bewijs.Waarom moeilijk als het makkelijk kan?
Een zeeer belangrijke eigenschap vn ons mensen is dat we ons kunnen vergissen.
Om iets te accepteren als waar moet je ook echt kunnen weten wat vergissen is. En even belangrijk zelfs is, als je echt weet wat iets wel is dan moet je ook die kennis accepteren.
Nogal wat mensen weten iets wat ze niet willen accepteren
Onze psychologie heeft veel kamers..
Welnu, als en ik zeg alleen maar als, als reincarnatie bestaat, dan was je er altijd zelf bij. als dat zo is dan moet dat ergens in je herinnering zijn. Als dat niet zo is dan vind je geen feiten in je herinnering die daarop wijzen, maar dan ook in niemands herinnering toch?
Nu kan ik niet veel herinneren voor mijn 4e jaar. Omdat ik dat mij niet kan her-inneren zou ik misschien pas op mijn 4e zijn ontstaan en kletsen mijn ouders zo'n beetje?
En als ik een vondeling ben zonder fotoos om het mij te her-inneren, betekent dat die informatie ook niet in mijn innerlijk is?
En als die er wel is, waarom vergeten wij bijna allemaal onze vorige levens?
Waarom zijn we al onze geboorte vergeten?
Of erger als iemand wel zijn vorige levens weet te herinneren (vele duizenden als je de literatuur mag geloven)maken we die persoon ( in onze gedachten) belachelijk?
Het antwoord is simpel
We zijn kuddedieren en geloven alles wat onze tijdelijke en lokale cultuur ons doet conformeren. Daarom springt niemand in het water als we als groep toekijken dat iemand verdrinkt.
Als je wel als enige erin springt behoor je niet meer tot de groep en dat is blijkbaar vooral in spannende en ultra belangrijke situaties, een zeer bedreigende ervaring
Een zeeer belangrijke eigenschap vn ons mensen is dat we ons kunnen vergissen.
Om iets te accepteren als waar moet je ook echt kunnen weten wat vergissen is. En even belangrijk zelfs is, als je echt weet wat iets wel is dan moet je ook die kennis accepteren.
Nogal wat mensen weten iets wat ze niet willen accepteren
Onze psychologie heeft veel kamers..
Welnu, als en ik zeg alleen maar als, als reincarnatie bestaat, dan was je er altijd zelf bij. als dat zo is dan moet dat ergens in je herinnering zijn. Als dat niet zo is dan vind je geen feiten in je herinnering die daarop wijzen, maar dan ook in niemands herinnering toch?
Nu kan ik niet veel herinneren voor mijn 4e jaar. Omdat ik dat mij niet kan her-inneren zou ik misschien pas op mijn 4e zijn ontstaan en kletsen mijn ouders zo'n beetje?
En als ik een vondeling ben zonder fotoos om het mij te her-inneren, betekent dat die informatie ook niet in mijn innerlijk is?
En als die er wel is, waarom vergeten wij bijna allemaal onze vorige levens?
Waarom zijn we al onze geboorte vergeten?
Of erger als iemand wel zijn vorige levens weet te herinneren (vele duizenden als je de literatuur mag geloven)maken we die persoon ( in onze gedachten) belachelijk?
Het antwoord is simpel
We zijn kuddedieren en geloven alles wat onze tijdelijke en lokale cultuur ons doet conformeren. Daarom springt niemand in het water als we als groep toekijken dat iemand verdrinkt.
Als je wel als enige erin springt behoor je niet meer tot de groep en dat is blijkbaar vooral in spannende en ultra belangrijke situaties, een zeer bedreigende ervaring
:strip_icc():strip_exif()/u/2032/rorty2.jpg?f=community)
Dit topic is gesloten.