Kloof tussen leeftijdsgenoten

[Verwijderd]

Ik ben nu 20 jaar oud, heb al een paar jaar een goeie en vooral leuke baan in webdevelopment & -marketing waar ik absoluut niet over klaag. Integendeel, ik zou het niet erg vinden als ik eens op hetzelfde niveau erover kon praten met iemand van mijn eigen leeftijd. Helaas is dat niet zo makkelijk als het lijkt.

Iedereen die ik ken is namelijk student. Logisch ook want rond deze leeftijd ben je nog aan het ontdekken en leren over het algemeen. Je hebt een OV, je gaat donderdagavond de kroeg in, je weet nog niet echt wat je wil met je leven en school is oke zolang je het papiertje maar krijgt (ik spreek hier ff generaliserend, maar meestal is dit realiteit).

Dit laat mij dus (ongeveer) dagelijks een beetje gefrustreerd achter, omdat ik gewoon niemand ken die hetzelfde meemaakt als mijzelf. En niet alleen qua gespreksstof, maar ook in andere aspecten zit er gewoon een groot verschil tussen ik als "arbeider" (een term die ik vaak naar m'n hoofd krijg geslingerd) en studenten. Financieel bijvoorbeeld.

Ik kan goed met m'n collega's en anderen in het wereldje praten, maar aan het eind van de dag hebben zij al een eigen familie of zijn ze al jaren gelukkig getrouwd

Begrijp me niet verkeerd: ik heb genoeg vrienden met wie ik enorm veel lol kan hebben en met wie ik leuk kan praten, maar als het op bepaalde dingen aankomt dan voel je gewoon een groot verschil.

Kortom:

Ben ik de enige die een kloof voelt tussen leeftijdsgenoten vanwege het feit dat je op jonge leeftijd een goeie baan hebt, of zijn er nog meer mensen die dit herkennen?

[Deviator79]

Sja, ken het gevoel, werk al vanaf mijn 18e in de IT, ben al vanaf m'n 23e vader..
(nu 25) , ben mijn leeftijdgenoten way ahead..

[TwoR]

ken het gevoel ik ben nu 21 Ben gerouwd heb een huis gekocht, en werk fulltime maar er is inderdaad wel een kloof ontstaan! Vooral met school vrieden van vroeger die of nog naar de HBO gaan of gewoon (in mijn ogen) maar een beetje aankloten.

Ik heb gelukkig ook wat vrienden die een stuk ouder zijn dan dat ik ben (tussen de 24 en de 31) En ik moet zeggen tussen die mensen en mij klikt het een stuk beter!
Nu komt het denk ik ook dat ik getrouwd ben met iemand die 3 jaar ouder is dan dat ikzelf ben dus daar zal ook al wel een verschil zijn met de overige mensen.

Kortom, Je bent dus niet de enige die dit probleem heeft.

[Verwijderd]

Dat "aankloten" komt me inderdaad bekend voor. Mensen die ook altijd leven van hun ouders, enz. Ik vraag me dan altijd af waar je mee bezig bent met je leven...

[Deviator79]

Verwijderd schreef op donderdag 24 februari 2005 @ 09:55:
Dat "aankloten" komt me inderdaad bekend voor. Mensen die ook altijd leven van hun ouders, enz. Ik vraag me dan altijd af waar je mee bezig bent met je leven...

Vervelende vind ik wel dat toen ik 18-21 was ik 'de man' was,met een inkomen en auto, en zij allemaal studeerden, en nu we allemaal 25+ zijn ik de enige ben die geen huis heeft, en geen auto vd zaak etc.. Dus het kan verkeren

[Verwijderd]

Hehe, dat is wel krom dan idd. Maar lang niet bij iedereen van toepassing denk ik

[ Voor 48% gewijzigd door Verwijderd op 24-02-2005 10:31 ]

[Rey Nemaattori]

Verwijderd schreef op donderdag 24 februari 2005 @ 09:37:
Ben ik de enige die een kloof voelt tussen leeftijdsgenoten vanwege het feit dat je op jonge leeftijd een goeie baan hebt, of zijn er nog meer mensen die dit herkennen?

In mijn vrienden groep is er ook al een lichte scheuring ontstaan: Een deel heeft al jaren lang een vriendin en wonen al samen(of hebben tijdelijk samengewoond ivm. stage), maar ook een groot deel is (alweer/nogsteeds) single en gaan het liefst meerdere keren per week de hort op, zuipen, feesten dansen kroegentochten etc. etc.

Voormij hoeft dta niet, meer dan 1x per week vinnik teveel van het goeie, financiel gezien moet ik het zelfs vaker links laten liggen omdat het de huur nu eenmaal voor gaat. je wordt er wel een stuk verandwoordelijker door, en minder impulsief...aan de andere kant verlang ik ook soms terug naar de tijd dat het leven bestond uit school, werken en op zoek gaan naar vrouwtjes

[Mx. Alba]

Borked bevindt zich inderdaad een beetje tussen wal en schip. Je bent jong, alleenstaand, en je werkt. Je collega's zijn ouder, en hebben een familie, en noemen je een jonkie. Je leeftijdsgenoten studeren nog, en noemen je een BUMA (burgerlijk mannetje - zo heette dat bij "ons").

Maar wat weerhoudt je ervan om aan beide kanten vrienden te hebben? Ga ééns in de zoveel tijd eens donderdagsavonds mee stappen met je leeftijdsgenoten en praat over zaken die jullie als leeftijdsgenoten gemeen hebben, zoals de vrouwenjacht bijvoorbeeld En ga ook eens met je collega's uit (eten) om in relaxte sfeer over het werk enzo te praten.

Ooit zullen je leeftijdsgenoten ook BUMA's worden, en ooit zal jij waarschijnlijk ook wel getrouwd zijn en kinderen krijgen, dus het zijn slechts tijdelijke problemen

( Ik zelf ben in twee jaar tijd van mislukt studentje in Nederland tot hardwerkend familiehoofd in Frankrijk omgetoverd, dus niets is onmogelijk )

[Verwijderd]

Ik ben niet blij hoe sommige mensen hier worden neergezet, ik ben bijna 29(nou ja bijna ) en studeer nog steeds. Alhoewel ik bijna klaar ben, ben ik dit al drie jaar.

Anyway, ik voel ook een kloof maar dan anders. Het is niet altijd een keuze zo gezegd en die kloof is niet met leeftijdsgenootjes maar simpel gezegd met intelligentie-genootjes en ervarings-genootjes.

Leeftijd, school, etc hebben niets met die kloof te maken an sich, wel met hoe je ermee omgaat.

Meningen?

[Collaborator]

Verwijderd schreef op donderdag 24 februari 2005 @ 09:55:
Dat "aankloten" komt me inderdaad bekend voor. Mensen die ook altijd leven van hun ouders, enz. Ik vraag me dan altijd af waar je mee bezig bent met je leven...

Zoveel mogelijk genieten?

Ik heb wel iets vergelijkbaars op mijn opleiding, er zitten mensen in de klas die al op zichzelf wonen (met vriendin) werken, auto, terwijl ik (en een aantal anderen) in een totaal andere wereld leven, meer als studenten, "aankloten" dus

[Verwijderd]

Mx. Alba schreef op donderdag 24 februari 2005 @ 11:54:
Maar wat weerhoudt je ervan om aan beide kanten vrienden te hebben? Ga ééns in de zoveel tijd eens donderdagsavonds mee stappen met je leeftijdsgenoten en praat over zaken die jullie als leeftijdsgenoten gemeen hebben, zoals de vrouwenjacht bijvoorbeeld En ga ook eens met je collega's uit (eten) om in relaxte sfeer over het werk enzo te praten.

Ik zeg ook niet dat dat niet kan. Het is alleen een observering die ik maak eigenlijk, en vroeg me af of ik de enige was Maar voornamelijk stoort het me dat mijn werk soms ook mijn persoonlijke leven overlapt, en dat kun je dan moeilijk uitleggen omdat de ene groep geen kennis heeft zoals de andere. Moeilijk uit te leggen, maar je voelt je echt inderdaad tussen wal en schip zitten.

Verwijderd schreef op donderdag 24 februari 2005 @ 23:12:
Ik ben niet blij hoe sommige mensen hier worden neergezet, ik ben bijna 29(nou ja bijna ) en studeer nog steeds. Alhoewel ik bijna klaar ben, ben ik dit al drie jaar.

Anyway, ik voel ook een kloof maar dan anders. Het is niet altijd een keuze zo gezegd en die kloof is niet met leeftijdsgenootjes maar simpel gezegd met intelligentie-genootjes en ervarings-genootjes.

Leeftijd, school, etc hebben niets met die kloof te maken an sich, wel met hoe je ermee omgaat.

Meningen?

Even voor de duidelijkheid: studenten heb je in alle soorten en maten, maar ik heb het hier vooral over mijn vrienden en hun visie op hun leeftijd. Welke ik soms overduidelijk lui en argeloos vind.

Ik ervaar de kloof inderdaad anders. Bij mij is de oorzaak verschillende leefomstandigheden, en OOK de manier hoe je met die omstandigheden om gaat.

TheEvilCuber schreef op vrijdag 25 februari 2005 @ 02:43:
[...]

Zoveel mogelijk genieten?

Ik heb wel iets vergelijkbaars op mijn opleiding, er zitten mensen in de klas die al op zichzelf wonen (met vriendin) werken, auto, terwijl ik (en een aantal anderen) in een totaal andere wereld leven, meer als studenten, "aankloten" dus

Het is maar wat je onder "genieten" verstaat, want mocht je denken dat ik dat niet doe dan weet je duidelijk niet hoe mis je het hebt Dit is dus precies wat ik bedoel: mensen kunnen zich niet inleven in het leven van "de arbeider". Heel de mentaliteit van "genieten = niksen" komt me de strot uit soms. En dan heb ik het niet specifiek over jou, maar is het niet iets wat ingebakken zit in die studentencultuur onderhand?

[Mx. Alba]

Verwijderd schreef op vrijdag 25 februari 2005 @ 12:01:
Ik zeg ook niet dat dat niet kan. Het is alleen een observering die ik maak eigenlijk, en vroeg me af of ik de enige was Maar voornamelijk stoort het me dat mijn werk soms ook mijn persoonlijke leven overlapt, en dat kun je dan moeilijk uitleggen omdat de ene groep geen kennis heeft zoals de andere. Moeilijk uit te leggen, maar je voelt je echt inderdaad tussen wal en schip zitten.

Je zit niet echt tussen wal en schip hoor, maar je staat op de loopbrug om van het schip de wal op te gaan. Ooit zal ook jij aan wal gaan, en ooit zal iedereen op het schip ook wel aan wal komen (na meerdere of mindere tijd op één van de vele mogelijke loopbruggen of cake-walks te hebben doorgebracht), dus het probleem zal zich na verloop van tijd "vanzelf" oplossen.

Zo hee, wat een analogie!

[Verwijderd]

Mx. Alba schreef op vrijdag 25 februari 2005 @ 12:06:
[...]


Je zit niet echt tussen wal en schip hoor, maar je staat op de loopbrug om van het schip de wal op te gaan. Ooit zal ook jij aan wal gaan, en ooit zal iedereen op het schip ook wel aan wal komen (na meerdere of mindere tijd op één van de vele mogelijke loopbruggen of cake-walks te hebben doorgebracht), dus het probleem zal zich na verloop van tijd "vanzelf" oplossen.

Zo hee, wat een analogie!

Ik ken mensen voor wie het schip al lang gezonken is.

[Verwijderd]

Mx. Alba schreef op vrijdag 25 februari 2005 @ 12:06:
[...]


Je zit niet echt tussen wal en schip hoor, maar je staat op de loopbrug om van het schip de wal op te gaan.

In mijn logica is dat nog altijd een positie die zich bevind tussen de boot en de kade? En ja, dit zal zichzelf wel oplossen, maar dat betekend niet dat ik het nu niet irritant mag vinden. Maar kennelijk ben ik dus niet de enige, das mooi om te weten in ieder geval.

[Mx. Alba]

Verwijderd schreef op vrijdag 25 februari 2005 @ 13:35:
In mijn logica is dat nog altijd een positie die zich bevind tussen de boot en de kade? En ja, dit zal zichzelf wel oplossen, maar dat betekend niet dat ik het nu niet irritant mag vinden. Maar kennelijk ben ik dus niet de enige, das mooi om te weten in ieder geval.

Voor mij is "tussen wal en schip" dus in het water ertussen

[SyS_ErroR]

Het probleem herken ik zelf helaas ook, maar dit heeft niet zozeer te maken met baan/school maar met ziekte.

Wegens omstandigdheden zit ik nu al 1 jaar thuis (verspreid over 2 schooljaren). Terwijl je vrienden (die ik nog allemaal kende van de basisschool) nu in 5 VWO zitten, en waarvan het grootste deel met gemak overgaat naar 6 VWO zit ik nu in 4 HAVO (vorig jaar van t VWO naar HAVO gegaan, niet vanwege punten, maar omdat t dan allemaal wat relaxter zou zijn). en in 4 HAVO blijf ik nu hoogstwaarschijnlijk weer zitten vanwege ziekte.

Dan kan ik dus straks (net voor t nieuwe schooljaar word ik 18) als 18 jarige in 4 VWO/HAVO zitten met 15 jarige klasgenootjes. Terwijl mijn vrienden veel minder op school zijn (6 VWO heeft bij ons amper lesuren)... en mn klasgenoten gaan dan nog niet / amper uit...

* SyS_ErroR doet een moord om te kunnen beginnen met een hbo als zn gezondheid weer goed is

[The_Savage]

Ook ik ken het probleem, het is geen pretje om als 17 jarige (ja het speelt niet alleen boven de 18 a 20 af) op een mbo te zitten in een klas vol met (geestelijk) 12 jarige pubers die zelf ook niet weten wat ze aan het doen zijn. Dit gaat bij mij jammer genoeg grotendeels ten koste van de opleiding (bij mbo is lesstof al schaars).
Maja kan natuurlijk ook aan het niveau liggen (heb zelf havo gedaan en daar ging het er iets anders aan toe)

[Verwijderd]

Ik wil toch even terug naar het verschil tussen leeftijd en ervaring en intelligentie verschil, dat sneeuwt wat onder maar ik ben van mening dat het focussen op ik ben zo anders dan mijn leeftijdsgenootjes een foute richting is die ik in onze samenleving zie plaatsvinden.

Een discussie in de richting van het hoe en waarom zou ik dan ook een goed vervolg vinden.

Persoonlijk zie ik de individualisering als een van de aanstichters hiervoor maar ook de verscherpte neerzetting van tegenstellingen in onze hedendaagse maatschappij dragen hier aan bij. Het steeds meer indelen in statistieken boezemt mij dan ook zorgen in. Waarom zou je een collega van 20 anders benaderen als een van 30? En hoe komt dit?

Blijkbaar zijn hier een aantal mensen met uitzonderlijke paden in hun leven aanwezig. Boeiend genoeg om te kijken waarom en hoe mensen dus nu naar anderen kijken in zowel leeftijds als ervarings groep.

[Wok]

Verwijderd schreef op vrijdag 25 februari 2005 @ 12:41:
[...]
Ik ken mensen voor wie het schip al lang gezonken is.

Nominatie voor GoT-quote van 2005

Ontopic:

Ik kan mezelf er redelijk in herkennen. Ik ben zelf 24 (alleenstaand) en inmiddels weer bijna twee jaar fulltime aan het werk, terwijl ik ook een aantal vrieden van mijn leeftijd heb die nog volop in de studie zitten.

Echter, ik wil niet zo ver gaan om te spreken van een 'kloof' tussen deze groep mensen. Ik houd het liever op een andere perceptie. Ik kom nu even generaliserend uit de hoek (sorry daarvoor ): studenten leven 'makkelijker' dan een werkend individu. Studenten vergaren inkomen door de StuFi, klussen her en der wat bij (hetzij een bijbaan, hetzij freelance) en hebben eigenlijk weinig factoren die hun perceptie beïnvloeden. Ze staan relatief vrij in het leven, geen gezeur met hypotheek e.d.; kortom: lekker onbezorgd (relatief). Zonder zware inspanning (uiteraard weer relatief ) hebben zij toch een maandelijks inkomen en hun vaste lasten zijn vaak laag, dus er kan 'geleefd' worden...

De werkende individu heeft dat niet allemaal meer: veel werkenden hebben inmiddels een huisje, een auto die onderhouden moet worden en sommigen hebben al een gezinnetje. Werkenden werken zich 32-40 uur per week uit hun naad om een inkomen te garanderen, waarvan vervolgens een behoorlijk aandeel maandelijks al betaald moet worden aan vaste lasten. Enfin, je begrijpt waar ik heen wil

Studenten kunnen zich het (nog) veroorloven om van dag tot dag te leven, dus zij maken zich veelal niet zo druk over hun situatie over een paar jaar. De werkende heeft die 'luxe' in principe niet meer, immers: geen werk == geen inkomen, en dan laat ik de (eventeuele) gezinssituatie nog even buiten beschouwing. Het is in mijn optiek dan ook niet meer dan logisch dat beide groepen heel anders tegen het leven aankijken

Om kort te gaan:
- Voor studenten geldt: "Mijn leven ligt nog voor me"
- Voor werkenden geldt: "Hoe lang heb ik dit leven nog?"

[Spheroid]

Ik bekijk het meestal van de andere kant. Ik heb 6 jaar gestudeerd en vond gesprekken met werkenden vaak vervelend, omdat het vaak neerkomt op een paar onderwerpen. Ik ben ondertussen 25 en al weer 2 jaar afgestudeerd.

Ten eerste wordt er vaak gezegd dat studenten alleen maar stufi trekken. Dat is pertinent onwaar, daar kun je nog geeneens de huur van betalen. Geld van ouders is mooi, maar over het algemeen moet er ook gewerkt worden (al heb ik dat tot het minimum beperkt).

Ten tweede kunnen werkenden vaak over niet veel anders praten dan hun baan, hun salaris en evt. auto's en mobilo's. Het lijkt wel alsof werk het enige belangrijke is in het leven.

Ten derde wordt vaak gedaan alsof studenten uitvreters zijn omdat ze niet van 9 tot 5 werken, soms zelfs een dag in bed blijven liggen vanwege een kater enz. Studenten mogen echter hun eigen tijd indelen en draaien voor tentamens vaak uren die zelfs in de crisis in de jaren '30 als crimineel gezien zouden worden. Hoe ze hun tijd indelen en hoeveel alcohol ze tot zich nemen is hun zaak, maar als er niet gewerkt wordt vallen ze buiten de boot, dus uitvreters zijn het tegenwoordig allerminst.

Ik heb zelf na mijn afstuderen een serieuze baan in het bedrijfsleven gehad en werd er doodongelukkig. Ik heb gelukkig nu weer een baan aan de universiteit en ben enigszins teruggevallen in mijn studentenbestaan. Ik kan er maar 1 ding over zeggen: Dat zouden meer mensen moeten doen!

Ik verdien nu minder dan eerst, maar kan wel mijn tijd indelen. Als ik een kater heb blijf ik in mijn bed. Als het regent en ik heb geen zin om naar de uni te gaan blijf ik thuis werken. Aan de andere kant zit ik vandaag wel op kantoor en denk ik dat ik vrij hard werk, maar op mijn voorwaarden en zonder gezeik.

[BlueAce]

In andere woorden: je neemt het er eens lekker van! Sorry dat ik het moet zeggen, maar zo functioneert de wereld niet. Die draait op mensen die ergens voor gegaan zijn en waar men op kan bouwen. Niet op mensen die in hun bed blijven stinken en geen besluiten durven nemen. Kom op nou zeg: leren doe je toch om het in de praktijk te brengen, of niet?

Ik vind trouwens wel dat de opmerking "werkenden zijn alleen met hun werk bezig" net zo dom is als: "studenten zijn alleen stufi-trekkers". Als ik niet werk praat ik over wat me op dat moment interesseert, mocht werk voorbij komen dan praat ik er gewoon over, maar niet continu. Net zo vaak als dat een student praat over zijn examens aan de eettafel. En overigens ken ik meerdere studenten zonder baan, maar dat is geen meerderheid inderdaad.

In dat opzicht neigt deze discussie ook naar teveel generalisatie denk ik. In de startpost wordt er gedoeld op de persoonlijke situatie en de vrienden die daarin een rol spelen. Zij zijn het voorbeeld van een gedachtengang die moeilijk te volgen is. Lang niet ALLE studenten, maar wel een pertinent aanwezige groep.

[ Voor 11% gewijzigd door BlueAce op 26-02-2005 18:11 ]

[Confusion]

BlueAce schreef op zaterdag 26 februari 2005 @ 18:08:
In andere woorden: je neemt het er eens lekker van! Sorry dat ik het moet zeggen, maar zo functioneert de wereld niet. Die draait op mensen die ergens voor gegaan zijn en waar men op kan bouwen.

Je snapt het punt van Spheroid niet. Promovendi en onderzoekers werken harder dan de meeste werkenden. De afstudeerders in mijn vakgroep werken harder dan de meeste werkenden en er zijn heel wat studenten die harder werken, als je studiebesteding, arbeid en vrijwillige, maar waardevolle, tijdsbesteding optelt, dan de meeste werkenden. Dat komt doordat ze een enorm voordeel hebben: flexibiliteit. Als ik een dag niet wil werken en er zijn geen dwingende redenem waarom ik moet komen (waaronder de meeste vergaderingen en afspraken niet vallen, die kunnen gerust verzet worden zonder dat iemand ergens vertraging mee oploopt), dan ga ik lekker een zaterdag werken. De houding dat je dan 'niet op iemand kan rekenen' is onzinnig. Iemand die een slechte dag heeft en tegen zijn zin in bij een vergadering zit, die functioneert ook niet; daar kan je net zo goed niet mee vergaderen. Ik heb genoeg vergaderingen, al dan niet bij bedrijven, meegemaakt om te weten dat het bij veel bedrijven de efficientie zou verhogen als mensen zelf hun tijd zelf in zouden mogen delen, in plaats van onwillige (en vaak net zo goed brakke) mensen tot het nakomen van uitstelbare afspraken te dwingen. De promovendi in mijn vakgroep maken over het algemeen rare tijden. Sommige werken vaak van 12 tot 22. Anderen werken regelmatig thuis, oncontroleerbaar, maar bereikbaar. De '9 tot 5 mentaliteit op kantoor' mentaliteit is niet onderbouwd.

[Spheroid]

BlueAce schreef op zaterdag 26 februari 2005 @ 18:08:
In andere woorden: je neemt het er eens lekker van! Sorry dat ik het moet zeggen, maar zo functioneert de wereld niet. Die draait op mensen die ergens voor gegaan zijn en waar men op kan bouwen. Niet op mensen die in hun bed blijven stinken en geen besluiten durven nemen. Kom op nou zeg: leren doe je toch om het in de praktijk te brengen, of niet?

Dat bedoel ik dus. Werkenden schijnen te denken dat de wereld zonder hen zou instorten. Nee, ik neem het er niet van. Er zijn helaas weinig mogelijkheden in deze wereld waarbij je geld krijgt voor nietsdoen. Ik werk nog steeds ongeveer 40 uur per week, alleen zijn de tijden onregelmatig. Ik heb verplichtingen waaraan ik dien te voldoen, zoals bijv. het geven van onderwijs, dus met nietsen zou ik niet wegkomen.

Ik vind het wel fijn dat ik verder zelf mag uitzoeken hoe ik het allemaal aanpak en niet dagelijks mijn voortgang hoef te bespreken met een chef/manager. Ook vind ik het fijn dat ik constant bezig kan zijn met onderwerpen die mij interesseren zonder constant te hoeven denken aan prijs/kwaliteit verhoudingen enzovoorts.

Ik doe mijn werk nu en misschien doe ik morgen ook nog wat, maar dan blijf ik maandag misschien wel fijn thuis om een goed boek te lezen. Dat betekent niet dat ik nietsdoe, alleen dat ik het op mijn manier doe.

In dat opzicht neigt deze discussie ook naar teveel generalisatie denk ik. In de startpost wordt er gedoeld op de persoonlijke situatie en de vrienden die daarin een rol spelen. Zij zijn het voorbeeld van een gedachtengang die moeilijk te volgen is. Lang niet ALLE studenten, maar wel een pertinent aanwezige groep.

Ik denk dat dat deels schijn is. Zeker met het nieuwe BaMa systeem is het niet meer zo dat je gewoon een paar vakken niet kan volgen en er een paar jaartjes aan vast kan plakken. De meeste Ba's studeren daadwerkelijk in drie jaar af hoor. Dat ze daarbij ook wel eens een nachtje doorhalen en daar stoere verhalen over vertellen betekent niet dat het uitvreters zijn.

Verder heb je onder werkenden ook wel mensen die er met de pet naar gooien. Klootzakken heb je overal.

[BlueAce]

Confusion schreef op zaterdag 26 februari 2005 @ 18:46:
[...]Je snapt het punt van Spheroid niet.

Dat klopt. Ik kan er met m'n kop niet bij dat mensen theorie verkiezen boven praktijk en dat zal ik ook nooit doorkrijgen. En dan bedoel ik met praktijk ook onderzoek, en niet leren om onderzoek te plegen.

De houding dat je dan 'niet op iemand kan rekenen' is onzinnig.

Er wordt hier anders zelf gesuggereerd dat "ik zelf bepaal wat ik doe". Met dat argument is samenwerken pertinent onmogelijk. Wellicht niet zo bedoelt, maar zo komt het over.

Overigens probeer je hier 'werken' neer te zetten als standaard lopende band werk, maar ik hoop dat je zelf snapt dat dit natuurlijk nergens op slaat. Misschien een bijbaantje bij de MacDonalds, maar er zijn genoeg banen met vrijheden en verantwoordelijkheden in één.

Spheroid schreef op zaterdag 26 februari 2005 @ 18:47:
[...]
Dat bedoel ik dus. Werkenden schijnen te denken dat de wereld zonder hen zou instorten.

Zonder werkenden stort de wereld ook in ja, een stelling die ik absoluut aandurf. Net zo goed als dat zonder theoretische kennis ook zou gebeuren. Maar iemand moet die kennis wel in de praktijk durven brengen...

Anyway, je schets hier jouw unieke situatie en die heeft geloof ik niks te maken met het stereo-type studentenleven waar de topicstarter zich aan heeft geërgerd.

Verder heb je onder werkenden ook wel mensen die er met de pet naar gooien. Klootzakken heb je overal.

Precies, maar we hebben het hier over de meerderheid.

[Nik]

Ja, ik ben ook ver vooruit... Ik heb 2 banen, studeer ook nog, maar voel me wel "anders" dan de rest. Gewoon omdat ik twee vrij belangrijke banen heb (in plaats van tomaten plukken haha).

En ja, dat is anders, dus nee, je bent niet alleen

owjah, ik ben 17, en geniet van mijn vrije dag... zondag... de rest van de week ben ik van huis...

[ Voor 20% gewijzigd door Nik op 26-02-2005 21:23 ]

[dreester]

Ik zit ongeveer in een zelfde soort situatie als TS (19jr. , goeie baan in IT, bij ouders inwonend) en ik heb er eerlijk gezegd best veel moeite mee dat ik geen leeftijdsgenoten ken die zich in een zelfde situatie verkeren. Bijna iedereen die ik ken zit op het HBO oid en elke keer als het weekend aanbreekt gaan hún werken en ben ik vrij, dus ff chillen oid zit er niet vaak in. Dus sociaal is het voor mij wat afzien.

Financieel heb ik helemaal niets te klagen. Ik kan gewoon goed opschieten met mn collega's alleen als het gaat om onderwerpen zoals vrouwen of uitgaan bijvoorbeeld kan er met hun nauwelijks over praten, wat ik erg logisch vind omdat hun al getrouwd zijn en kids (sommige zelfs kleinkinderen)hebben en meer praten over hun boot en boottochten op de plassen of hun tochten door Europa.

Kortom voor mij, financieel leuk, maar sociaal vervelend

[Verwijderd]

Ik werk niet meer dan nodig is, waarom zou ik mijn tijd verdoen? Een rijbewijs en een auto wil ik niet. Maar vrienden van mij die een auto hebben, die werken ook, omdat ze anders hun auto niet kunnen betalen. Ik werk liever niet dan dat ik een auto heb.

Zo is het met heel veel dingen, als ik eten, drinken, onderdak en iets te doen heb vind ik het al snel best, veel meer wil ik niet. Het mooiste is als je werk hebt in wat je heel graag doet (eigen bedrijf bijvoorbeeld). Dan mag je heel de dag doen wat je leuk vind en kom je niks tekort.

Wanneer ik getrouwd ben en kinderen heb liggen de zaken misschien weer heel anders, want dan leef en werk je niet alleen voor jezelf. Dan wil je natuurlijk dat je vrouw en kinderen het naar hun zin hebben (niet te veel verwent natuurlijk ) en zul je met meer zaken rekening houden.

[Verwijderd]

Een vriend van mij is in opleiding bij de politie. Hij gaat steeds een kwartaal naar school en dan weer een kwartaal aan het werk. Hierbij krijgt hij een prima inkomen, zeker voor iemand die nog thuiswonend is. Een andere vriend van me zit bij de marine. Idem dito.
Aan het begin ontstond er wel een soort kloof: een vriendengroep waarin 2 mensen veel geld verdienen en de rest van een studenten-inkomen moet leven (en geloof me dat er flink wat tijd aan bijbaatjes wordt gespendeerd).
Eigenlijk stoor ik mij er nu niet meer zo aan: zij rijden in duurdere auto's en hebben meer geld voor telefoontjes, kroegbezoekjes, ect ect maar we hebben het nog net zo gezellig. Net als toen we op de middelbare school zaten, gaan we nog steeds elk weekend met elkaar uit en daarbij houden ze er ook rekening mee dat wij minder geld hebben. Dus dan nemen zij ook wat minder mee.

[Verwijderd]

Ik lees dit wel een beetje met verbazing. Ik ben zelf 22 maar ik heb vrienden van 18 tot 33 jaar. Daar zitten vrienden bij die al jaren een vaste baan hebben, of juist een tijdje werkloos zijn geweest (met alle problemen die daardoor ontstaan) Maar daar zitten ook vrienden bij die studeren of zelfs net een half jaar uit huis zijn of zelfs nog thuis wonen. En vrienden die net een kind hebben gekregen.
Ik vind het leeftijdsverschil zelden een probleem. Ik denk er ook niet bij na.. Tenzij ze op tv gaan joelen om een nummer van een band uit de jaren 80 waarvan ik denk "... ??? " hahahaha, maar wat kan mij dat schelen? Dit is niet belangerijk.

Ik voel wEl een verschil tussen mij en mijn eigen leeftijdsgenoten soms als het gaat om wat zij belangrijk vinden: zuipen, chickies of jongens scoren en cool doen (en hier praten ze dan vooral over).. terwijl ik andere dingen belangrijker vind. En dan heb je gewoon te maken met een verschil in interesse. Ik ben veel bezig met mijn persoonlijke ontwikkeling en die van mijn vrienden (gelijke interesse), spiritualiteit en dus veel gesprekken die diep gaan. Maar ik zal dit verschil dat ik voel niet echt afschuiven op hun leeftijd waardoor die leeftijdsgenoten waar ik het over had niet zo bewust bezig zijn met dit proces. Het is gewoon een verschil in interesses.
En ik denk dat als je vrienden hebt met een goed inlevingsgevoel of die geinteresseerd zijn in je, jou verhaal over hoe jij je vandaag op je werk hebt gevoeld, zeker willen aanhoren en je kunnen begrijpen. En als die vrienden daar geen behoefte aan hebben of geen zin hebben jou problemen aan te horen..
Wat zijn dan vrienden??

Vrienden hoeven niet van je eigen leeftijd te zijn! Als je maar gelijke interesses hebt en geeft om de ander.

buy,

[dawg]

SyS_ErroR schreef op vrijdag 25 februari 2005 @ 13:48:
Het probleem herken ik zelf helaas ook, maar dit heeft niet zozeer te maken met baan/school maar met ziekte.

Wegens omstandigdheden zit ik nu al 1 jaar thuis (verspreid over 2 schooljaren). Terwijl je vrienden (die ik nog allemaal kende van de basisschool) nu in 5 VWO zitten, en waarvan het grootste deel met gemak overgaat naar 6 VWO zit ik nu in 4 HAVO (vorig jaar van t VWO naar HAVO gegaan, niet vanwege punten, maar omdat t dan allemaal wat relaxter zou zijn). en in 4 HAVO blijf ik nu hoogstwaarschijnlijk weer zitten vanwege ziekte.

Dan kan ik dus straks (net voor t nieuwe schooljaar word ik 18) als 18 jarige in 4 VWO/HAVO zitten met 15 jarige klasgenootjes. Terwijl mijn vrienden veel minder op school zijn (6 VWO heeft bij ons amper lesuren)... en mn klasgenoten gaan dan nog niet / amper uit...

* SyS_ErroR doet een moord om te kunnen beginnen met een hbo als zn gezondheid weer goed is

Herkenbaar, alleen is het bij mij blijvend. Daardoor blij dat ik uberhaupt de MBO af heb kunnen maken. Ook altijd de oudste van de klas geweest. Veel nieuwe scholen, omdat de ene school niet meewerkte, de ander kon ik niet afmaken omdat ik lange tijd uit de running was, etc etc. En dat is dan ook het eerste waar mensen naar kijken: scholing. In relatie met intelligentie. Oh, en de WAO zien ze ook meteen. Dan ben je lui, een aansteller, profiteur, je wordt gewoon bang als je ziet hoe kortzichtig heel veel mensen zijn, en hun oordeel klaar hebben liggen.

En ja, bij mij is er dus ook een gigantische kloof tussen mezelf en 75% vd mensen die ik tegenkom (niet alleen leeftijdsgenoten). Ik heb al vaak gehoord dat ik heel wijs ben, veel mensenkennis, etc etc, maar daar heb je geen zak aan. Papiertjes tellen tegenwoordig, carriere maken. En iedereen zanikt maar over oppervlakkig zaken als vakantie, carriere, geld, etc.

Dus ja, ik ervaar de kloof als zijnde erg groot eigenlijk.
Trouwens geen klaagzang, ben gelukkig enzo.
Ik zou trouwens ook een moord doen om een universitaire opleiding te kunnen doen, maar helaas.

[Mx. Alba]

Verwijderd schreef op maandag 28 februari 2005 @ 16:49:
Ik voel wEl een verschil tussen mij en mijn eigen leeftijdsgenoten soms als het gaat om wat zij belangrijk vinden: zuipen, chickies of jongens scoren en cool doen (en hier praten ze dan vooral over).. terwijl ik andere dingen belangrijker vind.

Vrienden hoeven niet van je eigen leeftijd te zijn! Als je maar gelijke interesses hebt en geeft om de ander.

Dit is toch wel de kern van de zaak denk ik. Het probleem is dus dat de interesses van een student anders zijn dan die van een werkende vader, ookal hebben ze misschien dezelfde leeftijd...

buy,

Wat moeten we kopen?

[Verwijderd]

Papiertjes tellen tegenwoordig

Als jij bij mij aankomt met de vaardigheid, vastberadenheid, ambitie en wilskracht om er wat van te maken dan neem ik je aan. Wat je papieren ook zijn. Ik zie genoeg bedrijven die door het papiertje ongelooflijk de mist in gaan. Telkens weer moet een ervaren werknemer de theoretische wanhopers uit het slob trekken, en dat weten werkgevers ook dondersgoed onderhand.

Dit is toch wel de kern van de zaak denk ik. Het probleem is dus dat de interesses van een student anders zijn dan die van een werkende vader, ookal hebben ze misschien dezelfde leeftijd...

Dat is inderdaad precies het punt, weinig aan te veranderen.

[Dentheman]

Ik heb ongeveer hetzelfde, ik ben nu 15 (bijna 16 ) Verdien €+50 per weekend. Maar ga nog niet echt te stappen. Terwijl mijn vrienden(leeftijdsgenoten) geen geld hebben, en elk weekend ga stappen. Ik heb een aantal vrienden van ongeveer 20 en daar maken we lol mee, zwemmen, touren (auto), ook wel 's stappen e.d. Maar ik kan gewoon veel beter met die 'ouderen' opschieten, praten e.d. Ik verdien ook aardig wat geld, en ben behoorlijk praktijkgericht, daarom botert het ook niet zo op school, nu op havo4 en begonnen op gymnasium, dit jaar doe ik waarschijnlijk ook over

[Thunder]

Verwijderd schreef op dinsdag 01 maart 2005 @ 10:56:
[...]


Als jij bij mij aankomt met de vaardigheid, vastberadenheid, ambitie en wilskracht om er wat van te maken dan neem ik je aan.

En hoe ga je dat testen? Of geloof je het gewoon als dat in de sollicitatiebrief staat?

Een diploma is iig een zekerheid dat je op z'n minst een bepaald niveau hebt bereikt. Een uitstekend CV is natuurlijk ook goed, maar dat laat ook zien dat je al iets bereikt hebt.

[sjaakaq]

Wel grappig dat veel "jong-gesettelden" hier schijnbaar nogal neerkijken op studenten; "kloten maar wat aan", ik ben "way ahead", "schip gezonken", "waar ben je mee bezig" enzo.

Wat ik dan zeg is: "Wij" hebben de jeugd nog, terwijl "jullie" op vrij jonge leeftijd al vastzitten aan een redelijk burgerlijk en in ieder geval zeer gereguleerd bestaan. Oftewel, wat zien wij hier: het "vroeger was alles beter" syndroom, het neerkijken op mensen die in een vroegere levnsfase zitten dan jij.

Vind ik

[Mx. Alba]

leokennis schreef op dinsdag 01 maart 2005 @ 20:42:
Vind ik

Ik vind dat ik, toen ik student was, ook maar wat aanklootte.

[Frank-NL]

leokennis schreef op dinsdag 01 maart 2005 @ 20:42:
Wel grappig dat veel "jong-gesettelden" hier schijnbaar nogal neerkijken op studenten; "kloten maar wat aan", ik ben "way ahead", "schip gezonken", "waar ben je mee bezig" enzo.

Wat ik dan zeg is: "Wij" hebben de jeugd nog, terwijl "jullie" op vrij jonge leeftijd al vastzitten aan een redelijk burgerlijk en in ieder geval zeer gereguleerd bestaan. Oftewel, wat zien wij hier: het "vroeger was alles beter" syndroom, het neerkijken op mensen die in een vroegere levnsfase zitten dan jij.

Vind ik

Hier kan ik me helemaal in vinden. Waarom zou je op je 22e al een koophuis hebben, vaste baan en vaste relatie? Dat kan de rest van je leven ook nog wel... Ik heb altijd het idee dat mensen die dat doen het echt op hun heupen krijgen ergens in de dertig, zo van 'ik heb eigenlijk best veel gemist'.

Op dit moment 'kloot' ik ook maar wat aan, maar werk er wel genoeg bij en ik vind het prima zo! Genoeg tijd voor andere leuke dingen, niet gebonden aan een negen vijf patroon...

[Murcielago]

Het topic begon erg serieus, maar het lijkt nu wel een beetje een opschep-topic te worden. "Kijk mij eens volwassen zijn, ik ben veel beter dan die leeftijdgenoten van mij, die zitten nog steeds te studeren, de luie donders".

[ Voor 16% gewijzigd door Murcielago op 02-03-2005 16:25 ]

[Verwijderd]

Thunder schreef op dinsdag 01 maart 2005 @ 20:09:
[...]

En hoe ga je dat testen? Of geloof je het gewoon als dat in de sollicitatiebrief staat?

Een diploma is iig een zekerheid dat je op z'n minst een bepaald niveau hebt bereikt. Een uitstekend CV is natuurlijk ook goed, maar dat laat ook zien dat je al iets bereikt hebt.

Er zijn verschillende dingen aan iemand leven waaraan je dat kunt zien. Gebeurtenissen, keuzes, leermethodes, voorgaande projecten, etc. Dat het op een papiertje staat zegt me net zoveel als dat je het face-to-face tegen me verteld. Een diploma staat niet garant voor een glansrijke carriere, dat bedoel ik te zeggen.

Overigens is dit alleen maar een pats-thread omdat degene hierboven dat zegt Ik vind dit best een discussie waar ik wat aan heb eigenlijk, toch weer een blik op een andere mening.

[ Voor 12% gewijzigd door Verwijderd op 02-03-2005 22:37 ]

[Rey Nemaattori]

Verwijderd schreef op woensdag 02 maart 2005 @ 22:33:
Er zijn verschillende dingen aan iemand leven waaraan je dat kunt zien. Gebeurtenissen, keuzes, leermethodes, voorgaande projecten, etc. Dat het op een papiertje staat zegt me net zoveel als dat je het face-to-face tegen me verteld. Een diploma staat niet garant voor een glansrijke carriere, dat bedoel ik te zeggen.

Face-2face liegen is eenstuk makkelijker dan eee diploma valsificeren

Een diploma staat niet garant, maar mensen zonder diploma's kunnen het e.e.a niet aan, of zijn school dropouts, de eerste categorie wil je soweiso niet en van de 2e de meeste niet.....

[Mx. Alba]

Rey Nemaattori schreef op donderdag 03 maart 2005 @ 00:32:
Een diploma staat niet garant, maar mensen zonder diploma's kunnen het e.e.a niet aan, of zijn school dropouts, de eerste categorie wil je soweiso niet en van de 2e de meeste niet.....

Mag ik op deze opmerking even mijn hele maag leegkotsen???

Wat dacht je van de mensen die door een niet aangepast voortgezet onderwijssysteem en verkeerde voorlichting een verkeerde studie beginnen, vervolgens door het huidige studiefinancieringbeleid min of meer gedwongen worden toch te proberen die verkeerde studie verder te volgen, en dus uiteraard falen, en dan geen tijd of geld meer hebben om alsnog wat anders te gaan doen?

Ik ben dus zo'n "dropout", waarvan jij zegt dat je ze niet wilt hebben. Ik heb Mensa-lidmaatschap afgewend, en ben zonder ooit één letter (serieus) huiswerk gedaan te hebben met zeer goede cijfers door het gymnasium gestoomd, en ben toen informatica gaan studeren omdat me dat wel interessant leek, terwijl ik eigenlijk veel beter de filosofie-kant had op kunnen gaan. En na een paar jaar tevergeefs proberen te studeren (terwijl ik nooit had aangeleerd hoe ik dat aan moest pakken) op een studie die mij eigenlijk totaal niet lag, heb ik op moeten geven, en was het te laat om nog een beter passende studie te beginnen.

Het feit dat ik geen papiertje te pakken heb kunnen krijgen omdat ik gewoon niet compatibel ben met het Nederlandse opleidingssysteem doet niets af aan mijn intelligentie, mijn autodidactische kwaliteiten, mijn logische inzicht, mijn talenkennis, etc.

Inderdaad zijn er wel mensen die het helemaal aan zichzelf te wijten hebben, en ik zeg ook echt niet dat het in mijn geval 100% aan het systeem ligt (met meer inzet had ook ik een beter resultaat kunnen verkrijgen, maar ik zit nou eenmaal zo inelkaar dat ik me niet goed kan motiveren voor iets wat ik niet interessant vindt - maar dat kent iedereen wel denk ik), maar ik sta zeker niet alleen in dit geval, ik zie het links en rechts bij een heleboel andere Mensa-kandidaten, zegmaar.

[/offtopic]

[merlin_33]

Rey Nemaattori schreef op donderdag 03 maart 2005 @ 00:32:
[...]


Face-2face liegen is eenstuk makkelijker dan eee diploma valsificeren

Een diploma staat niet garant, maar mensen zonder diploma's kunnen het e.e.a niet aan, of zijn school dropouts, de eerste categorie wil je soweiso niet en van de 2e de meeste niet.....

Ik ga hiervan ook gelijk over mijn nek.

Aan de TS, ik herken het probleem.
Ik ben op mijn 16e gaan werken omdat ik gewoon zelfstandig wou zijn. Alhoewel ik van de oudjes een hoop geleerd heb kon ik hun belevings wereld nooit echt delen. Ook de wereld van mijn leeftijdsgenoten stond mijlenver van die van mij af. Ik heb 3 jaar de stoere kerel uitgehangen omdat ik veel geld verdiende en de wereld rondreisde totdat ik op mijn 19e een relatie aanging. Dat is alweer 17 jaar aan de gang.
Ik kwam er later achter dat ik meer kon als techniek en ben in het jongerenwek gestapt.
Mijn hele leven ben ik zonder diploma aan goed werk gekomen. Voor mijn huidige baan is HBO eigenlijk verplicht, maar toch wilden zij mij perse hebben en ik verdien meer als HBO collegas.
Dit komt waarschijnlijk dat ik altijd 200 procent voor iets ga.
Ik wil mensen niet minachten maar ik zie de meeste studenten voor mijn werkveld heel snel afbranden. Dit omdat ze geen aanleg voor het vak hebben of hele hoge ambities hebben. HBO is echt geen maatstaaf voor het hebben van de benodigde kwaliteiten. Het is meer een soort LBO voor het werken met je hoofd. Dat ben ik zeker van mening nu ik zelf een HBO opleiding volg om mijn marktwaarde te vergroten.

Veel geluk met je kind Reyn , geniet ervan.

[Clay]

Frank-NL schreef op woensdag 02 maart 2005 @ 14:54:
Hier kan ik me helemaal in vinden. Waarom zou je op je 22e al een koophuis hebben, vaste baan en vaste relatie? Dat kan de rest van je leven ook nog wel... Ik heb altijd het idee dat mensen die dat doen het echt op hun heupen krijgen ergens in de dertig, zo van 'ik heb eigenlijk best veel gemist'.

En wat als de kans zich gewoon voordoet? Als mens maak je maar zelden grote beslissingen, je leeft zo'n beetje van dag tot dag en af en toe doet er zich een keuze voor die significant is. Dat kan bv zijn dat je tijdens je studie een relevante bijbaan had en dat daaruit (of uit een stage) een vaste baan komt. 't is niet of je dat op je 18e al gepland had Door stom toeval kan je dan op je 22 misschien een huis kopen ja, maar is dat zo erg dan? Blijkbaar past het dan bij je kijk op het leven.

Op dit moment 'kloot' ik ook maar wat aan, maar werk er wel genoeg bij en ik vind het prima zo! Genoeg tijd voor andere leuke dingen, niet gebonden aan een negen vijf patroon...

Ik dacht vroeger ook dat je sociale leven instort op het moment dat je een 9-5 baan hebt, maar daar ben je zelf bij hoor. Je gaat hoogstens je vrije tijd wat meer waarderen en wat selectiever inrichten.

Dingen "gemist hebben" is ook maar subjectief. Als je er geen behoefte aan had heb je het immers ook niet gemist

[Verwijderd]

Interessante discussie....

Reyn, ik heb bewondering voor je keuzes en de manier waarop je je hebt ontwikkeld van 'gesjeesde student' tot familiehoofd in Frankrijk, maar ik denk wel dat jij een uitzondering bent op de regel.

Van alle mensen die geen diploma hebben in NL, zullen er meer zijn die noch de vaardigheden bezitten om dit te doen of noch de discipline bezitten om dit te doen of noch er het nut van inzien. Ik denk niet dat al deze mensen een probleem hadden met het onderwijssysteem in NL.

Ik heb zelf ook een verkeerde keuze gemaakt toen ik van het VWO naar de TU ging. Dit heb ik na 1 jaar rechtgezet. Dit betekende wel een investering van 1 extra jaar studeren tijdens de hoogtij dagen van de economie eind jaren negentig. Gezien de startsalarisen van die tijd, betekende dit dus het laten lopen van ongeveer 70.000 gulden bruto...da's een hoop geld als je 24 bent.

Ik neem aan dat je het spel Levensweg wel kent. Daar maak je meteen in het begin een keuze tussen werken of studeren. Met werken verzeker je jezelf al snel van een leuk inkomen, maar dit inkomen groeit niet zo vreselijk hard. Als je gaat studeren neem je in eerste instantie een gok, maar de kans op een goede uitkomst is wel groot.

Er wordt stevig wat af-gegeneraliseerd in dit topic, maar dat voorkom je toch niet. Mensen die vroeg gaan werken, krijgen ook al vroeg verantwoordelijkheden (iets waar de meeste studenten iets minder belangstelling voor hebben), studenten stellen dit iets uit (ik heb het dan over de verantwoordelijkheden zoals, het betalen van huur/hypotheek, zorgen dat er eten is etc...). Daaruit vloeit natuurlijk voort dat de gespreksonderwerpen snel uit elkaar groeien. Het centrale thema is denk ik dan ook, je plaats op de levenscyclus versus je leeftijd.

Overigens, tegenwoordig is het student zijn echt geen vetpot meer. De stufi is volstrekt ontoereikend voor juist dat waarvoor ze eigenlijk bedoeld is, het gros van de studenten moet dus bijklussen. Ik heb tijden gehad dat ik 3 tot 4 bijbaantjes tegelijk had. Toen draaide ik heel wat meer uren dan de 50 die ik er nu gemiddeld in een werkweek draai.

[tita_tovenaar]

Somige mensen hebben het niet in de gaten dat we allemaal maar gewoon mens zijn!

[eamelink]

Mx. Alba schreef op donderdag 03 maart 2005 @ 09:29:
Mag ik op deze opmerking even mijn hele maag leegkotsen???

Natuurlijk, maar dat lijkt me wat overdreven

Wat dacht je van de mensen die door een niet aangepast voortgezet onderwijssysteem en verkeerde voorlichting een verkeerde studie beginnen, vervolgens door het huidige studiefinancieringbeleid min of meer gedwongen worden toch te proberen die verkeerde studie verder te volgen, en dus uiteraard falen, en dan geen tijd of geld meer hebben om alsnog wat anders te gaan doen?

Wat een dramatisch epos zeg.

Verkeerde voorlichting? Toen ik nog op het VWO zat kreeg ik reeds in het vierde jaar van allerlei universiteiten folders toegestuurd, de intensiteit van de folders vervijfvoudigde toen ik een keertje op en een open dag was geweest, er zijn open dagen, oriëntatiedagen, meeloopdagen, enzovoorts enzovoorts.

Je moet jezelf voorlichten! En als dat nou moeilijk zou zijn, als je nou zit te twijfelen tussen twee scholen in Ghana ofzo, tsja, dan ben je van anderen afhankelijk. Maar een normale Nederlander die zoals jij gewoon bij z'n volle verstand is, is gewoon triest bezig om zijn foute studiekeuze op anderen af te schuiven.

Ik ben dus zo'n "dropout", waarvan jij zegt dat je ze niet wilt hebben. Ik heb Mensa-lidmaatschap afgewend, en ben zonder ooit één letter (serieus) huiswerk gedaan te hebben met zeer goede cijfers door het gymnasium gestoomd, en ben toen informatica gaan studeren omdat me dat wel interessant leek, terwijl ik eigenlijk veel beter de filosofie-kant had op kunnen gaan. En na een paar jaar tevergeefs proberen te studeren (terwijl ik nooit had aangeleerd hoe ik dat aan moest pakken) op een studie die mij eigenlijk totaal niet lag, heb ik op moeten geven, en was het te laat om nog een beter passende studie te beginnen.

Misschien had je het Mensa-lidmaatschap niet moeten afwenden. Daar zitten zat mensen met dezelfde problemen als jij. Had je het er over kunnen hebben, tactieken uitwisselen, en je door de problemen heen kunnen slepen

En je had nooit aangeleerd hoe je moet leren? Ik ook niet, ik heb ook geen zak gedaan op de middelbare school. Maar je krijgt het zo onder de knie. Als jij na jaren van zelf-proberen-te-leren het leren nog niet hebt geleerd, denk je dan dat je het wel had geleerd op een middelbare school als die aangepast was?

Het feit dat ik geen papiertje te pakken heb kunnen krijgen omdat ik gewoon niet compatibel ben met het Nederlandse opleidingssysteem

"Het ligt niet aan mij, ik ben gewoon niet compatibel met het onderwijssysteem"

Wat een uiterst mákkelijke manier om je ervan af te maken.

doet niets af aan mijn intelligentie, mijn autodidactische kwaliteiten, mijn logische inzicht, mijn talenkennis, etc.

Aan je autodidactische kwaliteiten wel blijkbaar, anders had je het gebrek aan goede opleiding op de middelbare school zonder enig probleem kunnen opvangen.

Inderdaad zijn er wel mensen die het helemaal aan zichzelf te wijten hebben, en ik zeg ook echt niet dat het in mijn geval 100% aan het systeem ligt (met meer inzet had ook ik een beter resultaat kunnen verkrijgen, maar ik zit nou eenmaal zo inelkaar dat ik me niet goed kan motiveren voor iets wat ik niet interessant vindt - maar dat kent iedereen wel denk ik), maar ik sta zeker niet alleen in dit geval, ik zie het links en rechts bij een heleboel andere Mensa-kandidaten, zegmaar.

Dat klopt inderdaad, je hoort het regelmatig.

[/offtopic]

Maar om even op het onderwerp te blijven, ik denk dat een leeftijdskloof helemaal niet gek is opzich.

Waarom zou je hetzelfde zijn/denken/willen/doen als mensen uit van jouw leeftijd? Alleen omdat ze rond dezelfde tijd geboren zijn? Dat gaat misschien de eerste tien jaar van je leven op, maar daarna groeit dat rap uit elkaar.

Met je medestudenten heb je vaak veel meer van doen, zij hebben gedeeltelijk dezelfde interesse (je studie, als het goed is, he Reyn ), dezelfde verantwoordelijkheden en min of meer dezelfde financiële situatie . Ik heb dan ook een veel beter contact met medestudenten, en met bijvoorbeeld mensen die dezelfde sport doen, of dezelfde hobbies hebben, dan willekeurige mensen van mijn leeftijd, waar ik bijvoorbeeld mee op de basisschool zat.

[Verwijderd]

Even kijken...

Ik ben eerstejaars student geneeskunde. Het grootste deel van het collegegeld wat studenten betalen gaat op aan mijn opleiding (lijken onderhouden is duurder dan een college). Ik zuip vijf dagen in de week (studentenvereniging), ga niet naar colleges en bij de verplichte practica's ben ik hoogstens met halve geest erbij. Ik haal alle blokken met 5,8en en kennisprogressietoetsen haal ik makkelijk, mijn gedrag in tutorgroepen wordt als enthousiast ervaren. Ik heb geen bijbaantje, nee ik leen maximaal (500e per maand).

De maatschappij gaat dus volledig aan mij kapot als ik sommige mensen mag geloven hier. Valt het niet op dat alle argumenten hierboven van economische aard zijn? Is dat niet een beetje beperkte manier van redeneren?

[Confusion]

Modbreak:

Heej mensen, doet eens lief tegen elkaar. Volgens mij zijn we hier allemaal verstandige mensen die hun steentje aan de wereld bijdragen, dus laten we elkaar een beetje credit geven.

[MacWolf]

Spheroid schreef op zaterdag 26 februari 2005 @ 17:52:
Ik bekijk het meestal van de andere kant. Ik heb 6 jaar gestudeerd en vond gesprekken met werkenden vaak vervelend, omdat het vaak neerkomt op een paar onderwerpen. Ik ben ondertussen 25 en al weer 2 jaar afgestudeerd.

Ten eerste wordt er vaak gezegd dat studenten alleen maar stufi trekken. Dat is pertinent onwaar, daar kun je nog geeneens de huur van betalen. Geld van ouders is mooi, maar over het algemeen moet er ook gewerkt worden (al heb ik dat tot het minimum beperkt).

Ten tweede kunnen werkenden vaak over niet veel anders praten dan hun baan, hun salaris en evt. auto's en mobilo's. Het lijkt wel alsof werk het enige belangrijke is in het leven.

Ten derde wordt vaak gedaan alsof studenten uitvreters zijn omdat ze niet van 9 tot 5 werken, soms zelfs een dag in bed blijven liggen vanwege een kater enz. Studenten mogen echter hun eigen tijd indelen en draaien voor tentamens vaak uren die zelfs in de crisis in de jaren '30 als crimineel gezien zouden worden. Hoe ze hun tijd indelen en hoeveel alcohol ze tot zich nemen is hun zaak, maar als er niet gewerkt wordt vallen ze buiten de boot, dus uitvreters zijn het tegenwoordig allerminst.

Ik heb zelf na mijn afstuderen een serieuze baan in het bedrijfsleven gehad en werd er doodongelukkig. Ik heb gelukkig nu weer een baan aan de universiteit en ben enigszins teruggevallen in mijn studentenbestaan. Ik kan er maar 1 ding over zeggen: Dat zouden meer mensen moeten doen!

Ik verdien nu minder dan eerst, maar kan wel mijn tijd indelen. Als ik een kater heb blijf ik in mijn bed. Als het regent en ik heb geen zin om naar de uni te gaan blijf ik thuis werken. Aan de andere kant zit ik vandaag wel op kantoor en denk ik dat ik vrij hard werk, maar op mijn voorwaarden en zonder gezeik.

Ik ben zelf inmiddels al weer bijna 4 jaar duaal student en herken wat je hierboven verteld. Ik werk 4 dagen per week en besteed 1 dag per week aan mijn studie. De dag per week die ik officieel aan studie zou moeten besteden bevalt me vaak goed. Ik kan zelf mijn tijd indelen. De andere dagen vind ik minder leuk, gedeeltelijk door het werk dat ik doe. Ik ben wel benieuwd wat voor werk je doet op de universiteit, wellicht dat iets dergelijks ook goed voor mij is.

Zelf heb ik al lange tijd lopen nadenken of docent op een Middelbare school niet iets voor mij is. Wellicht moet ik na de informatica studie kijken of ik leuk werk in die richting kan vinden.

Met betrekking tot dit topic: ik voel een kloof tussen mij en de collega's op mijn afdeling. Meeste collega's zijn >5 jaar ouder dan mij en vaak getrouwd, kinderen, etc... Ook houden zich vaak met 'nutteloze' zaken bezig, zoals al eerder in dit topic genoemd is. Op mijn vorige afdeling zaten -net als mij- duale studenten en daar kon ik veel beter mee opschieten.

Op dit moment leef ik vooral voor de avond en het weekend

[Mx. Alba]

eamelink schreef op zondag 06 maart 2005 @ 15:49:
Aan je autodidactische kwaliteiten wel blijkbaar, anders had je het gebrek aan goede opleiding op de middelbare school zonder enig probleem kunnen opvangen.

Ik heb wel in 5 dagen in mijn vrije tijd Esperanto kunnen leren anders... Dat leek me interessant, dus ik ben gewoon een cursus gaan doorwerken, en verdomd, na 5 dagen kon ik elke Esperanto-tekst die me voorgelegd werd begrijpen, en zelf ook correct Esperanto produceren (eerst nog met hulp van een woordenboek uiteraard, maar onderhand, een paar maanden later, heb ik dat nog zeer zelden nodig). Nou is Esperanto qua leergemak natuurlijk ook niet met welke andere taal dan ook te vergelijken, maar tot zover ben ik in de "Esperanto-parolantaro" (Esperanto-sprekenden-community) nog niemand tegengekomen die het binnen een week met een paar uur vrijetijd per dag zo ver geschopt heeft.

Maar dat is allemaal [/offtopic]...

Met je medestudenten heb je vaak veel meer van doen, zij hebben gedeeltelijk dezelfde interesse (je studie, als het goed is, he Reyn ), dezelfde verantwoordelijkheden en min of meer dezelfde financiële situatie . Ik heb dan ook een veel beter contact met medestudenten, en met bijvoorbeeld mensen die dezelfde sport doen, of dezelfde hobbies hebben, dan willekeurige mensen van mijn leeftijd, waar ik bijvoorbeeld mee op de basisschool zat.

Eensch.