Hoe licht of zwaar denken jullie over zelfmoord?

[Verwijderd]

Naar aanleiding van de "wie heeft er bijna het loodje gelegd"-topic in OT rijst mij de vraag hoe jullie denken over mensen die zelfmoord plegen. Ik kon in de search niets vinden wat op mijn vraag lijkt, dus bij deze...

Het is over het algemeen nog steeds een taboe-onderwerp, maar ik ben wel benieuwd hoe men nou precies tegenover zelfmoord staat.

Mensen die zomaar brullen dat het egoïstisch is denken alleen maar aan de omgeving, maar niet aan de persoon om wie het gaat: degene die zelfmoord wil plegen.

Ik zelf ben een aantal jaren geleden vreselijk depressief geweest, en wilde echt niet meer leven. Ik voelde me compleet nutteloos en meer een last voor mijn omgeving.

Iemand die depressief is kan niet logisch denken, of, laat ik het anders formuleren, redeneert anders dan "gezonde" mensen. Toen ik zelf suïcide neigingen had, dacht ik wel degelijk aan mijn nabestaanden, en wel op deze manier: "ze zijn beter af zonder mij, ik doe ze nu alleen maar veel verdriet".

Terwijl de nabestaanden juist niet zonder mij wilden, en ik ze veel verdriet had gedaan als mijn pogingen waren gelukt. Maar dat is iets wat je op dat moment niet ziet of niet kunt/wilt zien.

Nu ben ik genezen, letterlijk en figuurlijk en ben ik blij dat het niet is gelukt.

Sommigen denken ook nog dat een mislukte zelfmoord een schreeuw om aandacht is, want als je echt dood wilt lukt het toch wel.
Dat was het bij mij niet. Mijn pogingen kwamen pas aan het licht ver na dat ik genezen was. Nu pas durf ik er over te praten. Daarvoor schaamde ik me alleen maar.

[Verwijderd]

Het blijft m.i. een moeilijk onderwerp om een mening over te vormen. Niet gehinderd door enige godsdienst (geen flame!!) baseer ik daar mijn mening niet op. Toch denk ik dat het zonde is om een mensenleven vroegtijdig te beëindigen; je weet immers niet of je nog een kans zult krijgen.

Aan de andere kant kan ik me goed voorstellen dat sommige mensen zich meer een last voor de wereld voelen en denken dat ze dood net zo goed af zouden zijn. Zo voel ik me ook wel eens, wat mij dan op de been houdt is het feit dat een vroegtijdige exit en veel moed vereist (of wanhoop) en eigenlijk een beetje laf is. Per slot van rekening geef je toe dat je het onzin vindt en stap je er daarom maar uit. Persoonlijk zou ik niet voor zo'n uitweg kiezen.

De mensen met deze mening:

Sommigen denken ook nog dat een mislukte zelfmoord een schreeuw om aandacht is, want als je echt dood wilt lukt het toch wel.

Vind ik een beetje kortzichtig, natuurlijk als je echt dood wil lukt het wel maar da's nog moeilijk hoor En wat als het een schreeuw om aandacht is, moeten ze die dan niet krijgen?

Maar nu, wat ik vind van mensen die zelfmoord plegen, ik vind het jammer maar ik kan het tot op zekere hoogte wel respecteren en dat men een last voor zijn omgeving is; dat is wel waar maar als die mensen zoveel van je hielden is dat dan teveel???

[LoneRanger]

Ik denk dat je het alleen maar snapt als je zelf daadwerkelijk op dat punt bent geweest.
Ik neem aan dat je op zo'n moment heel erg in een roes leeft want waarom zou je je anders voor de trein gooien op een vol peron?
Maar goed 't is moelijk te begrijpen als je er geen ervaring mee hebt en het woord laf lijkt me al helemaal niet relevant.

'T is ook niet echt een taboe onderwerp hooguit onbegrijpelijk van buitenaf.
Voor mij dus ook.

[Verwijderd]

Op zaterdag 06 januari 2001 10:23 schreef LoneRanger het volgende:
Ik denk dat je het alleen maar snapt als je zelf daadwerkelijk op dat punt bent geweest.
Ik neem aan dat je op zo'n moment heel erg in een roes leeft want waarom zou je je anders voor de trein gooien op een vol peron?

Voor zover ik weet zijn de meeste zelfmoordpogingen in "stilte". Maar idd op vol perron gebeurt ook.

Maar hoe dan ook, ja... je leeft in een soort roes. In de tijd dat ik depressief was reageerde ik op alles totaal anders dan ervoor en erna.

Nu achteraf er op terug gekeken snap ik van veel situaties niet meer dat ik er zo op reageerde. Want zo ben ik helemaal niet. Net alsof "iets" anders (vaag begrip, maar ik weet het ook niet anders te omschrijven) mijn handelingen, en denkwijze regeerden. Maar ook dat is niet helemaal goed omschreven.

[DiSiLLUSiON]

Ik heb ook een poging tot zelfmoord gepleegd. een poging tot he, tis niet gelukt (gelukkig, denk ik achteraf!)...
Maar taboe? vind je? de mensen die ik ken, including me, die spreken over dit soort dingen heel normaal.. bijna iedereen in m'n vriendenkring eigenlijk... Ik snap eigenlijk niet wat er nou zo taboe aan is..

[Verwijderd]

Op zaterdag 06 januari 2001 10:50 schreef DiSiLLUSiON het volgende:
Ik heb ook een poging tot zelfmoord gepleegd. een poging tot he, tis niet gelukt (gelukkig, denk ik achteraf!)...
Maar taboe? vind je? de mensen die ik ken, including me, die spreken over dit soort dingen heel normaal.. bijna iedereen in m'n vriendenkring eigenlijk... Ik snap eigenlijk niet wat er nou zo taboe aan is..

Taboe omdat de meesten zich geen houding weten te geven als je er over begint. Misschien is taboe ook niet het juiste woord ervoor.
Maar ik merk dat de meesten er niet graag over beginnen of er liever niet over praten, en als je dan toch begint dan brullen ze iets in de trant van "pure egoïsme" en denken of praten ook niet verder dan hun neus lang is.

[Verwijderd]

Heb nog niet zo heel lang geleden op het punt gestaan om.

Ik heb het niet gedaan om de volgende redenen:

1: ik loop nooit, maar dan ook nooit weg van mijn verantwoordelijkheden

2: wat ik mijn vrienden, kennisen en fam. aandoe, staat in geen verhouding tot de pijn die ik als individueel voel, je laat mensen met het gevoel achter, dat het allemaal hun schuld is.

3: het is te gemakkelijk, en voor mezelf zou ik het laf vinden om altijd maar de gemakkelijkste weg te kiezen.

[Verwijderd]

Op zaterdag 06 januari 2001 11:27 schreef MV het volgende:
Heb nog niet zo heel lang geleden op het punt gestaan om.

Ik heb het niet gedaan om de volgende redenen:

1: ik loop nooit, maar dan ook nooit weg van mijn verantwoordelijkheden

2: wat ik mijn vrienden, kennisen en fam. aandoe, staat in geen verhouding tot de pijn die ik als individueel voel, je laat mensen met het gevoel achter, dat het allemaal hun schuld is.

3: het is te gemakkelijk, en voor mezelf zou ik het laf vinden om altijd maar de gemakkelijkste weg te kiezen.

Daar wil ik graag op reageren:

1. Ik ook niet, maar als je depressief bent zie je je verantwoordelijkheden vanuit een ander perspectief. En hecht je er automatisch minder waarde aan.

2. Dat is wat ik al eerder zei. Op het moment dat ik op het punt stond tot zelfmoord dacht ik juist dat mijn fam., vrienden en kennissen juist beter af waren zonder mij. Nu achteraf realiseer ik me pas dat dat nergens op sloeg. Op het moment zelf realiseerde ik me dat echter niet. Ik had op dat moment zo'n vreselijk laag zelfbeeld dat het onmogelijk was om in te zien dat ik ze meer verdriet deed als ik dood zou zijn dan het verdriet wat ze om me hadden terwijl ik nog leefde.

3. Gemakkelijk is het niet, laf wel.

[nikao]

het is te gemakkelijk

:?:?
uhm.. volgens mij heb jij nog nooit met zelfmoord direct te maken gehad? (jijzelf of bij goeie vrienden).. anders praat je daar echt niet zo over.. kom op zeg.. zelfmoord is meestal de laatste stap.. mensen die altijd roepen dat ze suicidaal zijn en dat ze zelfmoord gaan plegen doen het niet.. dat zijn de aandacht smekers.. (terecht of onterecht).. maar te makkelijk.. tis alles behalve makkelijk

[Verwijderd]

Ik was eigenlijk vergeten te vermelden, dat we nu eenmaal niet allemaal hetzelfde karakter hebben.

Aan het feit dat mensen zelfmoord plegen, kun je denk ik zien, dat de 1 sterker is als de ander.

Zelfs wanneer ik het gevoel had, en dat heb ik gehad, dat mijn voorgaande 3 punten niks meer waard waren, bleef ik de kracht en de wil houden om te leven, en daar ben ik verschrikkelijk dankbaar voor.

Het feit dat er dus ook mensen zijn, die de wil en de kracht verliezen, is denk ik, hoe hard het ook klinken mag, een beetje het recht van de sterkste.

[Verwijderd]

Op zaterdag 06 januari 2001 11:41 schreef nikao het volgende:

[..]
:?:?
uhm.. volgens mij heb jij nog nooit met zelfmoord direct te maken gehad? (jijzelf of bij goeie vrienden).. anders praat je daar echt niet zo over.. kom op zeg.. zelfmoord is meestal de laatste stap.. mensen die altijd roepen dat ze suicidaal zijn en dat ze zelfmoord gaan plegen doen het niet.. dat zijn de aandacht smekers.. (terecht of onterecht).. maar te makkelijk.. tis alles behalve makkelijk

ik probeerde daarmee te zeggen, dat ik het voor mezelf te gemakkelijk vond, te gemakkelijk om weg te lopen, niet dat het gemakkelijk is om zelfmoord te plegen, dat staat er naar mijn mening ook niet.

[nikao]

ah.. ok .. maar dan zit je denk ik nog niet zover als de mensen die het wel doen..
ik denk (en zag om me heen) dat wat jij zegt eerst komt.. ze willen niet de makkelijkste weg nemen.. maar dan gaat het nog een stapje verder... en dan lijkt dat nog maar de enige weg die er te nemen valt.. (nogmaals.. dit zeg ik vanuit ervaring uit mijn eigen omgeving .. weet niet of dit iets algemeen geldens is..)

[Verwijderd]

Op zaterdag 06 januari 2001 11:52 schreef nikao het volgende:
ah.. ok .. maar dan zit je denk ik nog niet zover als de mensen die het wel doen..
ik denk (en zag om me heen) dat wat jij zegt eerst komt.. ze willen niet de makkelijkste weg nemen.. maar dan gaat het nog een stapje verder... en dan lijkt dat nog maar de enige weg die er te nemen valt.. (nogmaals.. dit zeg ik vanuit ervaring uit mijn eigen omgeving .. weet niet of dit iets algemeen geldens is..)

je hebt gelijk, het feit dat ik niet verder gekomen ben heeft deels met mijn omgeving te maken, en deels met de grote wil en kracht om door te gaan, wanneer je beide kwijt bent, dan voelt het idd. niet meer als gemakkelijk of laf, je wilt naar mijn mening, gewoon zo snel, en zo ver mogelijk hier vandaan.

[Verwijderd]

Ik denk persoonlijk dat het niet zo zeer een kwestie van sterk karakter is.

Meer een kwestie van hoe je in het leven staat op dat moment.
Als het een kwestie van karakter was dan hadden veel meer mensen zelfmoord gepleegd.

Ik beschouw mijn tijd van depressie als een tijd waarin ik ziek was. Lichamelijk was ik wel oké, geestelijk niet.

Maar mijn karakter is in tussentijd niet veranderd. Ik ben wel ouder geworden en (ik hoop) wijzer, en misschien wel sterker ook, maar dat hoort gewoon bij het proces van ouder worden denk ik.

[Defspace]

Zelfmoord is iets wat ik niet kan begrijpen, maar toch ook weer wel.
Ik zelf geniet van alles in het leven (van de kleine dingetjes tot de grote) om die reden moet ik er ook echt niet aan denken om zelfmoord te plegen. Ik sta heel positief tegenover het leven.

Ik LEEF!

Maar met mij gaat het dan ook best goed, heb geen zware problemen, goeie baan, mooie auto e.d.
Ik ken in mijn omgeving wel mensen die op het randje hebben gestaan, en enkele die het door hebben gezet en kan me ergens wel voorstellen dat sommige mensen geen uitweg meer zien, maar dan aan de andere kant toch ook weer helemaal niet.

Wees blij dat je er bent, geniet ervan, kijk je ogen uit, let op de kleine dingetjes en leef!
Je leeft maar 1 keer.

[Verwijderd]

Geniet van de kleine dingetjes....
Dan vraag ik me toch onvermijdelijk weer af waarom je alleen van kleine dingetjes kan genieten en dat de dingetjes waar je verdriet van hebt meestal geen dingetjes zijn. Ik vind dan ook serieus dat leven helemaal niet leuk is, op sommige momenten maar en die worden meestal overschaduwd door momenten waarop je verdriet hebt. Het enige waarin ik zeker geloof is dan ook weer het enige waar ik echt bang voor ben, nihilisme...
Ik heb 1 keer echt zelfmoord willen plegen, en daar heb ik toen wel lang overnagedacht. Ik had wel overwogen dat het asociaal zou zijn ten opzichte van mijn vrienden en ook dat het een te makkelijke uitweg was. Ik wou ook alleen maar niet meer leven omdat ik er de zin niet meer van inzag, en omdat leven pijn deed. Uiteindelijk heb ik het niet gedaan, omdat ik toch bang werd, bang voor wat er zou zijn na de dood, bang voor het onomkeerbare...
Toen ben ik maar uit frustratie in mijn hand gaan snijden

[Verwijderd]

Op zaterdag 06 januari 2001 13:19 schreef Defspace het volgende:
Wees blij dat je er bent, geniet ervan, kijk je ogen uit, let op de kleine dingetjes en leef!
Je leeft maar 1 keer.

Dat kan ik nu ook wel tegen mezelf zeggen ja. Ik geniet erg van mijn kinderen bijvoorbeeld .
Maar dat is iets wat ik me een aantal jaren geleden dus absoluut niet kon voorstellen.

Ik had toendertijd een hele irritante schoonmoeder die steeds maar zat te brabbelen in de trant van, "vergeet wat je allemaal hebt meegemaakt", "je leeft nu en niet in het verleden", enz. enz.
Nu achteraf zie ik wel dat ze dat toen allemaal goed heeft bedoeld, maar dat was wel het laatste wat ik wilde horen. Ik verzoop zo ongeveer in zelfmedelijden en stond absoluut niet open voor dat soort praat.

Het had juist een averechtse werking omdat ik me nog meer onbegrepen en eenzaam voelde.
En ik denk ook dat iemand die op het punt staat een einde aan zijn/haar leven te maken ook geen oog meer heeft voor de leuke en mooie dingen in het leven.

Om mijzelf maar als voorbeeld te nemen... Ik zie ze zelf nu pas weer, en moet mezelf ook nu nog af en toe dwingen niet in oude gewoontes te vervallen. Ik probeer me te focussen op de mooie dingen, die het leven de moeite waard maken, maar het is best moeilijk af en toe!!

[Cyberpope]

Goh, er wordt hier nu ook wel veel gesproken over depressiviteit. De links worden bijna alleen maar gelegt naar een sterk karakter en dat dit een geestelijke ziekte is.

Toch wil ik even melden dat depressiviteit steeds meer gezien wordt als een lichamelijke ziekte (het ontbreken van stoffen in de hersenen). Er wordt daarom ook steeds meer gebruik gemaakt van een combinatie van therapie en medicatie.

Wat mij wel (ook beroepsmatig) opvalt is dat zelfmoord vaak een historie in de familie heeft. Heel vaak heeft het dader (van zijn eigen moord) een direct familielid (vader, moeder, oom of grootouder) die ook de hand aan zichzelf geslagen heeft. Is dit iemand al meer opgevalen.

[Verwijderd]

Om mijzelf maar als voorbeeld te nemen... Ik zie ze zelf nu pas weer, en moet mezelf ook nu nog af en toe dwingen niet in oude gewoontes te vervallen. Ik probeer me te focussen op de mooie dingen, die het leven de moeite waard maken, maar het is best moeilijk af en toe!!

Volledig mee eens!

Er wordt idd dikwijls gesproken over depressiviteit als oorzaak van zelfmoord. Maar depressiviteit komt ook ergens vandaan. Opvallend is daarbij, dat de betreffende mensen absoluut geen goed/positief zelfbeeld hebben.

Als ik kijk naar mezelf (had sinds een jaar terug ook niet echt een goed beeld van mezelf), dan was ik in die periode ook vaak depressief. Niet dat dat tot extreme gedachtes heeft geleid als zelfmoord (dankzij religieuze achtergrond), maar op de één of andere manier lijkt het alsof jij totaal anders bent dan de mensen om je heen. Je komt a.h.w. in een negatieve spiraal terecht waar je zelf eigenlijk niet meer uit kan komen (t.g.v. doemdenken en dat soort dingen).

Pas toen mijn ogen geopend werden, dankzij een artikel in één of ander tijdschrift, heb ik voor mezelf de beslissing genomen om hulp te zoeken. Wat bleek: er ontbraken een paar wezenlijke dingen in mijn leven die nodig zijn om je persoonlijkheid te vormen. Bij het vormen van die persoonlijkheid hoort ook het vormen van een positief zelfbeeld. Daarmee kun je immers de wereld op een goede manier betreden. Maar door allerlei factoren en gebeurtenissen uit het verleden (geen goed vaderfiguur/ geen ‘echte’ vrienden), is de geestelijke ontwikkeling blijven ‘hangen’, terwijl je lichamelijk wel doorgroeit en je ook als zodanig voor de buitenwereld moet vertonen. Dat die buitenwereld niet altijd ziet dat je geestelijk wat mankeert, komt door het feit dat mensen zich enorm kunnen verschuilen. Ik kon dat zelf ook.

Nu bekijk ik de zaken idd anders dan in het verleden. Zaken die aanvankelijk onbelangrijk schenen te zijn in je oude levenswandel, moet je anders gaan interpreteren. Belangrijk is, althans in mijn geval, dat diepgaande contacten met andere mensen een belangrijke bijdrage leveren bij die ontwikkeling.

Dat dit niet zonder moeite gaat, is niet meer dan logisch. Daarom moet ik mezelf er nog vaak genoeg toe zetten om bepaalde beslissingen te nemen die ik éigenlijk niet wil nemen, maar die weldegelijk nodig zijn.

Frappant is wel, dat ik mensen nu op een andere manier benader en als zodanig ook wat meer weet van die mensen. Zo heb ik in de achterliggende periode al 4 mensen in mijn omgeving ontmoet (ontmoet op de ‘nieuwe’ manier) die eigenlijk met hetzelfde probleem zitten, maar waarvan ik aanvankelijk dacht dat zij heel ‘normaal’ waren.

Als ik dit alles zo meemaak, dan vraag ik me af, hoeveel geestelijke nood er wel niet moet zijn. Zoals ik al zei, mensen kunnen zich ontzettend verschuilen achter allerlei dingen, terwijl ze zelf weten (of er vaak ook zelf blind voor zijn) dat het van binnen anders is. Dat mensen ertoe komen om zich van het leven te beroven, is dan ook een intrieste zaak. Temeer als de betreffende persoon genoeg mensen om zich heen heeft gehad.

[GX]

in mijn familie heeft nog niemand zelfmoord gepleegd...

maar het is te makkelijk zeggen sommige, als je met een mes in je pols word teruggevonden door een kennis (mijn vriendin), dan is het niet mijn fout dat het mislukte... ze heeft me wel goed staan uitschelden toen het een beetje normaler werd, en toen had ik weer zoiets van 'ik heb er nu ECHT geen zin meer in'...
En daarnaast bevalt het hele leven me niet, ik ben te 'anders' dan andere mensen, ik kan niet normaal in de klas zitten of iemand moet weer ze smoel over mij opentrekken, ik kan niet over straat lopen of iemand moet mij weer een paar goede knallen verkopen met een 1 of ander wapen.

en dan gaan zeggen dat het laf is om het te proberen

[Verwijderd]

Cyberpope Het komt idd wel voor bij ons in de familie (neef). Die maakt nu door wat ik jaren geleden doormaakte, alleen dan nog even een paar graadjes erger in mijn ogen (drugsverslaving erbij).

Maar ik denk dat dit berust is op luiter toeval, want de oorzaken van mijn en zijn depressiviteit waren/zijn van duidelijke oorzaak. Namelijk gebeurtenissen en/of trauma's uit de jeugdjaren bij mij, en bij hem, naast trauma's ook een lichamelijke oorzaak, waarvoor hij ook medicijnen krijgt.

Ik heb zelf nooit medicijnen gehad (mede doordat ik zwanger raakte op een gegeven moment).

Lollige_smurf Wat jij schrijft is erg herkenbaar voor mij. Alleen ben ik niet religieus.

Mijn "redding" was een mentor die mij op een dag van de wandelgangen plukte om mee te delen dat hij een afspraak had gemaakt bij een maatschappelijk werker. Ik snapte niet waarom, want ik zat zelf nog in een fase van ontkenning dat er niks aan de hand was met mij.
De betreffende man, die ik normaal maar een of twee keer per week sprak had mij zo goed geobserveerd, en beschikte kennelijk over zo'n goede mensenkennis, dat hij had bemerkt dat er bij iets niet lekker zat. Of nog waarschijnlijker, ervaring uit eigen verleden.

Aanvankelijk stond ik nogal sceptisch tegenover dergelijke vorm van hulp, maar heb het uiteindelijk toch geaccepteerd, en het heeft mij zeker wel een stuk in de goede richting gezet.

Wat mij uiteindelijk over de drempel heeft geholpen was de komst van een baby. Toen moest ik wel! Het was een zware weg, maar ik ben blij dat ik hem heb afgelegd.


GeonetiX Zoals jij schrijft, klinkt het alsof ik mezelf hoor maar dan een aantal jaar geleden.
Dat je anders bent dan de rest is juist een goede eigenschap, ben ik dus nu achter. Ik voelde me toendertijd ook onbegrepen door iedereen om me heen. Sterker nog, ze begrepen me ook echt niet (hoor ik nu achteraf). Maar er kwam en moment dat ik daar sch**t aan kreeg.

Door die verandering van instelling werd ik ook anders benaderd. I.p.v. zielig in hoekje te gaan zitten kwam ik juist naar voren, en heb geleerd voor mezelf op te komen. Nu weet iedereen dat ik af en toe een beetje maf ben (zie nickname )maar ze nemen me zoals ik ben, en ik heb nog niemand horen klagen.

[Verwijderd]

Een beetje off topic maar niet helemaal.
Mensen die depri zijn of anderzins mentaal "ziek" willen soms zelfmoord plegen maar er zijn er ook genoeg {including me} die zichzelf pijn doen om de pijn in je hoofd op dat moment even te vergeten (bijvoorbeeld in je armen snijden/peueken uitdrukken/verzin het maar) maar naar deze mensen word altijd veel minder serieus gekeken dan naar mensen die zelfmoord hebben willen plegen terwijl het soms net zo serieus is.
Waar ik heen wil is dat als je je mening over zelfmoord geeft je mischien ook ff je mening hierover kan geven?

[Verwijderd]

Op maandag 08 januari 2001 02:35 schreef Fallen_angel het volgende:
Een beetje off topic maar niet helemaal.
Mensen die depri zijn of anderzins mentaal "ziek" willen soms zelfmoord plegen maar er zijn er ook genoeg {including me} die zichzelf pijn doen om de pijn in je hoofd op dat moment even te vergeten (bijvoorbeeld in je armen snijden/peueken uitdrukken/verzin het maar) maar naar deze mensen word altijd veel minder serieus gekeken dan naar mensen die zelfmoord hebben willen plegen terwijl het soms net zo serieus is.
Waar ik heen wil is dat als je je mening over zelfmoord geeft je mischien ook ff je mening hierover kan geven?

Ik heb er eens een t.v. programma over gezien, maar ik kan me weinig voorstellen bij zelf-pijniging.

Ik hou niet van pijn en zie er het nut niet van in om mezelf pijn te doen.
Ik kan die fysieke pijn ook niet vergelijken met mentale pijn dus ik kan me ook niet voorstellen dat het één het ander opheft, verminderd of een andere wisselwerking heeft.

Zelfdoding daarentegen, kan voor jezelf op het moment van zware depressiviteit wel een uitvlucht naar totale verlossing van mentale pijn lijken.

[akakiwi]

Daar ben ik het wel mee eens.
Een mentale pijn is niet te vergelijken met een fisieke pijn.

- Een fisieke pijn laat littekens achter, maar die zijn makkelijk te verbergen (onder kleding e.d).
- Metale pijn kan ook littekens achter laten, maar die zijn meestal niet te verbergen. Die littekens werken door je in je gedrag en omgang met anderen.

Het plegen van zelfmoord vind ik (puur mijn mening), net zoals MV laf.
Het getuicht in mijn ogen van een minachting naar het leven, terwijl we dat niet voor niets hebben gekregen, en ik denk dan ook niet dat wij mogen beslissen over ons eigen (en andermans) leven, hoe klote dat leven in onze ogen ook is.

[GX]

Op maandag 08 januari 2001 10:16 schreef akakiwi het volgende:
Het getuicht in mijn ogen van een minachting naar het leven, terwijl we dat niet voor niets hebben gekregen, en ik denk dan ook niet dat wij mogen beslissen over ons eigen (en andermans) leven, hoe klote dat leven in onze ogen ook is.

misschien ook weer wel, want waarom worden wij geboren? om uiteindelijk weer dood te gaan, dus wat maakt het nou uit of ik 60 jaar eerder dood ga of niet ?

en daarbij wil ik het graag genoeg..

[Verwijderd]

Toen ik nog dik veel blowde was ik ook nog wellis depressief ja, ook wellis geprobeerd mezelf van kant te maken, maar niet gelukt. Blij om, want nu heb ik het wel naar me zin.

Carpé Diem ad Multam Noctum
: Pluk de dag tot diep in de nacht...

[Verwijderd]

Ik vindt het heel sneu dat het gebeurt, wat is de reden? Er is toch altijd wel een oplossing?
Ik heb zelf 2 mensen meegemaakt die zelfmoord pleegden, en van allebei had niemand het verwacht of althans niet zien aankomen...

Iedereen heeft wel een of meerdere zware periode(s) in zijn leven in welke mate dan ook... Maar zo'n periode gaat altijd weer over...
Na regen komt zonneschijn zullen we maar zeggen...

Ik heb het zelf ook niet altijd even makkelijk gehad, maar ben blij dat ik het niet heb opgegeven, want ik heb heb nu toch een vrij prettig leventje...

Ik geloof in reincarnatie, en geloof dat als je zelfmoord pleegt je je lessen opnieuw moet leren, maar dan met wat karma erbij...

Voor degenen die er weleens aan denken:
Hoe diep je ook gezonken ben, hoe lang die periode ook duurt, er is altijd wel een uitweg, praat, hoeveel je je ook schaamt, of hoe alleen je je ook voelt...
Desnoods in de vorm van een dagboek, of wat dan ook...

[Simkin]

in mijn ogen heb je in zo`n situatie oogkleppen op, en kan je een positieve invulling van het bestaan niet voorstellen als je depressief bent
...dit terwijl er zeer veel interresante mensen rondlopen op aarde tussen het klootjesvolk door.

Iemand die met die gedachten rondloopt is denk ik eenzaam, kan niemand vinden die zijn/haar gedachtengang kan/wil begrijpen, dit kan ik me voorstellen..de eenzaamheid daardoor bedoel ik.

Mijn visie is: dood ga je toch. Voel je je niet lekker zet dan je zelfverdediging aan. Niet iedreen hoeft je aardig te vinden, denk vooral aan jezelf...wat vind JIJ belangrijk en leuk om te doen. Denk aan school/werk/leefomgeving maar vooral ook de keuze van vrienden (die kies je, familie niet).

verander een aantal van die factoren, en je leven zal daardoor ook veranderen.

conclusie..ik kan ze begrijpen, maar keur de daad niet goed.

verander die factoren

[Verwijderd]

Op maandag 08 januari 2001 12:46 schreef Llewella het volgende:
Ik vindt het heel sneu dat het gebeurt, wat is de reden? Er is toch altijd wel een oplossing?

Als je depressief bent is het heel moeilijk om oplossingen te zoeken, als je het op dat moment überhaupt al wil. Je staart je blind op je problemen, terwijl je de realiteitszin verliest.

Ik heb zelf 2 mensen meegemaakt die zelfmoord pleegden, en van allebei had niemand het verwacht of althans niet zien aankomen...

Dat is wat al eerder werd gezegd in dit topic, vaak zijn het degenen van wie je het niet verwacht. Degenenen die het "hardop roepen" moeten weldegelijk serieus genomen worden, maar komen meestal niet tot het plegen van zelfmoord.

Iedereen heeft wel een of meerdere zware periode(s) in zijn leven in welke mate dan ook... Maar zo'n periode gaat altijd weer over...
Na regen komt zonneschijn zullen we maar zeggen...

Ik heb het zelf ook niet altijd even makkelijk gehad, maar ben blij dat ik het niet heb opgegeven, want ik heb heb nu toch een vrij prettig leventje...

Niet dat ik jouw zware periode niet serieus neem of zo, maar er zit wel verschil tussen een moeilijke tijd en een depressie.
Ik maak nog steeds moeilijke periodes mee (zit er nu weer in ) maar ik redeneer nu totaal anders dan toen ik depressief was. Ik vormde toen echt een probleem voor mezelf en voor mijn omgeving. Iedere vorm van gezonde redenatie was ik kwijt, en was alleen maar gefocussed op de rottigheid waar ik in zat.
Dat is nu heel anders.

Voor degenen die er weleens aan denken:
Hoe diep je ook gezonken ben, hoe lang die periode ook duurt, er is altijd wel een uitweg, praat, hoeveel je je ook schaamt, of hoe alleen je je ook voelt...
Desnoods in de vorm van een dagboek, of wat dan ook...

Dagboek kan idd helpen. Het lucht op... Praten ook... zolang je er open voor staat... en dat is meestal het probleem als je zo ver bent dat je echt niet meer wilt.

Je vindt om de één of andere wazige reden bij een besluit tot zelfmoord een bepaalde rust in je hoofd (althans zo heb ik dat ervaren) iets wat een therapeut of wat dan ook je niet kan bieden.

Helaas komen velen er te laat achter dat het besluit om uiteindelijk géén zelfmoord te plegen meer nog meer rust geeft dan het eerder genomen besluit. Want je hebt op dat moment een hele zware strijd overwonnen, en daar kun je heel veel kracht uit putten.

Op maandag 08 januari 2001 13:01 schreef Simkin het volgende:
in mijn ogen heb je in zo`n situatie oogkleppen op, en kan je een positieve invulling van het bestaan niet voorstellen als je depressief bent
...dit terwijl er zeer veel interresante mensen rondlopen op aarde tussen het klootjesvolk door.

Iemand die met die gedachten rondloopt is denk ik eenzaam, kan niemand vinden die zijn/haar gedachtengang kan/wil begrijpen, dit kan ik me voorstellen..de eenzaamheid daardoor bedoel ik.

Klopt ja... eenzaamheid is iets anders dan alleen zijn. Je kunt nog zo veel mensen om je heen hebben die om je geven, van je houden enz. Als je niet begrepen wordt geeft dat een extreem gevoel van eenzaamheid.

Mijn visie is: dood ga je toch. Voel je je niet lekker zet dan je zelfverdediging aan. Niet iedreen hoeft je aardig te vinden, denk vooral aan jezelf...wat vind JIJ belangrijk en leuk om te doen. Denk aan school/werk/leefomgeving maar vooral ook de keuze van vrienden (die kies je, familie niet).

verander een aantal van die factoren, en je leven zal daardoor ook veranderen.

Dat zijn wijze woorden . Maar iemand die op het punt staat zichzelf van het leven te beroven heeft echt geen aandacht meer voor dat soort zaken...
Wat jij schrijft klopt wel, maar die factoren komen pas weer als je over het punt van naar-de-dood-verlangen heen en bent. En dat is een hele lange zware weg

[GX]

Op maandag 08 januari 2001 14:13 schreef ik_zei_de_gek het volgende:
[..]
Klopt ja... eenzaamheid is iets anders dan alleen zijn. Je kunt nog zo veel mensen om je heen hebben die om je geven, van je houden enz. Als je niet begrepen wordt geeft dat een extreem gevoel van eenzaamheid.
[..]

Dit is voor mij iig een hele goede reden geweest, nu veel minder (eindelijk iemand die van mij houdt en vice versa..)...
Maar zogauw je ook te maken gaat krijgen met gepest worden (/me Kijkt naar zichzelf) word dit gevoel alleen maar sterker... en je vertrouwt ook helemaal niemand meer (ik dan tenminste) waardoor je ook veel minder vrienden maakt, en degene die je al had verliest...
ik heb een lange tijd gehad waar ik met _niemand_ ergens over kon lullen wat mij boeide
Gelukkig gaat dat nu beter, maar zogauw het uit is met me vriendin, begin ik weer van voor af aan...

[Verwijderd]

Op maandag 08 januari 2001 14:13 schreef ik_zei_de_gek het volgende:

[..]
Niet dat ik jouw zware periode niet serieus neem of zo, maar er zit wel verschil tussen een moeilijke tijd en een depressie.
Ik maak nog steeds moeilijke periodes mee (zit er nu weer in ) maar ik redeneer nu totaal anders dan toen ik depressief was. Ik vormde toen echt een probleem voor mezelf en voor mijn omgeving. Iedere vorm van gezonde redenatie was ik kwijt, en was alleen maar gefocussed op de rottigheid waar ik in zat.
Dat is nu heel anders.
[..]

Ik ben toch benieuwd naar wat de oorzaak is van zo'n heftige depressie...
Want bij de een weegt een klein probleempje veel zwaarder dan een groot probleem bij de ander?
Heeft het er dan toch mee te maken hoe sterk je in je schoenen staat ofzo?

Ik vindt het trouwens knap dat je het overwonnen hebt!
Deze keer zal dan zeker ook wel lukken!

[Verwijderd]

Op maandag 08 januari 2001 14:37 schreef Llewella het volgende:

[..]

De depressie kwam door een laag zelfbeeld, veroorzaakt door hele nare jeugdervaringen die ik tot dan toe in een hoekje had gestopt, en ineens omhoog kwamen in een periode waarin ik achter elkaar ziek was (maagzweer, ziekte van pfeiffer enz.) ook nog eens problemen had op mijn werkplek, in mijn relatie (woonde samen in die tijd), en met mijn ouders.

V.w.b. de jeugdtrauma's, daar durfde ik nooit over te praten. En heb ze dus ook nooit kunnen verwerken. Dat kwam later pas, toen ik er wel over kon en durfde te praten.

Trauma's zijn iig geen goede combinatie met een burn-out, maar wel de juiste formule voor een depressie.

[Verwijderd]

Op maandag 08 januari 2001 15:07 schreef ik_zei_de_gek het volgende:

[..]
De depressie kwam door een laag zelfbeeld, veroorzaakt door hele nare jeugdervaringen die ik tot dan toe in een hoekje had gestopt, en ineens omhoog kwamen in een periode waarin ik achter elkaar ziek was (maagzweer, ziekte van pfeiffer enz.) ook nog eens problemen had op mijn werkplek, in mijn relatie (woonde samen in die tijd), en met mijn ouders.

V.w.b. de jeugdtrauma's, daar durfde ik nooit over te praten. En heb ze dus ook nooit kunnen verwerken. Dat kwam later pas, toen ik er wel over kon en durfde te praten.

Trauma's zijn iig geen goede combinatie met een burn-out, maar wel de juiste formule voor een depressie.

Mag ik vragen hoe oud je toen was? Ze zeggen namelijk dat die dingen altijd rond je 30e komen...

[Verwijderd]

Op maandag 08 januari 2001 15:33 schreef Llewella het volgende:

[..]
Mag ik vragen hoe oud je toen was? Ze zeggen namelijk dat die dingen altijd rond je 30e komen...

Burnouts?? Ja errug "populair" bij midden dertigers...

Maarreh ik was toen (ten tijde van depressie) 16-20 jaar. 4 jaar dus bij elkaar. Met de top op mijn 18e, daarna kwam de verbetering.

edit:
Overspannen is misschien en betere term dan burn-out, mijn arts noemde het een burn-out(vanwege de bijkomende lichamelijke klachten), maar ik krijg er idd een beetje zo'n idee van overstresste full-time wekende vijfendertig-jarige moeder bij

[Verwijderd]

Ik zie hier heel veel mooie woorden, dat alles wel weer goed komt enzo, maar ik denk niet dat iemand die echt depressief hier iets aan zou hebben. Dan zie je dat soort dingen alleen maar als slap gelul.
Afhankelijk van hoe ernstig het is kun je misschien het gebaar nog wel waarderen, maar je gelooft toch niet dat het nog wel eens zou kunnen kloppen.
Maar voordat iedereen begint te gillen, dit is niet als een persoonlijke aanval bedoeld!

[Verwijderd]

Op maandag 08 januari 2001 17:14 schreef el_marcianito het volgende:
Ik zie hier heel veel mooie woorden, dat alles wel weer goed komt enzo, maar ik denk niet dat iemand die echt depressief hier iets aan zou hebben. Dan zie je dat soort dingen alleen maar als slap gelul.
Afhankelijk van hoe ernstig het is kun je misschien het gebaar nog wel waarderen, maar je gelooft toch niet dat het nog wel eens zou kunnen kloppen.
Maar voordat iedereen begint te gillen, dit is niet als een persoonlijke aanval bedoeld!

Hmmz volgens mij heb ik dit ook nergens lopen beweren in mijn replays e.d.

[Verwijderd]

jij niet, maar er staan toch vrij veel "pluk de dag" en "na regen komt zonneschijn" achtige uitspraken tussen de andere reply's.
ik ben niet echt depressief en ik heb ook nooit met echte zelfmoordneigingen rondgelopen, maar ik heb toch al vrij snel zoiets van: dat zeg je wel mooi, maar dat is alleen maar bedoeld om iemand op te peppen. niets tegen goede bedoelingen natuurlijk, maar of het ook echt helpt??

[Simkin]

nee...ik denk dat zo`n persoon het vertrouwen moet terugwinnen....je bent emotioneel overbelast, net als een TV die is ingebrand blijft een bepaalde geachten hangen. Een begin in het verwerkings/revalidatie proces is relativatie.

- Wat/wie is de voeding voor mijn rot gevoel.
- Kan ik me een moment in mijn leven terughalen waar ik me nog van kan herrinneren dat ik me wel lekker voelde.
- Ben je er van bewust dat je lusteloos bent en probeer te realiseren dat ej jeigen leidensweg bepaald que lengte (indirekt) en dat je grip kan hebben op de bril die je p zet.
Ik doel daarmee op zwart en wit kijken, waarvan het zwart kijken makkelijker is.

Een positiefe instelling hebben is een vorm van leven die je kan aanleren.
success allemal, voor meer feedback kan je me ICQ-en..let niet op de offlin eindicator.

[Verwijderd]

el marcianito:

Al die opmerkingen zijn toch ook alleen bedoeld om iemand op te peppen? Uit een depressie komen moet je uiteindelijk helemaal zelf doen...

[Tomas Zwinkels]

Op maandag 08 januari 2001 10:53 schreef GeonetiX het volgende:

[..]
misschien ook weer wel, want waarom worden wij geboren? om uiteindelijk weer dood te gaan, dus wat maakt het nou uit of ik 60 jaar eerder dood ga of niet ?

en daarbij wil ik het graag genoeg..

misschien is het moeilijk voor je voor te stellen maar in die 60 jaar kun je ook heel veel leuke dingen meemaken.... ik heb zelf een tijd geleden ook zelfmoordneigingen gehad ... maar zie nou dat er naast alle elende ook veel lol te beleven is... en het is de truuc om naast alle elende ook te leuke dingen te zien..

[GX]

Op maandag 08 januari 2001 20:33 schreef digitaldead het volgende:

[..]
misschien is het moeilijk voor je voor te stellen maar in die 60 jaar kun je ook heel veel leuke dingen meemaken.... ik heb zelf een tijd geleden ook zelfmoordneigingen gehad ... maar zie nou dat er naast alle elende ook veel lol te beleven is... en het is de truuc om naast alle elende ook te leuke dingen te zien..

dan mag je mij die truuk wel eens gaan leren...

[Verwijderd]

Op dinsdag 09 januari 2001 11:51 schreef GeonetiX het volgende:

[..]
dan mag je mij die truuk wel eens gaan leren...

[wake up mode]
Er bestaat geen truuk voor.
[/wake up mode]

[Verwijderd]

[/quote]Zeker zo.. maar wat heb je dan nog aan die opmerken, behalve dat het een aardig gebaar is?

en het is de truuc om naast alle elende ook te leuke dingen te zien..

Dat is de uiteindelijke truc ja.. maar het probleem is juist dat je niet meer openstaat voor zulk soort dingen als je echt depressief bent. (anders zou het waarschijnlijk niet zó erg zijn) [quote]
Al die opmerkingen zijn toch ook alleen bedoeld om iemand op te peppen? Uit een depressie komen moet je uiteindelijk helemaal zelf doen...


En hier zit dan een groot probleem, tenminste, vind ik. Mooie woorden (die overigens wel een groot waarheidsgehalte kunnen hebben) helpen niet veel, iemand die depressief is, (ik persoonlijk al veel sneller, maar ok) ziet dit voornamelijk als mooi gelul, maar gelooft er verder weinig van. Het standaard geblaat wat je van alle kanten tegemoet komt, in van die vrouwenbladen enzo bijvoorbeeld, zoiets. Woorden, maar als je niet zíet dat het zo is, houdt het daar dan wel bij op. Maar waar moet je dan mee aankomen?? Niets zeggen is vaak al helemaal verkeerd, maar als je te veel van zulk soort psychologisch gelul naar je hoofd krijgt, ga je alles zo zien, ook de goede, positieve adviezen en heb je nergens meer wat aan.

[Verwijderd]

Op maandag 08 januari 2001 20:08 schreef Captain Proton het volgende:
Al die opmerkingen zijn toch ook alleen bedoeld om iemand op te peppen? Uit een depressie komen moet je uiteindelijk helemaal zelf doen...

Klopt volledig! Iemand anders kan het niet voor je doen, alleen maar het goede voorbeeld geven. Nu is de vraag of je wilt volgen.

[Verwijderd]

ik ben eigenlijk altijd zwaar depressief maar daar leef ik dan maar mee, misschien dat het later nog eens leuk wordt...
zelfmoord ben ik niet van plan eigenlijk ik wacht wel tot ik strax op 90ste of zo automagisch dood ga van ouderdom of zo

[Knakker]

Tja, ik heb niemand in mijn directe omgeving die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt, en zelf heb ik altijd lol in mijn leven. Ik heb de instelling: Wat er ook gebeurt, het leven draait gewoon door. Maar ik kan me dus echt wel heel goed voorstellen dat als het altijd tegen zit dat zoiets op een gegeven moment er gewoon niet meer in gaat.

Ik vind het wel degelijk fout om per definitie te zeggen dat het laf is. Ik vind serieus dat je dan geen goed beeld hebt van wat er gaande is, of dat je weet waar je over praat. Denk je echt, dat mensen bij het minste of geringste zich van hun eigen leven beroven? Ik weet wel zeker van niet. Er moet echt héél wat gebeurd zijn, voordat iemand besluit tot zelfmoord. Als je geen lol hebt in je leven, bijna nooit gehad, is het dan laf om daar afscheid van te nemen? Dan komt het op mij over zo van: Stel je niet zo aan!

Het probleem ligt hem er echter in dat de meeste mensen depressief zijn (en dat deze depressiviteit tijdelijk is) en dus de situatie niet kunnen overzien; En doordat ze depressief zijn lijkt alles veel negatiever dan het werkelijk is en als ze proberen terug te krabbelen hoeft er niets te gebeuren of ze zakken weer terug. Ik kan me er totaal geen beeld bij vormen wat je hieraan zou kunnen doen, maar goed - dat laat ik over aan de psychiaters.

[Verwijderd]

Op woensdag 10 januari 2001 22:44 schreef Knakker het volgende:
Tja, ik heb niemand in mijn directe omgeving die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt, en zelf heb ik altijd lol in mijn leven. Ik heb de instelling: Wat er ook gebeurt, het leven draait gewoon door. Maar ik kan me dus echt wel heel goed voorstellen dat als het altijd tegen zit dat zoiets op een gegeven moment er gewoon niet meer in gaat.

Ik vind het wel degelijk fout om per definitie te zeggen dat het laf is. Ik vind serieus dat je dan geen goed beeld hebt van wat er gaande is, of dat je weet waar je over praat. Denk je echt, dat mensen bij het minste of geringste zich van hun eigen leven beroven? Ik weet wel zeker van niet. Er moet echt héél wat gebeurd zijn, voordat iemand besluit tot zelfmoord. Als je geen lol hebt in je leven, bijna nooit gehad, is het dan laf om daar afscheid van te nemen? Dan komt het op mij over zo van: Stel je niet zo aan!

Het probleem ligt hem er echter in dat de meeste mensen depressief zijn (en dat deze depressiviteit tijdelijk is) en dus de situatie niet kunnen overzien; En doordat ze depressief zijn lijkt alles veel negatiever dan het werkelijk is en als ze proberen terug te krabbelen hoeft er niets te gebeuren of ze zakken weer terug. Ik kan me er totaal geen beeld bij vormen wat je hieraan zou kunnen doen, maar goed - dat laat ik over aan de psychiaters.

Je hebt niemand die het heeft meegemaakt in je omgeving, maar toch valt het me op dat je aardig hebt samengevat hoe het "in zijn werking gaat" als je depressief bent....

Is dat een gok?? Of heb je gewoon veel levenswijsheid mee gekregen??

[ronaz]

Op zaterdag 06 januari 2001 11:27 schreef MV het volgende:
Heb nog niet zo heel lang geleden op het punt gestaan om.

Ik heb het niet gedaan om de volgende redenen:

1: ik loop nooit, maar dan ook nooit weg van mijn verantwoordelijkheden

2: wat ik mijn vrienden, kennisen en fam. aandoe, staat in geen verhouding tot de pijn die ik als individueel voel, je laat mensen met het gevoel achter, dat het allemaal hun schuld is.

3: het is te gemakkelijk, en voor mezelf zou ik het laf vinden om altijd maar de gemakkelijkste weg te kiezen.

Dit is ook meteen mijn mening. Moeder van een vriendin van me is psychiatrisch patient en probreert nog steeds als ze de kans krijgt een stripje cerestas's / diazepam en wat dies meer zij achterover te kieperen.

Mijn vriendin zit daar heel erg mee, want ze voelt zich natuurlijk verantwoordelijk voor haar moeder, (daar bedoel ik niet mee dat ze ook verantwoordelijk zou moeten zijn, maar het is vrij natuurlijk dat je het zo voelt, denk ik) ze heeft dus inderdaad dat schuldgevoel waar jij over spreekt.

[Verwijderd]

Twee vrienden van me zijn voor de trein gesprongen vorig, jaar, en ik moet zeggen, ik was (en ben) er kapot van! Al respecteer ik iemands beslissing om niet meer te willen leven, ik zal het nooit goedkeuren!

[Knakker]

Ik_zei_de_gek:

Ik heb een gigantisch inlevingsvermogen gekregen bij mijn geboorte. Op de één of andere manier kan ik me inleven in iemand, ik kan me goed voorstellen hoe mensen zich voelen, wat ze denken. Ik heb het altijd beter gehad dan de meeste anderen, heb een hoog IQ, ben sociaal vrij begaafd en ik ben geboren uit relatief rijke ouders dus ik ben zeker blij dat ik dat inlevingsvermogen óók heb, anders zou het een stuk moeilijker voor mij worden.

Ik sla de meeste postings in W&L over (met name Natuurkunde ben ik niet te sterk in ) maar op de één of andere manier stond mij de titel van deze thread erg aan, dus ben ik gaan lezen. En tijdens het lezen van alles wat iedereen te zeggen had was ik erg geboeid.

Om ff op het topic terug te komen: ik vind dat mensen het recht moeten hebben zelf te beslissen over wat ze doen zonder dat anderen zich daarmee bemoeien. Je kan zeggen dat de schade aan de omgeving groter is, maar dat betwijfel ik. Als jij nou helemaal geen lol hebt in het leven, moet je dat dan maar accepteren? Ik weet het niet hoor...

Maar goed, het is al eerder gezegd: Zelfmoord is zo jammer en het is vaak helemaal niet nodig; Vaak leeft een persoon in een tijdelijke mentale duisternis wat uiteindelijk wel optrekt. Ik weet ook niet wat je eraan zou kunnen doen, maar ik vind wel dat een persoon het recht heeft over zijn eigen leven te beschikken.

[Verwijderd]

2: wat ik mijn vrienden, kennisen en fam. aandoe, staat in geen verhouding tot de pijn die ik als individueel voel, je laat mensen met het gevoel achter, dat het allemaal hun schuld is.

Iemand zei een keer: “Als jij zelfmoord pleegt, voel ik me beledigd.” Het ging niet om een reele situatie, maar gewoon een gesprek.
Ik kan heel goed begrijpen dat iemand zo denkt, vanwege een soort schuldgevoelens, het idee geen goede vriend geweest te zijn. Maar toch vind ik dit nogal kortzichtig. Dat je niet hebt kunnen voorkomen dat iemand zelfmoord gepleegd heeft, wil niet zeggen dat je iets verkeerd gedaan hebt. Er zijn veel meer personen en invloeden die iemand tot zoiets brengen.
Ik kan me dan ook niet voorstellen dat iemand niet aan zijn omgeving denkt bij zo’n beslissing. Of zijn ideeen daarover helemaal kloppen is moeilijk te zeggen, hij kan best inschattingsfouten gemaakt hebben of hele (positieve) delen over het hoofd gezien. (volgens mij speelt onbegrip ook vaak mee).

[Capo]

Op je 30e pas ?

godver ik maar hopen dat ik er nu ong. toch wel vanaf kon zijn......

nou fijn nog 15 jaar ellende.

[Verwijderd]

Op donderdag 11 januari 2001 20:34 schreef Knakker het volgende:
Zelfmoord is zo jammer en het is vaak helemaal niet nodig; Vaak leeft een persoon in een tijdelijke mentale duisternis wat uiteindelijk wel optrekt. Ik weet ook niet wat je eraan zou kunnen doen, maar ik vind wel dat een persoon het recht heeft over zijn eigen leven te beschikken.

Het is ook heel moeilijk om te zeggen wat er tegen zo'n "tijdelijk mentale duisternis" is te doen. Dat tijdelijk duurt bij sommigen namelijk al jaren, en dan is er bijna geen sprake meer van tijdelijk. Dat het wel tijdelijk was, blijkt altijd pas achteraf.

[Verwijderd]

Knakker:

Maar goed, het is al eerder gezegd: Zelfmoord is zo jammer en het is vaak helemaal niet nodig; Vaak leeft een persoon in een tijdelijke mentale duisternis wat uiteindelijk wel optrekt. Ik weet ook niet wat je eraan zou kunnen doen, maar ik vind wel dat een persoon het recht heeft over zijn eigen leven te beschikken.

Dat een depressie maar tijdelijk is, kan het juist extra moeilijk maken. Aan de ene kant is het positief, omdat je weet dat het ook weer over gaat. Aan de andere kant is het juist heel vervelend, als de depressies vaker terug komen. Je weet dat het over gaat, maar na een aantal keer weet je steeds zekerder dat het ook weer terug komt. Je kunt je wel tijdelijk beter voelen, maar nooit voor altijd. (dit geldt natuurlijk niet voor iedereen, heel veel mensen worden wel een keer depressief in hun leven, zonder dat het steeds weer terug komt)
Bijvoorbeeld bij mensen die met een bep ziekte, interne depressie geloof ik. Die worden af en toe een tijdje heel depressief, zonder dat daar vanuit de omgeving aanleiding voor is. Op een gegeven moment zijn die mensen het zó zat (als ze weer in zo’n periode zitten), dat ze niet meer willen leven. Het droevige einde is vaak dat het ze op een keer toch gelukt

[ALH]

ik_zei_de_gek: Ik weet niet of je mijn reply hebt gelezen in dat "wie heeft bijna het loodje gelegd?-topic"

Maargoed, ik zal even vooraan beginnen...

Ik ken dus 2 mensen in mijn directe omgeving die depressief zijn geweest en ze hadden allebei zelfmoordneigingen. 1 is een vriend van mij, de ander een hele goede vriendin...

En zoals al eerder gezegd is, de mensen de het hardst roepen die zelfmoord plegen doen het toch niet en dat klopt denk ik wel. Want die vriend van mij was dan wel depressief maar had het niet vaak over zelfmoord. Hij trok zich terug op zijn kamer om daar dan snoeiharde metal en hardrock te luisteren.

Het enige waar hij nog plezier in had was af en toe erg veel zuipen, en dat deden we dan ook af en toe. Maar als ik dan bijvoorbeeld iets moest afrekenen met zijn portemonnee, dan zat daar gewoon een afscheidsbrief in ...

Hij was dus echt serieus en heeft ook professionele hulp nodig gehad om er nu (bijna) uit te komen. Ook had hij veel medicatie. Hij is blijven zitten, en nu gaat het weer redelijk...

Die ander, een goede vriendin van mij, dat is denk ik een heel ander verhaal. Daar bleef het een beetje bij depressieve praatjes en krasjes in haar hand. Terwijl die vriend van mij om zijn ouders te overtuigen dat hij niet alleen vervelend was erg groot in zijn arm gekrast heeft: "4-real". Dat kun je nu nog lezen als litteken

En tegenover die goede vriendin van mij heb ik een schuldgevoel. Want zij was een beetje zo'n standaard radio538, tmf meisje zeg maar... Maar toen ik met haar in contact kwam wilde ik haar op een positieve manier kennis laten maken met andere muziek, dus geen dj jurgen enzo.

Ik liet haar Nirvana luisteren en toen is ze dat heel veel gaan doen. En daarmee is het eigenlijk allemaal begonnen, toen werd ze depressief en ik heb het gevoel dat het door de muziek komt. Net als die vriend van mij, daar speelde de muziek ook een rol.

Voor mijzelf wordt ik helemaal niet depri van muziek, maar juist muziek als Nirvana, Machine Head etc. geven mij een heel sterk gevoel...

misschien kunnen jullie niks met deze reply maar ik moest het ff kwijt.

[Verwijderd]

Op zaterdag 13 januari 2001 09:03 schreef ALH het volgende:
ik_zei_de_gek: Ik weet niet of je mijn reply hebt gelezen in dat "wie heeft bijna het loodje gelegd?-topic"

Maargoed, ik zal even vooraan beginnen...

Ik ken dus 2 mensen in mijn directe omgeving die depressief zijn geweest en ze hadden allebei zelfmoordneigingen. 1 is een vriend van mij, de ander een hele goede vriendin...

En zoals al eerder gezegd is, de mensen de het hardst roepen die zelfmoord plegen doen het toch niet en dat klopt denk ik wel. Want die vriend van mij was dan wel depressief maar had het niet vaak over zelfmoord. Hij trok zich terug op zijn kamer om daar dan snoeiharde metal en hardrock te luisteren.

Het enige waar hij nog plezier in had was af en toe erg veel zuipen, en dat deden we dan ook af en toe. Maar als ik dan bijvoorbeeld iets moest afrekenen met zijn portemonnee, dan zat daar gewoon een afscheidsbrief in ...

Hij was dus echt serieus en heeft ook professionele hulp nodig gehad om er nu (bijna) uit te komen. Ook had hij veel medicatie. Hij is blijven zitten, en nu gaat het weer redelijk...

Die ander, een goede vriendin van mij, dat is denk ik een heel ander verhaal. Daar bleef het een beetje bij depressieve praatjes en krasjes in haar hand. Terwijl die vriend van mij om zijn ouders te overtuigen dat hij niet alleen vervelend was erg groot in zijn arm gekrast heeft: "4-real". Dat kun je nu nog lezen als litteken

En tegenover die goede vriendin van mij heb ik een schuldgevoel. Want zij was een beetje zo'n standaard radio538, tmf meisje zeg maar... Maar toen ik met haar in contact kwam wilde ik haar op een positieve manier kennis laten maken met andere muziek, dus geen dj jurgen enzo.

Ik liet haar Nirvana luisteren en toen is ze dat heel veel gaan doen. En daarmee is het eigenlijk allemaal begonnen, toen werd ze depressief en ik heb het gevoel dat het door de muziek komt. Net als die vriend van mij, daar speelde de muziek ook een rol.

Voor mijzelf wordt ik helemaal niet depri van muziek, maar juist muziek als Nirvana, Machine Head etc. geven mij een heel sterk gevoel...

misschien kunnen jullie niks met deze reply maar ik moest het ff kwijt.

Muziek kan zeker heel stemmingbepalend zijn. Als ik terug kijk naar mijn eigen "depressieve tijd" roeleerde ook Nirvana, Stiltskin, Metallica, Radiohead, Sepultura e.d. Niet echt muziek waar je vrolijk van wordt. Terwijl ik vóór mijn 16e ook nog naar vrolijkere muziek luisterde zoals reggae, popmuziek enz.

Toch kan ik je misschien een beetje van je schuldgevoel wegnemen als ik je vertel dat ik er zelf niet depressief van word. De muziek is misschien hard en somber (over het algemeen) maar het geeft mij ook kracht. Ik kan alleen al door te luisteren veel negatieve energie kwijt raken. Sinds die rottijd ben ik blijven luisteren naar dergelijke muziek (Momenteel nog steeds Stiltskin en Nirvana, maar ook Therapy, Weezer, (HeD)p.e., Tool, Incubus, Sevendust enz.) Toch ben ik absoluut niet depressief... Het tegendeel is waar. Dus dat bepaalde muziek je zet tot het plegen van zelfmoord is IMHO een onterechte "conclusie".

Ik hoop dat je daar wat aan hebt.

[GX]

Op zaterdag 13 januari 2001 11:03 schreef ik_zei_de_gek het volgende:

[..]
(Momenteel nog steeds Stiltskin en Nirvana, maar ook Therapy, Weezer, (HeD)p.e., Tool, Incubus, Sevendust enz)

[off-topic]
Sevendust en (HeD)pe ken je ook alleen maar van mij ;):)

maar verder heb je wel gelijk, deze muziek helpt mij gewoon van me agressieviteit (toch? leip woord ) af, en het zorgt er op ze minst wel voor dat ik even wat minder ga nadenken wat er nou allemaal fout gaat bij me...

[ALH]

Dus dat bepaalde muziek je zet tot het plegen van zelfmoord is IMHO een onterechte "conclusie".

Ja maar misschien verschilt het dan wel van mens to mens of muziek invloed heeft, maar het begon bij haar allemaal wel vlak na de muziek

Ik hoop dat je daar wat aan hebt.

jawel! het is niet zo dat ik er niet van kan slapen ofzo, maar het zit je gewoon niet lekker...

[Verwijderd]

Je gaat dan wel nadenken wat je degenen aandoet die je achterlaat maar ook hoe je het dan zou willen doen.
Kijk het mag geen pijn doen in mijn ogen en het moet ook een mooie dood zijn...
Maar ik ben het niet van plan en zo (zijn wel perioden geweest, maar die komen niet weer hopelijk), maar ja je leeft maar 1 keer en een 2e keer is nog niet bewezen..:P

[Verwijderd]

Ik heb ook veel na zitten te denken over zelfmoord (niet dat ik dat van plan was)
, ik begrijp zeker weten dat sommige mensen dat doen, ik zelf heb heel veel of nog steeds heel veel vedriet om iemand, het gaat om een meisje van wie ik heel veel hou, ik voel me de laaste tijd ook zwaar kut, ik heb ook veel last van soort Depresies,
maar ik weet zelf niet echt wat ik er mee aan moet. ik heb heel veel vrienden waar ik mee om kan gaan, maar ik voelde op me gemak met het meisje waar ik vaak mee om ging,maar ik voel me nooit meer hoe ik me altijd voelde, maar ik hoop dat ik dat meisje kan vergeten, het zal zeker wel moelijk worden want ik zal haar jammer genoeg altijd blijfen zien, en dan denk je bij je zelf wat heb ik toch een leuke tijd gehad met haar,
terwijl zij er zelf kompleet anders en simple over denkt, en dat is juist wat niet leuk is, je houd van iemand die niet van jou houd, maar ik wil ook niet van haar houden maar op een of andere manier is het gewoon gebeurt en ik vind het echt zwaar kut!
ik heb gewoon teveel herinneringen aan haar.
en ik begrijp gewoon dat mensen zich kut voelen ,het is gewoon een geestelijke ziekte, dat moelijk te vermijden is, en dat gevoel wat ik heb vind ik al vreselijk, dus laat staan hoe mensen zich voelen die al berijd zijn om zelfmoord te plegen! dat soort mensen voelen zich erg ellendig, nooit feesten aleen maar down, het is echt een kut gevoel! echt waar, en er is niemand die er wat aan kan doen je moet gewoon hoop hebben dat je er ooit vanaf komt en dat is gewoon een moelijke harde tijd, en meschien zijn er mensen die er nooit echt vanaf zijn gekomen en daarom maar hun besluit nemen.;)

[Verwijderd]

ik ben na al 3 maanden thuis wegens zware depressie.
ik hoop gewoon om niet meer wakker te worden.
om me nog een keer te proberen te doden
gaat me momenteel te ver omdat na de tweede poging de omgeving nogal kwaat reageerde.
als ik nu gewoon inslaap en niet meer wakker wordt zal het voor hen makkelijker zijn.
en zullen ze het beter accepteren.
ik weet niet of ik alles goed geformuleerd heb want mijn medicijnen beginnen te werken.

[Verwijderd]

Op zaterdag 13 januari 2001 17:57 schreef ALH het volgende:

[..]
Ja maar misschien verschilt het dan wel van mens to mens of muziek invloed heeft, maar het begon bij haar allemaal wel vlak na de muziek

Ja, sorry ik vergat nog even te benadrukken, dat het bij mij dus eigenlijk een min of meer positief effect had, maar dat het bij een ander wel heel anders kan liggen.

Bij haar zat de depressiviteit er waarschijnlijk al in, maar kon ze het voorheen niet uiten. Door de muziek waarmee jij haar in aanraking bracht herkende ze waarschijnlijk veel in de teksten (die vaak over de minder leuke kanten van het leven gaan) en kwam het op die manier los bij haar. Ik denk dus niet dat de muziek een oorzaak is geweest van haar depressie maar dat het haar alleen een stapje in de richting heeft gezet om het naar buiten toe te uiten.

Op zondag 14 januari 2001 00:47 schreef kneusje het volgende:
ik ben na al 3 maanden thuis wegens zware depressie.
ik hoop gewoon om niet meer wakker te worden.
om me nog een keer te proberen te doden
gaat me momenteel te ver omdat na de tweede poging de omgeving nogal kwaat reageerde.
als ik nu gewoon inslaap en niet meer wakker wordt zal het voor hen makkelijker zijn.
en zullen ze het beter accepteren.
ik weet niet of ik alles goed geformuleerd heb want mijn medicijnen beginnen te werken.

Eigenlijk kan ik je aan maar één ding zeggen: blijf je alsjeblieft focussen op je omgeving die overduidelijk wel blij is met jouw bestaan.

Heel veel sterkte...

[0rbit]

Recht op zelfbeschikking gaat voor alles.

[Verwijderd]

Op zondag 14 januari 2001 00:47 schreef kneusje het volgende:
ik ben na al 3 maanden thuis wegens zware depressie.
ik hoop gewoon om niet meer wakker te worden.
om me nog een keer te proberen te doden
gaat me momenteel te ver omdat na de tweede poging de omgeving nogal kwaat reageerde.
als ik nu gewoon inslaap en niet meer wakker wordt zal het voor hen makkelijker zijn.
en zullen ze het beter accepteren.
ik weet niet of ik alles goed geformuleerd heb want mijn medicijnen beginnen te werken.

ik geloof dat ik nu aan de beurt ben om te zeggen dat je naar de positieve kant van het leven moet kijken, vol moet houden, etc, etc. maar daar koop je toch niks voor. je moet zelf het geluk terug zien te vinden.

maar eeuh, how come?

[Verwijderd]

Op zondag 14 januari 2001 11:52 schreef Mr_Atheist het volgende:
Recht op zelfbeschikking gaat voor alles.

Daar ben ik het dus absoluut niet mee eens (als ik denk wat jij bedoelt).
In bepaalde mentale toestanden kun je niet meer reëel en realistisch denken. Een beslissing op zo'n moment genomen hoeft niet altijd een beslissing te zijn waar je achteraf bezien ook met "volle verstand" 100% achter had gestaan.

[0rbit]

Zelfbeschikking houdt in : "Zelf bepalen wat er met je gebeurt." Als iemand op een dag besluit zelfmoord te plegen dan stop je deze persoon echt niet. Zoekt de persoon hulp dan moet je de persoon helpen natuurlijk. Komt de persoon tot de conclusie dat zelfmoord de beste oplossing is, dan vind ik dat dat moet kunnen.

[Verwijderd]

Dan blijf ik er bij dat ik het daar niet mee eens ben. Iemand die bijvoorbeeld zwaar depressief is en/of medicijnen/drugs gebruikt met de nodige bijwerkingen is niet in staat tot het nemen van verantwoorde beslissingen.

Waar is er dan sprake van "recht"?? Ik vind dat je iemand alleen dat recht zou kunnen verlenen als hij normaal functioneert (mentaal dus). En, naar mezelf kijkende, functioneerde ik niet normaal in de tijd dat ik leed aan depressie.

[Elect]

"Hoe licht of zwaar denken jullie over zelfmoord?"

zwaar, alles gaat fout, heb ruzie met m'n ouders en ben enorm vergeetachtig ..
het staat hier heel simpel, maar heb echt geen zin nu om door te gaan om alles uit te leggen ...

en wat is de reden om nog door te gaan?
je gaat van school af (hopelijk ooit nog eens, aangezien ik het 1e jaar alweer verkloot heb) daarna ga je werken, word je oud en ga je dood ..

is die lol al die hel waar je doorgaat wel waard?
het intereseer me geen fuck wat andere denken als ik er niet meer ben, aangezien ze ook geen fuck om mij geven!

het is enorm jammer dat er geen gebouwen hier zijn hoger dan 13 meter, anders had ik het allang gedaan ...

[Verwijderd]

zelfmoord schijnt ook het meeste voor te komen in de (gemiddelde) leeftijd van wij GoT-ers.
Dat komt denk ik voornamelijk omdat je in deze leeftijd nog niet echt een doel hebt voor je leven. Iets wat je wil bereiken zegmaar. Want voor mij geldt vooral dat ik gelukkig wordt van het bereiken van zaken waar ik voor moet werken.

De stage ging lekker en is positief afgelopen, na een behoorlijk onaangename wending in mijn leven heb ik weer een aantal nieuwe goede vrienden en bezigheden/hobby's, en zo zijn er nog wel meer positieve dingen. Het zijn ook wel zaken die ik wilde bereiken, en het is dus gelukt.

Er zijn ook wel negatieve zaken hoor, dat ik bijvoorbeeld al een tijd behoorlijk moeilijk uit mijn woorden kom en dat is soms echt frustrerend. Maar ook daar zit ook weer een positieve kant aan, en dat is dat ik het wel naar mijn zin hb bij de logopedist...

naja, al met al denk ik dat als je niet gelukkig bent, je er echt aan moet werken om het wel te worden. Bijvoorbeeld nieuwe vriendschappen proberen op te bouwen. Uit vriendschap put je geluk en ook het bereiken van nieuwe vriendschap kan een poistief effect hebben op je eigenwaarde. Langzaam zullen dit soort contacten ook een andere wending gaan geven aan je leven, zodat het wel wat wordt.

maar dat is echt mijn filosofie mbt gelukkig worden.

[Verwijderd]

Min of meer toevallig het ik met engels twee opstellen geschreven met ongeveer hetzelfde onderwerp. Het verschil tussen iets weten van anderen of iets weten uit eigen ervaring. In het eerste geval is het eigenlijk niet echt weten, maar meer een aanname. Vaak realiseer je je dan ook niet écht wat het betekent.
Daarom heeft het weinig zin als andere mensen allemaal goede adviezen geven. Hoewel goedbedoeld en misschien ook naar waarheid, als je het zelf niet meegemaakt hebt, niet echt/echt niet overtuigend.
Toch zijn die adviezen niet helemaal nutteloos. Je zou ze kunnen zien als een soort wegwijzers. Als je zelf eens die kant op gaat kijken zul je zien dat het wel klopt. Zonder zo’n wegwijzer weet je niet dat je naar een bepaalde mogelijkheid kunt gaan zoeken en zul je het daarom dus zeker niet doen.
Ook merk ik wel eens aan mezelf (achteraf pas) dat ik duidelijk mogelijkheden niet opgemerkt heb. Zeker als je zo’n gevoel hebt dat iedereen tegen je is, zullen de mensen die dat helemaal niet zijn je niet zo snel opvallen. Maar dat wil nog niet zeggen dat ze er niet zijn. (blijkt helaas pas later vaak)
In een van die twee opstellen ging het om een vergelijking met reizen: “It’s better to travel one mile than to read a thousand books.”(Confucius) Boeken gaan dan over de kennis die je van anderen overneemt (en waar je dus een vrij gering besef van hebt), het reizen gaat over je eigen ervaring.
Zonder “boeken” zou ik niet weten dat allerlei landen bestaan. Maar ik heb toch hooguit een vaag besef van wat zo’n land nou eigenlijk inhoudt. Pas als ik er zelf heen ga kan ik dat ervaren.
Zo gaat het ook met dat soort goede adviezen: ze kunnen je een richting wijzen, die je anders misschien niet opgemerkt had, maar meer niet. Het is aan jezelf om die kant op te gaan.

[Verwijderd]

zelfmoord is zwak, je geeft je problemen op, in plaats van ze op te lossen.

[Verwijderd]

breker:

jij hebt het zo te horen nog nooit serieus overwogen of er echt over nagedacht, of vergis ik me?

[Verwijderd]

Ik heb er vaak aan gedacht om mijn leven te beeindigen, maar ik ben er overheen gekomen.
Misschien dat jullie euthanasie ook meerekenen, ik reken euthanasie o.b.v. gehandicapt zijn, lichamelijke pijn etc. niet tot zelfmoord, door lichamelijke pijnen kan het leven niet meer dragelijk zijn. Aan geestelijke "pijn" valt iets te doen, door bijv. hulp te zoeken bij een psychiater, of door heel goed over je leven na te denken, en dan heb ik het niet over zelfmedelijden want dat brengt je in een vicieuze cirkel. Denk aan alles wat je nog kan doen in dit leven. Sla bedroevende gedachten van je af, etc. etc. Dan kom je dichter bij jezelf. Als je dat niet bevalt, ga op zoek naar iets anders. Ga op zoek naar je dromen, denk je dat je die niet hebt? Slaat nergens op, je droomt altijd. Soms een nachtmerrie, als je wakker wordt ben je blij dat je uit die nachtmerrie bent, en dus ben je blij datje wakker bent.

[Verwijderd]

Ik heb er vaak aan gedacht om mijn leven te beeindigen, maar ik ben er overheen gekomen.

Dat zag ik er niet in. Maar sorry dan.

Misschien dat jullie euthanasie ook meerekenen, ik reken euthanasie o.b.v. gehandicapt zijn, lichamelijke pijn etc. niet tot zelfmoord, door lichamelijke pijnen kan het leven niet meer dragelijk zijn.

Ook met lichamelijke pijn kun je leven. Het is een kwestie van hard zijn, doorzetten. Maar het hangt er natuurlijk ook van af hoe je verder tegenover het leven staat en hoe veel je nog kunt doen etc.

Aan geestelijke "pijn" valt iets te doen, door bijv. hulp te zoeken bij een psychiater, of door heel goed over je leven na te denken,(...)

Dat wil nog niet zeggen dat je ook een oplossing vindt. Als je niets doet zeker niet, maar een psychiater ofzoiets is ook geen wondermiddel.

en dan heb ik het niet over zelfmedelijden want dat brengt je in een vicieuze cirkel. Denk aan alles wat je nog kan doen in dit leven. Sla bedroevende gedachten van je af, etc. etc.

Waarom zou een dergelijke denkwijze niets opleveren bij lichamelijke pijn? Je verhelpt je handicap oid er misschien niet mee, maar je kunt misschien wel nieuwe kracht vinden om verder te leven.
Hoe je er tegen aan kijkt bepaalt ook voor een deel hoe ernstig je onder je pijnen lijdt.

[Verwijderd]

Geestelijke pijn kan ook uitdraaien op hoofdpijn, dat was en is nog steeds soms bij mij het geval, hieruit volgde voor mij dat (langdurige)pijn eigenlijk niet bestaat, het is een signaal van je ziel oid dat er iets niet goed zit, dat op te lossen is. Dit is voor mij nu het geval.

[Verwijderd]

Op maandag 15 januari 2001 23:23 schreef Breker het volgende:
zelfmoord is zwak, je geeft je problemen op, in plaats van ze op te lossen.

Tegen de tijd dat je toe bent aan zelfmoord, ben je over het algemeen ook letterlijk verzwakt. Zowel lichamelijk als geestelijk. Je bent uitgestreden.

Dus is het niet gek dat je op een zwak moment een zwak besluit neemt.

[Verwijderd]

Kop op mensen, het leven is te mooi om zelfmoord te plegen!

Als je leven je niet bevalt dan verander je het gewoon! Kost wel wat meer tijd dan zelfmoord! Maar als je zo'n hekel aan jezelf hebt dat je zelfmoord wilt plegen, dan kan je ook je instelling/houding tegenover bijvoorbeeld anderen aanpassen om het leven weer wat mooier te maken! toch? Dan doe je anderen geen verdriet en je word er zelf ook vrolijker van!

[Verwijderd]

Op woensdag 17 januari 2001 17:14 schreef Ro2 het volgende:Als je leven je niet bevalt dan verander je het gewoon!

Maar daar zijn dus onze 'zwakkere broeders/zusters' die het vertrouwen in eigen kunnen missen en in wezen al dood zijn eer ze in hun graf liggen (... not with a bang, but with a whimper... ).

[Verwijderd]

Op woensdag 17 januari 2001 17:49 schreef solidsurfer het volgende:

[..]
Maar daar zijn dus onze 'zwakkere broeders/zusters' die het vertrouwen in eigen kunnen missen en in wezen al dood zijn eer ze in hun graf liggen (... not with a bang, but with a whimper... ).

Precies.... en dat blijft dus het punt v.w.b. zelfmoord. Anderen weten het altijd beter. En ze spiegelen het voor alsof je bij de supermarkt moet kiezen tussen tomatensoep of groentensoep. Kiezen tussen blijven leven of niet ligt helaas niet zo simpel

[Goofyduck384]

voor mensen die het leven niet meer zien zitten is het veel te moeilijk om ff het leven te evranderen hoor! Ze zijn niet helemaal in orde en zitten zelf diep in de problemen. Vaak hebben ze toch wel negatieve oordelen over zichzelf of is er iets gebeurd wat hen helemaal kapot heeft gemaakt. Als je niet genoeg hulp om je heen hebt, lukt het je nooit om ergens weer bovenop te komen.
Ik denk dat iedeeen wel ens een diepe dip heeft gehad, en toen ook dacht aan zelfmoord, niet zozeer van plegen, maar wel een gedachte. Is heel normaal, maar je hebt dan genoeg mensen om je heen waardoor je er weer bovenop komt en weer verder "gelukkig" leeft.
Mensen die zelfmoord hebben of willen plegen hebben meestal die aandacht niet op het juiste moment, of anderen doen er te laconiek over. Dat laat ze evrkeerde besluiten nemen.
Ik vindt het heel erg voor deze mensen. Let aub op je naaste zodat er tijdig hulp kan worden geboden daar waar het fout gaat, we kunnen allemaal als persoon zelf hulp bieden aan je naaste omgeving, kijk wat vaker om je heen en je laat het cijfer van de zelfmoord dalen. Niet helemaal, dat weet ik ook wel, er blijft altijd wel doorgaan, maar je kunt denk ik onzekere mensen echt helpen, geef ze aandacht..

[Verwijderd]

that is the way the world will end; not with a bang but with a WHISPER...

[Verwijderd]

Let aub op je naaste zodat er tijdig hulp kan worden geboden daar waar het fout gaat, we kunnen allemaal als persoon zelf hulp bieden aan je naaste omgeving, kijk wat vaker om je heen en je laat het cijfer van de zelfmoord dalen. Niet helemaal, dat weet ik ook wel, er blijft altijd wel doorgaan, maar je kunt denk ik onzekere mensen echt helpen, geef ze aandacht..

Ik weet niet of je altijd iemand kunt helpen. Het zou mooi zijn. Maar vaak heb ik toch een soort machteloos gevoel, dat ik zie dat het niet goed gaat met iemand, maar dat ik gewoon echt geen idee heb hoe ik die persoon kan helpen, hoewel ik dat wel wil.
Lastig..

[Verwijderd]

Hier ben ik nog ff!
Zelfmoord is zeker geen zwaktebod, ik vind het eerder een teken van grote moed!
Ga bij jezelf maar na:
1. ga op de spoorrails liggen.
2. blijf liggen als er weet-ik-veel hoeveel staal met 140km per uur aankomt rijden.

IK zou dat niet durven!

[Verwijderd]

Ik weet niet of je altijd iemand kunt helpen. Het zou mooi zijn. Maar vaak heb ik toch een soort machteloos gevoel, dat ik zie dat het niet goed gaat met iemand, maar dat ik gewoon echt geen idee heb hoe ik die persoon kan helpen, hoewel ik dat wel wil.
Lastig..

Ik denk dat dit gevoel bij ieder mens wel leeft die in een dergelijke situatie belandt. Probleem is namelijk, dat de persoon in kwestie geestelijk gezien bijna geheel geïsoleerd is geraakt door allerlei oorzaken, want vooral dié mensen kunnen zich enorm verschuilen achter allerlei dingen waar de buitenwereld niet doorheen kan prikken.
Een ‘normaal’ mens komt zelden in zo’n diepe put terecht. Des te moeilijker is het om te begrijpen wat de mens-in-nood meemaakt. Uitspraken als: ik voel met je mee hebben geen enkele waarde als je ze zelf niet op gelijke wijze hebt meegemaakt.

Zo doorgeredeneert is het uiterst belangrijk dat, als je je medemens met zelfmoordgedachten of -neigingen écht wilt helpen, je volledig moet verlagen tot een niveau waarbij je elkaar verstaat. Dat je hierbij jezelf ook bloot moet geven, is dan onvermijdelijk. Personen die zelf in zo’n depressie hebben gezeten, maar eruit zijn gekomen, kunnen m.i. ook de beste hulp bieden.
Voorwaarden zijn wel, dat 1. als je hulp wilt bieden, dat je moet doorvechten tot het eind; het zou niet goed zijn als je er halverwege mee kapt, omdat je toch geen tijd, zin, enzovoort hebt. En 2. de mens-in-nood er ook voor open wil staan. Platonische praatjes hebben weinig toegevoegde waarde, ookal lijkt men de belangstelling te waarderen.

Vooral dat laatste is belangrijk. Zolang de persoon in kwestie niet voor de hulp open staat, is de weg terug ook niet mogelijk. Uiteindelijk moet hij of zij er toch zelf uit zien te komen. Een ander (hulpgevend) mens kan het niet doen.

[Toewan]

Ik heb deze topic een beetje gevolgd en ik heb echt al 10x geprobeerd een reply te posten, maar ik vind het een HEEL erg moeilijk onderwerp. Niet omdat ik er zelf mee rondloop ofzo. Maar alles wat met denkprocessen en psychologische gesteldheid te maken heeft vind ik een beetje vaag, omdat het gewoon niet tastbaar is.
Heb je kanker, dan haal je het "gezwel" weg, heb je een gebroken been, dan spalk je die.
Dit is gewoon ZO vreemd omdat het dus niet tastbaar is (je kan het niet wegsnijden, en het is over.)
En dat iemand daar zelf over moet kunnen beslissen, ok, dat is misschien wel zo, maar bedenk wel, dit zal GEEN makkelijke beslissing zijn omdat dit bijna de enige beslissing is die je NIET terug kan draaien.

Dat is het enige wat ik erover kan zeggen. En ik kan wel gaan lopen zeggen, sterkte, maar ik wil dit zeggen: Maak alleen weloverwogen keuzes. Doe niet TE vlug dingen waar je later spijt van kan krijgen.

[Toewan]

Op woensdag 17 januari 2001 17:14 schreef Ro2 het volgende:
Kop op mensen, het leven is te mooi om zelfmoord te plegen!

Als je leven je niet bevalt dan verander je het gewoon!

Haal dat gewoon maar weg. Mijn zus is psychologe, en zij vertelt ook wel eens over de gang van zaken (niet in detail, ze heeft natuurlijk beroepsgeheim).
Maar dan zijn er mensen die het niet naar hun zin hebben op het werk. Maar het dagelijkse leven wat ze hebben, daar zijn ze aan gewend. Veranderingen maken is moeilijk, zeker wanneer er veel vanaf gaat hangen (verandering van werk, ommezwaai, en dat is niet alleen dan verandering van werk, maar het draait hier ook gewoon om geldkwesties)

edit:

Ik heb het zelf ook een beetje meegemaakt, ik heb anderhalf jaar ongelukkig op de HEAO rondgelopen.. Ben er na veel twijfelen mee gestopt, want ik wist niet wat ik dan moest gaan doen. Ik ben een andere kant op gegaan, ik had nog nooit geprogrammeerd, maar ik ben Mens en Informatica gaan doen. En in m'n eerste jaar nu heb ik 37 studiepunten gehaald.

[Verwijderd]

Harde noot om te kraken, dat suicidale gedoe.
Bijna net zo erg als zelfverminking, al is dat niet zo definitief.
Heb zelf een periode gehad waarin ik alleen 'smorgens de deur uitging om melk/eieren/tabak/brood/koffie/krant te halen, en dan kwam ik voor de rest de deur niet meer uit. Gewoon de hele fokking dag binnen, deed niet open, las krant en keek tv(tijdens het koffiedrinken en roken, de hele dag dus).
Af en toe stond ik zo thuis ih midden vd kamer en dacht: dit is mijn leven.
Dat is het dan! Nou, lekker dan.;(
Maar zelfmoord? Dat nou ook weer niet. (was mijn zelfbeklag te groot voor, hehehe)

Voor mensen die iets dergelijks in hun omgeving meemaken kan dat een ontzettend traumatische ervaring zijn!
Heb wel mensen gekend die het van nabij meegemaakt hebben, en allemaal toch merkbaar een flinke optater ervan gehad.
Tja, is 't leven nou heilig of niet?
Ik hou het er maar op van niet, maar beeld me graag in dat het wel zo is;).

[Verwijderd]

Ik heb het zelf wel eens overwogen, en een ex-vriendin tegengehouden toen ze zelfmoord wilde plegen. Ik denk niet dat het laf is. Het is gewoon een keuze: je eigen leiden afwegen tegen dat van je nabestaanden. Als je dan tot de conclusie komt dat zelfmoord beter is, is dat je eigen (en evt. goede) keuze.

[Verwijderd]

Tja, is 't leven nou heilig of niet?
Ik hou het er maar op van niet, maar beeld me graag in dat het wel zo is.

Moeilijke vraag. (en ik zit nu al een hele tijd over een soort van antwoord na te denken..)
Het hangt er denk ik wel van af wat je precies met heilig bedoelt. Dat je het niet zelf mag beeindigen? Ik denk dat je op een gegeven moment iemand het recht moet geven om het toch te doen, als hij het leven alleen nog maar als een oneindig zware last ervaart en geen uitzicht meer heeft op verbetering.
Het probleem is alleen dat iemand die ernstig depressief is zelf bijna altijd denkt dat het niet meer over gaat. Dat het niet zo is weet je altijd pas achteraf, als het allemaal weer over is. Op het moment dat je depressief bent het je daar dus niet veel aan. Met als gevolg dat iemand misschien zelfmoord pleegt, terwijl het allemaal goed gekomen was als hij was blijven leven.
Soms is zelfmoord eigenlijk pas het eerste echt duidelijke signaal naar de omgeving dat het niet goed zat. Ik wil niet zeggen dat het niet al veel eerder aan iemand te merken is, je geeft altijd wel signalen af als het niet goed met je gaat. Maar wanneer iemand zich verschuilt achter vanalles en nog wat, daarmee die signalen probeert te verhullen, is het niet zo vreemd als veel mensen niet doorhebben hoe ernstig die persoon er echt aan toe is. (allerlei signalen kunnen ook andere oorzaken hebben. Als iemand even niet lacht hoeft ie niet meteen zelfmoord te overwegen). Wanneer zo’n persoon dan zelfmoord pleegt vallen de stukjes voor de omgeving op z’n plaats, dan wordt het opeens allemaal wél duidelijk.
Veel van die mensen die het achteraf doorkrijgen waren wel bereid geweest om iemand te helpen, als ze het maar wisten. Maar dan is het al te laat. Dat laat mensen met enorme schuldgevoelens achter en ook een gevoel van machteloosheid. Schuldgevoelens dat ze het eigenlijk wel aan konden zien komen, maar dat ze het toch niet gezien hebben of dachten dat het ook wel wat anders kon zijn. Vooral het idee dat ze het misschien hadden kunnen voorkomen als ze het wel gezien hadden is moeilijk.
Ook voor mensen die wel geprobeerd hebben om iemand uit z’n depressie te helpen is dit een moeilijke gedachte, dat als ze maar net iets beter hun best gedaan hadden, nog net iets meer gegeven hadden…..
Om terug te komen op de vraag of het leven heilig is: als je kijkt naar de impact die de dood maakt, zeker bij zelfmoord, zie je dat mensen zeer veel waarde aan het leven (van een naaste) toekennen. Misschien omdat de dood echt definitief is, zelfs niet omkeerbaar lijkt. Bij een ruzie oid is er altijd nog op z’n minst het idee dat je de schade kunt reparen, al kun je het vaak niet ongedaan maken. Bij de dood is zelfs dat idee er niet.

[Verwijderd]

Het leven is zo mooi dat ik er zelf NOOIT een einde aan zou willen maken, als ik ooit depresief wordt dan zal ik aan mezelf moeten "werken" ik weet gewoon dat het leven te mooi is om het te laten "schieten", mensen die zelfmoord plegen of massamoord erbij betrekken zijn hun zelf kwijt en weten niet meer wat ze moeten.. ik daarintegen zal dit nooit laten ontschieten ik ben wie ik ben en al is het nog zo zwaar, always look on the bright site of life...



Ik ben eigelijk altijd vrolijk.. zelfs al wordt er achter mijn rug om gepraat of wordt ik voor l*l gezet. Het zou me niks doen. Ik weet gewoon dat de maatschappij soms niet deugt en daar hou ik dan rekening mee, zo van "ag das zo'n triest persoon die me down probeerd te maken, volgens mij klopt er iets niet in zijn leven" Hiephoi..

Ikzelf heb het ook kort meegemaakt schaal 1 / 10 waarbij 1 depri is en 10 volkomen gelukkig zat ik op 4, in twijvel enzo.. ik ben daar uitgestap en zit nu op 7 ongeveer, een prima niveau door wat goeie boeken te lezen en je aandacht in het leven te houwen, ik heb mezelf ook zo getrained dat als ik merk dat ik naar een lager niveau val ik mezelf daartegen verzet...

Het helpt en het werkt.. Als zou me mijn baan worden ontnomen in de toekomst, ik weet dat materiele zaken er niet toe doen, en geld ag ik zou wel van een overheids bedragje kunnen leven... Maarjah dan mis ik de tweaks wel..
(hehe wordt ik een bibliotheek figuur)

Afijn zo denk ik erover, maruh zal nog effe verder lezen naar andere messies...

[Verwijderd]

Gosthy

"ag das zo'n triest persoon die me down probeerd te maken, volgens mij klopt er iets niet in zijn leven" Hiephoi..

Tja, dat is dé manier om erover te denken. Maar dat gaat nog niet zo makkelijk. Zeker als je je al niet zo lekker voelt, zijn zulke dingen niet altijd even makkelijk te negeren. Hangt er van af wie het zegt natuurlijk. Als het zomaar iemand is, waar je toch al geen al te hoge dunk van hebt, maakt het niet veel uit, maar bepaalde personen kunnen je toch behoorlijk raken met zulk soort opmerkingen.

ik heb mezelf ook zo getrained dat als ik merk dat ik naar een lager niveau val ik mezelf daartegen verzet...

Als het niet al te ernstig is, lukt het wel. Maar als je echt in een diep dal terecht komt, is het niet zo makkelijk om jezelf weer terug te sturen naar een beter niveau. Ik vraag me af of goede boeken nog helpen als je op 1 terecht gekomen bent. Maar ik hoop voor je dat je nooit zo laag terecht zult komen. (2 is laag genoeg )