en gedachten maar de toeschouwer, het bewustzijn.

lees anders eens de kracht van het nu in de praktijk en leer in het nu te leven, dit moment, niet het verleden of toekomst van het ego.

[MSalters]

Syntagma schreef op maandag 11 juli 2005 @ 15:06:
Als je je afvraagt wat eigenlijk de zin van het leven is, als je straks toch doodgaat en niets achterlaat (of wel natuurlijk), dan kom je denk ik toch bij een geloof uit.

Een geloof kan je de kracht geven om het vol te houden in dit leven omdat je weet (gelooft) dat het na de dood niet is afgelopen, maar juist begint.

Dat is een cirkelredenering: als je aanneemt dat er iets na de dood is, dan is er in de daaropvolgende redenering natuurlijk iets. Alleen is die conclusie geen bevestiging van de aanname.

Als ik zeg dat er na de dood niets is, ik dat opschrijf, en vervolgens zeg dat het geschreven staat, is dat dan ook waar?

[Syntagma]

MSalters schreef op maandag 11 juli 2005 @ 21:33:
[...]

Dat is een cirkelredenering: als je aanneemt dat er iets na de dood is, dan is er in de daaropvolgende redenering natuurlijk iets. Alleen is die conclusie geen bevestiging van de aanname.

Dat zeg ik helemaal niet. Ik zeg alleen dat als je bang bent voor het 'niets' van na de dood, dat je dan je toevlucht kunt nemen tot een/het geloof, zodat je die angst niet meer hoeft te hebben.

[Verwijderd]

Geloven dat er niets is na de dood is net zo'n vlucht als geloven dat er wel wat is, het is simpel weg geloven in iets aan het andere kant van het spectrum.

Dat je leven nietszeggend is en dat je niets betekent op globale schaal is waar en niet waar. Om een voorbeeld te noemen, is Bush iemand die iets betekent op globale schaal? Nee, het is niet zijn persoon die iets betekent maar zijn beleid, en daarvan is hij alleen het gezicht. Wij herinneren ons ook niet "bekende" personen maar een concept waar ze voor stonden. Ceasar kennen veel mensen als je het ze vraagt, maar kennen ze Ceasar moet je je afvragen of het concept waar de man voor stond? Iemand kennen is weten wat die persoon pijn doet, wat hij/zij lief heeft, wat jij voor die persoon betekent. Ofwel emotionele connectie. Het is onmogelijk en ook nog eens bijzonder arrogant om aan te nemen dat je met iedereen op deze wereld zo'n band zou kunnen of willen hebben.

En als je dood gaat leef je voort, mensen zullen zich je over tien generaties niet herinneren als persoon maar jij hebt net als zij dat bij jouw deden beinvloed en daardoor verandert, deze veranderingen is wat voorleeft nadat je gestorven bent en is wat jij was en dan bent.

Nietszeggend is niemand!

[Rey Nemaattori]

GoldenSample schreef op maandag 11 juli 2005 @ 14:09:
ik heb hier soms ook last van, dat er na de dood gewoon helemaal 'niets' meer is kan ik niet bevatten, dat je leven voor niets anders is dan de soort in stand houden

* GoldenSample voeld zich gebruikt

Dat word je ook, maar er is geen alternatief

rapture schreef op maandag 11 juli 2005 @ 14:23:
hetzelfde als je met een hamer op een computer slaat, hoe zal het draaiende software voelen als het plotseling foetsie weg is. Het is nogal abstract en erg onbekend.

software voelt niet, en waarschijnlijk grijpt het OS in met een vriendelijk doch dringende BSOD gewolgd door een reboot oid

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 14:43:
Ik ook juist dat dit soort angsten ontstaan door de vrij hoge factor van het onbekende wat hieraan verbonden zit. Verder vind ik het argument om niet bang te zijn voor de dood omdat je erna toch niks meer voelt oid, toch wel erg kort door de bocht.

Volgensm ij ben je gewoon een controle freak, zodra je ergens de controle oververliest dan schuw je het. De dood, is 1 ding waar we geen controle over hebben(tenzij je suicidaal bent, maar dat was je niet )

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 14:43:
Van de ene kant hebben we als mensen natuurlijk geluk dat we een hoge intelligentie hebben, met de ability om makkelijk/snel te kunnen leren, maar van de andere kant is dit natuurlijk ook wel weer de grootste verwekker van bepaalde vormen van angsten. Ik denk dat dit komt omdat we wel veel weten, maar niet genoeg weten....... en dan komen we weer op het onbekende uit.

Kennis maakt macht, maar wie veel weet heeft ook veel zorgen....

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 14:43:
*KNIP*

Bekijk de dood van de positieve kant: You won't live to care

RèLF schreef op maandag 11 juli 2005 @ 15:17:
Doodgaan is zowat de enige zekerheid die je hebt in je leven.

Lijkt me dus ook echt vervelend als je daar schrik voor hebt.

Slecht 2 dingen zijn zeker in je leven, zeker in nederland: Je betaald belasting en je gaat dood(ook in die volg orde)

Syntagma schreef op maandag 11 juli 2005 @ 22:12:

Dat zeg ik helemaal niet. Ik zeg alleen dat als je bang bent voor het 'niets' van na de dood, dat je dan je toevlucht kunt nemen tot een/het geloof, zodat je die angst niet meer hoeft te hebben.

Als dat je motivatie is om te geloven zul je een verdomd lechte gelovige zijn tot het uur U

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 23:08:
En als je dood gaat leef je voort, mensen zullen zich je over tien generaties niet herinneren als persoon maar jij hebt net als zij dat bij jouw deden beinvloed en daardoor verandert, deze veranderingen is wat voorleeft nadat je gestorven bent en is wat jij was en dan bent.

Nietszeggend is niemand!

Dat lijtk me sterk. Er zijn in de afgelopen eeuwen miljarden mensen dood gegaan, slechts een handje vol daarvan in na 10 generaties nog bekend bij naam en daad.

[rapture]

Rey Nemaattori schreef op dinsdag 12 juli 2005 @ 00:32:
software voelt niet, en waarschijnlijk grijpt het OS in met een vriendelijk doch dringende BSOD gewolgd door een reboot oid

Beeld eens in dat jij die OS bent en foetsie het is weg, dat is vooral het probleem bij het gedachte van niets na de dood. Het feit dat je "gedelete" word.

[Suepahfly]

Mss zijn de volgende links wat voor TS:
http://www.med.nyu.edu/psych/screens/depres.html
http://www.depressiezelft...etest&sPageName=resultaat
http://depressie.pagina.nl/

edit:

Nu ik het wat beter lees zie ik dat dit pas de laatste 2 weken speelt. Depressie duurt over het algemeen wat langer (zeg jaren) al zal dit waarschijnlijk ook niet zijn. Misschien is het verstanding om eens goed te praten met bijvoorbeeld een maatschappelijk werk(st)er. Of iig de huis arts, hij/zij kan je door verwijzen.

Ik zelf ben niet zo zeer bang voor de dood, als ik ga dan ga ik en is het afgelopen en einde verhaal. Alleen zou ik niet mijn familie zo willen achter laten.

[ Voor 60% gewijzigd door Suepahfly op 12-07-2005 00:50 ]

[Verwijderd]

Ik vind het echt tof dat jullie zo supportive zijn. Ik probeer het nu langzaam onder de aandacht van goede vrienden/vriendinnen te brengen. Eventueel ook mijn ouders. En op die manier wil ik er gewoon proberen mee om te gaan. Het is niet zo dat ik depressief ben, maar ik merk gewoon dat het mij veel bezig houdt de laatste tijd. En ik wil eigenlijk voorkomen dat het zover komt dat ik er WEL depressief van wordt. Maar ik weet wel zeker dat mensen er raar van opkijken als ik het zeg, want ik ben normaal wel typisch iemand die iemand anders door zo'n soortgelijke fase heen praat en alles heel positief kan omschrijven. Maar toch grijpt zoiets je ineens aan, en ik vermoed ook wel dat mijn echte goede vrienden ook wel weten dat ik een denker ben.

Daarnaast is het woord 'control freak' misschien niet het goede woord, maar ik weet wel wat je bedoeld. In zeker zin zal ik dan ook niet ontkennen een controlfreak te zijn, maar in zekere mate is iedereen dat wel een beetje denk ik.
Ook denk ik momenteel veel na over het geheel en het praten op GoT (echter wel onder een andere nick dan normaal) helpt mij toch wel hoor. Op die manier krijg ik toch het idee dat mensen, hoe verschillend en anders ze ook zijn, elkaar toch steunen, omdat dit iedereen te wachten staat. Alleen iedereen gaat er anders mee om, maar daar heb ik geen problemen mee.

Daarnaast denk ik momenteel veel na en probeer ik dingen duidelijk te verwoorden voor mezelf. En op dit moment lijkt het er een beetje op dat ik gewoon 'bang' ben voor alles wat nog gaat komen en dat het allemaal 'voor niks' is (wat vanuit veel perspectieven natuurlijk niet waar is). Als ik de tijd op hold kon zetten zou ik het doen zeg maar. Ik hoop gewoon dat ik er binnenkort eens goed met een paar goede vrienden over kan praten en dat ik weer wat levenslustiger wordt....maar ik vind het toch ook wel moeilijk erover te beginnen omdat men het ECHT niet van mij zou verwachten...

Bedankt zover en ik zou zeggen, laat je gedachtes los op dit topic...

[Verwijderd]

Hallo, TS.
Ik kan je vertellen, ik zit net als jij in ongeveer hetzelfde schuitje .. ik ben er dan wel 22, en mijn verhaal is dus iets anders. Maar het verhaal van jou komt me allemaal te bekend voor.
Wat ik je wil vertellen is, dat er meer mensen zijn met dat soort problemen, nu denk je miss "hoe helpt mij dat?" nouh, die mensen kunnen je vertellen, hoe je er miss. wat positiever mee om kunt gaan

Miss. dat je het merkt, ik probeer ook overal het positieve in te zien, maar waar ik wel achter gekomen ben is dat je dat helaas alleen zelf kunt doen. Alleen jij kan er iets goeds van maken, van het leven dat je is gegeven.
Maar ! Erover praten, over dingen die je dwars zitten met goede vrienden, dat helpt je echt! Desnoods alleen met je beste maat ? of je beste vriendin ? .. en misschien als je het echt eng vind om dat te bespreken met iemand uit je vrienden kring .. tjah .. het klinkt stom, ik ben iemand die graag anderen helpt .. en ik ben er geweest waar jij nu zit .. je kan me ook op msn toevoegen .. maar die keus is aan jou (praten tegen een vreemde die het goed bedoelt is dan miss. eenvoudiger ??)
Kbedoel .. we hoeven geen beste maten te worden ofzo, dat zoek ik ook niet, maar als ik zo kan helpen .. waarom niet

Wat ook heel goed helpt, klinkt miss. raar, maar dingen van je "af" schrijven, neem een schrift, een pen en ga dingen die het eerste in je op komen op schrijven, schrijf ze van je "af".
NIET nadenken wat je schrijft, dit is moeilijk, dat weet ik, want ik ben ook een denker, maar het helpt echt! Even oefenen en je zult zien dat het je veel verlichting zal brengen (weet er geen ander woord voor )

Ik heb het ook pas veel later aan mijn ouders verteld. Klinkt crue .. maar het komt eropneer dat je jezelf prettig moet voelen in de omgeving en situatie wil jij pas je hele verhaal vertellen aan die ander.
En hoe crue het ook klinkt, aan je ouders vertel je toch nooit 100% het hele verhaal, of wel ?
Haha, snap je, dus heb het er met vrienden of maten over, serieus kerel ... dat helpt echt!

Ik wens je echt ontzettend veel sterkte toe !

/me kijkt op de klok en is maffen

[ Voor 16% gewijzigd door Verwijderd op 12-07-2005 01:25 ]

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 23:08:
En als je dood gaat leef je voort, mensen zullen zich je over tien generaties niet herinneren als persoon maar jij hebt net als zij dat bij jouw deden beinvloed en daardoor verandert, deze veranderingen is wat voorleeft nadat je gestorven bent en is wat jij was en dan bent.

Nietszeggend is niemand!

offtopic ..
Het kwartje van Kok anyone whehe

ontopic:
zie je wel, iedereen kent hem nog, en straks ook als hij "gegaan" is.
En voor nu kun je er om lachen, en daar gaat het om, het is moeilijk, maar probeer het een beetje met een glimlach te zien, TS en anderen die met dit probleem zitten, een heleboel sterkte toegewenst !

[Syntagma]

Rey Nemaattori schreef op dinsdag 12 juli 2005 @ 00:32:
Als dat je motivatie is om te geloven zul je een verdomd lechte gelovige zijn tot het uur U

Dat klopt en zo was het ook niet bedoeld. Geloven in een hiernamaals is niet dè reden om te geloven (dat doe je volgens mij uit dankbaarheid en niet omdat het moet of uit angst), maar kan wel bijdragen aan de draaglijkheid van het leven hier en nu.

Tenminste, dat zou ik me kunnen voorstellen.

[Rey Nemaattori]

rapture schreef op dinsdag 12 juli 2005 @ 00:39:
[...]

Beeld eens in dat jij die OS bent en foetsie het is weg, dat is vooral het probleem bij het gedachte van niets na de dood. Het feit dat je "gedelete" word.

Ooit weleens onder narcose geweest? Zo is de dood...mischine iets dieper en je word niet meer wakker met het idee dat je een stuk mist...

[ Voor 5% gewijzigd door Rey Nemaattori op 12-07-2005 11:08 ]

[.oisyn]

Wellicht lichtelijk offtopic, maar:

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 14:43:
Er zijn wel een heleboel 'sterke verhalen' van mensen die het licht hebben gezien en weet ik veel wat voor dingen er bij 'tinneke en de paranormale wereld' destijds allemaal voorbij kwamen, maar er is nog nooit een echte bevestiging geweest.

Niet helemaal, "visioenen" en "bijna dood-ervaringen" zijn een gevolg van oa zuurstof- en bloedtekort in de temporaalkwab (een bepaald deel van de hersenen) waarbij je bewustzijn random signalen te verwerken krijgt en daar allerlei dingen uit je geheugen en opvoeding gebruikt om dat te interpreteren. Het gevolg is dat een christen vaak iets ziet als de heilige maagd maria en een moslim Mohammed oid, waarschijnlijk omdat je dat bij je opvoeding hebt meegekregen. Noorderlicht heeft hier onlangs een aflevering aan gewijd, ze hebben een interview gehouden met Michael Persinger die een helm heeft gemaakt die de temporaalkwab stimuleert en op die manier de visioenen opwekt.

http://noorderlicht.vpro....032610/hoofdstuk/4106214/

[rapture]

.oisyn schreef op dinsdag 12 juli 2005 @ 17:58:
Wellicht lichtelijk offtopic, maar:

Niet helemaal, "visioenen" en "bijna dood-ervaringen" zijn een gevolg van oa zuurstof- en bloedtekort in de temporaalkwab (een bepaald deel van de hersenen) waarbij je bewustzijn random signalen te verwerken krijgt en daar allerlei dingen uit je geheugen en opvoeding gebruikt om dat te interpreteren. Het gevolg is dat een christen vaak iets ziet als de heilige maagd maria en een moslim Mohammed oid, waarschijnlijk omdat je dat bij je opvoeding hebt meegekregen. Noorderlicht heeft hier onlangs een aflevering aan gewijd, ze hebben een interview gehouden met Michael Persinger die een helm heeft gemaakt die de temporaalkwab stimuleert en op die manier de visioenen opwekt.

http://noorderlicht.vpro....032610/hoofdstuk/4106214/

En je kan die "bijna dood-ervaringen" ook ervaren door in een snelronddraaiend ding te zitten (van die machines waarmee men test tot hoeveel g's een piloot aankan), dan wordt er een bloed/zuurstoftekort in je hersenen gemaakt en je krijgt die visioenen.

Bijna dood is nog niet dood, vergelijkbaar met aan de rand van een ravijn staan != over die rand gaan en te pletter storten. Dus men heeft nog altijd niet gezien of er iets na de dood is.

[ Voor 3% gewijzigd door rapture op 12-07-2005 18:45 ]

[Verwijderd]

GoldenSample schreef op maandag 11 juli 2005 @ 14:09:
ik heb hier soms ook last van, dat er na de dood gewoon helemaal 'niets' meer is kan ik niet bevatten, dat je leven voor niets anders is dan de soort in stand houden

* GoldenSample voeld zich gebruikt

Als ik dit bekijk, denk ik dat we nu "leven" omdat we ons bewustzijn hebben. En waar ik vroeger nog wel eens angstig voor de dood was, vind ik het idee dat mijn bewustzijn mijn leven is, logisch aangezien dit verklaart dat dood = geen bewustzijn. Je bewustzijn zorgt er voor dat je leeft/bestaat. Valt dit weg, dan ben je dood.

[matinez]

Syntagma schreef op maandag 11 juli 2005 @ 11:08:
.. ik ben zelf christelijk en volgens mijn geloof is er na de dood een eeuwige toekomst. Ik ben juist weleens angstig geworden bij de gedachte aan het woord 'eeuwig'.. wat moet je in hemelsnaam doen al die tijd?

Laat mij nou net bij het lezen van de TS in Actieve topics aan dezelfde akelige gedachten denken.
Ben zelf ook christelijk en je weet wat er na de dood komt"het eeuwige leven"..

Als ik dan in mij gedachten na ga hoelang het eeuwige leven is, wordt ik altijd somber
Vervelend dat andere dat dus ook hebben

[maratropa]

En het helpt niet dat in het woordenboek bij dood staat zoiets van "afwezigheid van leven"

Ik denk ook vaak na over de dood, en heb het er ook vaak over met mijn vader, met veel plezier trouwens. Hij is al wat ouder en de dood komt ook voor hem dichterbij.

Ik heb mijn defenitie van "geluk" laatst maar op "tevreden doodgaan" gezet. Want ik denk ook vaak aan de dood, en soms wel eens een klein angst vlaagje, maar de laatste tijd begin ik meer te denken en voelen; "stel dat ik morgen doodval, ben ik dan tevreden?" En dan vraag ik me af waar ik het niet mee eens ben in mijn leven, waar ik spijt van zou hebben enzo. En dan bedenk ik me weer dat ondanks dat ik gelukkig ben er wel een aantal dingen zijn die "gefixed" moeten worden. En daar ben ik dan ook mee bezig, want ik wil graag gelukkig, dus tevreden zonder spijt de pijp uit gaan. Of dat nou morgen is over over 60 jaar.

Daarnaast helpt het, denk ik, dat ik het idee heb dat ik een klein beetje begrijp waarom we hier hier zijn. (niet gelovig ofzo, gewoon m'n eigen tja, geloofje ).

Het accepteren van de grote gelijkmaker, de man met de zeis, is wel aan te raden. Ik probeer er vaak aan te denken, ik denk dat al iedereen op deze aardkloot veel meer aan zijn dood zou denken, ze misschien minder nare dingen zouden doen.

Maar vraag je ook wat andere dingen af:
-Ben je tevreden? Dus als je morgen dood zou gaan, heb je spijt van iets? Iets te "fixen"?
-Ben je op zoek? Op zoek naar begrip van dit leven? Misschien moet je wel meer op zoek gaan?
-En heb je het idee dat je een beetje depri bent, dat het misschien een beetje lichamelijk is? Het kan nooit kwaad om het een en ander uit te checken.

[Syntagma]

matinez schreef op dinsdag 12 juli 2005 @ 20:04:
[...]


Laat mij nou net bij het lezen van de TS in Actieve topics aan dezelfde akelige gedachten denken.
Ben zelf ook christelijk en je weet wat er na de dood komt"het eeuwige leven"..

Als ik dan in mij gedachten na ga hoelang het eeuwige leven is, wordt ik altijd somber
Vervelend dat andere dat dus ook hebben

Ja apart is dat he? Dat is denk ik omdat je er geen voorstelling van kunt maken, tenslotte proberen wij mensen alles te verklaren en berekenen naar maatstaven van wat we nu weten.
Maar als het goed is, zou je juist uiten moeten/kunnen zien naar dat eeuwige leven, omdat het supertof zal zijn en je zult je geen moment vervelen.

Maar toch wel apart om te bedenken

[Verwijderd]

Ik heb het vandaag met mijn vriendin besproken. Ging niet geheel zonder emoties, maar ik denk toch goed dat het eruit is. Verder lees ik nog steeds jullie posts met veel aandacht. Ik probeer de dingen eruit te filteren die ikzelf ook belangrijk vind. Op die manier kan ik toch proberen deze 'angst' te gaan verwerken en 'the inevitable' te gaan accepteren.
Mijn vriendin vind echter wel dat ik symptonen vertoon van een opkomende depressie en dat ik ervoor naar de dokter moet gaan. Ik zie dat echter nog niet zo zitten, dus ik ga het eerst zo nog eens proberen. Onder andere door er met vrienden over te praten.

Verder is de mogelijkheid aanwezig dat ik met dit account niet meer zou kunnen posten. Een van de moderators las dat ik een dubbel account had aangemaakt en dat was officieel niet toegestaan. Dus aan de hand van mijn ip of iets anders, is deze moderator erachter gekomen wat mijn regular account is en heeft dit in een forum van moderators kenbaar gemaakt.
Echter, een van de redenen om mijn identiteit 'enigszins' geheim te houden was omdat hier meer mensen komen die mij kennen. Er is iig een moderator op GoT uit een van mijn (oude) vriendenkringen, waarvan ik dit soort informatie graag had weg willen houden. Simpelweg vanwege het feit dat dit misschien bij personen terecht gaat komen (voor mij geen onbelangrijke personen) waartegen ik het liever zelf had verteld. Heb geen direct contact meer met deze moderator, maar als hij dit leest hoop ik dat hij enige discretie in acht kan nemen mbt dit "voorval".
Jammer dat het niet eerst overlegd is met mij, dan had ik het uit kunnen leggen.....

[ Voor 3% gewijzigd door Verwijderd op 12-07-2005 22:51 ]

[Zwerver]

Verwijderd schreef op dinsdag 12 juli 2005 @ 22:50:


Verder is de mogelijkheid aanwezig dat ik met dit account niet meer zou kunnen posten. Een van de moderators las dat ik een dubbel account had aangemaakt en dat was officieel niet toegestaan. Dus aan de hand van mijn ip of iets anders, is deze moderator erachter gekomen wat mijn regular account is en heeft dit in een forum van moderators kenbaar gemaakt.
Echter, een van de redenen om mijn identiteit 'enigszins' geheim te houden was omdat hier meer mensen komen die mij kennen. Er is iig een moderator op GoT uit een van mijn (oude) vriendenkringen, waarvan ik dit soort informatie graag had weg willen houden. Simpelweg vanwege het feit dat dit misschien bij personen terecht gaat komen (voor mij geen onbelangrijke personen) waartegen ik het liever zelf had verteld. Heb geen direct contact meer met deze moderator, maar als hij dit leest hoop ik dat hij enige discretie in acht kan nemen mbt dit "voorval".
Jammer dat het niet eerst overlegd is met mij, dan had ik het uit kunnen leggen.....

Botte reactie: Clonen is niet toegestaan.
Minder botte reactie: Zo bot zijn we ook niet, lees je PM eens goed zou ik zeggen

[0rbit]

Je moet dat leven leiden waarvan je achteraf kunt vaststellen dat het de moeite waard was om te leven.

Ik denk dat als je ouder wordt en dagelijks met vergankelijkheid geconfronteerd wordt, dat je leert om de dingen in perspectief te gaan zien en meer en meer jezelf als individu gaat opgeven. Je gaat leven voor je kinderen, dan je kleinkinderen en dan maak je jezelf los en ga je.

Ik hoop dat doodgaan net zoiets is als thuiskomen van een lange dag vermoeiend werk en dan nog even genieten van een korte tijd van reflectie alvorens je het bed in duikt en niet meer wakker wordt.

Waar ik wel bang voor zou zijn is het meemaken van een fataal ongeluk, waarbij je weet dat je einde is gekomen en je nog zoveel had willen doen. Totale spijt en non-acceptatie... dat mogen toch niet je laatste gedachten zijn. Nee, dan liever op slag dood.

[.oisyn]

Verwijderd schreef op dinsdag 12 juli 2005 @ 22:50:
Jammer dat het niet eerst overlegd is met mij, dan had ik het uit kunnen leggen.....

Nou draai je het een beetje om, het is eerder jammer dat je niet van tevoren (als in: vóór het aanmaken van je nieuwe account) had overlegd met een van de moderators . Maar goed, done is done, en zoals Zwerver al gezegd heeft is het handig nog eens je PM door te lezen voor je je conclusies trekt

[ Voor 16% gewijzigd door .oisyn op 13-07-2005 11:46 ]

[Verwijderd]

Het is inderdaad van twee kanten te bekijken. Mijn intentie was dan ook niet om verwijten te maken, maar om aan te geven dat het ook anders had kunnen gaan. Anyway, laten we hiermee niet het topic teveel vervuilen en dit laten ontaarden in onderling moddergooien, dat is nergens voor nodig

Ontopic again:
Over het algemeen gaat het wel, want op mijn werk dan ben ik bezig en heb ik gezelschap van anderen en dan denk ik er niet zoveel aan. Maar het is vooral als ik 's ochtends wakker wordt of 's avonds naar bed ga dan ga ik liggen denken... en dan bekruipt me vaak toch weer dat angstig gevoel. Hopelijk wordt dit vanzelf minder en kan ik wederom optimaal gaan genieten van de tijd die mij is gegeven.....

[Grolsch]

ik heb dat ook wel eens gehad, maar ik ben dan zo nuchter dat ik denk er toch niets aan te kunnen veranderen.
Ik geloof ook in een soort van lot.
Als je tijd daar is, is je tijd daar. Dat kan zijn als je 80 bent, maar ook als je 20 bent.
Dus daarom is het noodzaak (IMHO) te genieten van het leven, en dingen te doen die je leuk vindt!
Als ik morgen het loodje zou leggen kan ik met een tevreden gevoel terug kijken.
Ik heb alles gedaan wat in m'n vermogen lag, praktisch alle kansen gepakt, en veel gezien/gedaan.

ik ben op zoek naar een spreekwoord, maar ik kan het niet vinden

iets in de trant van dat je bepaalde dingen krijgt, maar kansen (oid) moet je met 2 handen aanpakken........

[ Voor 16% gewijzigd door Grolsch op 13-07-2005 15:14 ]

[TommyGun]

Ik ben zeker niet bang voor de dood. Ik geloof erin dat je geest naar het lichaam van een ander verhuist en dan geboren wordt. Je hersenen worden gespoeld en zo zul je nooit weten wie je ooit bent geweest. Misschien is jouw geest al in 4 andere personen geweest? Ik geloof zelf ook niet echt in de hemel / hel. Ook al ben ik dan gedoopt en ben ik Katholiek, vanaf m'n 10e ben ik er steeds minder tot niet in gaan geloven. (Hoewel het vreemt blijft hoe alles is begonnen.) Zelf wil ik btw gecremeerd worden. Maar de manier waarop je sterft lijkt me niet echt van belang omdat je geest toch meteen vertrekt zodra je dood bent. (Denk ik.)

[Verwijderd]

TommyGun schreef op woensdag 13 juli 2005 @ 23:30:
Ik ben zeker niet bang voor de dood. Ik geloof erin dat je geest naar het lichaam van een ander verhuist en dan geboren wordt. Je hersenen worden gespoeld en zo zul je nooit weten wie je ooit bent geweest. Misschien is jouw geest al in 4 andere personen geweest? Ik geloof zelf ook niet echt in de hemel / hel. Ook al ben ik dan gedoopt en ben ik Katholiek, vanaf m'n 10e ben ik er steeds minder tot niet in gaan geloven. (Hoewel het vreemt blijft hoe alles is begonnen.) Zelf wil ik btw gecremeerd worden. Maar de manier waarop je sterft lijkt me niet echt van belang omdat je geest toch meteen vertrekt zodra je dood bent. (Denk ik.)

Waar haal je dat uit, dat je geest naar een ander lichaam verhuist?
Volgens mij heeft toch iedereen een besef in zich dat er iets is ná de dood

Gevoed uit het geloof?
Iedereen heeft een Godsbesef, als iemand zegt totaal niet in God te geloven en hij vloekt een keer stevig dan verloochent hij zichzelf en erkent het bestaan van God.

Over het starttopic:
En dan probeer ik mijzelf vaak te 'kalmeren' met het idee dat iedereen in hetzelfde schuitje zit en soms probeer ik zelfs te geloven in iets van leven na de dood, maar eigenlijk ben ik daar veel te nuchter voor. Ook denk ik wel eens: "als het leven eindig is, en daarna is alles weg, dan moet je toch zoveel mogelijk genieten en er het beste van maken", maar toch zijn dit op dit moment niet de gedachtes die mij opbeuren/oppeppen. Je doet al die moeite om een mooi leven op te bouwen en dan komt het punt dat je er niet meer bent. Je wordt op de wereld gezet je probeert er iets moois van te maken in de hoop dat je voor altijd herinnerd zal worden, maar eigenlijk zijn we gewoon vee. Je wordt door een generatie geproduceerd, die generatie probeert jou een zo goed mogelijke startkans te geven en dan is het aan jou hetzelfde te doen of te sterven zonder kinderen. En dat is het dan.. meer is er niet. Je bent gewoon een nummer en er is misschien maar 0,5% van de wereldbevolking die langer herinnerd worden dan 2 of 3 generaties verder.

Doodsangst kent gradaties, doodsangst is echte angst als er iemand voor je staat met de loop van een pistool of wat dan ook op je gericht en je weet dat je gaat sterven

Is jouw angst een angst om niet herinnerd te worden?
Ook ik ben af en toe bang voor de dood maar je moet je gedachten niet op hol laten slaan.
Angst is een gevoel
en een gevoel moet je een plekje geven
'Een mens lijdt het meest door het lijden wat hij vreest'

[Confusion]

Verwijderd schreef op zaterdag 16 juli 2005 @ 06:33:
Iedereen heeft een Godsbesef, als iemand zegt totaal niet in God te geloven en hij vloekt een keer stevig dan verloochent hij zichzelf en erkent het bestaan van God.

Vloeken zijn culturele uitingen van onvrede en frustratie. Hoewel ze oorspronkelijk voortkomen uit het geloof, hebben ze al lang niets meer met het geloof te maken. Het gaat om intonatie, klankkracht en het feit dat anderen begrijpen wat je bedoeld en hoe ernstig je het vind. Met God verzoeken heeft het allang niets meer te maken. Dat denken mensen er niet bij.

Jij zou graag willen dat iedereen een Godsgevoel had. Dat is iets heel anders. Het feit dat je je vast moet klampen aan zoiets sufs als vloeken om het aan te tonen zou je te denken moeten geven.

[ Voor 16% gewijzigd door Confusion op 16-07-2005 13:31 ]

[Verwijderd]

Syntagma schreef op maandag 11 juli 2005 @ 15:06:
Als je je afvraagt wat eigenlijk de zin van het leven is, als je straks toch doodgaat en niets achterlaat (of wel natuurlijk), dan kom je denk ik toch bij een geloof uit.

Dit is een stelling. Ik ben benieuwd of je dit kan onderbouwen.

Een geloof kan je de kracht geven om het vol te houden in dit leven omdat je weet (gelooft) dat het na de dood niet is afgelopen, maar juist begint. Volgens het christendom komt er uiteindelijk een 'nieuwe aarde' waarop alles perfect zal zijn. Geen oorlog, ziektes of terroristische aanslagen meer. . . . . Als ik het goed heb, ga je op die nieuwe aarde gewoon weer lekker allerlei dingen doen en hoef je je niet te vervelen, het is alleen tig keer beter dan nu.

Je voorspiegelt hierboven een beeld met alleen maar voordelen welke je wenst. Je stelling bevat tegenstrijdigheden: je doet alsof HET na de dood niet eindigt maar juist begint. . . Je noemt een aantal wenselijke dingen welke op de "nieuwe aarde" van toepassing zullen zijn maar dat zijn alleen maar zaken welke voodat je dood bent juist onwenselijk zijn. . .of zaken welke zo niet bedoeld zijn. Je laat in het midden wat de essentie van HET is. Is er op de “nieuwe aarde” ook sex, en geboorte? Ik neem even aan dat je denkt dat verkrachting en pornografie in de hemel niet op het menu staan. Maar seksualiteit en veel wat er aan kleeft is ook prachtig. Kan je je voorstellen dat je dat zal in de hemel zal moeten missen?

Gaan de zielen in de hemel ook op vakantie om lekker uit te rusten? Zo ja, waar worden ze dan moe van? Of erger nog, waar zouden ze heen gaan? Overal zou er eentonigheid heersen.

Als er in de hemel nog meer zielen worden geboren . . .(als sex wel op het menu staat) . . .gaan die zielen dan ook trouwen als oud genoeg zijn? (Hoe worden ze "ouder" als er daar geen klokken zullen zijn?). Getrouwde zielen gaan natuurlijk nooit scheiden want getrouwde zielen maken natuurlijk geen fouten. Wat is een bestaan zonder sex, zonder gevaar, zonder uitdagingen waard?

Als je (ik bedoel iedereen elk op zich) er over gaat peinzen voorspel ik dat je de Hemel meer als een Hel gaat zien. Alles wat nu echt waarde heeft wordt waardloos en eentonig of het is er niet (sex? coffie icecream? Biefstuk? Discussies over wat waar en niet waar is? Vechten tegen onrecht? Verzorgen van Zieken. . .(ik denk dat Moeder Theresa in een hemel zich “dood” zal vervelen). Als er in de hemel geen voortplanting is dan is er na de zogenaamde Eindtijd een vast aantal zielen die nooit verdwijnen. Zouden zielen niet eens de behoefte krijgen een nieuw "gezicht" te zien of een keertje van verboden fruit te snoepen?. . .Dat soort fruit is natuurlijk in de Hemel ook niet te vinden

Stel nu dat er een in de hemel weer eens een naar-de-hemel-gerezen-mens zal “uitblinken” door ontevredenheid en meer wil dan een zinloze en eeuwige “onderdanigheid”. Dan krijgt Lucifer een Rivaal. Het is zogenaamd al eerder “gebeurd” en dus is er geen garantie dat het niet weer gaat gebeuren. . . . Alles wat mogelijk is zal gebeuren. . .( dat is een pet-stelling van mij. . . niet te verwarren met een patstelling).

Het is niet te bevatten dat een hemel aantrekkelijk zal zijn. . .

Als je daarin kunt geloven, hoef je volgens mij geen echte angst voor de onbekende leegte na de dood te hebben. Je kunt natuurlijk nog wel bang zijn voor het sterven zelf, dat is logisch.

Waarom zou iemand bang zijn om te sterven als HET er alleen maar prachtiger door wordt?

Misschien is Biertapper juist bang om in een Hemel zoals het voorgesteld wordt terecht te komen . Ik adviseer iedereen dan ook om als de dood zo bang te zijn voor een door mensen verzonnen Hemel. Het zou er volgens mij walgelijk zijn. De hemel-verhalen rammelen aan alle kanten. Alleen bange oermensen kunnen het bedacht hebben. Heden ten dage is er voor intelligente mensen geen excuus mogelijk om in dergelijke onzin te geloven.

De onzin van de hemel-verhalen ontspruit aan de menselijke gedachte en dan krijg je uiteraard een beeld van een hemel welke niet aan de menselijke gedachte kan ontsnappen en louter op een aarde lijkt waaruit alle “erge dingen” weggewerkt zijn. Dit resulteert ook in "toevoegingen" aan het verhaal welke niet sporen met de menselijke gedachten en tegenstrijdig zijn met menselijke inspiraties zodat gelovigen die onzin maar voor lief nemen omdat mensen de beweegredenen van de goden niet kunnen doorgronden: de hemelverhalen worden dus "opgevoerd" . . . (of is "opgehemeld" misschien een beter woord?). . . naar hoogten die gedacht worden het hemel-verhaal aantrekelijk te maken. . .zolang je er maar niet over nadenkt.

De essentie van de hemel-verhalen, een prachtig "bestaan" na de dood, is alleen zinvol om een gat van onwetendheid te vullen. . .het is vulling door gebrek aan iets beters. Als iemand de onzekerheid van het bestaan aan kan is een kruk zoals een geloof overbodig. Een geloof op zich is geen geldend antwoord de vraag of HET huidige bestaan wel of niet zinvol is. In elk geval is een geloof als alleen een antwoord op vraag over angst voor de dood niet zinvol, tenzij als je er in gelooft.

Het punt van TS(de vraagsteller) is (dacht ik) uiteraard dat een geloof juist geen antwoordt geeft op de zin van het leven als je toch dood gaat en niets nalaat of geen profijt van je leven krijgt. De geschetste beelden van diverse geloofs-structuren en hun hemelen zijn voor hem uiteraard niet doelmatig om de dood te zien als een ontsnapping uit zijn dilemma. Dit getuigd dat hij een gezond verstand heeft en nadenkt over de dilemma's die het bestaan met zich meebrengt.

Of er bevredigende antwoorden voor hem zullen komen zal afhangen van alles wat hij in zijn leven tegenkomt.

Domineeachtige preken zullen, naar mijn mening, TS alleen maar duidelijker maken dat in die richting er geen antwoorden zullen zijn.

[Rey Nemaattori]

Confusion schreef op zaterdag 16 juli 2005 @ 13:29:
[...]

Vloeken zijn culturele uitingen van onvrede en frustratie. Hoewel ze oorspronkelijk voortkomen uit het geloof, hebben ze al lang niets meer met het geloof te maken. Het gaat om intonatie, klankkracht en het feit dat anderen begrijpen wat je bedoeld en hoe ernstig je het vind. Met God verzoeken heeft het allang niets meer te maken. Dat denken mensen er niet bij.

Jij zou graag willen dat iedereen een Godsgevoel had. Dat is iets heel anders. Het feit dat je je vast moet klampen aan zoiets sufs als vloeken om het aan te tonen zou je te denken moeten geven.

* Rey Nemaattori kucht *(emotionele) projectie*

[Syntagma]

Verwijderd schreef op zaterdag 16 juli 2005 @ 18:59:
[...]

Dit is een stelling. Ik ben benieuwd of je dit kan onderbouwen.

Het nadeel van communiceren via een forum is dat mensen je zinnen totaal anders op kunnen vatten
dan je bedoelt. Dit was zeker niet bedoeld als een stelling, maar ik bedoelde te zeggen dat ik denk dat je, als je zulke angsten hebt, bij een geloof steun zou kunnen vinden in het omgaan met dit soort zaken.

Je voorspiegelt hierboven een beeld met alleen maar voordelen welke je wenst. Je stelling bevat tegenstrijdigheden: je doet alsof HET na de dood niet eindigt maar juist begint. . . Je noemt een aantal wenselijke dingen welke op de "nieuwe aarde" van toepassing zullen zijn maar dat zijn alleen maar zaken welke voodat je dood bent juist onwenselijk zijn. . .of zaken welke zo niet bedoeld zijn. Je laat in het midden wat de essentie van HET is. Is er op de “nieuwe aarde” ook sex, en geboorte? Ik neem even aan dat je denkt dat verkrachting en pornografie in de hemel niet op het menu staan. Maar seksualiteit en veel wat er aan kleeft is ook prachtig. Kan je je voorstellen dat je dat zal in de hemel zal moeten missen?

Gaan de zielen in de hemel ook op vakantie om lekker uit te rusten? Zo ja, waar worden ze dan moe van? Of erger nog, waar zouden ze heen gaan? Overal zou er eentonigheid heersen.

Als er in de hemel nog meer zielen worden geboren . . .(als sex wel op het menu staat) . . .gaan die zielen dan ook trouwen als oud genoeg zijn? (Hoe worden ze "ouder" als er daar geen klokken zullen zijn?). Getrouwde zielen gaan natuurlijk nooit scheiden want getrouwde zielen maken natuurlijk geen fouten. Wat is een bestaan zonder sex, zonder gevaar, zonder uitdagingen waard?

Als je (ik bedoel iedereen elk op zich) er over gaat peinzen voorspel ik dat je de Hemel meer als een Hel gaat zien. Alles wat nu echt waarde heeft wordt waardloos en eentonig of het is er niet (sex? coffie icecream? Biefstuk? Discussies over wat waar en niet waar is? Vechten tegen onrecht? Verzorgen van Zieken. . .(ik denk dat Moeder Theresa in een hemel zich “dood” zal vervelen). Als er in de hemel geen voortplanting is dan is er na de zogenaamde Eindtijd een vast aantal zielen die nooit verdwijnen. Zouden zielen niet eens de behoefte krijgen een nieuw "gezicht" te zien of een keertje van verboden fruit te snoepen?. . .Dat soort fruit is natuurlijk in de Hemel ook niet te vinden

Stel nu dat er een in de hemel weer eens een naar-de-hemel-gerezen-mens zal “uitblinken” door ontevredenheid en meer wil dan een zinloze en eeuwige “onderdanigheid”. Dan krijgt Lucifer een Rivaal. Het is zogenaamd al eerder “gebeurd” en dus is er geen garantie dat het niet weer gaat gebeuren. . . . Alles wat mogelijk is zal gebeuren. . .( dat is een pet-stelling van mij. . . niet te verwarren met een patstelling).

Het is niet te bevatten dat een hemel aantrekkelijk zal zijn. . .

Wat je hier doet, is helemaal redeneren vanuit het leven zoals je het nu kent. Sex is idd prachtig, maar wie zegt dat er daar nog een behoefte aan zal zijn op de nieuwe aarde? Ik zeg niet dat het er niet zal zijn; als het er al is, dan is het er volmaakt en zonder dingen als overspel en 'verboden vruchten' zoals jij zegt, want zo is sex niet door de Schepper bedoeld. Ik gaf zelf al in een eedere post aan dat ik wel eens angstig werd bij de gedachte om eeuwig in een hemel (al is de hemel maar tijdelijk; de nieuwe aarde is eeuwig) te moeten zitten, omdat het dodelijk saai lijkt.
Maar volgens de Bijbel hoef je je daar geen zorgen om te maken, want je zult helemaal geen tijd of reden hebben om je te vervelen. Uiteraard weet niemand precies wat dit inhoudt, en daar zal voor jou wel de schoen wringen want jij wilt waarschijnlijk alles uitgelegd en verklaard krijgen. Helaas kan dit niet, een heel groot deel van het geloof (let op de naam) is nu eenmaal dat je van veel dingen niet weet hoe het zal zijn, daarom is het een geloof en niet een wetenschap. Ik kan dus geen idee hebben hoe het er op de nieuwe aarde uit zal zien en of er sex zal zijn, of koffie, of voetbal of weet ik veel. Dat zijn dingen die ik mezelf ook afvraag. Want NU hou ik bijvoorbeeld erg van trance muziek, scheuren in mn auto, ouwehoeren met vrienden, etc. Ik kan me niet voorstellen dat dat er 'straks' allemaal niet is, maar zoals gezegd, misschien is er dan wel helemaal geen reden om nog aan zulke dingen behoefte te hebben..
Er wordt nu ook geredeneerd uit het oogpunt van onszelf: zullen WIJ het wel naar ons zin hebben in de hemel? Maar een belangrijk deel van het hele Christelijke geloof is dat het niet meer om je eigen pleziertjes gaat, maar om het liefhebben van God en je naaste. Dus ik denk dat je het met die twee dingen ook erg druk gaat hebben in de hemel en op de nieuwe aarde, dus is er al veel minder behoefte aan het tevreden stellen van je eigen wens naar sex en koffie en..

Waarom zou iemand bang zijn om te sterven als HET er alleen maar prachtiger door wordt?

Idd, dat bedoelde ik toch ook niet anders?

Misschien is Biertapper juist bang om in een Hemel zoals het voorgesteld wordt terecht te komen . (heel verhaal))

Dat zou ik me goed kunnen voorstellen, omdat ik zelf ook met zulke angsten gezeten heb. Ik kan alles heel kort samenvatten: geloof draait om geloven en niet om dingen beredeneren en wetenschappelijk benaderen. Eén ding kan ik je met zekerheid beloven: als er een hemel is, dan is het daar beslist niet saai en ik zou me echt geen zorgen maken daarover. De hemel en de nieuwe aarde zijn volledig zoals het oorspronkelijk bedoeld was door God, dus zonder alle denkbare ellende die de mens veroorzaakt heeft. Denk je werkelijk dat zo'n plek walgelijk is? Natuurlijk niet!

Verder kan ik het ook niet uitleggen. Ik ben geen dominee en bovendien vertel ik ook alleen maar wat ik ervan denk en ervan weet en ik ben bovendien geen superchristen. Integendeel juist, ik bak er niets van. Maar jouw hele verhaal kan ik supergoed begrijpen, maar niemand kan nu eenmaal weten hoe het exact zal zijn en we kijken allemaal vanuit onze huidige leefwereld naar deze zaak, dus ook met onze huidige kaders en referentiepunten (zoals sex en koffie en..).

Ik denk dat we zouden moeten proberen om zulke zaken los te laten en er gewoon op te vertrouwen EN te geloven (jep, het is niet anders) dat de zaken er echt niet slechter op zullen worden.


Is dit trouwens nog wel on topic vraag ik me opeens af?

[Afterburner79]

Misschien heb ik wat over het hoofd gezien maar kijk ******** naar wat je wel hebt!

Jij hebt als ik het goed begrijp je gezondheid mee.
Ik zit al 25 jaar met een lever die naar de gort is. Vanaf mijn 14e heb ik een klote-leven gehad.
De laaste 3 jaar kan ik steeds minder. Ik ben vanaf mijn 18e 100% arbeidsgehandicapt.
En nu is het zelfs zover dat ik Maandag opgenomen word voor een reeks onderzoeken waaruit zal moeten blijken of ik een transplantatie aan kan!
Ik kan niet werken, kan niet op vakantie, kan niet ff lekker gaan zwemmen.
Mijn vriendin heeft het na meer dan 2 jaar opgegeven terwijl we echt wel toekomstplannen hadden.
En nu heb ik dus kans dat het binnen een aantal jaar ECHT is afgelopen.

Ik probeer ZEKER NIET te flamen of Trollen maar bekijk het eens van een andere kant.
Als er echt iemand is die evt. zou kunnen begrijpen hoe het voelt om niks meer te hebben om
voor te leven ben ik het wel.

En toch heb ik mijn goede momenten. Dat ik ff een keer kan werken als DJ/VJ of als Stagemanager zie ik als lichtpuntjes. Ook al ben ik dan 3 dagen helemaal kapot.
Een keertje uit eten met wat vrienden. En dan 3 dagen lang niet kunnen lopen omdat er 5 liter vocht is achtergebleven in mijn voeten en enkels door het zoute eten . . .
En toch doe ik het . . .

Kortom: Ondanks alle shit in je hoofd > GA DOOR ! En praat met wie het maar wil horen.
Ik hanteer mijn eigenverzonnen motto die aardig werkt :

A. A. R. > Anticiperen - Accepteren - Relativeren

Misschien iets voor jou. Sterkte.

[Verwijderd]

Verwijderd schreef op maandag 11 juli 2005 @ 10:49:
Misschien is "de dood" bij veel mensen een soort van doodgezwegen onderwerp. Ik heb hier al meer topic voorbij zien komen die zich richten op het doel van het leven en/of angst voor de dood. . . . .
. . . .
Het zijn allemaal gedachtes waar je jezelf helemaal gek mee kunt maken. Zo is het heelal nog zoiets wat we niet kunnen bevatten. En ook het 'geloven in iets'. Soms bedenk ik mezelf dat een geloof niets meer is dan het hopen voor iets wat gaat komen, puur om jezelf in de tijd die jou hier op aarde gegeven is, niet gek te maken.

Kom ik hier nog uit?

getekend,

biertapper . . .

Het feit dat je met deze vragen rondloopt, of er over piekert als je probeert te slapen, is een bewijs dat je intelligent genoeg bent om de "kluitjes" die je aangeboden worden om je er mee het riet in te sturen geen vat op je hebben: de "onzin" van een "leven" na de dood is kennelijk helder voor je. Als voor jou een geloof reeds een antwoord gegeven had zou je er niet mee in je maag zitten dat het op aarde nu een zootje is en het onzin voor je is om een heel leven te leven om dood te gaan en er niets aan over te houden. Je stelt dat het leven “zinvol” dient te zijn om er vrede mee te hebben. . .wat er ook gebeurd. Dat is een zeer begrijpelijke en veel voorkomende gedachte om mee te worstelen. Het is mij ook overkomen. In het verleden was ik zelfs gelovig. . .geloof ik.

Keiharde antwoorden heb ik niet. Wel een leidraad voor misschien het leren waarderen van de werkelijkheid en de mogelijkheden welke er in openliggen.

In de vraag of het leven wel of niet zinloos is heb ik op een gegeven moment, als onderdeel van mijn drang naar een verklaring voor de zin van mijn leven, gedacht aan de zin van het bestaan van een mooie bloem of een mooi beest en waarom sommige dingen "eindeloos mooi" konden zijn. Smaken verschillen, zo blijkt. . .ik vind de muziek van de Rolling Stones "eindeloos lelijk", maar goed, een ieder heeft wel zijn eigenaardigheden: het veroordeelt me niet als een idioot. Het is zelf zinvol om de Rolling Stones’s muziek te verafschuwen: het is een manifestatie dat ik niet een schaap ben die de “flock” na loopt. Ik loop een gekozen pad.

Een bloem, of een mooi beest, doorloopt het leven ondanks het feit dat de dood er op zal volgen. Hun leven functioneert als een onderdeel van de werkelijkheid waarin zij deelnemen. Hun bestaan is niet zinloos omdat ze dood gaan. Hun bestaan is (in mijn perceptie althans) zinvol ondanks dat ze dood gaan. Hun “taak” is volbracht en na hun dood vormen ze weer een schakel in het leven. . . misschien onmiddellijk als voedsel of misschien als een onderdeel van een toekomstige steen.. . .misschien wel een steen der wijzen.

Nu is het niet direct een zaligmakend idee dat je als mens op termijn misschien als bouwsteen van een steen zal dienen maar waar het om gaat is dat je in je leven wel “invloed” kan hebben op je medemens en op je nakomelingen. Voor zover je bepaalde idealen nastreeft welke nu waardevol voor je zijn is er de mogelijkheid dat je vrienden, kennissen, je misschien toekomstige zonen en/of dochters je gedachtegoed doorgeeft. Of er al dan niet op termijn door je actie een universum zal ontstaan dat beter is dan het huidige zal een open vraag blijven: om deze vraag te beantwoorden zal in ieder geval een definitie moeten komen over hoe “goed” of hoe “slecht” het huidige universum nu is. De vraag of HET in het verleden beter dan wel slechter was kunnen we vooralsnog niet in absolute termen bepalen. Je kunt er van uitgaan dat je deze vraag zelf zal moeten gaan beantwoorden met informatie wat je op termijn beschikbaar zal hebben.

Je kunt in ieder geval nu tot de slotsom komen dat je onderdeel uitmaakt van een universum dat bestaat en dat vele prachtige “onderdelen” heeft, waaronder liefde, mooie bloemen, en noem maar op wat je mooi vind of waardeert. Afgezien van het feit dat er lelijke en zelfs afschuwelijke dingen zijn, zoals bijvoorbeeld De Rolling Stones, kan je van de mooie aspecten van het leven genieten. . .de afschuwelijke dingen staan daar buiten en mogen op eigen waarde beoordeeld worden: ze maken de mooie dingen niet per definitie waardeloos. In deze zin kan het leven zinvol aanvoelen ook al kan je oordeel op dit punt in eerste instantie zijn dat dit soort gedachte zelfbedrog is. Ik stel dat wat je zelfbedrog zou noemen een keuze is.

Als je, als keuze, stelt dat je leven zinloos is dat kan je ook concluderen dat het Universum waar je deel van bent zinloos is. Als je deze gedachte aanhoudt kom je terecht in een zelfbedacht dilemma. Je kan iets anders kiezen. Bijvoorbeeld een van de volgende opties:

Als het Universum geschapen zou zijn door een intelligent wezen dan ben je een gevolg van deze intelligente oeractie. Dan zou je blij moeten zijn om daar een deel van te zijn en dit zou je zorgen op slag wegnemen;

Als het Universum geschapen zou zijn door een domme oen die niet besefte wat hij deed dan hoef je je geen zorgen te maken. Het zou best wel eens zo kunnen zijn dat die domme oen per ongeluk iets geschapen heeft dat op termijn zinvol kan zijn. . .dat is dat er mogelijkheden geschapen zijn om iets goeds te doen. Het is dan een uitdaging voor je om dat goede uit te zoeken en er iets mee te doen dat op termijn waardevol is en vruchten afwerpt. Die domme oen zal het niet begrijpen en je niet tegenhouden. Jij kan dan een architect zijn van iets dat zinvol is. Dit zal je leven prachtig maken. . .dacht ik;

Als het Universum geschapen is door een kwade geest dan nog is er de mogelijkheid dat er iets goeds van kan komen. Als je beseft dat een kwade geest de oorzaak is van je bestaan en je bent woedend dat je zo ontstaan bent kan je een gevecht aangaan om de kwade geest te kwellen om hem te straffen. Je kunt uitgaan van de gedachte dat wat een kwade geest creëerde niet per definitie het kwaad zelf is. Tenslotte argumenteren gelovigen dat hetgene hun goede god geschapen heeft het kwade niet uitsluit omdat wij het goede kunnen kiezen. Datgene wat een kwade geest creëert sluit het goede niet uit. Je kunt kiezen het goede dat mogelijk is te laten ontspruiten en te koesteren. Als je zoiets aan je kinderen meegeeft is je leven zinvol geweest en kan je er tot je laatste ademtocht trots op zijn. . .ook als je leven door de dood definitief eindigt. Je trots zal in je kinderen misschien doorleven. Als je kinderen dan uiteindelijk toch het kwaad aanhangen is het niet jouw fout en is je trots niet tevergeefs geweest: je hebt geprobeerd het kwaad uit te roeien;

Tenslotte: als het Universum altijd al heeft bestaan is het iets dat per definitie neutraal is. . .het levert de elementen om neutraliteit te definiëren omdat erin deze stelling achter het bestaan geen oorzaak bestaat. In dit “verhaal” van het bestaan ben je een neutraal onderdeel. Je kunt in dat bestaan in ieder geval plaatsen in iets dat niet per definitie zinloos is omdat “zinloos” een waardeoordeel is en dat heeft geen plaats in een neutraal Universum. Je kunt hooguit binnen de grenzen waar je leven zich afspeelt locale positieve en negatieve aspecten van je cultuur definiëren en dan heb je de keuze om te proberen je cultuur op te voeren naar hogere sferen. Of je daar in slaagt of niet is niet het belangrijkste maar dat je het probeert is per definitie zinvol omdat het je doel is. Binnen het Neutrale Universum kan je leven zinvol zijn. Of je pogingen om je wereld te verbeteren gewaardeerd worden of niet doet niet terzake: jou doelstelling is per definitie zinvol omdat je dat zelf zo kiest.

In de praktijk bereik je een zinvol leven door weloverwogen te kiezen welke weg je gaat bewandelen. As je geen levensdoel kiest blijf je in limbo hangen en dan zal je het “leven” als zinloos ervaren. Dit geeft een leidraad tot de gedachte dat besluiteloosheid in je leven een negatieve spiraal van gevoel creëert en dat de oplossing voor het wegwerken van een depressieve spiraal misschien ligt in het maken van een keuze voor een levensdoel: iets ondernemen waar je voor moet inspannen; iets doen waardoor je je idealen misschien kan waarmaken. Een levensdoel hoeft niet bij voorbaat je hele levensloop te bevatten. Een levensdoel voor een paar maanden of zelfs een week is al genoeg. Bijvoorbeeld deelname een interessante cursus. Daarna zie je mogelijkerwijs een aantal zinvolle doelen. Sommige mensen in deze wereld vonden een levenspartner op een eendags-cursus, zonder dat als doel na te streven.

Deze aanpak heeft voor mijn goed gewerkt, maar op een cursus vond ik nooit een mooie meid waarmee ik mijn leven wilde delen. Wel heb ik veel geleerd op cursussen en er weinig spijt van gehad. Één cursus welke ik volgde was volstrekt waardeloos.

Soms gebeurd het dat er op een cursus geen liefde ontstaat. Des te vaker vindt men na afloop dat de cursus zeer zinvol was.

Mijn betoog is slechts een voorzetje waar je je tanden in kan zetten.

Kies een doel en ga er voor.

[Verwijderd]

Syntagma schreef op zaterdag 16 juli 2005 @ 20:03:
[...]


Het nadeel van communiceren via een forum is dat mensen je zinnen totaal anders op kunnen vatten
dan je bedoelt. Dit was zeker niet bedoeld als een stelling, maar ik bedoelde te zeggen dat ik denk dat je, als je zulke angsten hebt, bij een geloof steun zou kunnen vinden in het omgaan met dit soort zaken.

Je hebt groot gelijk dat er via een forum juist veel mogelijkheden zijn om elkaar verkeerd te begrijpen maar ook dat verschillende mensen verschillende betekenissen van woorden hanteren. In ons geval is dat denk is zo: het is de essentie van een geloof dat het oplossingen stelt te bieden voor allerlei mensenlijk "problemen" zoals de "angst voor de dood", zoals de TS het noemde. Ik zie dergelijke antwoorden als stellingen vanuit een geloofsgedachte.

Op deze punten kan je in een gesprek er snel overeenstappen door een korte verklaring te geven maar via een forum zou een communicatievorm dat dit soort "fouten" uitsluit eindeloos lang worden. Naar mijn mening is het niet erg relevant of het wel of niet om een formele stelling ging. Gelijkwaardig hoeft een onderbouwing waar ik op doelde ook niet wetenschappelijk strak te zijn.

[...]

Wat je hier doet, is helemaal redeneren vanuit het leven zoals je het nu kent. . . . .

.

Dat is vanzefsprekend. Er is geen ander leven beschikbaar om een redenering er over op te zetten. Alles wat je stelt . . .ik bedoel zegt. . .komt uit een geloof in een voorgespiegeld hienamaals. Ik maak keuzen over hoe ik over dergelijke stellingen. . .opmerkingen. . .denk. Door dat denken kom ik in je verhaal tegenstrijdigheden tegen dan wel zie ik "niet sporende zaken" dingen welke ik verwerp. Dit is een consquentie van het feit dat als mens ik alles wat me voorgelegd wordt met menselijke kwaliteiten wil beoordelen. Je kunt van een goed functioneren mens niet verwachten dat hij zijn denkvermogen uitschakelt en zomaar een boel onzinnige niet sporende zaken zonder slag of stoot aanneemt omdat iemand naar de bijbel verwijst en er zelf wel in gelooft. As je zegt: 'Ik geloof dit en dat voor deze of andere reden" dan stel je je direct open voor kritiek als deze reden niet sporen vanuit een menselijke beoordeling. Als je zegt: "Ik geloof zo en zo" dan is dat hooguit een uitnodiging om van mijn kant te vragen "Waarom dan" of iets anders, maar ik kan het er ook bij laten en zeggen: "Dat is interessant! Ik geloof dat niet. Wil je nog een borrel?

Verder is veel wat je zegt over je geloof uiteraard kenmerkend voor gelovigen: (je moet er niet over piekeren maar het geloven en je menselijke oordelen er over terzijde schuiven. God weet alle antwoorden voor je vragen en je problemen). Dat staat gelijk aan: Niet zelf denken maar blindelings iets volgen dat niet te volgen is. . . . gelovigen stellen vaak dat iemand die niet gelooft zoals zij geloven een "probleem" heeft.

Ik bedank er voor om als een gelovige te leven. Ik ben bewust een ongelovige geworden en voor geen geld wil ik van mijn ongeloof af!

Is dit trouwens nog wel on topic vraag ik me opeens af?

Jazeker! Het lijkt mij dat de TS juist de voorspiegelingen van een geloof niet bevredigend vind en rationele argumenten dan wel inzicten van anderen zoekt om zijn "angst" inhoudelijk te kunnen begrijpen en het een plaast te geven. . .als hij het begrijpt zal hij, vanuit zijn eigen gedachte hoop ik, de angst kunnen omzetten in iets waar hij niet meer bang voor is.

[ Voor 12% gewijzigd door Verwijderd op 16-07-2005 22:45 ]

[Syntagma]

Verwijderd schreef op zaterdag 16 juli 2005 @ 21:34:
[...]
Als het Universum geschapen zou zijn door een intelligent wezen dan ben je een gevolg van deze intelligente oeractie. Dan zou je blij moeten zijn om daar een deel van te zijn en dit zou je zorgen op slag wegnemen;

Als ik dit even mag quoten, ik ga voor deze keus!
Er is ook nooit gezegd dat je als gelovige niet mag genieten van dit leven. Integendeel, het wordt juist aangemoedigd. In vroeger tijden ging men al flink aan de wijn en gaf men feesten van een week lang. Hoewel de schepping (imo) flink aangetast is, zijn er nog ontzettend veel mooie en goede dingen waar we met z'n allen van mogen genieten.

Stel dat jouw 'intelligent wezen' nu (een) g/God zou zijn en je dus een bewust deel bent van deze 'intelligente oeractie', ben jij dan blij er deel van te zijn? Of zou je dat alleen zijn als dat 'intelligente wezen' alleen dit leven heeft gecreëerd en er verder niets is?

Als ik nu zeg dat ik geloof dat dit intelligente wezen God is, en Hij alles gemaakt heeft en ik daar dus bewust een deel van ben, dan zou ik daar dus blij om moeten zijn en mijn zorgen zouden op slag weg moeten zijn..

En daar heb je nog gelijk in ook! Ik pieker teveel en zou meer moeten genieten. Als eerste van dit leven en straks nog 1000x meer van het komende leven (dat geloof ik dan). Ik proef uit jouw betogen dat je erg wetenschappelijk bent ingesteld en alles wat niet logischerwijs verklaard kan worden, verwerpt. Zeg ik dit goed? Natuurlijk kan ik dan met flauwe voorbeelden aankomen zoals 'je ziet de wind niet, maar hij is er wel', maar een beetje is het wel zo denk ik. Dat is de grote moeilijkheid met geloven, het onbekende en het onverklaarbare. Wij hebben daar beide moeite mee, alleen ik probeer er in te blijven geloven en jij niet. Misschien denken we er allebei over 10 jaar wel precies andersom over, je weet het niet.

Wat ik wel vind als je normale plicht, is om kritisch te blijven. Ik slik ook niet alles voor zoete koek en stel me ook duizend-en-één vragen; Waarom? Hoe dan? Etc. Mensen die klakkeloos aannemen wat een dominee zegt, vind ik dom. Dat mag ik denk ik wel zeggen. Maar zelfs met gebruik van mijn volle verstand, kan ik nog zeggen dat ik geloof in een Schepper. Het één sluit het ander niet uit. Maar ik snap heel goed als je zegt 'wat een onzin, ik geloof daar niet in'. Nogmaals, het is een kwestie van geloven en vertrouwen en dat is en blijft moeilijk. Ik denk ook weleens, stel dat ik nu mn hele leven als een christen leef, en straks blijkt alles niet waar te zijn. Dan had ik beter...
Maar zo redenen heeft ook niet veel zin. Als het goed is, zou leven als een christen je leven niet moeten beperken maar juist rijker maken. Dus mocht het dan niet waar blijken te zijn, dan hoef je daar geen spijt van te hebben. Maar vooralsnog ga ik er nog vanuit dat het 'wel waar' is

[Verwijderd]

Confusion schreef op zaterdag 16 juli 2005 @ 13:29:
[...]

Vloeken zijn culturele uitingen van onvrede en frustratie. Hoewel ze oorspronkelijk voortkomen uit het geloof, hebben ze al lang niets meer met het geloof te maken. Het gaat om intonatie, klankkracht en het feit dat anderen begrijpen wat je bedoeld en hoe ernstig je het vind. Met God verzoeken heeft het allang niets meer te maken. Dat denken mensen er niet bij.

Jij zou graag willen dat iedereen een Godsgevoel had. Dat is iets heel anders. Het feit dat je je vast moet klampen aan zoiets sufs als vloeken om het aan te tonen zou je te denken moeten geven.

Nee hoor dat wil ik helemaal niet, ik houd me niet vast aan suffige dingen en ieder voor zich
Trouwens het geloof is niets sufigs maar een wezenlijk deel van het leven.
En het heeft wel degelijk nog met verzoeken te maken, alleen negeert men dat gemakshalve maar even, er zullen m.i. nog steeds mensen zijn die zich achteraf afvragen wát ze eigenlijk hebben gezegd
Je kunt ook andere krachttermen gebruiken om je frustraties weer te geven.
maar dat gaat te offtopic om hier op door te gaan.
Dus dit even terzijde

[Verwijderd]

Syntagma schreef op zaterdag 16 juli 2005 @ 23:43:
[Verhaal Intelligente Schepper]

Als ik dit even mag quoten, ik ga voor deze keus!

Ja, dat mag! Vergeet in de toekomst niet mijn naam en e-mail er bij te zetten

Stel dat jouw 'intelligent wezen' nu (een) g/God zou zijn en je dus een bewust deel bent van deze 'intelligente oeractie', ben jij dan blij er deel van te zijn? Of zou je dat alleen zijn als dat 'intelligente wezen' alleen dit leven heeft gecreëerd en er verder niets is?

Ik noemde het niet "mijn" intelligent wezen maar "een" intelligent wezen. Het intelligent gecreëerde Universum dat ik voorstelde was één van de opties waaruit TS zou kunnen kiezen om zijn angst voor een zinloos leven misschien te kunnen temperen. Ik had niet gedacht mezelf in die schepping te veronderstellen. Het ging om TS. Maar nu je het vraagt is mijn antwoord uiteraard: Ja, ik zou in eerste instantie blij zijn om daar een onderdeel van uit te maken. Het is een logisch gevolg van mijn interpretatie van intelligentie. Maar als ik nu verder deze optie overweeg ga ik die blijdschap kwalificeren. "Intelligent" betekend niet per definitie "rechtvaardig". Er zijn veel voorbeelden van intelligente misdadigers. Indien het "intelligente wezen" kwaadaardig zou zijn vervalt de eerste optie naar de optie met de Kwaadaardige Schepper. Impliciet betekend de eerste optie met het Intelligente wezen als Schepper dus een Rechtvaardige Schepper. Hier betekend "rechtvaardig" dus iets wat wij mensen bedacht hebben en daar kunnen we ook weer een maand lang over debatteren (ga ik niet doen). In mijn overweging of wel of niet blij zou zijn maakt het niet uit of het Universum alleen de aarde en het leven er op zou zijn of dat het zo groot zou zijn als we nu denken/speculeren het is. Het universum zou alles wat er bestaat. . . buiten de Schepper om. Een wezen kan zich uiteraard niet zelf scheppen. Elk wezen dat zoiets pretendeert is een Opschepper!

Als ik nu zeg dat ik geloof dat dit intelligente wezen God is, en Hij alles gemaakt heeft en ik daar dus bewust een deel van ben, dan zou ik daar dus blij om moeten zijn en mijn zorgen zouden op slag weg moeten zijn.

.
Ik heb aanvankelijk een onjuist woord gebruikt. Ik bedoelde te zeggen dat TS blij zou kunnen zijn. . .niet dat TS blij zou moeten zijn. Het blijft een keuze. Als je verplicht zou zijn om blij te zijn heeft het blij-zijn zijn kracht verloren en zit je in een dwangbuis. Of je blij zou zijn en of je zorgen weg zullen gaan met het idée van een Intelligente Schepper is niet iets dan moet maar iets dat een logisch gevolg zou zijn.

Daarnaast maakt het niet uit welke naam je het wezen geeft en indien het wezen dit zelf niet doet verzin je gewoon iets.

. . . . Ik proef uit jouw betogen dat je erg wetenschappelijk bent ingesteld en alles wat niet logischerwijs verklaard kan worden, verwerpt. Zeg ik dit goed?

.
Nee, je zegt het helemaal fout! Ik ben inderdaad erg wetenschappelijk ingesteld maar ik verwerp niet iets louter omdat het nog niet verkaard is. Ik verwerp argumenten welke niet sporen onder een kritische beschouwing welke voor wetenschappelijk werk min of meer gelden. Uiteraard overkomt het me ook wel eens dat ik iets verwerp op basis van gevoel maar dan kwalificeer ik dat normaliter als zodanig. Daarnaast maak ik ook wel eens fouten. Toen ik jong was (~ 8 @ 9 jaar) verwierp ik het bestaan van Zeepaardjes. Ik zei keihard: "Ze bestaan niet omdat ik ze nooit gezien heb". Ik ben een ietwat bijgedraaid en nu zeg ik: "Als het niet mogelijk is bestaat het niet".

Natuurlijk kan ik dan met flauwe voorbeelden aankomen zoals 'je ziet de wind niet, maar hij is er wel', maar een beetje is het wel zo denk ik.

Flauwe voorbeelden scoren alleen bij mensen die er niets van begrijpen. Ik raad je af om überhaupt flauwe voorbeelden te gebruiken. Met flauwe voorbeelden wordt onkunde verspreid. Voorbeelden dienen helder en doelmatig te zijn om iets te verklaren.

Dat is de grote moeilijkheid met geloven, het onbekende en het onverklaarbare. Wij hebben daar beide moeite mee, alleen ik probeer er in te blijven geloven en jij niet.

Hier zit je er ook helemaal naast. Het onbekende en het onverklaarbare is voor mij voer om het te gaan onderzoeken en er een verklaring voor te vinden. Dat jij moeite zou hebben met het onbekende en het onverklaarbare is je eigen gevoel. Het verklaart uiteraard waarom het geloof voor jouw belangrijk is: je kunt gemakkelijk een positie innemen zonder het inhoudelijk te begrijpen.

Ik denk ook weleens, stel dat ik nu m'n hele leven als een christen leef, en straks blijkt alles niet waar te zijn. Dan had ik beter...

Als alles waarin je gelooft niet waar zou zijn zou je dat niet merken. . . tenzij er tijdens je leven je je geloof de rug toe keert en je door je eigen overtuiging een ongelovige wordt. Waarom zou je dan spijt hebben? Het zou dan toch niet te laat zijn om de waarheid in ogen te zien? Je zou dan juist nog blijer kunnen zijn dat de luiken over je ogen afgevallen zijn. Je leven als Christen zou ook niet weggegooid zijn: je zou immers naar je overtuiging geleefd hebben. Je zou alleen dan spijt behoren te hebben als je met je geloof bij mensen schade aangericht zou hebben, of dat je met je Christelijke leven mensen bekeerd zou hebben naar een leugenachtig geloof. Dat zou een zware last voor je zijn als je dat zou overkomen: al die bekeerde mensen zouden door jouw leven nu in iets geloven dat niet waar blijkt te zijn. Je zou dan verplicht zijn om die mensen weer op het ongelovige pad terug te brengen. Een Anti-zendeling zou je dan moeten worden

[Verwijderd]

Beste allemaal,

Nogmaals hartelijk dank voor jullie support en het delen van jullie gedachtes/meningen. Ik heb ze gelezen en heb inderdaad een aantal dingen duidelijk naar voren zien komen. Zo is het hoogstwaarschijnlijk zo dat ik inderdaad twijfel om te geloven, puur vanwege het feit dat zoveel erop lijkt te wijzen dat het allemaal fabeltjes zijn. Je kunt een tegenstander van deze stelling zijn, maar het kan ook zijn dat je jezelf er goed in kan vinden. Mede dat verklaard waarom een topic met de titel 'doodsangst', toch vaak langzaam overgaat in een discussie wat een geloof nou precies is en wat zoiets voor een mens kan betekenen.
Maar zoals velen ook al zeggen, hoeft het niet per definitie een geloof te zijn, wat het dragen van een doodsangst dragelijk(er) kan maken. Zo probeer ik ook heil te zoeken in dingen die ik nog graag wil doen. Schuldgevoelens die ik nog graag wil wegwerken. Mensen vertellen dat ik van ze hou voordat het te laat is. Allemaal van dat soort dingen kunnen er natuurlijk ook voor zorgen dat ik 'vrede' krijg met het onvermijdelijke.

De praktijk is echter iets genuanceerder, waardoor ik nog steeds met een vrij sterke angst rondloop. Afgelopen weekend was de emmer vol en ben ik in emotionele toestand van mijn vriendin weer terug gegaan naar mijn ouders. Daar aangekomen heb ik verteld dat er nog een hoop dingen zijn waarover ik niet tevreden ben en dat ik bang ben voor de dood en ook bang ben om hun te verliezen. Mijn ouders hebben mij aangehoord, hun mening gegeven over hoe zij zelf dachten over de dood en verder gaven ze aan dat ik misschien weer eens moest gaan sporten om wat meer onder de mensen te komen en fysiek weer wat beter te worden. Natuurlijk zeiden ze ook dat ze van me hielden en dat ze mij uit het verleden niks kwalijk nemen en ook dat schuldgevoelens heel normaal zijn: In het verleden is een 5 jarige relatie van mij stuk gelopen waar ik nog steeds veel pijn van heb, en waar ik nog dagelijks aan denk. Mijn ouders speelden hierin een belangrijke factor en daardoor is de relatie met mijn ouders een aantal jaren behoorlijk klote geweest en heeft het flink onder druk gestaan.

Daarnaast is het zo dat ik na een lange tijd studeren en op kamers wonen weer thuis ben gaan wonen. Hierdoor ben ik ineens veel 'vrijheid' kwijt geraakt en zie ik vrienden op dit moment erg weinig. Dit komt doordat mijn vrienden door heel nederland wonen, en ik ook geen auto heb om er naartoe te gaan. Het sporten bij een sportclub zou dus een verbetering van mijn sociale contacten zijn (ik ben gewoon iemand die moet kunnen ouwehoeren), maar zou ook mijn fysieke toestand flink verbeteren waardoor ik ook weer beter in mijn vel kom te zitten. Mijn ouders zeiden in ieder geval dat ze dit hadden zien aankomen en zijn dat ook van mening dat ik na een wilde studentenperiode in een gat ben gevallen en dat ik nu ook zie dat het leven een stuk serieuzer wordt en dat het feesten voorbij is.

Uiteraard denk ik hierover na en ik wil dan ook bij een sportclub gaan, maar toch raak ik de angst nog niet kwijt. Het eten smaakt nog steeds niet zo goed en ik voel mij vaak zeer terneergeslagen. Veel dingen hebben gevoelsmatig gewoon geen nut meer omdat ik toch doodga en het er dan niet meer toe doet. 'Vroeger' was ik een echt sexbeest , maar tegenwoordig heb ik helemaal niet meer zoveel zin in sex. Maar toch is sex ook wel weer een moment waarop je alles even vergeet en los laat. Maar daarna slaat de 'depressie' snel weer toe. Ook mijn afstudeeropdracht heeft er flink onder te lijden. Ik heb niet meer veel zin om er veel tijd in te steken en ik zie het nut er niet meer van in.
Voornamelijk als ik 's ochtends wakker wordt, vind ik het moeilijk om op gang te komen en om alles maar weer op te pakken. En eigenlijk krijg ik steeds meer het gevoel dat ik zoveel mogelijk bij mijn ouders wil zijn om ze maar niet te hoeven missen....

Kortom, het gaat nog steeds niet goed en ik ben nog steeds heel druk met mezelf bezig om het allemaal 'in orde' te krijgen. Maar ik ben iemand die niet zo graag praat daarover en behoorlijk goed is in het opbouwen van muren om mezelf heen. 'Hulp' accepteren is moeilijk, maar ook hiervan heb ik het gevoel dat het niet zal helpen, omdat het aan de uiteindelijke feiten niks veranderd.
Hopelijk is het allemaal een beetje duidelijk, want momenteel is het een wirwar in mijn hoofd.....soms denk ik dat ik bang ben om oud te worden omdat dan veel angsten alleen maar dichterbij komen (het verliezen van mensen, het zelf doodgaan, etc).

[Syntagma]

Wel mooi dat je zegt dat je zo dicht mogelijk bij je ouders wilt zijn..
Ik heb vaak juist het omgekeerde, ik zou me beter voelen als ik meer vrijheid had en meer 'op mezelf' zou kunnen zijn. Maar wellicht kom je daar na een bepaalde tijd op terug, ongeacht wat ze 'je hebben aangedaan'..

[Verwijderd]

Het gekke is ook dat ik in eerste instantie graag op mezelf wil zijn. Ik ben toen mede dankzij 'relationele problemen' op kamers gegaan. En ook nu ik weer terug was bij mijn ouders wilde ik weg, maar door mijn angst begint dat nu langzaam te veranderen in een gevoel dat zegt dat ik wil blijven.....

[Syntagma]

Ja dat is wel apart, maar ook mooi.

Heb je dan het idee dat je angst minder is/wordt als je in de buurt van je ouders bent?
Of gewoon omdat je het idee hebt dat zij je begrijpen?
Misschien als je (weer) meer met vrienden en leeftijdsgenoten om zou gaan die jou zouden begrijpen, zou je je daarbij ook beter kunnen voelen.

Het is sowiso (vraag me al tijden af hoe je dat schrijft) niet goed om teveel in je eentje hiermee bezig te zijn, dus heel goed dat je er over praat! Ik heb zelf een vriend die weleens een beetje depri is, maar dat komt voor een deel juist ook door de ouders dus die vallen al af als 'hulp'. Dus geen gek idee van je ouders om je weer wat onder de mensen te laten komen, al zul je in de sportschool ofzo niet direct over je zorgen praten natuurlijk

[Verwijderd]

Ik kan er niet tegen als ik denk dat mijn ouders of een familie lid / vriend zomaar weg kunnen gaan.
Ik vrees mijn eigen dood niet. Als ik ineenkeer sterf, door een aandoening of ongeluk, als het maar quick and painless is. Ik heb tot nu toe een goed leven gehad, maar mensen die om je geven die zullen verwoest zijn als er iets met je gebeurt. Ik had een bijna-dodelijke ongeluk gehad, 'k ben een keer van een heuveltje in Zuiderpark naar beneden gereden op een fiets, waarvan de remmen het begaven , toen reed ik tegen de autos op de weg tegen een rijdend busje, gelukkig in de zijkant, 1 sec later of 1 sec eerder, had heel veel verschil uit kunnen maken. Nu een beetje ontoppic: Ik ben (ook) het liefst dicht bij me ouders in de buurt, dus als er wat gebeurt, dat je nog een verschil kan maken, tussen leven, en dood.
Ik weet niet precies hoe ik dit uit kan leggen.

[Valandil]

Ik zal effe kort reageren.

Ik heb dus exact hetzelfde (gehad).
Nachten lag ik wakker.
Misselijk bij de gedachte, kramp.
Ik viel gewoon af omdat ik amper at (wel een positief puntje )

Maar nog steeds heb ik hier af en toe last van. Wel is de frequentie aanzienlijk minder, maar het blijft zo nu en dan terugkomen. Ik word duizelig, misselijk en even gek voor een paar tellen.

Maar je moet relativeren: life goes on. Onze tijd zal eens komen: hoe en wat: who knows!? Het is niet te bevatten en dat moet je ook niet willen.

Leid je leven zodat aan het einde van de rit de weegschaal aan de postieve kant hangt!
De geboorte van mijn zoon maakt een hoop goed, ik heb het te druk om er nu bij stil te staan

Dude, het zal even duren, maar vanzelf vind je je draai weer. Schrijf het ook niet teveel van je af, want daardoor blijf je met dit onderwerp bezig en niemand kan die angst bij je weghalen.

[Afterburner79]

_{Harde kick tegen topic . . .}

Ben benieuwd hoe het met Biertapper007 en alle anderen gaat nu.
Vandaar deze schop . . .

[Rey Nemaattori]

Afterburner79 schreef op zaterdag 16 juli 2005 @ 20:39:
*KNIP*

Kerel, sterkte man...da's wel serieus zo kapotte lever.

Ik hoop dat je fit genoeg bent voor een transplant. Als ik jouw was zou ik hoe dan ook laten transplanteren ook al ben je er fysiek misschien niet sterk genoeg voor, zonder die transplant heb je misschien ook niet lang meer.


overigens zou zoutloos eten voor mij echt een straf zijn, ik pleur *overal* zout, peper en andere kruiden op. 't spijt me dat je er waarschijnlijk nooit zult kunnen genieten(zonder de volgende dagen voor pampus te liggen)

[Afterburner79]

Nee, fysiek gezien gaat het een stuk beter met mij.
Ik heb op dit moment bijna geen vochtproblemen en wacht nu op testresultaten van mijn screening.

Mentaal daarin tegen gaat het echt zwaar klote.
Zit te twijfelen om er een topic over te openen want ik kan wel wat advies gebruiken.
Het past hier nl niet helemaal thuis. (>Modder's: wat en waar?)

Maar iig thanx man!

_{PS: Zoutloos eten is 2 weken lastig. Daarna eet je niks meer met zout omdat het smerig is!
En die quote in je sign :}

[ Voor 17% gewijzigd door Afterburner79 op 01-08-2005 19:57 ]

[Valandil]

Afterburner79 schreef op maandag 01 augustus 2005 @ 19:54:
Nee, fysiek gezien gaat het een stuk beter met mij.
Ik heb op dit moment bijna geen vochtproblemen en wacht nu op testresultaten van mijn screening.

Mentaal daarin tegen gaat het echt zwaar klote.
Zit te twijfelen om er een topic over te openen want ik kan wel wat advies gebruiken.
Het past hier nl niet helemaal thuis. (>Modder's: wat en waar?)

Maar iig thanx man!

_{PS: Zoutloos eten is 2 weken lastig. Daarna eet je niks meer met zout omdat het smerig is!
En die quote in je sign :}

Een topic? geen slecht idee.
Wel goed dat het wat beter gaat: fysiek welteverstaan.
Wat betreft het mentale: dat is niet 1 2 3 te genezen of overheen te zetten.

Je vraagt je soms af hoeveel tegenslagen je nog te verduren krijgt in het leven. Wanneer gaat de zon nou eens schijnen? Niemand die daar een antwoord op kan geven, slechts hoop dat dit binnen een korte tijd ook het leven voor jou mooie dingen bevat..

[Rey Nemaattori]

Suepahfly schreef op dinsdag 12 juli 2005 @ 00:45:

edit:

Nu ik het wat beter lees zie ik dat dit pas de laatste 2 weken speelt. Depressie duurt over het algemeen wat langer (zeg jaren) al zal dit waarschijnlijk ook niet zijn. Misschien is het verstanding om eens goed te praten met bijvoorbeeld een maatschappelijk werk(st)er. Of iig de huis arts, hij/zij kan je door verwijzen.

Volgens mij is dat onzin, een depressie kán jaren duren maar dat hoeft niet, als het jaren duurt ben je gewoon manisch depressief, sommige mensen hebben gewoon depressies van een maand ofzo, maar ze hoeven niet voorbij te zijn voor dat je het depressie mag noemen....

Afterburner79 schreef op maandag 01 augustus 2005 @ 19:54:
Nee, fysiek gezien gaat het een stuk beter met mij.
Ik heb op dit moment bijna geen vochtproblemen en wacht nu op testresultaten van mijn screening.

Mentaal daarin tegen gaat het echt zwaar klote.
Zit te twijfelen om er een topic over te openen want ik kan wel wat advies gebruiken.
Het past hier nl niet helemaal thuis. (>Modder's: wat en waar?)

Maar iig thanx man!

Ik zou de SG of de HK proberen, hoewel het merendeel van de HK beetje lol trappen is kan het er ook serieus zijn, maar vaak niet van kange duur(dus korte berichten) de SG is voor meer serieuze shit, en dat jouw aandoening me wel, ook lijtk het me iets waar je nog langer mee loopt en zou je dus updates kunnen doen gedurende het jaar....

Afterburner79 schreef op maandag 01 augustus 2005 @ 19:54:
_{PS: Zoutloos eten is 2 weken lastig. Daarna eet je niks meer met zout omdat het smerig is!
En die quote in je sign :}

Ik gooi zelfs over gezouten vis nog zout...mijn moeder waarschuwde altijd voor hoge bloeddruk maar ik eet al jaren zo zout en bij de laatste metingen een paar maanden trug leek mijn bloeddruk heel normaal...... Voordeel is wel dat je niet zo veel hoeft te pissen, maar als het zo ver is dan issie donker, stinkend en ben je een uur bezig....:P

Overigens ben je de eerste die ooit die quote op merkt, terwijl hij toch al bijna 2 jaar in m'n sig staat...zal wel door de specs komen

Zosas schreef op dinsdag 02 augustus 2005 @ 08:24:
Je vraagt je soms af hoeveel tegenslagen je nog te verduren krijgt in het leven. Wanneer gaat de zon nou eens schijnen? Niemand die daar een antwoord op kan geven, slechts hoop dat dit binnen een korte tijd ook het leven voor jou mooie dingen bevat..

* Rey Nemaattori doet ook bar weinig moeite die donkere wolk voor de zon weg te duwen....dus misschien is het wel me eigen schuld

[Afterburner79]

Ja, ik zal er vanavond eens een nieuw topic over openen in SG . . .
Kan ik er nu nog ff over nadenken.

[Verwijderd]

Afterburner79 schreef op maandag 01 augustus 2005 @ 19:37:
_{Harde kick tegen topic . . .}

Ben benieuwd hoe het met Biertapper007 en alle anderen gaat nu.
Vandaar deze schop . . .

Het gaat al beter. Ik heb er met vrienden over gepraat en ook met mijn ouders. Daarnaast lukt het me steeds beter me erbij neer te leggen. Het is nou eenmaal zo en daar doe ik niks aan. Ik probeer nu zoveel mogelijk verder te gaan en zeker niet vergeten leuke dingen te doen en te genieten. En als mijn tijd is gekomen, dan is mijn tijd gekomen. Ik denk dat ik me gewoon moet laten verrassen door wat er gaat komen.
Paar dagen geleden is de oma van een van mijn beste vrienden overleden. Nu kon ik die oma niet zo goed, maar uit respect voor de familie en als steun aan mijn vriend en zijn vriendin ben ik naar de begrafenis geweest. Was toch wel emotioneel, zit zo'n grote vent als ik, met mijn grote bek, daar met waterige oogjes... maar ja dat hoort erbij. En op die manier kan ik het toch steeds beter een plek geven.

[Afterburner79]

Goed om te horen man!
Ik heb mijn eigen topic maar geopend : KLIK!

Maar ik wens je iig verder het beste . . .