Op Slashdot las ik zojuist de volgende uitspraak:
Tegenwoordig kunnen mensen redelijk makkelijk 80, 90 of zelfs 100 jaar oud worden: vroeger was dat een unicum, tegenwoordig steeds vaker normaal. Met de flinke hoeveelheid ouderen die erbij komen door de post-WW2 babyboom zal dat alleen maar 'normaler' worden.
Hoeveel meer is het eigenlijk waard om echt oud te worden, als je de laatste 10 of zelfs 20 jaar van je leven bijna niks meer kan, naar verhouding? Natuurlijk zijn er ouderen van 70 of zelfs 80 die nog in goede gezondheid zijn, maar dat zijn er niet zo heel veel. Het gezegde gaat 'ouderdom komt met gebreken', maar waarom zou de mens zo oud moeten worden? Ooit werd de mens maar 40, hooguit 50 jaar oud: het leven vroeger was zwaar, gevaarlijk en ongezond. Nu we bijna 2x zo oud worden is het steeds meer de vraag, of die laatste extra jaren wel wat waard zijn.
Ik leef zelf redelijk gezond: ik sport, rook niet, drink af en toe enz. Ik geniet van het leven, ongeacht hoe oud ik zal worden. In mijn familie zijn wel veel mensen oud of heel oud geworden, behoorlijk wat opa's en oma's die ruim de 90 hebben gehaald, vaak nog in goede mentale staat. Maar ook zij leefden de laatste jaren van hun leven een voorgeprogrammeerd leven, en heel 'beperkt' in hun doen en laten vanwege fysieke toestand danwel verzorgingstehuizen.
Nu zegt men: aan het 'einde' van je leven kan je gewoon terugkijken op je leven, herinneringen, ervaringen etcetera. Genieten van je oude dag, dat soort dingen. Je hoeft niet meer zo nodig dit of dat te doen. Maar als ik zo naar die oude dag kijk van verschillende ouderen, valt mij dat toch een beetje tegen dat genieten
Terug naar nu, en de vraagstelling
Hoe belangrijk is oud worden in verhouding tot de kwaliteit van het leven? Zou je liever 60~65 worden en een fijn en mooi leven hebben gehad, of 80 ~ 100 worden en een leven gehad hebben waarin je mogelijk minder hebt geleefd en genoten, en daarbovenop ook nog eens die 20 à 40 jaar extra 'erbij' (in verhouding tot 60) krijgen die je maar even moet invullen? Natuurlijk kan het allebei: 80~100 worden en een mooi leven achter de rug hebben, maar dat is niet altijd het geval, en datzelfde geldt voor een korter leven.
Hoe denkt men erover?
Dit was een reactie op deze post:Huhu, I'd rather die in my sixties actually enjoying eating, drinking and smoking every single day of my life, rather than suck on cardboard paper and die a miserable twat in my 90s to 100s... think of the children, rid yourself off early (in style).
Dit komt van deze poll over boter vandaan.Without butter, the world would have a lot less heart disease, stroke, early onset adult blindness, body odour and colon cancer.
Something vegans don't have to worry about. You should try it someday.
Tegenwoordig kunnen mensen redelijk makkelijk 80, 90 of zelfs 100 jaar oud worden: vroeger was dat een unicum, tegenwoordig steeds vaker normaal. Met de flinke hoeveelheid ouderen die erbij komen door de post-WW2 babyboom zal dat alleen maar 'normaler' worden.
Hoeveel meer is het eigenlijk waard om echt oud te worden, als je de laatste 10 of zelfs 20 jaar van je leven bijna niks meer kan, naar verhouding? Natuurlijk zijn er ouderen van 70 of zelfs 80 die nog in goede gezondheid zijn, maar dat zijn er niet zo heel veel. Het gezegde gaat 'ouderdom komt met gebreken', maar waarom zou de mens zo oud moeten worden? Ooit werd de mens maar 40, hooguit 50 jaar oud: het leven vroeger was zwaar, gevaarlijk en ongezond. Nu we bijna 2x zo oud worden is het steeds meer de vraag, of die laatste extra jaren wel wat waard zijn.
Ik leef zelf redelijk gezond: ik sport, rook niet, drink af en toe enz. Ik geniet van het leven, ongeacht hoe oud ik zal worden. In mijn familie zijn wel veel mensen oud of heel oud geworden, behoorlijk wat opa's en oma's die ruim de 90 hebben gehaald, vaak nog in goede mentale staat. Maar ook zij leefden de laatste jaren van hun leven een voorgeprogrammeerd leven, en heel 'beperkt' in hun doen en laten vanwege fysieke toestand danwel verzorgingstehuizen.
Nu zegt men: aan het 'einde' van je leven kan je gewoon terugkijken op je leven, herinneringen, ervaringen etcetera. Genieten van je oude dag, dat soort dingen. Je hoeft niet meer zo nodig dit of dat te doen. Maar als ik zo naar die oude dag kijk van verschillende ouderen, valt mij dat toch een beetje tegen dat genieten
Terug naar nu, en de vraagstelling
Hoe denkt men erover?