Cookies op Tweakers

Tweakers maakt gebruik van cookies, onder andere om de website te analyseren, het gebruiksgemak te vergroten en advertenties te tonen. Door gebruik te maken van deze website, of door op 'Ga verder' te klikken, geef je toestemming voor het gebruik van cookies. Wil je meer informatie over cookies en hoe ze worden gebruikt, bekijk dan ons cookiebeleid.

Meer informatie
Toon posts:

Geen kinderwens

Pagina: 1 2 3 ... 14 Laatste
Acties:

Acties:
  • +30Henk 'm!

  • Remy!!!!
  • Registratie: augustus 2006
  • Nu online
Vanuit het Horrorverhalen over tijd en het nemen van kinderen kwam de discussie om juist niet voor kinderen te kiezen.
Om vervuiling in dat topic te voorkomen leek het mij handig om hier een nieuw topic voor aan te maken.

Als TS trap ik zelf af:
Ik (32) en m'n vriendin (25) hebben jaren geleden besloten om geen kinderen te nemen.
Even een paar punten vanuit onze kant waarom we er niet aan beginnen
- Vrijheid, als we thuis komen van ons werk gaan we even lekker met de hond weg en daarna is het gewoon lekker chillen/niets doen/hobby's/tijd voor elkaar. Als ik de verhalen af en toe lees (en ook van vrienden/familie hoor) dan word die tijd gewoon een heel stuk minder en daar hebben we geen behoefte aan.
- Goeie vrienden van ons hebben een dochter en die zijn altijd eerlijk naar ons geweest over alles qua zwangerschap/opvoeden e.d. en we vermoeden dat wij dezelfde opvoedstijl zouden hanteren, maar als we zien hoe zwaar zij het de eerste paar jaar hebben gehad... Dan stoppen onze eierstokken direct met rammelen.
De kans is natuurlijk altijd aanwezig dat we een lekker makkelijk kind krijgen (we zijn zelf ook erg makkelijk), maar er is ook een kans dat dat niet gebeurd.
De kans is natuurlijk ook aanwezig dat we een kind met zorgen krijgen (ziektes/geboorteafwijkingen) waardoor we nog meer tijd vrij kwijt zijn. (ik begrijp dat dit voor de ouders hier misschien nogal bot overkomt)

Het enige waar we af en toe wel mee zitten is het volgende:
- Wat als we later samen alleen zijn zonder kinderen tijdens kerst (of een willekeurig ander feestelijk iets). We zijn vanuit onze families gewend om dat soort dingen met je familie te vieren, en het kan dus gebeuren dat we dit alleen gaan vieren.
- Wat als we over 20 jaar spijt krijgen van onze keuze nu? Dan is het biologisch gezien niet meer slim. In theorie kunnen we dan mogelijk wel adopteren (? nooit echt stil bij gestaan).
- Wat als 1 van ons over 10 jaar een diehard kinderwens krijgt? Gaan we dan uit elkaar om de ander niet die kans te ontnemen? Gaat de ander met tegenzin dan ook maar akkoord (en dan misschien alsnog een gelukkige ouder worden?)

We hebben lang geleden al afgesproken dat als 1 van ons twijfelt we sowieso niet aan kinderen gaan beginnen en daar staan we allebei nog steeds volledig achter.

Het heeft ook even geduurd voordat we onze kinderlozewens bij andere duidelijk hebben kunnen krijgen. M'n schoonmoeder heeft eerst een paar jaar gedacht dat we een grapje maakte, en daarna dacht ze heel lang 'hun tijd komt wel dat de eierstokken gaan rammelen'. Ondertussen heeft ze vrede met onze keus, en heeft ze d'r hoop gevestigd op d'r ander dochter :+

Wat ons ook wel vaak opvalt is het volgende:
- Stel maakt bekent dat ze zwanger zijn:
Iedereen: Leuk! gefeliciteerd!

- Wij vertellen onze wens aan mensen
(bijna) iedereen: Huh? Waarom zou je niet voor kinderen kiezen?

Waarom is het altijd zo vanzelfsprekend dat men maar een kinderwens moet hebben? Waarom zie je nooit mensen vragen aan mensen met een kinderwens: Waarom willen jullie kinderen?

Tot zover mijn ervaringen/rant. Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen.

Acties:
  • +16Henk 'm!

  • TERW_DAN
  • Registratie: juni 2001
  • Niet online

TERW_DAN

Met een hamer past alles.

quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:20:
Waarom is het altijd zo vanzelfsprekend dat men maar een kinderwens moet hebben?
Dat snap ik dus ook niet. Ik kan me voorstellen dat mensen het leuk vinden om kinderen te hebben, maar ik zou er zelf echt niet aan moeten denken.
Er werd altijd geroepen 'later als je ouder bent'. Nouja, ik ben nu 34, en heb dat gevoel nog steeds niet. Toen mijn vader 34 was, was ik al 8. Ik heb niet het idee dat dat gevoel ooit nog gaat komen.

Scheelt ook wel dat ik alleen ben, ik kan me ergens voorstellen dat als je een partner hebt je daar anders over gaat denken (of überhaupt over na gaat denken).

Ik ben blij dat ik geen kinderen heb, en hoe leuk de kinderen van m'n vrienden en collega's ook kunnen zijn, ik zou echt voor geen goud met ze willen ruilen.

V&A eindejaarsopruiming - veul meuk voor weinig

Mijn BGG-list


Acties:
  • +24Henk 'm!

  • Dido
  • Registratie: maart 2002
  • Laatst online: 21-04 13:39

Dido

heforshe

Ik kan je vertellen dat geen kinderen hebben zeker voordelen heeft, maar dat je som op onverwachte momenten, inderdaad op zult moeten boksen tegen verwachtingen in je omgeving - dat gaat nooit over.

In mijn geval was er ooit wel een kinderwens maar uiteindelijk is het er door omstandigheden niet van gekomen. In plaats van alle mogelijkheden uit te proberen te melken hebben we toen besloten om dan maar helemaal af te zien van kinderen. Dat heeft ons wel een paar dingen geleerd:

1) Kinderen neem je niet. Hoe makkelijk sommige mensen er ook over denken, succesvol zwanger worden is geen eenvoudig gegeven. Je stelt vragen over wat je over 10 jaar zou doen, ik kan je vertellen dat je vriendin met een beetje pech over 10 jaar in de overgang kan zitten.

2) Over 20 jaar is het biologisch onverstandig, als het ueberhaupt nog mogelijk is, om kinderen te krijgen. Adoptie is tegen die tijd echter ook geen vanzelfsprekendheid. De regels worden de laatste jaren alleen maar strenger, en als je boven de 40 bent wordt het al erg lastig om vanuit de meeste landen te adopteren. Hou er daarnaast rekening mee dat de kans dat je een volledig gezond kind kunt adopteren ongeveer nul is.

3) Het niet krijgen van kinderen is de belangrijkste en meest invloedrijke stap die je kunt nemen in het beschermen van onze planeet. Daar kan geen spaarlamp tegen op. En ja, zo'n "moral highground" is soms best lekker :P

Wat betekent mijn avatar?


Acties:
  • +26Henk 'm!

  • DeBe
  • Registratie: mei 2004
  • Laatst online: 22-04 22:35
Heel herkenbaar! Ik ben 41 en mijn vriendin 39 en we zijn al 20 jaar samen. Ik heb nooit een kinderwens gehad. Sterker nog, ik vond het zelfs super irritant als er in mijn omgeving weer iemand zwanger was. Mijn vriendin wilde op zich wel kinderen maar nooit sterk genoeg om er een andere partner voor te zoeken. We zijn altijd erg gelukkig samen.

Alleen is in 2016 mijn broertje zijn vrouw en mijn zusje voor het eerst zwanger. Niet gepland maar toevallig allebei in hetzelfde jaar.

Nadat die kinderen geboren waren begon bij mij toch wel een beetje de kinderwens te groeien. Voornaamste wat ik leuk vond was dat als wij nu ook een kindje zouden nemen deze kon opgroeien met mijn neefjes, iets wat ik zelf vroeger als kind ook erg leuk vond.

Dus zonder er een heel lang verhaal van te maken, in april verwachten we ons eerste (en laatste) kindje.

Moraal van het verhaal, je kan nu ergens over nagedacht hebben en over tien jaar kan je er anders over denken. Overigens was ik ook gelukkig geweest als we rest van ons leven alleen waren geweest, dat was altijd een hele bewuste keuze waar we 100% achter stonden.

DeBe wijzigde deze reactie 05-01-2018 13:34 (7%)


  • Ebayzo
  • Registratie: juli 2001
  • Laatst online: 11:58

Ebayzo

Gekke eend

Praktisch momenteel, maar sowieso nooit echt, een kinderwens gehad. Vriendin denkt er (momenteel) gelukkig hetzelfde over. Zeg nooit, nooit..zeker gezien de scenario's die je zelf al schetst over later. Zodra huisje, boompje, beestje goed is geregeld denk ik er nogmaals over na :)

Waar ik me echter wel zorgen over maak is dat de mensen welke serieus nadenken over het wel of niet nemen van kinderen, en dan daadwerkelijk beslissen het niet te doen, vaak de wat beter geschoolde en werkende mensen welke prima voor zichzelf kunnen zorgen. Ontstaat er hierdoor niet op een gegeven moment een scheve samenleving?

Want de gezinnen welke al een lage opleiding en geen of laag inkomen hebben denken hier minder goed over na (lijkt het) en nemen, ondanks dat het in mijn ogen niet verstandig is, één of meerdere kinderen. Hetzelfde is van toepassing op kindkeuze door geloofsovertuiging (waardoor je eigenlijk geen keuze hebt).

Flickr


Acties:
  • +26Henk 'm!

  • ralpje
  • Registratie: november 2003
  • Nu online

ralpje

Deugpopje

quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:20:

Waarom is het altijd zo vanzelfsprekend dat men maar een kinderwens moet hebben? Waarom zie je nooit mensen vragen aan mensen met een kinderwens: Waarom willen jullie kinderen?
Omdat biologisch gezien voortplanten en het in stand houden van de soort het belangrijkst is voor een organisme. ;) Jullie zijn dus wat dat betreft een 'uitzondering op de regel'. En dat is jullie goed recht. :)

365Dude - Strava


Acties:
  • +14Henk 'm!

  • sinasappel
  • Registratie: november 2008
  • Nu online
Hi Remy!!!!,

vanuit mijn eigen ervaring kan ik je dit vertellen. Mijn vriendin en ik waren ook enkele jaren samen. Ik heb een kinderwens, zij had liever geen kinderen. Nu is dit tijdens onze relatie gegroeid naar wellicht heel misschien kinderen naar totaal geen kinderen meer (vriendinnen van haar kregen kinderen). De reden voor haar was dat ze zag dat ze totaal geen vrijheid meer kreeg. Je kunt niet meer zo makkelijk even ergens naar toe gaan. Je moet oppas regelen of andere zaken. Na lang praten met elkaar en elkaar wel echt de toekomst gunnen die hij of zij verdient hebben we besloten om uit elkaar te gaan. Geen kinderen dan zou ik ongelukkig zijn, wel kinderen zou zij ongelukkig zijn. We gunden het elkaar om gelukkig te zijn. Ik kan je vertellen, dit is het aller ergste wat ik ooit in m'n leven heb gedaan. Uit elkaar gaan omdat je het beste met elkaar voor hebt, maar daar en tegen ook gelijk weten dat je ontzettend veel van elkaar houd. Ik heb iemand moeten achterlaten die ontroostbaar was. Dat heeft me heel erg geraakt. Ze is en blijft voor mij nog steeds het meest fantastische persoon die er is.

Nu een klein jaar verder sta ik nog steeds achter de keuze die we hebben gemaakt om uit elkaar te gaan, maar het voelt ook nog steeds wel dat je terug verlangt naar die persoon die je gelukkig maakt.

De punten die je aanhaalt, kerst vieren met je familie is voor mij ook een van de punten dat ik wel graag kinderen zou willen. Mijnex-vriendin heeft dit nooit zo mogen ervaren met familie maar ik wel. Hopelijk komt er voor mij in de toekomst nog een keer een gezin.

Ik vind dat niemand mag oordelen of je wel of geen kinderen mag nemen. We zijn niet op deze aardbol gekomen om ons door te fokken. Iedereen leeft zijn eigen leven, met of zonder kinderen.

  • Gri77ie
  • Registratie: februari 2016
  • Laatst online: 21-04 11:25

Gri77ie

Ja ja...ik ga al...

Wij stonden er 3 jaar terug ook zo in. Inmiddels is mijn vrouw, 32 en rammelden de eierstokken hevig met als resultaat dat we inmiddels in verwachting zijn ! Echt superblij mee.

Alle overwegingen van de TS hadden wij in het begin ook. Toch hebben we er samen voor gekozen om te kijken of we zwanger konden worden. Ja dus. Even voor het beeld. Beide MBO/HBO opgeleid en buffer van ongeveer 15 a 20K. Bewust gekozen om te stoppen met de pil.

Ik begrijp echter de overwegingen van de TS volledig en natuurlijk mag je dat bewust kiezen. Ik vind het inderdaad ook raar dat mensen er maar vanuit gaan dat je kinderen wil. Ik denk dat het een bewuste keuze moet zijn.

mvg een dolblije a.s. vader

Asus Rog B350-F, Ryzen 2700X, 16 Gb, Asus ROG 1070 Ti


Acties:
  • +19Henk 'm!

  • Sebas1979
  • Registratie: juni 2004
  • Nu online
Je vriendin is nu 25. Hoe ze er over 7 a 8 jaar tegenaan kijkt is nauwelijks te voorspellen. Ik zou me vooral niet druk maken over het nu: als je nu geen kinderen wil, begin er dan nu niet aan.
Als dat later verandert kunnen jullie alsnog gaan proberen.
Zinloos om je daar nu al druk over te maken.

Acties:
  • +17Henk 'm!

  • Sissors
  • Registratie: mei 2005
  • Laatst online: 12:00
quote:
Wat ons ook wel vaak opvalt is het volgende:
- Stel maakt bekent dat ze zwanger zijn:
Iedereen: Leuk! gefeliciteerd!

- Wij vertellen onze wens aan mensen
(bijna) iedereen: Huh? Waarom zou je niet voor kinderen kiezen?
Als iemand afstudeert feliciteer ik diegene ook. Als iemand niet besluit te gaan studeren is dat prima, maar ik ga hem ook niet feliciteren met die beslissing. Wat had jij anders verwacht als reactie? Een kaartje met felicitaties?

Kinderen is iets wat in onze natuur zit, anders sterven we uit. Dat jij ze niet wil is uiteraard je goed recht, en ik begrijp jouw punten ook zeer zeker. Ik hoef ze iig op dit moment ook niet (single zijn is ook een potentieel probleem als ik ze nu wel zou willen :P). Maar dat een meerderheid wel kinderen wil lijkt me toch niet een hele schokkende ontdekking.

Overigens komt dit topic met enige regelmaat langs op Tweakers.

  • sinasappel
  • Registratie: november 2008
  • Nu online
quote:
Sebas1979 schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:44:
Je vriendin is nu 25. Hoe ze er over 7 a 8 jaar tegenaan kijkt is nauwelijks te voorspellen. Ik zou me vooral niet druk maken over het nu: als je nu geen kinderen wil, begin er dan nu niet aan.
Als dat later verandert kunnen jullie alsnog gaan proberen.
Zinloos om je daar nu al druk over te maken.
Ik denk dat je je er nu niet druk over moet maken, maar wel bespreekbaar moet maken. Als hij of zij over 8 jaar wel kinderen wilt en de ander niet, en je gaat dan na 10 jaar uit elkaar terwijl je nog steeds heel veel van elkaar houdt..... Dat is echt geen makkelijke beslissing.

  • gwystyl
  • Registratie: juni 2001
  • Laatst online: 10:07

gwystyl

Beugeltje dan maar?

Tja, dit blijft iets wat je alleen als stel samen kan beslissen. Je kan zowel euforische verhalen als horrorverhalen horen over het ouderschap. Beide zeggen alleen weinig over wat jullie ervaring zou zijn.

Ik proef uit de TS niet echt een aversie naar baby's of kinderen, maar meer een tevredenheid met de huidige situatie en verwachting dat die situatie drastisch anders wordt als er een kleine komt. Dit is zonder meer waar. Zoals al in je gelinkte topic te zien is kosten kinderen gewoon veel tijd, zeker als ze heel klein zijn.

Ik ben zelf vader van een 2-jarige zoon, en wat ik het meest mis is juist die vrijheid. Als ik thuis kom moet ik eerst junior aandacht geven, helpen met eten koken, opeten, kiddo wassen en naar bed doen voor ik tijd heb voor andere dingen (of niks doen, ook wel eens fijn).
Een beetje afhankelijk van hoe mijn dag was en hoe vrouw en junior de pet hebben staan is dat erg leuk (kleine kinderen kunnen erg blij zijn en de mijne is meestal erg enthousiast als hij me ziet) tot een zware belasting (als kiddo een baaldag heeft is er ook niks mee te beginnen en moet je hem aandacht geven en tussendoor proberen nog wat eetbaars op tafel te krijgen. Het liefst een uur geleden).

Ik heb het in het zwangerschap/ouderschap topic ook wel eens genoemd, maar het valt mij ook op dat niemand een aanstaand ouderpaar gelijk zal waarschuwen wat ze te wachten staat. Natuurlijk is elke ervaring gekleurd, maar je leven zal gegarandeerd niet meer hetzelfde zijn als daarvoor. Ik zou voor vrouwlief zwanger was best een realistisch scenario hebben willen horen van wat ons allemaal te wachten stond. De moeilijkheid is dat elk kind anders is, en ook elk ouderpaar en je eigen perceptie van het ouderschap. Wij schijnen een erg makkelijk kind te hebben, maar ook daar ben je behoorlijk druk mee. We zien om ons heen dat het ook veel erger kan, dus wat dat betreft prijs ik mezelf gelukkig. Ik had vantevoren echter nooit kunnen inschatten hoe ik me zou voelen bij het zien/vasthouden van zo'n kleintje, en welke diepe emoties (zowel liefde en blijdschap als frustratie/woede/verdriet) er op verschillende momenten door je heengaan.
Onze zoon is geboren na 26 weken zwangerschap, dus de eerste periode lag hij in het ziekenhuis. Eerst in de couveuse, later wat minder intensief maar nog steeds niet thuis. Toen hij eenmaal thuis kwam hadden we dus aan de ene kant wat ervaring met verzorging e.d., maar nog niet met 24/7 zorg en gebroken nachten. Gelukkig lijkt hij er tot nu toe niets aan over gehouden te hebben, maar als ik de keus zou hebben om dit niet te doorstaan zou dat geen snel eenduidig antwoord opleveren.

Om je vragen nog even na te lopen:
- Als je over 20 jaar nog bij elkaar bent, kan je ook lekker samen kerst vieren of samen met vrienden, broers/zussen of ouders. Eigen kinderen maken het anders, niet per se leuker.
- Ervaring van vrienden, ook al zijn ze dichtbij, zijn nog steeds gekleurd door wat zij vertellen en wat jij daarvan vindt. Het is anekdotisch (n=1), dus niets wijst er op dat een kind van jullie een vergelijkbare ervaring geeft. Sowieso is jullie ervaring met dat kind alleen als jullie elkaar zien. Dat is toch anders dan wanneer je een kind gedurende 20 jaar 24/7 om je heen hebt....
- Als je over 20 jaar spijt krijgt van je keuze nu ben je waarschijnlijk te laat, ook voor adoptie. Een adoptietraject kost veel tijd, en ook zwanger worden met medische hulp is een traject waar veel emoties bij komen kijken
- Als één van jullie over 10 jaar een sterke kinderwens krijgt is het misschien nog niet te laat, maar ben je wel aan de late kant. Ik was zelf 37 toen we onze zoon kregen, mijn vrouw 32. Dat gaat prima, maar ik merk af en toe wel dat ik geen 18 meer ben. Ik kan nu nog leuk met onze zoon ravotten en spelen, maar ik denk at dat 5 of 10 jaar geleden fysiek nog beter had gekund, en moet er niet aan denken om over 10 jaar nog een baby te krijgen.

Het lijkt me heel belangrijk dat jullie op één lijn zitten qua kinderwens. Om die "wat nou over 10/20 jaar" scenario's uit te bannen kan je met je vriendin overleggen om dit bijvoorbeeld nu, over 1 en 2 jaar nog eens goed te bespreken, en als dan blijkt dat je beide nog geen kinderwens hebt, de hele kinderwens in de ijskast te zetten en er niet meer naar om te kijken. Je zal nooit weten hoe je er over 20 jaar over denkt maar intussen heb je wel van je leven met je vriendin genoten met je honden en de vrijheid die je zonder kinderen hebt.

Verbruik van mijn auto ; Mijn whisky-collectie ; Steam profiel


Acties:
  • +14Henk 'm!

  • vhal
  • Registratie: juni 2003
  • Laatst online: 11:35

vhal

ಠ_ಠ

quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:20:


Als TS trap ik zelf af:
Ik (32) en m'n vriendin (25) hebben jaren geleden besloten om geen kinderen te nemen.
Ik moest even inwendig lachen, je hebt het over jaren en je vriendin is nu 25 :D, als < 20-25 jarige moest ik er ook niet aan denken om aan kinderen beginnen. Prioriteiten liggen compleet anders op die leeftijd. Je begint net met je eerste baan of sommigen wonen nog thuis. Eerlijk gezegd kan je je ook afvragen of je over 10 jaar nog steeds bij je huidige vriendin zit, als man zijnde heb je toch het ‘voordeel’ dat je nog ‘productief’ bent op je 80ste ;)

Ik zou voorlopig lekker rondlopen met z’n tweeën en wellicht dat er na x jaar de besluitvorming komt om toch een kinderwens in te laten gaan. Al is dit laatste niet voor iedereen even vanzelfsprekend…

Maar inderdaad, met kinderen verlies je wel een hoop spontaniteit en vrijheid….maar hej, je krijgt er zoveel voor terug! Voor zulke opmerkingen past m.i. maar 1 smiley namelijk :r (zei de vader van 2 dochters van 1 en 3 ). Ook al zijn er momenten dat het allemaal geweldig is, soms zou je ze achter het behang willen plakken

vhal wijzigde deze reactie 05-01-2018 14:08 (4%)

ME is geen bezittelijk voornaamwoord


  • The Eagle
  • Registratie: januari 2002
  • Nu online

The Eagle

I wear my sunglasses at night

En je vergeet nog 1 ding: zwanger worden kan je ook gewoon overkomen, ook al gebruik je anticonceptie. Been there done that, meneer is net twee en ligt nu lekker zijn middagslaapje te doen :)

Was niet gepland (ik wilde het destijds even nog afhouden, stond er een beetje in als de lieden voor mij). Vriendin wilde echter heel graag en al lang dus besloten er voor te gaan. Ja, het limiteert je enigszins de komende 20 jaar. Maar verder zijn alle cliche's ook waar (er veel voor terug krijgen etc). Ik wil dat kleine blonde mannetje voor geen goud meer kwijt. De liefde die je voor je kind voelt is onbeschrijfelijk.

En inmiddels nummer 2 uitgerekend eind feb. Daar wel bewust voor gekozen overigens :)

Al is het nieuws nog zo slecht, het wordt leuker als je het op zijn Brabants zegt :)


  • Remy!!!!
  • Registratie: augustus 2006
  • Nu online
quote:
Sebas1979 schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:44:
Je vriendin is nu 25. Hoe ze er over 7 a 8 jaar tegenaan kijkt is nauwelijks te voorspellen. Ik zou me vooral niet druk maken over het nu: als je nu geen kinderen wil, begin er dan nu niet aan.
Als dat later verandert kunnen jullie alsnog gaan proberen.
Zinloos om je daar nu al druk over te maken.
Klopt, niemand kan in de toekomst kijken en ook wij hadden 8jaar geleden kunnen dromen hoe ons leven er nu uit ziet.
En we maken ons er zeker niet druk om, maar het is wel realistisch om het er af en toe over te hebben. Mocht 1 van ons 2 toch 'ineens' een kinderwens hebben/krijgen dan is het belangrijk om dat kenbaar te maken.
quote:
gwystyl schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:48:
Tja, dit blijft iets wat je alleen als stel samen kan beslissen. Je kan zowel euforische verhalen als horrorverhalen horen over het ouderschap. Beide zeggen alleen weinig over wat jullie ervaring zou zijn.

Ik proef uit de TS niet echt een aversie naar baby's of kinderen, maar meer een tevredenheid met de huidige situatie en verwachting dat die situatie drastisch anders wordt als er een kleine komt. Dit is zonder meer waar. Zoals al in je gelinkte topic te zien is kosten kinderen gewoon veel tijd, zeker als ze heel klein zijn.
Klopt we zijn heel erg blij met onze huidige situatie (niet dat die heel bijzonder is) en we hebben geen zin om die situatie te veranderen.
quote:
Ik ben zelf vader van een 2-jarige zoon, en wat ik het meest mis is juist die vrijheid. Als ik thuis kom moet ik eerst junior aandacht geven, helpen met eten koken, opeten, kiddo wassen en naar bed doen voor ik tijd heb voor andere dingen (of niks doen, ook wel eens fijn).
Een beetje afhankelijk van hoe mijn dag was en hoe vrouw en junior de pet hebben staan is dat erg leuk (kleine kinderen kunnen erg blij zijn en de mijne is meestal erg enthousiast als hij me ziet) tot een zware belasting (als kiddo een baaldag heeft is er ook niks mee te beginnen en moet je hem aandacht geven en tussendoor proberen nog wat eetbaars op tafel te krijgen. Het liefst een uur geleden).

Ik heb het in het zwangerschap/ouderschap topic ook wel eens genoemd, maar het valt mij ook op dat niemand een aanstaand ouderpaar gelijk zal waarschuwen wat ze te wachten staat. Natuurlijk is elke ervaring gekleurd, maar je leven zal gegarandeerd niet meer hetzelfde zijn als daarvoor. Ik zou voor vrouwlief zwanger was best een realistisch scenario hebben willen horen van wat ons allemaal te wachten stond. De moeilijkheid is dat elk kind anders is, en ook elk ouderpaar en je eigen perceptie van het ouderschap.
Door goede vrienden van ons hebben we (helaas voor hun) wel een beeld gekregen hoe het ook kan gaan (miskraam, erg zware bevalling, erg pittig kind). Maar andere vrienden van ons hebben nu een zoontje van 1,5 en die is juist weer erg makkelijk.
En ook door mijn broers (die hebben in totaal 6 kinderen) heb ik van redelijk dichtbij kunnen meemaken wat voor invloed het op hun had.
quote:
Wij schijnen een erg makkelijk kind te hebben, maar ook daar ben je behoorlijk druk mee. We zien om ons heen dat het ook veel erger kan, dus wat dat betreft prijs ik mezelf gelukkig. Ik had vantevoren echter nooit kunnen inschatten hoe ik me zou voelen bij het zien/vasthouden van zo'n kleintje, en welke diepe emoties (zowel liefde en blijdschap als frustratie/woede/verdriet) er op verschillende momenten door je heengaan.
Onze zoon is geboren na 26 weken zwangerschap, dus de eerste periode lag hij in het ziekenhuis. Eerst in de couveuse, later wat minder intensief maar nog steeds niet thuis. Toen hij eenmaal thuis kwam hadden we dus aan de ene kant wat ervaring met verzorging e.d., maar nog niet met 24/7 zorg en gebroken nachten. Gelukkig lijkt hij er tot nu toe niets aan over gehouden te hebben, maar als ik de keus zou hebben om dit niet te doorstaan zou dat geen snel eenduidig antwoord opleveren.

Om je vragen nog even na te lopen:
- Als je over 20 jaar nog bij elkaar bent, kan je ook lekker samen kerst vieren of samen met vrienden, broers/zussen of ouders. Eigen kinderen maken het anders, niet per se leuker.
Dat beseffen wij ons, maar omdat wij kerst altijd met familie vieren is het een beetje lastig in te schatten hoe dat gaat zonder kinderen. Maar met broers/zussen ouders is natuurlijk ook goed mogelijk.
quote:
- Ervaring van vrienden, ook al zijn ze dichtbij, zijn nog steeds gekleurd door wat zij vertellen en wat jij daarvan vindt. Het is anekdotisch (n=1), dus niets wijst er op dat een kind van jullie een vergelijkbare ervaring geeft. Sowieso is jullie ervaring met dat kind alleen als jullie elkaar zien. Dat is toch anders dan wanneer je een kind gedurende 20 jaar 24/7 om je heen hebt....
Klopt
quote:
- Als je over 20 jaar spijt krijgt van je keuze nu ben je waarschijnlijk te laat, ook voor adoptie. Een adoptietraject kost veel tijd, en ook zwanger worden met medische hulp is een traject waar veel emoties bij komen kijken
Dat klopt ook, de adoptie was even een idee wat ineens in mij opkwam maar wat inderdaad niet logisch/realistisch is tegen die tijd.
quote:
- Als één van jullie over 10 jaar een sterke kinderwens krijgt is het misschien nog niet te laat, maar ben je wel aan de late kant. Ik was zelf 37 toen we onze zoon kregen, mijn vrouw 32. Dat gaat prima, maar ik merk af en toe wel dat ik geen 18 meer ben. Ik kan nu nog leuk met onze zoon ravotten en spelen, maar ik denk at dat 5 of 10 jaar geleden fysiek nog beter had gekund, en moet er niet aan denken om over 10 jaar nog een baby te krijgen.

Het lijkt me heel belangrijk dat jullie op één lijn zitten qua kinderwens. Om die "wat nou over 10/20 jaar" scenario's uit te bannen kan je met je vriendin overleggen om dit bijvoorbeeld nu, over 1 en 2 jaar nog eens goed te bespreken, en als dan blijkt dat je beide nog geen kinderwens hebt, de hele kinderwens in de ijskast te zetten en er niet meer naar om te kijken. Je zal nooit weten hoe je er over 20 jaar over denkt maar intussen heb je wel van je leven met je vriendin genoten met je honden en de vrijheid die je zonder kinderen hebt.
Qua wens zitten we op 1 lijn, ik heb ook het vermoeden dat m'n vriendin een grotere geen kinderwens heeft dan ik. We hebben laatst al besproken dat als we er over 5á7 jaar echt niet voor gaan, er dan ook helemaal nooit meer voor te gaan. Want dan kan het biologisch lastig worden maar ook gewoon voor jezelf qua leeftijd.
quote:
sinasappel schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:38:
Hi Remy!!!!,

vanuit mijn eigen ervaring kan ik je dit vertellen. Mijn vriendin en ik waren ook enkele jaren samen. Ik heb een kinderwens, zij had liever geen kinderen. Nu is dit tijdens onze relatie gegroeid naar wellicht heel misschien kinderen naar totaal geen kinderen meer (vriendinnen van haar kregen kinderen). De reden voor haar was dat ze zag dat ze totaal geen vrijheid meer kreeg. Je kunt niet meer zo makkelijk even ergens naar toe gaan. Je moet oppas regelen of andere zaken. Na lang praten met elkaar en elkaar wel echt de toekomst gunnen die hij of zij verdient hebben we besloten om uit elkaar te gaan. Geen kinderen dan zou ik ongelukkig zijn, wel kinderen zou zij ongelukkig zijn. We gunden het elkaar om gelukkig te zijn. Ik kan je vertellen, dit is het aller ergste wat ik ooit in m'n leven heb gedaan. Uit elkaar gaan omdat je het beste met elkaar voor hebt, maar daar en tegen ook gelijk weten dat je ontzettend veel van elkaar houd. Ik heb iemand moeten achterlaten die ontroostbaar was. Dat heeft me heel erg geraakt. Ze is en blijft voor mij nog steeds het meest fantastische persoon die er is.

Nu een klein jaar verder sta ik nog steeds achter de keuze die we hebben gemaakt om uit elkaar te gaan, maar het voelt ook nog steeds wel dat je terug verlangt naar die persoon die je gelukkig maakt.

De punten die je aanhaalt, kerst vieren met je familie is voor mij ook een van de punten dat ik wel graag kinderen zou willen. Mijnex-vriendin heeft dit nooit zo mogen ervaren met familie maar ik wel. Hopelijk komt er voor mij in de toekomst nog een keer een gezin.

Ik vind dat niemand mag oordelen of je wel of geen kinderen mag nemen. We zijn niet op deze aardbol gekomen om ons door te fokken. Iedereen leeft zijn eigen leven, met of zonder kinderen.
Wow dat is ook wel een erg zware beslissing maar erg netjes dat jullie voor elkaars geluk hebben gekozen! _/-\o_ Echt diep respect voor!

  • Fable
  • Registratie: juli 2009
  • Laatst online: 12:55
quote:
Ebayzo schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:33:
Praktisch momenteel, maar sowieso nooit echt, een kinderwens gehad. Vriendin denkt er (momenteel) gelukkig hetzelfde over. Zeg nooit, nooit..zeker gezien de scenario's die je zelf al schetst over later. Zodra huisje, boompje, beestje goed is geregeld denk ik er nogmaals over na :)

Waar ik me echter wel zorgen over maak is dat de mensen welke serieus nadenken over het wel of niet nemen van kinderen, en dan daadwerkelijk beslissen het niet te doen, vaak de wat beter geschoolde en werkende mensen welke prima voor zichzelf kunnen zorgen. Ontstaat er hierdoor niet op een gegeven moment een scheve samenleving?

Want de gezinnen welke al een lage opleiding en geen of laag inkomen hebben denken hier minder goed over na (lijkt het) en nemen, ondanks dat het in mijn ogen niet verstandig is, één of meerdere kinderen. Hetzelfde is van toepassing op kindkeuze door geloofsovertuiging (waardoor je eigenlijk geen keuze hebt).
Als je de film idiocrazy gaat kijken komt dat mooi naar voren.
IMDB: Idiocracy (2006)
Ik vond het verder een erg slechte film.

Even ontopic ook nog.

Ik heb ook een relatie verbroken omdat mijn ex dus echt wel kinderen wilde en ik niet. Nu nog steeds erg goede vrienden en zij heeft net haar eerste kindje gekregen.

Fable wijzigde deze reactie 05-01-2018 14:16 (7%)


  • Remy!!!!
  • Registratie: augustus 2006
  • Nu online
quote:
vhal schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 14:05:
[...]


Ik moest even inwendig lachen, je hebt het over jaren en je vriendin is nu 25 :D, als < 20-25 jarige moest ik er ook niet aan denken om aan kinderen beginnen. Prioriteiten liggen compleet anders op die leeftijd.
Op zich heb je gelijk, maar als je merkt dat je een relatie hebt die (hopelijk) nog jaren gaat voortzetten dan is het handig om dit soort dingen te bespreken. Als 1 van ons 2 toen een enorme kinderwens had en de ander niet, dan had 1 van ons 2 wel iemand gezocht waarmee hij/zij wel op 1 lijn zat qua kinderwens.
quote:
Je begint net met je eerste baan of sommigen wonen nog thuis. Eerlijk gezegd kan je je ook afvragen of je over 10 jaar nog steeds bij je huidige vriendin zit, als man zijnde heb je toch het ‘voordeel’ dat je nog ‘productief’ bent op je 80ste ;)
Als ik zie hoe de afgelopen 10 jaar zijn verlopen kan ik mij niets anders voorstellen dan dat we samen oud worden, maar goed dat is altijd koffiedik kijken.
quote:
Ik zou voorlopig lekker rondlopen met z’n tweeën en wellicht dat er na x jaar de besluitvorming komt om toch een kinderwens in te laten gaan. Al is dit laatste niet voor iedereen even vanzelfsprekend…

Maar inderdaad, met kinderen verlies je wel een hoop spontaniteit en vrijheid….maar hej, je krijgt er zoveel voor terug! Voor zulke opmerkingen past m.i. maar 1 smiley namelijk :r (zei de vader van 2 dochters van 1 en 3 ). Ook al zijn er momenten dat het allemaal geweldig is, soms zou je ze achter het behang willen plakken

  • XyritZz
  • Registratie: augustus 2003
  • Laatst online: 21-04 16:58
Geen kinderen willen is toch prima, ik zie genoeg stellen om me heen die bewust die keuze maken. Ik zou daar nooit op neerkijken of wat dan ook en om eerlijk te zijn zou ik er ook nooit naar vragen (alleen al omdat zwanger worden voor sommigen erg veel moeite kost, en het daarom een gevoelig onderwerp kan zijn).

Moest er zelf 10 jaar geleden ook nog niet aan denken, en nu heb ik er twee rondlopen en vind ik het over het algemeen allemaal leuk en gezellig.

Wat ik wel erg jammer vind is dat ik en voornamelijk mijn vrouw gewoon vriendschappen zijn kwijtgeraakt nadat we kinderen kregen, er is dan toch ergens een soort mismatch ontstaan tussen aan de ene kant een stel dat alle vrijheid heeft en daar van geniet en aan de andere kant wij die alles ineens moesten gaan plannen omdat er oppas geregeld moet worden.

Om zo'n vriendschap in stand te houden moet er wel van twee kanten wat meer effort in gestopt worden, en moeten beide kanten ook accepteren dat het niet meer zoals voorheen zal blijven.

I think there is a world market for maybe five computers. - Thomas Watson (1874-1956), Directeur van IBM (1943)


  • BastaRhymez
  • Registratie: januari 2014
  • Laatst online: 12:52
Ik heb ze altijd al gewild (in de kring op de basisschool werd wel eens de vraag gesteld "wat wil je later worden", waarop de meeste antwoorden: politie agent, voetballer, arts, astronaut, etc. Ik riep altijd heel hard dat ik papa wilde worden :)

Nu (31 jaar) trotse pappie van 2 dochters (bijna 2 en 3,5 jaar) en nummertje 3 komt begin maart!
En als het aan mij ligt komt er ook nog wel een nummertje 4 (en 5)!

  • Rmg
  • Registratie: november 2003
  • Laatst online: 06:27
Wat ook irritant en wel een klein beetje in lijn ligt met het topic is "Wanneer komt de 2e?". Dan kan je op bijna net zoveel onbegrip rekenen :/ Als dan vervolgens zegt dat je het bij 1 houdt dan krijg je of "Maar dat is toch zieluggg?" (Nee?!) of "Oh wacht maar die komt er toch wel" (Nee }:| )

  • desmond
  • Registratie: januari 2004
  • Laatst online: 12:34
Sociaal isolement: als iedereen om je heen kinderen krijgt/heeft, zullen hun levens anders ingedeeld worden. Je raakt mogelijkerwijs wat contacten kwijt. Vanaf basisschoolleeftijd komt er enige sociale cohesie bij met andere schoolkinderen: buren/oppas/dorp/wijk worden alle belangrijker. Die moet je ook onderhouden, maar is absoluut leuk en als je verhuist maak je via die weg al snel kennis met nieuwe omgeving.

Leegheid van bestaan: op een gegeven moment (na jaaren bedoel ik) heb je het misschien wel een beetje gehad met alleen je partner. Je oude vrienden zitten op een maandag-woensdag ook gewoon thuis. Sociaal is er opeens best een stuk minder aan de hand vanaf pakweg 35e jaar, waar wij voorheen eigenlijk vrijwel geen avond thuis waren. Dan zijn kids misschien een hele leuke aanvulling, vooral als je wat verder kijkt dan de luiers. Pubers en ouder brengen gewoon veel röring mee en dat biedt ook nieuwe inzichten, op gebied van sportbeleving, zelfkennis, educatie, inrichting van de samenleving als geheel. Om een voorbeeld te noemen: de wijziging van beleid t.a.v. alcoholgebruik bij jongeren. Daar is met voortschrijdend inzicht (zie voor laatste bericht hier: http://www.sciencealert.c...cells-cancer-acetaldehyde ) toch veel gewijzigd, wat je beeld hierover aanscherpt.

Wat wel een beetje onderbelicht is naar mijn mening, zijn de kosten: opvang, andere auto, eventueel ander huis, vakanties, buskaarten, studiereizen, sport, autokilometers. Het gaat allemaal erg hard. Als ik het FO-topic lees en zie welke bedragen men maandelijks opzij legt, dat wordt met kinderen toch een ander verhaal. Ik zou dat nu zwaarder laten meewegen.

  • !null
  • Registratie: maart 2008
  • Laatst online: 11:47
@Rmg Ja het is net zo zielig als dat je maar 1 kat neemt :+

@Remy!!!! Ik zou er serieus rekening mee houden dat zij over 5 jaar er anders over denkt. Of misschien pas rond 35/36.
Misschien gebeurt het niet, maar wat ga jij doen als het wel gebeurt? Jullie hebben het nu goed besproken maar het ligt straks misschien anders.

Je hebt ook veel andersom, dat men een meningsverschil heeft en toch door gaat met de relatie en dat het rond 30e alanog uit elkaar knalt.

Douche WTW - Zonneboiler - L/W warmtepomp - energieneutraal huis


  • Remy!!!!
  • Registratie: augustus 2006
  • Nu online
quote:
!null schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 14:42:
@Rmg Ja het is net zo zielig als dat je maar 1 kat neemt :+
Daarom hebben we 2 katten en komt de 2e hond binnenkort :+
quote:
@Remy!!!! Ik zou er serieus rekening mee houden dat zij over 5 jaar er anders over denkt. Of misschien pas rond 35/36.
Misschien gebeurt het niet, maar wat ga jij doen als het wel gebeurt? Jullie hebben het nu goed besproken maar het ligt straks misschien anders.

Je hebt ook veel andersom, dat men een meningsverschil heeft en toch door gaat met de relatie en dat het rond 30e alanog uit elkaar knalt.
Die kans is inderdaad aanwezig (ook vanuit mijn kant), maar wat als ze ineens de wens krijgt rond 35/36 of 40/42?
Op dit moment weten we allebei niet hoe we dan verder gaan.
Het is ook maar de vraag hoe sterk de wens dan is. Is het dan:
Zij: Ja een kindje erbij is wel leuk
Ik: Okeuj goed plan!

of

Zij: Ja ik zou eigenlijk wel een kind willen
Ik: Ik liever niet
Zij: Ok geen probleem

of
Zij: Ik wil binnen nu en 2 jaar een kind!
Ik: Ik niet
Zij: Dan ga ik op zoek naar iemand anders!

Er zijn naar mijn idee best veel variaties op.

  • Falcon
  • Registratie: februari 2000
  • Laatst online: 12:44
Poeh.. wat vind ik dit topic lastig om te lezen. Ik ben zelf vader van 3 kinderen in de leeftijd van 11, 6 en 6 maanden.

Ik kan mij namelijk best vinden in de tegenargumenten, want ja ik heb ze allemaal meegemaakt en maak ze nog altijd mee. Maar waarom vind ik het dan toch leuk dat ze er zijn? :D

Falcon wijzigde deze reactie 05-01-2018 14:52 (14%)

"You never come second by putting other people first"


  • Ibbel
  • Registratie: september 2015
  • Laatst online: 30-12-2018
Wij zijn begin 30 en hebben geen kinderwens.
Zoals al in het andere topic benoemd: Mij staat de verantwoordelijkheid, altijd maar zorgen hebben en het opvoeden gewoon echt niet aan.

Ik weet natuurlijk niet hoe dat bij mannen is, maar bij vrouwelijke collega's en vriendinnen met kinderen zie ik dat je je vanaf de geboorte continue zorgen maakt, ook al is er niet echt iets aan de hand. Ik snap echt wel dat kinderen je heel veel moois kunnen brengen, maar ik vind het heerlijk om onbezorgd te kunnen zijn. Die (mentale) vrijheid vind ik heel fijn, naast de vrijheid in tijd die kindvrij zijn mij brengt.

Ik maak mij totaal geen zorgen over hoe ik kerst vier over een paar jaar of hoe ik erbij zit in een bejaardenhuis. Ook zonder kinderen kun je een rijke sociale kring hebben, je moet alleen misschien wat meer je best doen (om contacten te onderhouden met mensen met kinderen, die natuurlijk iets andere prioriteiten hebben en nieuwe sociale contacten op te bouwen met mensen met b.v. kindvrije mensen).

Leegheid van bestaan ligt denk ik ook echt aan je persoonlijkheid. Ik zie stellen die eigenlijk alleen maar over de kinderen praten en verder niets meer gemeen (lijken te) hebben, dat lijkt mij ook niet een prikkelende omgeving. Ik zie ook stellen die zich op allerlei vlakken ontplooien en altijd bezig zijn, die ook kinderen hebben, maar zonder kinderen zouden ze volgens mij nog steeds al hun tijd leuk/zinvol besteden.

  • Lapa
  • Registratie: april 2010
  • Laatst online: 10:42
@Remy!!!! Onze situatie is zeer vergelijkbaar, beide absoluut geen kinderwens en we zien veel meer nadelen dan voordelen. Maar ook wij hebben de "domme" keuze gemaakt om dan wel een hond te nemen. Jullie zelfs ook nog katten en straks twee honden. Daarmee heb je natuurlijk nog steeds een deel v.d. onvrijheden die je met kinderen hebt. Honden kan je nooit een hele dag of weekend alleen laten, kinderen vanaf een bepaalde leeftijd wel. Begrijp me niet verkeerd, ik heb absoluut geen spijt. Noch van het kinderloze bestaan noch v.d. hond, ik ben absoluut dol op dat beest. Maar echte vrijheid en bjivoorbeeld vandaag kunnen besluiten om morgen een weekendje Londen te doen hebben we ook niet.

  • Tommie12
  • Registratie: juni 2011
  • Laatst online: 12:44
quote:
ralpje schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:35:
[...]


Omdat biologisch gezien voortplanten en het in stand houden van de soort het belangrijkst is voor een organisme. ;) Jullie zijn dus wat dat betreft een 'uitzondering op de regel'. En dat is jullie goed recht. :)
Helemaal juist. We zijn meestal opgevoed, en horen overal dat het "hoort" om kinderen te krijgen, en het zit ergens in de genen dat je jezelf wil voortplanten.

Ik heb zelf kinderen, maar respecteer zeker mensen die bewust of onbewust kinderloos blijven.
"Het" moet echt niet hoor.

  • Remy!!!!
  • Registratie: augustus 2006
  • Nu online
quote:
Lapa schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 14:56:
@Remy!!!! Onze situatie is zeer vergelijkbaar, beide absoluut geen kinderwens en we zien veel meer nadelen dan voordelen. Maar ook wij hebben de "domme" keuze gemaakt om dan wel een hond te nemen. Jullie zelfs ook nog katten en straks twee honden. Daarmee heb je natuurlijk nog steeds een deel v.d. onvrijheden die je met kinderen hebt. Honden kan je nooit een hele dag of weekend alleen laten, kinderen vanaf een bepaalde leeftijd wel. Begrijp me niet verkeerd, ik heb absoluut geen spijt. Noch van het kinderloze bestaan als v.d. hond, ik ben absoluut dol op dat beest. Maar echte vrijheid en bjivoorbeeld vandaag kunnen besluiten om morgen een weekendje Londen te doen hebben we ook niet.
Klopt, qua spontaniteit zijn wij gelukkig niet zo extreem. Laatst had m'n vriendin een weekendje Texel ineens geregeld. Maar dan gaat de hond gezellig mee.
Dus de huisdieren nemen zeker wel wat tijd in beslag (vrijheid word minder), maar naar mijn idee een stuk minder dan met kinderen.

En laten we wel wezen, als je al 2 jaar er naar toeleeft om je puppy op te halen, maar totaal geen zin hebt in kinderen dan is het voor ons wel duidelijk waar de prioriteiten liggen :+

  • St@m
  • Registratie: december 2001
  • Laatst online: 09:41

St@m

@ Your Service


  • fredkroket
  • Registratie: januari 2001
  • Niet online
Deels een reactie @gwystyl , deels algemeen.

Ik zie veel reactie met betrekking tot "zwaar" en "vrijheid".

Grotendeels licht dat er toch ook aan hoe je als persoon in het leven staat. Zelf ben ik een vrij positief persoon en zie dingen dan ook niet als zwaar en vrijheidsbeperkend. Dingen zijn anders en veranderen, dat wel.

Daarbij richting @Remy!!!! ; Ik ken meerdere mensen die geen kinderen wilden en die hebben nu vrijwel allemaal kinderen, zijn ze nu zwanger of rammelen de eierstokken hoorbaar. Dus je vriendin van 25... Ben benieuwd, post over 10 jaar het resultaat nog eens.

Persoonlijk zou ik een hond eerder zien als binder dan een kind. Die hond zorgt ervoor dat je niet naar bepaalde campings zou mogen, die hond heeft een verzorger of asiel nodig, etc. Ik weet dat dit mijn mening is; maar dat bedoel ik; het is maar net hoe je ergens tegenaan kijkt :).

  • Lapa
  • Registratie: april 2010
  • Laatst online: 10:42
quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 15:00:
En laten we wel wezen, als je al 2 jaar er naar toeleeft om je puppy op te halen, maar totaal geen zin hebt in kinderen dan is het voor ons wel duidelijk waar de prioriteiten liggen :+
Spijker op de kop.

  • MA®K
  • Registratie: november 2003
  • Laatst online: 12-02 10:21
Ben het helemaal eens met je gedachtengang @Remy!!!! Hier hetzelfde geval. Voor mij is er nooit een kinderwens geweest, om meerdere redenen.

- Kinderen doen me gewoon niets. Nooit gedaan ook. Leuk om even met mn neefje of nichtje te stoeien en die zijn me ook echt dierbaar, maar altijd ook wel een opluchting als ze weer weg zijn.
- Kinderen zijn een enorme opoffering van tijd en geld. Klinkt misschien bot, maar is wel de realiteit. Voor mij een simpel verhaal: als je niet bereid bent om die opofferingen te doen moet je er vooral niet aan beginnnen. Niet voor jezelf, maar ook zeker niet voor een kind. Als je er aan begint moet je er wel achter staan namelijk.

Genoeg mensen in m'n omgeving die nog altijd denken dat er bij mij ooit een kleine zal rondlopen, die laat ik maar in hun waan. Begrijp me niet verkeerd, ik gun ieder z'n geluk, maar voor mij is het gewoon niet weggelegd.

Life to is short, not too


  • Remy!!!!
  • Registratie: augustus 2006
  • Nu online
quote:
fredkroket schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 15:06:
Deels een reactie @gwystyl , deels algemeen.

Ik zie veel reactie met betrekking tot "zwaar" en "vrijheid".

Grotendeels licht dat er toch ook aan hoe je als persoon in het leven staat. Zelf ben ik een vrij positief persoon en zie dingen dan ook niet als zwaar en vrijheidsbeperkend. Dingen zijn anders en veranderen, dat wel.


Daarbij richting @Remy!!!! ; Ik ken meerdere mensen die geen kinderen wilden en die hebben nu vrijwel allemaal kinderen, zijn ze nu zwanger of rammelen de eierstokken hoorbaar. Dus je vriendin van 25... Ben benieuwd, post over 10 jaar het resultaat nog eens.
Als je helpt herinneren? d:)b
quote:
Persoonlijk zou ik een hond eerder zien als binder dan een kind. Die hond zorgt ervoor dat je niet naar bepaalde campings zou mogen, die hond heeft een verzorger of asiel nodig, etc. Ik weet dat dit mijn mening is; maar dat bedoel ik; het is maar net hoe je ergens tegenaan kijkt :).
Het scheelt dat wij niet naar veel campings gaan, en als we gaan dan kiezen we wel een hondvriendelijke camping, maar ik begrijp je wel.

  • MA®K
  • Registratie: november 2003
  • Laatst online: 12-02 10:21
Wat betreft het alleen zijn met kerst trouwens: in mijn ogen is dat niet afhankelijk van het wel of niet hebben van kinderen. Zelf heb ik ze niet, maar zit toch elk jaar met kerst met anderen aan tafel. Familie of vrienden, al dan niet met hun kinderen. Het is maar net hoe je zelf met je sociale contacten omgaat. Mij hebben andermans kinderen, of het gebrek aan eigen kinderen, nooit belemmerd in welke sociale contacten dan ook. ;)

Life to is short, not too


  • !null
  • Registratie: maart 2008
  • Laatst online: 11:47
Wij gaan straks als het goed is een half jaar op reis met de kinderen, om dingen even in perspectief te zetten over vrijheid e.d.

Zie ik jullie niet zo snel doen met katten en honden ;)

!null wijzigde deze reactie 05-01-2018 15:27 (18%)

Douche WTW - Zonneboiler - L/W warmtepomp - energieneutraal huis


  • Eddye
  • Registratie: juli 2013
  • Nu online
Mijn argumenten zijn (natuurlijk) de standaard dingen zoals persoonlijke vrijheid etc. Op de laatste plaats zou geld komen, maar de belangrijkste redenen zijn wel het feit dat ik eigenlijk gewoon geen verantwoordelijkheid wil voor een ander leven en mezelf niet geschikt vind als opvoeder.

  • Remy!!!!
  • Registratie: augustus 2006
  • Nu online
quote:
!null schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 15:26:
Wij gaan straks als het goed is een half jaar op reis met de kinderen, om dingen even in perspectief te zetten over vrijheid e.d.

Zie ik jullie niet zo snel doen met katten en honden ;)
Het is dat we met katten zitten waardoor we iets beperkter zijn, maar honden kan je net zo goed meenemen op reis :)

  • !null
  • Registratie: maart 2008
  • Laatst online: 11:47
Ja dat kan vaak wel, niet overal. Maar was ook niet te serieus bedoeld.

Douche WTW - Zonneboiler - L/W warmtepomp - energieneutraal huis


  • s0ulmaster
  • Registratie: juni 2012
  • Laatst online: 12:20
@St@m Ik heb niet je hele topic uit 2010 doorgelezen, maar wat is je huidige situatie als ik vragen mag?
Ik heb toch een redelijk vergelijkbare situatie als jij toen had en na 8 jaar samen met mijn vriendin toch wel eens moet overdenken hoe de toekomst eruit ziet, ipv wat eten we vanavond O-) (ik een vanavond trouwens zelfgemaakte loempia's met een wokschotel)

s0ulmaster wijzigde deze reactie 05-01-2018 15:42 (12%)

Without magic smoke, it ain't broken!


  • Pierre
  • Registratie: maart 2005
  • Laatst online: 11:52

Pierre

Zucht

Hier ook bewust gekozen voor geen kinderen toen wij elkaar ontmoeten 19 jaar geleden. En beide geen seconde spijt van kan ik je zeggen.

Be kind whenever possible. It is always possible. Dalai Lama XIV


  • Emiel_
  • Registratie: september 2011
  • Laatst online: 20-04 10:04
@s0ulmaster
Laatste update uit het topic van @St@m :
quote:
St@m schreef op donderdag 3 januari 2013 @ 16:10:
[...] voor de mensen die nieuwsgierig zijn..

:+

We zijn bijna drie jaar verder, nog steeds samen.. en mijn vriendin is 13 weken zwanger van een tweeling 8)7 Zo wil je er geen, zo wil je er misschien één en zo heb je er straks twee.. :P
Allemaal gepland, dus geen geintjes van stiekem stoppen met de pil enzo :+

  • s0ulmaster
  • Registratie: juni 2012
  • Laatst online: 12:20
quote:
Emiel_ schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 15:43:
@s0ulmaster
Laatste update uit het topic van @St@m :

[...]
dank, die had ik ff gemist :) Geeft wel weer aan hoe het kan lopen. Alhoewel ik de kattenwens van de vrouw zelfs al een stap te ver vind :F

Without magic smoke, it ain't broken!


  • nare man
  • Registratie: juli 2000
  • Laatst online: 22-04 23:40
Even wat losse gedachten :
quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:20:
Het enige waar we af en toe wel mee zitten is het volgende:
- Wat als we later samen alleen zijn zonder kinderen tijdens kerst (of een willekeurig ander feestelijk iets). We zijn vanuit onze families gewend om dat soort dingen met je familie te vieren, en het kan dus gebeuren dat we dit alleen gaan vieren.
Je moet geen kinderen 'nemen' (ik gebruik dat woord even maar ben mij ervan bewust dat het de lading niet goed dekt) omdat je bang bent dat je anders geen gezellige kerstdiners hebt.

Je kunt gezellige kerstdiners hebben zonder kinderen en je kunt vreselijk pijnlijke kerstdiners hebben mét kinderen.

Wikipedia: Festen
quote:
- Wat als we over 20 jaar spijt krijgen van onze keuze nu? Dan is het biologisch gezien niet meer slim. In theorie kunnen we dan mogelijk wel adopteren (? nooit echt stil bij gestaan).
Ja, je kunt spijt krijgen van het niet nemen van kinderen. Je kunt ook spijt krijgen van het wèl nemen van kinderen. Dat is een groot taboe in onze samenleving, maar het komt veel vaker voor dan je denkt, alleen zullen mensen er vrijwel uitsluitend in besloten kring of slechts in één-op-één gesprekken voor uitkomen.

Met 'spijt' bedoelen ze dan overigens niet dat ze niet van hun kinderen houden, want dat is onvoorwaardelijk, maar meer dat ze zich achteraf gezien erg vergist hebben in hoe zwaar het was en hoeveel ze van zichzelf hebben opgeofferd.

Angst om spijt te krijgen dat je geen kinderen hebt genomen is overigens zo'n beetje de slechtste reden om kinderen te nemen terwijl je het gevoel niet echt hebt.
quote:
- Wat als 1 van ons over 10 jaar een diehard kinderwens krijgt? Gaan we dan uit elkaar om de ander niet die kans te ontnemen? Gaat de ander met tegenzin dan ook maar akkoord (en dan misschien alsnog een gelukkige ouder worden?)
Ja, als er geen kinderen komen en uiteindelijk raakt jouw vriendin/vrouw ervan overtuigd dat ze ze toch graag had willen hebben, dan legt dat natuurlijk wel een enorme druk op je relatie. Daarom kun je er niet genoeg over praten en dóórpraten, zodat je echt op één lijn zit.

Het alternatief is overigens ook weinig aantrekkelijk (lees: dat de één graag kinderen wil en de ander niet echt, maar die laat zich overhalen). Dat is een recept voor verwijten als het moeilijk wordt, zo van: 'maar jij wilde toch zo graag kinderen'.

Overigens is een kind nemen terwijl je er niet achter staat, alleen om je relatie niet op het spel te willen zetten, een extreem slecht idee.

Het is ook niet zo alsof kinderen ooit hebben voorkomen dat relaties stuk lopen. Mensen gaan uit elkaar en scheiden bij de vleet, daar helpt geen kind tegen. Die worden er juist heel vaak de dupe van dat ze zijn 'voortgebracht' door ouders die eigenlijk geen stabiele relatie hadden en na de geboorte uit elkaar gingen. Als iets schadelijk is voor een kind dan is het wel een gebroken gezin cq gedonder tussen (ex) ouders.

After all, you can't see a figure's panties unless it's the real thing.


  • Ibbel
  • Registratie: september 2015
  • Laatst online: 30-12-2018
quote:
fredkroket schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 15:06:
Deels een reactie @gwystyl , deels algemeen.

Ik zie veel reactie met betrekking tot "zwaar" en "vrijheid".

Grotendeels licht dat er toch ook aan hoe je als persoon in het leven staat. Zelf ben ik een vrij positief persoon en zie dingen dan ook niet als zwaar en vrijheidsbeperkend. Dingen zijn anders en veranderen, dat wel.
Ik ben een ontzettend positief mens, maar toch wil ik geen kinderen. Net zoals dat ik geen hond wil.
Heeft m.i. verder niets te maken met hoe positief ik ben of niet. Ik vind mijn leven gewoon leuker zonder kind.
Net zoals dat ik weet dat ik mijn leven leuker vind zonder hond, hoef ik echt niet eerst een hond voor hebben gehad om dat te weten. Ik heb verder ook geen hekel aan kinderen ofzo.

Dat is het een beetje met kindvrij zijn, mensen willen vaak horen waarom niet, maar voor elke reden die je noemt is er dan wel een tegen argument.
Ik wil gewoon geen kinderen, punt. Dat jij wel een kind wil, vind ik leuk voor jou, maar dat zegt niets over mij.

  • tlpeter
  • Registratie: oktober 2005
  • Laatst online: 12:42
quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:20:
Vanuit het Horrorverhalen over tijd en het nemen van kinderen kwam de discussie om juist niet voor kinderen te kiezen.
Om vervuiling in dat topic te voorkomen leek het mij handig om hier een nieuw topic voor aan te maken.

Als TS trap ik zelf af:
Ik (32) en m'n vriendin (25) hebben jaren geleden besloten om geen kinderen te nemen.
Even een paar punten vanuit onze kant waarom we er niet aan beginnen
- Vrijheid, als we thuis komen van ons werk gaan we even lekker met de hond weg en daarna is het gewoon lekker chillen/niets doen/hobby's/tijd voor elkaar. Als ik de verhalen af en toe lees (en ook van vrienden/familie hoor) dan word die tijd gewoon een heel stuk minder en daar hebben we geen behoefte aan.
- Goeie vrienden van ons hebben een dochter en die zijn altijd eerlijk naar ons geweest over alles qua zwangerschap/opvoeden e.d. en we vermoeden dat wij dezelfde opvoedstijl zouden hanteren, maar als we zien hoe zwaar zij het de eerste paar jaar hebben gehad... Dan stoppen onze eierstokken direct met rammelen.
De kans is natuurlijk altijd aanwezig dat we een lekker makkelijk kind krijgen (we zijn zelf ook erg makkelijk), maar er is ook een kans dat dat niet gebeurd.
De kans is natuurlijk ook aanwezig dat we een kind met zorgen krijgen (ziektes/geboorteafwijkingen) waardoor we nog meer tijd vrij kwijt zijn. (ik begrijp dat dit voor de ouders hier misschien nogal bot overkomt)

Het enige waar we af en toe wel mee zitten is het volgende:
- Wat als we later samen alleen zijn zonder kinderen tijdens kerst (of een willekeurig ander feestelijk iets). We zijn vanuit onze families gewend om dat soort dingen met je familie te vieren, en het kan dus gebeuren dat we dit alleen gaan vieren.
- Wat als we over 20 jaar spijt krijgen van onze keuze nu? Dan is het biologisch gezien niet meer slim. In theorie kunnen we dan mogelijk wel adopteren (? nooit echt stil bij gestaan).
- Wat als 1 van ons over 10 jaar een diehard kinderwens krijgt? Gaan we dan uit elkaar om de ander niet die kans te ontnemen? Gaat de ander met tegenzin dan ook maar akkoord (en dan misschien alsnog een gelukkige ouder worden?)

We hebben lang geleden al afgesproken dat als 1 van ons twijfelt we sowieso niet aan kinderen gaan beginnen en daar staan we allebei nog steeds volledig achter.

Het heeft ook even geduurd voordat we onze kinderlozewens bij andere duidelijk hebben kunnen krijgen. M'n schoonmoeder heeft eerst een paar jaar gedacht dat we een grapje maakte, en daarna dacht ze heel lang 'hun tijd komt wel dat de eierstokken gaan rammelen'. Ondertussen heeft ze vrede met onze keus, en heeft ze d'r hoop gevestigd op d'r ander dochter :+

Wat ons ook wel vaak opvalt is het volgende:
- Stel maakt bekent dat ze zwanger zijn:
Iedereen: Leuk! gefeliciteerd!

- Wij vertellen onze wens aan mensen
(bijna) iedereen: Huh? Waarom zou je niet voor kinderen kiezen?

Waarom is het altijd zo vanzelfsprekend dat men maar een kinderwens moet hebben? Waarom zie je nooit mensen vragen aan mensen met een kinderwens: Waarom willen jullie kinderen?

Tot zover mijn ervaringen/rant. Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen.
Misschien pleegzorg overwegen wanneer je toch voor een kind wil zorgen? Kan een weekend zijn of juist crisis opvang of langdurig.

  • St@m
  • Registratie: december 2001
  • Laatst online: 09:41

St@m

@ Your Service

quote:
s0ulmaster schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 15:39:
@St@m Ik heb niet je hele topic uit 2010 doorgelezen, maar wat is je huidige situatie als ik vragen mag?
Ik heb toch een redelijk vergelijkbare situatie als jij toen had en na 8 jaar samen met mijn vriendin toch wel eens moet overdenken hoe de toekomst eruit ziet, ipv wat eten we vanavond O-) (ik een vanavond trouwens zelfgemaakte loempia's met een wokschotel)
Inmiddels zijn ze ruim 4,5 jaar oud. Geniet ik iedere dag van ze. In het begin was het allemaal wel wat lastig. Zeker omdat ze heel slecht sliepen de eerste anderhalf jaar / twee jaar. Inmiddels zijn we in wat rustiger vaarwater, ze gaan naar school en liggen iedere avond half 7/7 uur in bed. Quality time genoeg dus. Sterker nog, ik ga inmiddels zelf weer naar school. Gewoon tijd voor. Mijn sociale leven is natuurlijk in de loop der tijd ook wel veranderd. Ik ga niet meer ieder weekend zuipen ofzo, en als we naar vrienden gaan dan ga of ik, of mijn vrouw (ook al weer 2 jaar getrouwd), of we nemen de kinderen mee. Die slapen tegenwoordig gewoon in het "grote bed" van de vrienden die we bezoeken. 's Weekends slapen we om de beurt uit, ik op zaterdag en de vrouw op zondag. Maar we zijn al bijna op het tijdstip aangekomen dat ze zelf naar beneden kunnen en wij ons nog even kunnen omdraaien.

Is mijn leven anders geworden? Ja, maar volgens mij wordt je leven sowieso anders als je ouder wordt.
Overigens zijn we anderhalf jaar geleden gewoon met het vliegtuig op vakantie gegaan (heb ik ergens gelezen dat dat ook niet meer kon). Ligt natuurlijk aan hoe je kinderen zijn, maar die van ons vonden het geweldig. Zelfs de terugweg met 8! uur vertraging zijn het schatjes gebleven.

  • nare man
  • Registratie: juli 2000
  • Laatst online: 22-04 23:40
Er is overigens veel onderzoek gedaan naar de vraag of mensen met kinderen gelukkiger zijn dan mensen zonder kinderen. Zie bijv. een onderzoek van Princeton uit 2014 (https://www.volkskrant.nl...tegen-te-vallen~a3577061/). Interessant is wel deze quote:
quote:
Conclusie: mensen met kinderen zijn aanvankelijk iets gelukkiger dan mensen die kinderloos blijven. Maar zodra de kinderen er eenmaal zijn, slaat de kleine voorsprong om in een achterstand. Pas wanneer de kinderen uit huis gaan, herstelt het geluksniveau zich.
En nog wat aanvullingen:

https://www.volkskrant.nl...jgen-ongelukkig~a4120108/

After all, you can't see a figure's panties unless it's the real thing.


  • NiGeLaToR
  • Registratie: maart 2000
  • Nu online
quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:20:
Vanuit het Horrorverhalen over tijd en het nemen van kinderen kwam de discussie om juist niet voor kinderen te kiezen.
Om vervuiling in dat topic te voorkomen leek het mij handig om hier een nieuw topic voor aan te maken.
Je pakt hier de essentie al beet: we zijn een van de eerste generaties die überhaupt kunnen kiezen of we kinderen nemen. Pas sinds de jaren '70 is dit een bewuste keuze. Daarvoor kreeg je - mits je vruchtbaar was - gewoon kinderen. Ze waren er gewoon. Ze draaiden mee in het gezinsleven en dat was het dan.

Juist de pil heeft deze revolutie veroorzaakt, wat meteen een verklaring is voor veel dingen die veranderd zijn in onze samenleving. De keuze maakt dat we in veel gevallen spastisch omgaan met onze kinderen, dat mensen onzeker worden over de vraag óf ze wel kinderen willen en verandert in een over gerationaliseerd onderwerp. Leuk dat je dit discussiepunt bespreekbaar maakt, want het zal voor een groot deel bepalen hoe je oude dag eruit komt te zien, hoe de demografie eruit ziet ( (niet gelovige) westerlingen nemen geen/weinig kinderen, wel gelovige westerlingen en veel niet westerse mensen traditioneel nog zoveel als mogelijk, etc).
quote:
Als TS trap ik zelf af:
Ik (32) en m'n vriendin (25) hebben jaren geleden besloten om geen kinderen te nemen.
Advocaat van de duivel: je vriendin moet nog 30 worden. Dit wordt een belangrijk moment voor haar, vanaf dat moment wordt de kans op kinderen snel kleiner. Ik zie veel dames rond die leeftijd toch overstag gaan, maar dat hoeft natuurlijk niet.
quote:
Even een paar punten vanuit onze kant waarom we er niet aan beginnen
- Vrijheid, als we thuis komen van ons werk gaan we even lekker met de hond weg en daarna is het gewoon lekker chillen/niets doen/hobby's/tijd voor elkaar. Als ik de verhalen af en toe lees (en ook van vrienden/familie hoor) dan word die tijd gewoon een heel stuk minder en daar hebben we geen behoefte aan.
Herkenbaar en ook heel eenzijdig :) Je kunt dit ook neerzetten als eenzijdig, leeg en betekenisloos. Tis net waar je je waarde in je leven uithaalt. Je kent uit dat andere topic toch ook de gelukscurve met kinderen: x-aantal jaar minder gelukkig en daar gelukkiger dan mensen zonder kinderen? Het gaat écht om die eerste fase die gewoon zwaar is. Ga ik niet ontkennen, ben er net doorheen aan het geraken (jongste is 3, ik krijg m'n leven weer een beetje terug ;-) ). Ik weet niet zeker of ik nu gelukkig ben mét dan dat ik zou zijn zonder kinderen - die kinderloze situatie is er immers niet meer.
quote:
- Goeie vrienden van ons hebben een dochter en die zijn altijd eerlijk naar ons geweest over alles qua zwangerschap/opvoeden e.d. en we vermoeden dat wij dezelfde opvoedstijl zouden hanteren, maar als we zien hoe zwaar zij het de eerste paar jaar hebben gehad... Dan stoppen onze eierstokken direct met rammelen.
De kans is natuurlijk altijd aanwezig dat we een lekker makkelijk kind krijgen (we zijn zelf ook erg makkelijk), maar er is ook een kans dat dat niet gebeurd.
De kans is natuurlijk ook aanwezig dat we een kind met zorgen krijgen (ziektes/geboorteafwijkingen) waardoor we nog meer tijd vrij kwijt zijn. (ik begrijp dat dit voor de ouders hier misschien nogal bot overkomt)
Om eerlijk te zijn klink je niet als 'heel makkelijk', maar juist als 'best lastig'. Een kindje vereist namelijk dat je jezelf even een potje 100% aan de kant zet, ten gunste van een hulpeloos hoopje voortplanting. Als je werkelijk heel makkelijk bent, pak je dit ook eventjes op toch? Qua opvoeding is het voor veel mensen ingewikkelder om grenzen te stellen dan om alle sluizen op te zetten. Wij zijn redelijk traditioneel in de opvoeding en hebben 2 kinderen die zich als het moet netjes gedragen en als het mag lekker banjeren. Dat kost elke dag tijd en energie, maar inmiddels betaalt dit zich terug in een voorspelbaar gezinsleven en veel reflectie en liefde van de mini's.
quote:
Het enige waar we af en toe wel mee zitten is het volgende:
- Wat als we later samen alleen zijn zonder kinderen tijdens kerst (of een willekeurig ander feestelijk iets). We zijn vanuit onze families gewend om dat soort dingen met je familie te vieren, en het kan dus gebeuren dat we dit alleen gaan vieren.
Je kunt altijd mensen mét kinderen uitnodigen, die tuigen met alle plezier je boom af. Je kunt er ook nog cadeautjes voor kopen en ze gaan weg aan het einde van de dag. Op zich ideaal.

Wat ik zelf meer ervaar is het volgende: jouw kind is een product van jouw genen + jouw opvoeding. Daarmee niet alleen een heerlijke spiegel voor jezelf, maar ook iets om jezelf in te zien opgroeien.. en als het lukt ook nog de betere versie van jezelf. Elke keer dat je kindje iets voor het eerst meemaakt maak jij het ook voor het eerst mee. Elke keer dat het valt, kun je het troosten. Alles wat je hebt geleerd, kun je meegeven. Het zijn dit soort dingen die het maken dat ik toch liever vader ben, dan kinderloos. Had ik wellicht niet verwacht, dat het 'm hierin zit. Ter illustratie: wij waren 30 en 31 toen de eerste geboren werd en toen al 14 jaar samen.
quote:
- Wat als we over 20 jaar spijt krijgen van onze keuze nu? Dan is het biologisch gezien niet meer slim. In theorie kunnen we dan mogelijk wel adopteren (? nooit echt stil bij gestaan).
- Wat als 1 van ons over 10 jaar een diehard kinderwens krijgt? Gaan we dan uit elkaar om de ander niet die kans te ontnemen? Gaat de ander met tegenzin dan ook maar akkoord (en dan misschien alsnog een gelukkige ouder worden?)
Tjah.. wat als.. redelijk zinloos. Je zult de keuze tussen nu en een jaar of 10 moeten maken, gezien de leeftijd van je vriendin. Die is bepalender dan jouw leeftijd, zo heeft de natuur dat geregeld. Ik zou gewoon nog even een potje keihard yup spelen, reizen, carriere maken en dan nog 's goed nadenken of dit je leven is of dat je het toch wilt verrijken met een kleintje. Ik ken mensen van in de 40 die geen kinderen wilde en ben wel 's jaloers op het feit dat ze elk festival seizoen de weekenden aan het feesten zijn.. tegelijkertijd doen ze dat al ruim 20 jaar en staan ze inmiddels als een stel sleetse rockers tussen de jeugd van tegenwoordig. Kinderen of niet, je wordt wel gewoon ouder.
quote:
We hebben lang geleden al afgesproken dat als 1 van ons twijfelt we sowieso niet aan kinderen gaan beginnen en daar staan we allebei nog steeds volledig achter.
Beetje vreemd dat je nu al weet wat je over 2, 5 of 10 jaar wilt. Zie het meer als een keuze voor nu. Die keuze mag je elke dag opnieuw maken. Je bent het niemand verplicht om het nu al definitief te maken. Wij hebben niet voor niets 15 jaar gewacht met kinderen. Wilden we ze dan niet? Geen idee. We waren er aan toe toen we er aan toe waren.
quote:
Het heeft ook even geduurd voordat we onze kinderlozewens bij andere duidelijk hebben kunnen krijgen. M'n schoonmoeder heeft eerst een paar jaar gedacht dat we een grapje maakte, en daarna dacht ze heel lang 'hun tijd komt wel dat de eierstokken gaan rammelen'. Ondertussen heeft ze vrede met onze keus, en heeft ze d'r hoop gevestigd op d'r ander dochter :+
En ze zal wel denken: ze is pas 25. Want dat is gewoon nog best jong, voor hedendaagse ritme's van gezinnetje stichten. Snap dus nog steeds niet waarom het per se zo definitief moet. Zou het - nogmaals - loslaten, geen punt van maken en wel zien. Bevalt dit goed en komt de behoefte niet, dan niet. Mist er wat nadat je alles gedaan en gezien hebt en durf je het aan.. ga je het lekker proberen. Voor het eggie doen is overigens ook leuk. En je vrouw zwanger zien worden ook.
quote:
Wat ons ook wel vaak opvalt is het volgende:
- Stel maakt bekent dat ze zwanger zijn:
Iedereen: Leuk! gefeliciteerd!

- Wij vertellen onze wens aan mensen
(bijna) iedereen: Huh? Waarom zou je niet voor kinderen kiezen?

Waarom is het altijd zo vanzelfsprekend dat men maar een kinderwens moet hebben? Waarom zie je nooit mensen vragen aan mensen met een kinderwens: Waarom willen jullie kinderen?

Tot zover mijn ervaringen/rant. Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen.
Herkenbaar. Onderschat de legitimering niet van veel mensen die wél kinderen hebben. Ze hebben het 'offer' voor hun gevoel gemaakt en vinden dan dat dat de enige keuze is en reflecteren dat op iedereen. Denk je niet dat ik wel 's dacht.. fuckit, waren die kinderen er maar 's niet! Tuurlijk. M'n zakenpartner is 55 keer naar de bios geweest afgelopen jaar. Ik misschien 6 of 7 keer.

Toch ben ik nu een reis naar NY of iets soortgelijks aan het plannen, zonder kinderen. Gaan we steeds vaker een avondje samen weg en/of nemen we de kids mee. Nee, ik verlang écht wel eens terug naar het leven zonder kinderen, maar wil geen leven meer zonder mijn kinderen. Ik ga ze de hele wereld laten zien, alles leren wat ik weet en daarna lijdzaam toezien op hoe ze dezelfde fouten gaan maken als ik maakte :+

Tl;Dr: stop 's met definitieve keuzes proberen te maken, geniet van je leven, ga dingen doen, besluit morgen opnieuw en herhaal dat tot je oud bent. We horen vanzelf wel of je kinderen wilde/kon/mocht/zou krijgen.

  • BJBoes
  • Registratie: december 2014
  • Laatst online: 22-04 14:32
grappig ik had het eerste topic door gelezen maar niet gereageerd, nu lees ik deze door en kom ook van allerlei van dat soort typische cliché verhalen tegen.

Zelf ben ik inmiddels 34 heb geen vrouw/vriendin en dus ook geen kinderen, daarnaast heb ik ook niet direct een kinderwens. Ik neem het zo zoals het is, zoals men dat zegt. Dat wil niet zeggen dat ik nooit geen kinderen wil ( alhoewel als ze net zo worden als mij hoe ik was op jongere leeftijd .... sla ik naar gelang liever over :P ).

Toch lijkt het vreemd dat sociaal maatschappelijk men er maar vanuit gaat, dat kinderen krijgen/nemen iets is wat erbij hoort wanneer een relatie een bepaald stadia heeft bereikt ( als in samen wonen, samenlevingscontract of na het trouwen ). Dit is echter niet iets van de laatste jaren, maar lijkt de laatste jaren wel meer een "trend" aan het worden. De vraag is hoe komt dat nu eigenlijk?

Het antwoord ( voor mijn gevoel ) ligt in wat ik noem "sociaal maatschappelijke druk". Om je een uitleg te verschaffen zal ik proberen hieronder uit een te zetten wat ik daarmee bedoel.

Al ruim enkele decennia ( eigenlijk al na de 2de wereld oorlog ) word de "jeugd" opgevoed door ouders met de leus "als mijn kinderen het maar goed hebben". Hier is uiteraard niets mis mee! sterker nog ik wou dat elke ouder zo in elkaar zit! T feit is echter wel dat "ouders" in het algemeen aan het doordraven zijn. Elke ouder wil voor zijn kind "het beste", niets mag het ontbreken. En dat is juist waar het met name de afgelopen jaren steeds verder "fout" gaat naar mijn mening.

Dit "het beste" voor mijn kind beperkt zich namelijk niet alleen tot fysieke materiele zaken, maar ook vaak op mentaal gebied! Het kind moet als eerste van de vrienden/familie kring kunnen kruipen, lopen, praten en zindelijk zijn! opmerkingen van ouders als "o loopt jouw dochter/zoon nu pas met ( vul hier aantal maanden in ), dat deed mijn dochter/zoon al met ( vul hier aantal maanden in )" zijn mij niet vreemd! Feitelijk gezien zijn kinderen hebben dus al een aanleiding, om een soort van "competitie" onder elkaar te hebben, over welk van de kinderen nu de "beste" is! Erger is nog dat de meeste ouders dat van zichzelf niet eens in de gaten hebben.

Bij het ouder worden van het kind word deze competitie ook langzaam de competitie van het kind lijkt het wel. Meer invloeden van buitenaf zorgen ervoor dat kinderen zoveel mogelijk gepusht worden om "succesvol" te worden! Dat gebeurt niet alleen door de ouders maar ook door leraren op school, begeleiders bij verenigingen, sportclubs en dus ook uit eindelijk bij de kinderen onder elkaar! Je zou zeggen dat dit een "gezonde" manier is om alles uit je kind te halen wat er in zit! Maar dit heeft wel degelijk een negatief effect.

Kinderen die uit eindelijk ook jong volwassen worden gaan de wijde wereld in met het idee dat ze alleen maar "succesvol" MOETEN zijn! De competitie gaat door het, succes plaatje moet compleet. Er moet een baan komen, en een huis! En ja het "uitzoeken" van een ideale "partner" is er ook zo een die daar naar mijn idee bij hoort. Tis niet voor niets dat de helft van alle huwelijken eindigt in een scheiding met van dat soort leuzen als "we zijn uitelkaar gegroeid" ik vraag me dan altijd af .... was het dat of waren jullie gewoon elkaars keuze op basis van jullie interesses, en kom je er nu achter dat mensen met de tand des tijds veranderen. Alle keuzes die je maakt in het leven, en de ervaringen die daarbij meekomen vormen je immers tot wie je bent ( één van de redenen waarom ik ook absoluut in geen enkele manier ooit achterom wil kijken en spijt heb van genomen beslissingen ... immers daar ben ik al geweest en weet hoe het niet moet! ). Maar het succes plaatje moest destijds af en dus moest daar de "ideale" plaatje bij! Alles dus vanuit de druk de druk van het zogenaamd "sociale maatschappelijke" punt om succesvol te MOETEN zijn!

Daar komt dus mijn term "sociale maatschappelijke druk" vandaan! De kinderwens zoals gemeld, is iets wat dus ook prima past bij de zogenaamde "competitie" die ons aller met de paplepel ( ja zelfs in 1983 al ) is ingegoten! en let op die competitie zorgt ervoor dat kinderen van tegenwoordig steeds minder hun eigen identiteit bepalen. Kinderen van tegenwoordig hebben ook meestal een nog drukkere agenda dan de ouders! want er is school, dan is er de sport club ( of zelfs clubs ), de verschillende verenigingen waar aan deel genomen word, de afspraak met vriendjes en vriendinnetjes, en god weet wat allemaal nog meer! één ding is zeker vrij zoals ik vrij was na schooltijd ... bestaat tegenwoordig niet meer! En het word alleen maar erger! Dus onthoud die term "sociale maatschappelijke druk" t word er één die door verschillende psychologen uiteindelijk naar mijn idee veel gebruikt gaat worden!

Mocht het dus ooit zover komen dat ik een partner krijg, en zal het er van komen dat er kinderen in t spel geraken ... dan hoop ik me dan nog te herinneren wat ik heb gezegd, en mijn kinderen te behoeden dat er dermate druk op ze uitgeoefend word!

als je heel diep over iets nadenkt dan kom je altijd uit op iets wat niet klopt. Doe maar is klopt altijd


  • Cyphax
  • Registratie: november 2000
  • Nu online

Cyphax

Moderator NOS
Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom mensen daar een mening over moeten hebben? Ik bedoel dan over de aan/afwezigheid van een kinderwens. Alsof je je moet verantwoorden als je geen kinderen wilt. Ik ben blij dat we dat met honden niet doen, dat ik steeds moet uitleggen dat ik geen hondwens heb. Want ja, ik vind het leuke dieren, maar ik wil zelf geen hond vanwege de afhankelijkheid. Je móet dan met je hond gaan wandelen in weer en wind. Niks voor mij. Ik heb immers al kinderen, da's werk zat kan ik je vertellen!

Saved by the buoyancy of citrus


  • NiGeLaToR
  • Registratie: maart 2000
  • Nu online
quote:
BJBoes schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 16:08:
<knip>

Mocht het dus ooit zover komen dat ik een partner krijg, en zal het er van komen dat er kinderen in t spel geraken ... dan hoop ik me dan nog te herinneren wat ik heb gezegd, en mijn kinderen te behoeden dat er dermate druk op ze uitgeoefend word!
Je probeert volgens mij in een vrij groot betoog uit te leggen dat mensen voortplanting logisch vinden omdat:
- dit tot de jaren '70 gewoon gebeurde. Altijd.
- dit tot op de dag van vandaag door velen wordt gepredikt door bijvoorbeeld gelovigen
- dit tot op de dag van vandaag de reden van ons succes als mens is.

Dat is geen sociaal maatschappelijke druk, het is misschien wel een genetische oerdrift. Ik zie stellen die geen kinderen willen wél anti-conceptie gebruiken en vooral blijven 'oefenen'. Dus ook de sex is nog steeds wenselijk - terwijl die biologisch gezien maar 1 doel heeft. Voortplanting :*) Als je dan geen kinderen wil, kun je daar ook wel mee stoppen, toch?

Gelukkig mogen we kiezen en dat gebeurt ook, maar neem het de mensen die dit niet per se logisch vinden niet meteen kwalijk. Het is immers ALLE tijd voor pakweg 1970 een gegeven geweest dat je als stel (mits vruchtbaar) kinderen kreeg, vroeg of laat.
quote:
Cyphax schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 16:09:
Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom mensen daar een mening over moeten hebben? Ik bedoel dan over de aan/afwezigheid van een kinderwens. Alsof je je moet verantwoorden als je geen kinderen wilt. Ik ben blij dat we dat met honden niet doen, dat ik steeds moet uitleggen dat ik geen hondwens heb. Want ja, ik vind het leuke dieren, maar ik wil zelf geen hond vanwege de afhankelijkheid. Je móet dan met je hond gaan wandelen in weer en wind. Niks voor mij. Ik heb immers al kinderen, da's werk zat kan ik je vertellen!
Hehe, mee eens hoor, ik vind het ook prima dat mensen kiezen. Overigens zijn er ontelbaar veel singles in Nederland, de kans dat die een eenouder gezin worden lijkt me ook gering. Maargoed, mensen blijven mensen, je moet doen wat 'hoort' anders ben je maar 'gek'.

  • BJBoes
  • Registratie: december 2014
  • Laatst online: 22-04 14:32
@NiGeLaToR ik weet niet welk stuk jij gelezen hebt, .... maar ik denk dat ik vrij duidelijk was in mijn uiteenzetting over wat ik er precies mee bedoel!

niks 1970 en al helemaal niets over geloof!

als je heel diep over iets nadenkt dan kom je altijd uit op iets wat niet klopt. Doe maar is klopt altijd


  • Michielgb
  • Registratie: december 2009
  • Laatst online: 22-04 22:27
Ik word altijd een beetje uitgelachen door (schoon)familie als ik het zo rationeel benader, maar vanuit humanistisch oogpunt zit ik een beetje in een tweespalt. :p De aarde is overbevolkt, het worden er steeds meer en de vraag is of dat allemaal goed blijft gaan. Daar tegenover staat, zoals hier al eerder aangestipt en ik heb Musk er laatst ook over gehoord, dat mensen met een laag IQ veel kinderen krijgen en juist mensen met een hoog IQ een afnemende kinderwens hebben. En dat is weer bedreigend voor de samenleving an sich.

Uiteraard moet ik het niet al te breed trekken en denken dat mijn keuze zo veel invloed heeft, maar het speelt altijd in m'n hoofd mee. Zeker aangezien m'n vriendin (29) en ik (30) er op het moment ambivalent in staan, eerder neigend naar geen kinderen. En sinds een jaar hebben we ook een hond :+

  • Laurensius88
  • Registratie: januari 2013
  • Laatst online: 11:54
Heerlijk topic om te lezen! Dank daarvoor!

Mijn vrouw en ik (zij 24 en ik 29) hebben ook zeker geen kinderwens. Ik weet het, we zijn nog jong. Maar vooralsnog hebben we niet het idee dat het binnenkort gaat veranderen.
Laatst moest het spiraaltje eruit omdat deze irriteerde, nu ben ik weer elke maand bang dat ze zwanger is :+
Buiten het feit dat kinderen krijgen niet zo vanzelfsprekend is..

Ik denk dat er ook wel een kleine angst in zit. Ik heb zelf 2 zusjes met het syndroom van down (1-eeige tweeling) en dat beïnvloed je leven wel heel erg. Ik zeg niet perse negatief, maar het zet je wel aan het denken.

We hebben wel wat vergelijkbare puntjes als, wat als we 70 mogen worden en alleen in een bejaardenhuis zitten.
Aan de andere kant hebben we juist ook sociale en maatschappelijke argumenten om niet te proberen om kinderen te krijgen als overbevolking ed. Ik vind de maatschappij al vrij rot, wil ik daar mijn kinderen wel in opvoeden? Dat soort zaken..

En ja, nogmaals, ik weet het.. We zijn beide nog jong..

  • Jiffy
  • Registratie: februari 2002
  • Nu online

Jiffy

God, you're ugly!

Hier ook geen enkele kinderwens, nooit gehad. Altijd(!) al een hekel gehad aan baby's. Naarmate koters ouder worden heb ik er minder problemen mee, maar nog steeds vind ik kinderen in het algemeen niet leuk. Met kinderen van vrienden en familie heb ik ook niets. Zodra ze zindelijk zijn, acceptabel kunnen praten en hun eigen snot af kunnen vegen mogen ze in m'n buurt komen, punt.

De (thans meerderjarige) kinderen van mijn ex heb ik vanaf ~5 jarige leeftijd (voor de jongste) uitgebreid opgevoed. Dat ging prima (ik zál wat hebben voorgelezen, scholen hebben bezocht en de hele meuk), en daar heb ik nog steeds contact mee, maar eea heeft me verder alleen maar gesterkt in het idee dat ik geen énkele behoefte aan kinderen "van mezelf" heb. Voorgelezen, scholen bezocht, sneeuwpoppen gemaakt, vriendjes ontvangen: been there, done that, en all in all hoeft het van mij dus niet.

Wat ik altijd mateloos irritant heb gevonden zijn de geëikte uitspraken als "maar als je zélf kinderen hebt is dat anders!" wanneer ik aangaf een hekel aan baby's/kinderen te hebben, gevolgd door "dat verandert nog wel!" als ik aangaf zelf ook géén kinderen te willen hebben.

Nou ben ik ook een sociale hork, dat scheelt wel. :P

Jiffy wijzigde deze reactie 05-01-2018 16:58 (38%)

Life sucks. Then you die. Then they throw mud in your face. Then you get eaten by worms. Be happy it happens in that order... Dikke Bertha


  • Lensent
  • Registratie: mei 2015
  • Laatst online: 12:27
quote:
Jiffy schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 16:52:
Hier ook geen enkele kinderwens, nooit gehad. Altijd(!) al een hekel gehad aan baby's. Naarmate koters ouder worden heb ik er minder problemen mee, maar nog steeds vind ik kinderen in het algemeen niet leuk. Met kinderen van vrienden en familie heb ik ook niets. Zodra ze zindelijk zijn, acceptabel kunnen praten en hun eigen snot af kunnen vegen mogen ze in m'n buurt komen, punt.

De (thans meerderjarige) kinderen van mijn ex heb ik vanaf ~5 jarige leeftijd (voor de jongste) uitgebreid opgevoed. Dat ging prima (ik zál wat hebben voorgelezen, scholen hebben bezocht en de hele meuk), en daar heb ik nog steeds contact mee, maar eea heeft me verder alleen maar gesterkt in het idee dat ik geen énkele behoefte aan kinderen "van mezelf" heb. Voorgelezen, scholen bezocht, sneeuwpoppen gemaakt, vriendjes ontvangen: been there, done that, en all in all hoeft het van mij dus niet.

Wat ik altijd mateloos irritant heb gevonden zijn de geëikte uitspraken als "maar als je zélf kinderen hebt is dat anders!" wanneer ik aangaf een hekel aan baby's/kinderen te hebben, gevolgd door "dat verandert nog wel!" als ik aangaf zelf ook géén kinderen te willen hebben.

Nou ben ik ook een sociale hork, dat scheelt wel. :P
De teksten rondom je profiel zeggen idd wel iets }:O

  • Jiffy
  • Registratie: februari 2002
  • Nu online

Jiffy

God, you're ugly!

Valt 't op? :)

Life sucks. Then you die. Then they throw mud in your face. Then you get eaten by worms. Be happy it happens in that order... Dikke Bertha


  • Remy!!!!
  • Registratie: augustus 2006
  • Nu online
@NiGeLaToR merendeels eens met je post maar ik pik er even een paar punten uit waar ik op wil reageren:
quote:
Om eerlijk te zijn klink je niet als 'heel makkelijk', maar juist als 'best lastig'. Een kindje vereist namelijk dat je jezelf even een potje 100% aan de kant zet, ten gunste van een hulpeloos hoopje voortplanting. Als je werkelijk heel makkelijk bent, pak je dit ook eventjes op toch? Qua opvoeding is het voor veel mensen ingewikkelder om grenzen te stellen dan om alle sluizen op te zetten. Wij zijn redelijk traditioneel in de opvoeding en hebben 2 kinderen die zich als het moet netjes gedragen en als het mag lekker banjeren. Dat kost elke dag tijd en energie, maar inmiddels betaalt dit zich terug in een voorspelbaar gezinsleven en veel reflectie en liefde van de mini's.
Het makkelijk zijn heeft uiteindelijk natuurlijk niets te maken of je kinderen neemt/moet nemen. Zo komt het nu namelijk wel over. Oh! Je bent makkelijk, dus waarom neem je geen kinderen?
quote:
Beetje vreemd dat je nu al weet wat je over 2, 5 of 10 jaar wilt. Zie het meer als een keuze voor nu. Die keuze mag je elke dag opnieuw maken. Je bent het niemand verplicht om het nu al definitief te maken. Wij hebben niet voor niets 15 jaar gewacht met kinderen. Wilden we ze dan niet? Geen idee. We waren er aan toe toen we er aan toe waren.
Wij wisten al redelijk vroeg in de relatie dat we geen kinderen wouden. In het begin waren er erg veel twijfels. En om die reden hadden we afgesproken dat als 1 van ons twijfelt we het gewoon niet doen. Ook niet omdat de ander het perse wilt. Mocht 1 van ons wel perse aan kinderen willen beginnen, dan zullen we waarschijnlijk het geluk ergens anders moeten gaan zoeken.
quote:
Tl;Dr: stop 's met definitieve keuzes proberen te maken, geniet van je leven, ga dingen doen, besluit morgen opnieuw en herhaal dat tot je oud bent. We horen vanzelf wel of je kinderen wilde/kon/mocht/zou krijgen.
Zo makkelijk is het natuurlijk niet. 1 van de redenen dat m'n vriendin aan de pil zit is omdat we geen kinderen willen (op dit moment). Dat is niet iets wat je morgen kan gaan besluiten, want dan kan het al te laat zijn.

  • DAzN
  • Registratie: april 2000
  • Niet online
quote:
Laurensius88 schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 16:48:
Laatst moest het spiraaltje eruit omdat deze irriteerde, nu ben ik weer elke maand bang dat ze zwanger is
Je weet dat het beter is als je dat als man oplost dan als vrouw? Ik heb eindelijk een paar maanden geleden mij laten steriliseren en ik had het veel eerder moeten doen.

Vanaf mijn eerste echt langdurige relatie (toen ik 19 was) ben ik altijd duidelijk geweest richting mijn vriendinnen dat ik absoluut geen kinderen wilde en wil. Daar zijn verschillende redenen voor waarvan de meesten wel in dit topic voorbij zijn gekomen. Maar de belangrijkste is wel dat ik simpelweg die verantwoordelijkheid niet wil. Daarnaast ben ik er intussen (ben nu 40+) ook wel achter dat relaties niet eeuwig duren. Dus ik sta nog steeds achter mijn beslissing.

Ik begrijp niet waarom ik die beslissing om mij te laten steriliseren zolang heb uitgesteld, mijn vriendinnen hebben er echter nooit een punt van gemaakt. Maar de vrouw komt op een gegeven moment op een leeftijd dat de anticonceptiepil gevaarlijk wordt.

Maar goed, nu ben ik weer single en is het al helemaal een verademing dat ik me geen zorgen hoef te maken dat er iets gebeurt. Ondanks dat je het veilig doet, is er - zeker bij kortdurende relaties en in mijn leeftijdsgroep (jonger dan ik ben) altijd die gedachte dat de vrouw wel eens een kinderwens zou kunnen hebben.

In ieder geval, ieder zijn eigen ding. Mijn zusje heeft er drie, en ik speel gewoon de suikeroom. Bevalt mij prima. En ik vertrek weer als die herrie en drukte mij genoeg wordt.

Acties:
  • +12Henk 'm!

  • Deathchant
  • Registratie: september 2003
  • Laatst online: 22-04 22:58

Deathchant

Don't intend. Do!

@Remy!!!! Herkenbaar verhaal. Ik ben net als TERW_DAN ook 34 en heb geen kinderwens. Sterker nog, mijn vriendin waar ik al 19 jaar mee samen ben heeft het nog veel sterker niet dan ik.
Op familiefeestjes enzo speel ik nog wel eens met kids, maar ook daar heeft zij niks mee.

Verder zeer herkenbare verhalen die ik elke dag opnieuw meemaak:
- goeie vrienden van je krijgen kinderen: dag vriendschap. En dat te bedenken dat wij ons nog steeds volledig interesseren in hun leven ook mét kids en ons ook aanpassen naar hun leefstijl, en dan nog is het 1-way traffic. Elke keer opnieuw. We zijn al veel vrienden kwijtgeraakt, en geloof me, dat komt niet doordat wij ons niet willen/kunnen aanpassen (we zullen wel moeten want alles draait om hun kids).

- wij zeggen op het werk geen kinderwens te hebben:
1) "waarom in godsnaam niet, kinderen is het mooiste wat er is!!!"
Nee JIJ VINDT dat zo. Ik vind fotografie het mooiste wat er is. Als ik dat zeg, dan krijg ik te horen hoe ik zoiets moois als kinderen vergelijk met iets materialistisch... zucht.....

2) "wacht maar....als de biologische klok van je vriendin begint te tikken....." of "wacht maar later...dan zul je zien dat ik gelijk had".
Alsof iedereen anders beter weet dan mijn vriendin & ikzelf - die al 19 jaar bij elkaar zijn - hoe we ons leven moeten inrichten of wat beter voor ons is. Erg denigrerend moet ik zeggen.

3) "je weet niet wat je mist" of "levenservaring die je nooit zult hebben zonder kids".
Ja wat moet ik hiermee? Nee idd ik weet idd niet wat ik mis, goh ineens krijg ik direct de behoefte om tóch aan kinderen te beginnen (not).

4) "Je zou een goeie vader/moeder zijn" of "je speelt altijd zo leuk met kinderen" of "je krijgt baby's altijd stil"
Dus? Betekent dat meteen dat ik kinderen moet krijgen terwijl ik het gewoon niet wil? Ik kan ook supergoed hoofdrekenen. Dat wil niet zeggen dat ik wiskundeleraar móet worden :) Even wat spelen met kinderen vind ik leuk, daardoor kan ik zelf ook "verantwoord" een beetje gek doen, maar na x-uurtjes wanneer ik er klaar mee ben, gaan ze gewoon weer terug bij papa en mama. Ik blij dat ik even heb kunnen spelen en ik die constante drukte en herrie weer kan ontsnappen, zij blij dat ze even rust van hun kids hebben.

- afspreken zonder kinderen is non-existent:
1) ondanks wij 10x afspreken mét kids, waar we absoluut niet altijd zin in hebben maar we het toch doen anders zien we onze vrienden niet meer, is het blijkbaar een grote moeite om voor 1x een oppas te regelen zodat we eens zonder kids kunnen afspreken
2) het wordt absoluut niet begrepen waarom we eens zonder kids kunnen afspreken omdat dat als directe aanval gezien wordt. Je kunt dan gewoon niet dezelfde gesprekken met elkaar hebben en de andere partij is constant bezig met het letten op hun kinderen. Om maar te zwijgen dat wij ook op hun kinderen moeten letten om ervoor te zorgen dat onze katten er niet onder lijden of dat er bepaalde spullen niet sneuvelen.
Alle gespreksstoffen leiden uiteindelijk tot gesprekken over (situaties mbt) hun kinderen.


Wat mij opvalt (samenvattend):
- het hebben van een kinderwens is 50%-50%: ja of nee, waarbij "nee" sociaal/maatschappelijk minder geaccepteerd wordt
- veel mensen kiezen bewust voor kinderen (which is good), maar er zijn ook heel veel mensen die kinderen kiezen "omdat het zo hoort"
- het uitspreken dat je geen kinderen wilt wordt door vaak door mensen die wél kinderen hebben als directe aanval gezien op hun kinderwens-keuze

Conclusies die wij voor onszelf getrokken hebben:
- we worden er doodmoe van om onszelf keer op keer te moeten verdedigen. We zijn er klaar mee, en aangezien de tegenpartijen het maar niet willen begrijpen, nemen we emotioneel gezien wat meer afstand. We gaan ook geen discussies meer aan en we zoeken onze eigen weg.
- we gaan geen afspraken meer aan waar wijzelf geen zin meer in hebben; we spreken zelf uit hoe we het het liefste willen en proberen water bij de wijn te doen tot een hoogte waarop dat voor onszelf comfortabel is. Vriendschap en begrip moet van 2 kanten uitkomen en als het overwicht voor meer dan 70% in de handen van de ander ligt, dan is het voor ons geen 2-way-street helaas.

Mensen met kinderen vs zonder kinderen, rokers vs niet rokers, huizenkopers vs huizenhuurders...de laatstgenoemden zijn niet zeer zeker gevrijwaard van constant beoordeeld worden ;)

Nogmaals, zeker niet alle mensen die kinderen hebben zijn zoals ik hierboven beschrijf en absoluut niet iedereen hoeft zich aangesproken te voelen, maar ik denk wel dat veel mensen met kinderen zich toch eens moeten proberen te beseffen waar wij dagelijks mee dealen. Wij krijgen dit niet 1x van 1 stelletje te horen, maar worden er dagelijks meerdere malen door meerdere mensen mee geconfronteerd. Niet altijd even leuk kan ik je zeggen.

Canon: 6D | 16-35 F4 | 70-200 II
Zeiss: 50MP | 100MP
Te koop: Canon 40D | Canon 10-22 | Carryspeed FS-PRO


  • Moi_in_actie
  • Registratie: maart 2007
  • Laatst online: 11:55
Voor wat betreft de TS, mijn nuchtere redenaties hierbij:
quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:20:
Het enige waar we af en toe wel mee zitten is het volgende:
- Wat als we later samen alleen zijn zonder kinderen tijdens kerst (of een willekeurig ander feestelijk iets). We zijn vanuit onze families gewend om dat soort dingen met je familie te vieren, en het kan dus gebeuren dat we dit alleen gaan vieren.
Jullie vieren dit soort dingen nu toch ook zonder kinderen? En 10 jaar geleden als je een vriendin had deed je dat toch ook? Er zullen zeker nog genoeg familie en vrienden zijn waarmee iets gevierd kan worden. Dat zij daar dan hun kinderen bij hebben en jullie niet, prima.
quote:
- Wat als we over 20 jaar spijt krijgen van onze keuze nu? Dan is het biologisch gezien niet meer slim. In theorie kunnen we dan mogelijk wel adopteren (? nooit echt stil bij gestaan).
- Wat als 1 van ons over 10 jaar een diehard kinderwens krijgt? Gaan we dan uit elkaar om de ander niet die kans te ontnemen? Gaat de ander met tegenzin dan ook maar akkoord (en dan misschien alsnog een gelukkige ouder worden?)
20 jaar, maar ook 10 jaar, is een heel lange periode. 10 jaar geleden zat jouw vriendin nog op de middelbare school, jij studeerde waarschijnlijk. 20 jaar geleden zaten jullie beiden nog op de basisschool, hoeveel is er in al die tijd niet veranderd, hoeveel zijn jullie wel niet veranderd?

Er kan over de jaren heen heel veel gebeuren, het kan (bij beiden) zijn dat er toch een kinderwens ontstaat, of het huidige gevoel kan versterkt worden. En er is geen tijd op te plakken wanneer een verandering van gedachte komt, of de definitieve bevestiging om het niet te doen. Dat kan morgen gebeuren, over 2.5 jaar, over 25 jaar. Heel simpel gezegd, praat erover met elkaar en blijf dat doen (niet obsessief, maar indien nodig).

Een vriendin van mij (niet mijn vriendin) heeft jarenlang (vanaf begin middelbare school periode) altijd geroepen dat ze never nooit kinderen wilde, met deels gelijke achterliggende gedachten als jullie. Toen kreeg haar zus het eerste kind en vrij vlot begon haar mening te veranderen. Het is niet dat ze nu met "klapperende eierstokken" staat, maar ze heeft zoiets van met de juiste man, over een paar jaar, als ik helemaal gesettled ben, ach wie weet.
quote:
Waarom is het altijd zo vanzelfsprekend dat men maar een kinderwens moet hebben? Waarom zie je nooit mensen vragen aan mensen met een kinderwens: Waarom willen jullie kinderen?

Tot zover mijn ervaringen/rant. Ik ben erg benieuwd naar jullie ervaringen.
Het is wellicht niet zo heel raar, het verschil tussen geen kinderen en 1 kind is het grootst: je hebt ze, of je hebt ze niet. Of je er daarna 1, 2, 3 of meer hebt maakt per oplopend aantal niet heel veel verschil. De opvoeding en drukte daarmee daargelaten, voor de buitenstaander maakt het nauwelijks uit. Als iemand je vraagt "heb je kinderen?" en je zegt "ja 1", of "ja 4", dan is de reactie vaak niet heel anders, alhoewel boven een bepaald aantal men wel eens verbaasd wil kijken (meestal bij meer dan 3).

Ik en mijn vriendin willen bijvoorbeeld wel graag kinderen. Nu nog even niet, maar over een paar jaar (hoeveel jaar is een rekbaar begrip). Nu hebben wij, in tegenstelling tot jullie, al niet zoiets van "he bah kinderen, al dat gedoe". Daardoor zijn kleine tegenslagen en/of minpunten voor ons iets van "ach dat hoort erbij", terwijl het voor jullie meer iets is van "zie je wel, dan heb je DAT er ook nog bij". Zelf lijkt het hele plaatje met kinderen erbij juist leuk, als ze opgroeien en basisschool en middelbare school doorlopen dat ook weer deels mee te beleven (natuurlijk alleen genieten van de leuke dingen en bij de minder leuke denken "dat hoeft ik gelukkig niet meer te doen"). En na jou komt er ook nog wat, namelijk jouw zoon/dochter en die krijgt later eventueel ook weer kinderen. Dat lijkt mij leuk.

Anderzijds ken ik ook meerdere stellen die geen kinderen willen of er al in het verleden niet voor hebben gekozen. Zo ken ik een echtpaar die nu tegen de 60 zijn en geen kinderen hebben. Zij reizen graag en veel, naar verre landen in Afrika en Azië en ja, bij zo'n levensstijl pasten kinderen gewoon niet. Op een feestje komen zij dan niet met gesprekken over de kids, maar over die reis die ze gemaakt hebben, mensen (inmiddels vrienden) die ze daar ontmoet hebben enzovoorts. Zij missen het schijnbaar niet om kinderen om je heen te hebben.

Ryzen 5 1600 @4000Mhz ~~ 16GB Corsair Vengeance LED 3200Mhz ~~ ASRock AB350 Gaming ITX ~~ Sapphire R9 Fury-X @1150/570Mhz


  • hackerhater
  • Registratie: april 2006
  • Laatst online: 12:37
Ik wil zelf ook geen kinderen. Nooit gewild ook en ik ben ondertussen 30.
Ik heb heb er een redelijk goed beeld bij van mijn nichtjes (en een 3e neefje/nichtje is op komst), maar zelf er? Ons niet gezien.

We houden van onze vrijheid en de rust om ons heen. Laat mij maar de suikertante spelen :P
Ik grap altijd dat het beste van tante zijn en geen moeder is dat je ze terug kan geven als ze vervelend zijn.

  • Hackus
  • Registratie: december 2009
  • Niet online

Hackus

Compare Apples with Pears

De meeste stellen laten zich teveel beïnvloeden door ervaringen en meningen van anderen. Ze praten elkaar aan. Eigenlijk zijn ze egoïstisch en durven het niet aan, met de smoes van negatieve verhalen om een gestemt gevoel te krijgen. Iederen zijn mening, maar je gaat tegen de Biologische regels in. Moeder wil carrière en niet voor kinderen zorgen. Ik heb ook vrienden die er zo in stonden. 3 van de 4 stellen zijn nu uit elkaar en hebben een gezin gesticht met nieuwe partner.
Het word tijd dat ik weer vader wordt van koter nummer .... 😁

@Eating Iron. Nothing Compares to A Good Deadlift Session Every Week


  • NiGeLaToR
  • Registratie: maart 2000
  • Nu online
@Deathchant met verbazing las ik je stuk. Ik volg niet helemaal waarom je jezelf denkt te moeten verdedigen? Is het wellicht een idee om dat niet meer te doen? Klinkt best frustrerend zo.

Zie sowieso veel frustraties. Ik heb anti kind vrienden die ik niet eens uitnodig op kinderfeestjes. Doe ik ze geen plezier mee. We doen nu onze eigen verjaardagen eens per jaar overdag met kids en eens per jaar zonder kids - gaan ze lekker logeren en nodig ik iedereen uit zonder kinderen.

Ik vind beide op de eigen manier gezellig en zo kan toch iedereen 1 of 2 keer komen. Prima.

Heb vooral het gevoel dat er een soort voor- en tegenstander verhaal is ontstaan. Ik denk dat er mensen zijn die kiezen voor kinderen en spijt krijgen en dat er mensen zijn die er niet voor kiezen en spijt krijgen. Ik zou vooral spijt hebben van keuzes die ik niet zelf maakte.

  • Ibbel
  • Registratie: september 2015
  • Laatst online: 30-12-2018
quote:
Hackus schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 17:41:
De meeste stellen laten zich teveel beïnvloeden door ervaringen en meningen van anderen. Ze praten elkaar aan. Eigenlijk zijn ze egoïstisch en durven het niet aan, met de smoes van negatieve verhalen om een gestemt gevoel te krijgen. Iederen zijn mening, maar je gaat tegen de Biologische regels in. Moeder wil carrière en niet voor kinderen zorgen. Ik heb ook vrienden die er zo in stonden. 3 van de 4 stellen zijn nu uit elkaar en hebben een gezin gesticht met nieuwe partner.
Het word tijd dat ik weer vader wordt van koter nummer .... 😁
Ik vind je verhaal niet heel duidelijk of samenhangend, maar mensen egoïstisch noemen omdat ze geen kinderen willen is natuurlijk gek. Elke keuze omtrent de kinderwens (wel of niet) is toch egoïstisch? Je kiest namelijk zelf wat je wilt en dat is per definitie een egoïstische keuze.
Verder hoef ik echt geen carrière hoor. Niet iedereen die geen kinderen wil, wil wel een spetterende carrière.
Maar ik ben blij voor je dat jij wel volgens De Biologische Regels leeft! Ik durf niet aan je te vragen hoe je over homoseksualiteit denkt, dat druist er ook vast tegen in.

Ik vind je nogal veroordelend en dit is nou precies zo'n reactie die je in het echt ook krijgt van nare mensen die geen inlevingsvermogen hebben. Ik hoop maar voor je kinderen dat je dat bij hen wel lukt.

  • Ibbel
  • Registratie: september 2015
  • Laatst online: 30-12-2018
quote:
NiGeLaToR schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 17:52:
@Deathchant met verbazing las ik je stuk. Ik volg niet helemaal waarom je jezelf denkt te moeten verdedigen? Is het wellicht een idee om dat niet meer te doen? Klinkt best frustrerend zo.

Zie sowieso veel frustraties. Ik heb anti kind vrienden die ik niet eens uitnodig op kinderfeestjes. Doe ik ze geen plezier mee. We doen nu onze eigen verjaardagen eens per jaar overdag met kids en eens per jaar zonder kids - gaan ze lekker logeren en nodig ik iedereen uit zonder kinderen.

Ik vind beide op de eigen manier gezellig en zo kan toch iedereen 1 of 2 keer komen. Prima.

Heb vooral het gevoel dat er een soort voor- en tegenstander verhaal is ontstaan. Ik denk dat er mensen zijn die kiezen voor kinderen en spijt krijgen en dat er mensen zijn die er niet voor kiezen en spijt krijgen. Ik zou vooral spijt hebben van keuzes die ik niet zelf maakte.
Ik herken het verhaal van Deathchant helemaal. Over hoe vriendschappen veranderen en hoe je je soms moet verantwoorden voor de keuze om geen kinderen te willen (ook tegen wildvreemden!). Ik snap wel dat jij het misschien helemaal niet herkent en het misschien zelfs denkt dat dit overdreven is, maar dat is echt niet zo (ik hoor dit meer van kindvrije vrienden). Er is soms gewoon echt nogal een kloof.

  • Sport_Life
  • Registratie: mei 2002
  • Laatst online: 11:53

Sport_Life

Anima Sana in Corpore Sano

Je vriendin is nu 25. (hele) grote kans dat over 5-7 jaar de kinderwens komt. Dat is biologisch heel logisch, jij kunt tot je 70e nog aan kinderen beginnen, veel (niet alle) vrouwen beginnen op een bepaald moment te beseffen , het is nu of nooit... (Ook al is de mogelijkheid er ook op latere leeftijd, haar klokkie gaat tikken).

Zelf waren we 30 en 32 toen onze kleine werd geboren, en we namen haar vanaf begin al overal mee naartoe. Toen ze 6 weken oud was zijn we met haar 2 weken in Italië geweest. In restaurants is meestal ook geen probleem, we zijn een enkele keer eerder weggegaan. Ze slaapt al vanaf begin van 19u tot 6u (eerste paar maanden s nachts wel voeden).

Wat wij irritant vinden is als mensen dan roepen dat we zo'n geluk hebben dat onze kleine zo makkelijk is... Imo ligt het eraan hoe je ermee omgaat. Als jij relax bent zijn de kinderen dat ook.

Sport_Life wijzigde deze reactie 05-01-2018 18:14 (60%)


  • CaLeX
  • Registratie: september 2002
  • Laatst online: 12:47

CaLeX

Maar NC'walst'liever

quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:20:
Waarom is het altijd zo vanzelfsprekend dat men maar een kinderwens moet hebben?
Omdat het een nogal vast statement lijkt, met de nadruk op lijkt.
Van de 100 mensen die ik dit statement heb horen maken hebben er ~90 na een aantal jaar toch klein grut rond lopen (waar ik dan tegen zeg dat papa en mama ze eigenlijk niet wilde niet meer als ze me begrijpen natuurlijk).


Als je zo moe wordt van die discussie dan zeg je toch dat jullie er de komende jaren nog niet aan toe zijn. In plaats van de discussie te faciliteren. Heb ik ook altijd geroepen, al wist ik wel heel zeker dat ik kinderen wilde.

Nog een week (of 2) en dan gaat mijn leven zo enorm veranderen.

offtopic:
[DPC]Noizy Cows Join ons op RC5-72,OGR-25,TSC,DPAD of R@H. JOIN de grootste van DPC 4 more FUN, STATS and FLUSHING


  • ZieglerNichols
  • Registratie: mei 2015
  • Niet online
Ik zie in dit topic veel verontwaardiging van mensen die geen kinderen willen, omdat anderen dat niet 'normaal' vinden. Echter, als het niet krijgen van kinderen als 'normaal' gezien zou worden, dan waren wij hier allen nu niet geweest om er over te redeneren, dus wen er maar aan.

  • Meester_J
  • Registratie: april 2003
  • Laatst online: 18-04 17:27
Ik ben 38, en mijn vriendin is 35. Onze dochter is net 2 geworden. Eigenlijk hadden we beiden altijd weinig behoefte aan kinderen. Die van mijn broertje vond ik erg gezellig, maar zelf een kind is toch anders. Zelfs na een weekendje oppassen waren we volledig gesloopt. Nu weet ik zeker dat wél een kleintje de beste beslissing ooit is geweest. De biologische klok heeft ons over de streep geduwd wat dat betreft. Je krijgt meer spijt van de dingen die je niet doet, dan degene die je wel doet. Nu zijn wij wel bevoorrecht met een goed verlopen bevalling, en een goed slapend kind. Ook is ze al 2 x meegeweest naar Californie op vakantie bij dr nichtjes zonder problemen. Jullie zijn nog hartstikke jong, geniet van het leven, en kijken over 5 jaar nog eens naar je wensen!

  • Stinow
  • Registratie: november 2006
  • Laatst online: 21-04 08:24
quote:
Deathchant schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 17:23:
@Remy!!!! Herkenbaar verhaal. Ik ben net als TERW_DAN ook 34 en heb geen kinderwens. Sterker nog, mijn vriendin waar ik al 19 jaar mee samen ben heeft het nog veel sterker niet dan ik.[..]
Hey man, las net je hele verhaal. We zijn zelf wel ouders van een twee jarige, maar ik kan mij echt VOLLEDIG inleven in het geheel wat je schrijft. Ook over dat men dan niet ff een oppas kan regelen. Jullie passen je aan, dat mogen zij ook doen. Daarnaast: wij hebben buiten ons zoontje ook echt nog he-le-maal -niets- met andere kinderen :D

  • Deathchant
  • Registratie: september 2003
  • Laatst online: 22-04 22:58

Deathchant

Don't intend. Do!

@NiGeLaToR Sorry als het voor jou ongemakkelijk is als mijn post overkwam als frustratie en ik hoop ook niet dat je het als aanval opvat naar jou toe. Deels is het ook frustratie. Ik verbaas me een beetje waarom ik nu moet gaan uitleggen waarom ik mezelf moet verdedigen and that's my whole point :) Maar ik doe het dan toch even:
Het onderwerp kinderen komt in ieders leven aan bod. Thuis, bij familie, onder vrienden, op het werk...en het komt geheid voor dat de aandacht op jou gefocust is omdat jij geen kinderen hebt.
Wat stel je voor dat ik moet doen als ik ál die oordelen over me heen krijg dat ik geen kinderen heb/wil? Het maar over me heen laten gaan zonder iets te zeggen? Zo werkt het natuurlijk niet ;)

Echter op dit punt zit ik overigens inderdaad nu na zeker 8 jaar van oordelen en commentaar (zoals ook blijkt uit mijn conclusie), maar dat heeft zich dus zo opgebouwd. Ik kwam op een natuurlijk punt uit dat ik me besefte dat het geen zin meer had om er iets over te zeggen of proberen de ander te laten inzien waarom het eigenlijk vervelend is dat ze elke keer commentaar geven. Zij veranderen nooit, dus moet ik veranderen door het langs me te laten gaan en mijn eigen koers verder te varen, maar dat betekent dan ook dat ik emotionele afstand van zo'n persoon neem, omdat ik er niks meer mee kan.

Ik beschrijf hier mijn ervaringen als een kinderloos persoon en de dingen waar ik mee deal, sorry als het gefrustreerd over komt, maar besef wel dat je hiermee net doet alsof mijn verhaal volledig onvalide is.

Canon: 6D | 16-35 F4 | 70-200 II
Zeiss: 50MP | 100MP
Te koop: Canon 40D | Canon 10-22 | Carryspeed FS-PRO


  • G.Shumway
  • Registratie: januari 2008
  • Laatst online: 18-04 10:59
Met 8 miljard mensen op onze "voor 1,2 miljard geschikte planeet" is - in mijn optiek - elke beslissing voor "minder dan 3 kinderen" toe te juichen (met 2 blijf je op grof-gezegd dezelfde 8 miljard en met een 1-kinds-politiek zou elke generatie voor een halvering van de wereldbevolking zorgen).
En in geval van geen-kinderen zou je, vanwege je kleine footprint, een levenslange belastingvrijstelling moeten krijgen. In elk geval het niet-betalen van kinderbijslag, want om nu meer-kinderen te belonen gaat er bij mij niet in.

  • Helox-in-a-box
  • Registratie: augustus 2000
  • Laatst online: 12:53
Eigen keuze lijkt mij toch? TS en vriendin hebben samen dezelfde keuze gemaakt, punt.

Zelf vader van 2 kinderen (5 en 7), ken verder één paar die geen kinderen willen. Ze zijn verder helemaal dol op onze kinderen maar snap ook dat ze dezelfde keuze hebben genomen om geen kinderen te nemen.

  • ardana
  • Registratie: januari 2003
  • Laatst online: 08:44

ardana

Moderator General Chat

Army of undead unicorns

quote:
NiGeLaToR schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 16:07:
[...]
Beetje vreemd dat je nu al weet wat je over 2, 5 of 10 jaar wilt. Zie het meer als een keuze voor nu. Die keuze mag je elke dag opnieuw maken. Je bent het niemand verplicht om het nu al definitief te maken. Wij hebben niet voor niets 15 jaar gewacht met kinderen. Wilden we ze dan niet? Geen idee. We waren er aan toe toen we er aan toe waren.
Ditzelfde geldt exact voor wanneer je wel kinderen hebt. Beetje vreemd dat je nu al weet wat je over 2, 5 of 10 jaar wilt. Nl. je kind leren lopen, voor het eerst naar school brengen en helpen kiezen welke vervolgopleiding ze willen doen.

Als er íets een definitieve keuze is, is het de keuze om kinderen te nemen. Daarna kun je niet meer terug. Je kan ze niet weggooien, verkopen, aan een tweedehands winkel geven.
quote:
Tl;Dr: stop 's met definitieve keuzes proberen te maken, geniet van je leven, ga dingen doen, besluit morgen opnieuw en herhaal dat tot je oud bent. We horen vanzelf wel of je kinderen wilde/kon/mocht/zou krijgen.
Eigenlijk raar. Want ouders vragen zich ook niet om de x periode af of ze wel verder willen met de kinderen.

Je kan prima op moment X besluiten geen kinderen te willen en daarbij te blijven. Net als dat je op moment X kan besluiten wel kinderen te willen, en daarbij ook te blijven.

Gezocht: woonruimte in Leiden eo, t/m € 750 all in


  • Deathchant
  • Registratie: september 2003
  • Laatst online: 22-04 22:58

Deathchant

Don't intend. Do!

@Helox-in-a-box Begreep iedereen dat maar zoals jij ;)
@G.Shumway Ik werd een keer letterlijk als egoist bestempeld dat ik geen kinderen wilde en wel om de volgende redenen:
- je wilt later als je ouder ben toch ook verzorgd worden :? huh wat :?
- je geeft niks van je ervaringen door en houdt ze voor jezelf :? huh wat :?
- je geeft alleen maar om jezelf als je alleen maar wilt reizen en leuke dingen doen :? :?
- je wilt geen verantwoordelijkheid dragen :? huh wat :?

Als ik lekker wil reizen en een luxe leventje wil leiden mijn hele leven lang, so what? Niet alleen het kiezen voor kinderen is een verrijking van jezelf.
Moet ik mensen als meer nobel bestempelen als zij voor kinderen kiezen en zo meer in het maatschappelijke hokje passen? Zijn deze mensen meer nobel als ze zichzelf meer wegcijferen dan dat ik doe zonder kinderen?

Canon: 6D | 16-35 F4 | 70-200 II
Zeiss: 50MP | 100MP
Te koop: Canon 40D | Canon 10-22 | Carryspeed FS-PRO


  • ardana
  • Registratie: januari 2003
  • Laatst online: 08:44

ardana

Moderator General Chat

Army of undead unicorns

quote:
NiGeLaToR schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 16:20:
[...]
Je probeert volgens mij in een vrij groot betoog uit te leggen dat mensen voortplanting logisch vinden omdat:
- dit tot de jaren '70 gewoon gebeurde. Altijd.
- dit tot op de dag van vandaag door velen wordt gepredikt door bijvoorbeeld gelovigen
- dit tot op de dag van vandaag de reden van ons succes als mens is.
Je vergeet even de hoge kindersterfte. Ik weet niet meer hoe de vehouding lag, maar pas sinds anderhalve eeuw is de bevolking ontploft. Niet alleen zwanger worden en kinderen krijgen gebeurde gewoon, ook kinderen verliezen was aan de orde van de dag. Gemiddeld overleefden van een gezin 2,9 kind in de vroege middeleeuwen. Daarmee verdubbel je een bevolking een stuk minder hard dan tegenwoordig het geval is. Nu ligt het, vooral in Afrika en India eo, ergens tussen de 3 en 7. Waarvan dan ook nog eens het grootste deel overleeft.

Als je 'zwangerschap is de natuur' gaat roepen, moet je ook 'kindersterfte is de natuur' roepen.

We zijn er van afgestapt om kindersterfte 'hoort er nu eenmaal bij' te vinden, maar 'kinderen krijgen' hoort er wél nog steeds bij.

Zolang de bevolking nog steeds groeit, mag iedere ouder, iedere bewust kinderloze wel dankbaar zijn. Zonder ons zouden jouw kinderen het later nóg moeilijker krijgen (nee, geen stelling van mij, wel een stelling die net zo rechtvaardig is als 'maar wie moet je dan later verzorgen? Juist, mijn kinderen').
quote:
Dat is geen sociaal maatschappelijke druk, het is misschien wel een genetische oerdrift. Ik zie stellen die geen kinderen willen wél anti-conceptie gebruiken en vooral blijven 'oefenen'. Dus ook de sex is nog steeds wenselijk - terwijl die biologisch gezien maar 1 doel heeft. Voortplanting :*) Als je dan geen kinderen wil, kun je daar ook wel mee stoppen, toch?
Seks heeft, ook biologisch gezien, meer dan 1 doel. Anders waren wij wel een soort geweest die enkel in de vruchtbare periode seks hadden, zoals bijv. paarden. Seks is een bindmiddel, waardoor relaties steviger worden. Tevens is het een ruilmiddel, om in je inkomen te voorzien (prostitutie, ook wel het oudste beroep ter wereld genoemd). Nee, gelukkig heeft seks meer dan 1 doel.

Gezocht: woonruimte in Leiden eo, t/m € 750 all in


  • NiGeLaToR
  • Registratie: maart 2000
  • Nu online
quote:
Ibbel schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 17:59:
[...]

Ik herken het verhaal van Deathchant helemaal. Over hoe vriendschappen veranderen en hoe je je soms moet verantwoorden voor de keuze om geen kinderen te willen (ook tegen wildvreemden!). Ik snap wel dat jij het misschien helemaal niet herkent en het misschien zelfs denkt dat dit overdreven is, maar dat is echt niet zo (ik hoor dit meer van kindvrije vrienden). Er is soms gewoon echt nogal een kloof.
Njah, ik heb in de loop der jaren veel vrienden verworven en verloren - met en zonder kinderen. Andere baan, nieuw huis, sport, kan allemaal een reden zijn. Zo ook kinderen, of het niet hebben er van.

Ieder ervaart dat zoals die het ervaart, het klinkt alleen nogal zwaar aangezet. Als een vriendschap echt goed is overleeft het ook een par kinderen wel.

En nogmaals: dat ‘moeten’ verantwoorden doe je zelf. Hoe denk je dat ik reageer op mensen die zich ongevraagd bemoeien met mijn opvoedpogingen? Niet. Zou je met ongevraagde kinderwens discussies ook kunnen doen. Zelfde laken een pak.

Maargoed, jammer dat je keuze tot zo’n toestand leidt. Das ms wel een voordeel van kinderen: geen tijd meer om me daar druk om te maken :+

  • CaPtAiNCaRnAgE
  • Registratie: juni 2003
  • Laatst online: 29-12-2018

CaPtAiNCaRnAgE

conventies boven 3-laags Popla

quote:
Deathchant schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 18:43:

@G.Shumway Ik werd een keer letterlijk als egoist bestempeld dat ik geen kinderen wilde en wel om de volgende redenen:

- je geeft alleen maar om jezelf als je alleen maar wilt reizen en leuke dingen doen :? :?
- je wilt geen verantwoordelijkheid dragen :? huh wat :?
Exact de redenen die ik zelf aanhaal als het gaat om mijn ontbrekende kinderwens.
Ik word al panisch bij het idee dat ik er onvoorwaardelijk voor iemand zal moeten zijn voor de rest van mijn leven en ik heb simpelweg geen zin om mezelf continu weg te cijferen voor een ander.
Eenieder is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk. Ik heb het mijne gevonden zonder vaste partner, met alle vrijheid van de wereld voor mezelf en mijn twee poesjes.
Ik heb mezelf ook wel eens afgevraagd of ik hier later (als ik oud en versleten ben bijvoorbeeld) niet op enigerlei wijze spijt van ga krijgen, maar een kind op de wereld zetten om aan dat onderbuikgevoel tegemoet te komen is vanzelfsprekend laakbaar. Zo'n egoïst ben ik nu ook weer niet. :/

i7 2600k | Z68A-GD65-G3 | 4 * 4 GB PC12800CL9 | MSI N470GTX Twin Frozr II | 2x Dell US 2007WFP


  • Hackus
  • Registratie: december 2009
  • Niet online

Hackus

Compare Apples with Pears

@Ibbel Het zou wel voortkomen uit mijn familie en opvoeding. Het leven is niet alleen jijzelf. Denk aan bijv. je ouders die jou op de wereld hebben gezet. En als hun hadden gekozen kinderloos te blijven. Je ontneemt je ouders opa en oma te zijn, Je naaste familie, neefjes en nichtjes

Indien iemand geen kinderen kan krijgen om welke reden ook is dat anders. Zo sta ik hier in.

@Eating Iron. Nothing Compares to A Good Deadlift Session Every Week


  • NiGeLaToR
  • Registratie: maart 2000
  • Nu online
quote:
[b]ardana schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 19:12

Zolang de bevolking nog steeds groeit, mag iedere ouder, iedere bewust kinderloze wel dankbaar zijn. Zonder ons zouden jouw kinderen het later nóg moeilijker krijgen (nee, geen stelling van mij, wel een stelling die net zo rechtvaardig is als 'maar wie moet je dan later verzorgen? Juist, mijn kinderen').
Een stelling die ik niet plaatste. Net als dat kinderen het wel/niet moeilijker krijgen.

Het is wel opvallend dat hoogopgeleide stellen bizar weinig kinderen krijgen, dat wel. Ik weet niet of dat handig is.
quote:
Seks heeft, ook biologisch gezien, meer dan 1 doel. Anders waren wij wel een soort geweest die enkel in de vruchtbare periode seks hadden, zoals bijv. paarden. Seks is een bindmiddel, waardoor relaties steviger worden. Tevens is het een ruilmiddel, om in je inkomen te voorzien (prostitutie, ook wel het oudste beroep ter wereld genoemd). Nee, gelukkig heeft seks meer dan 1 doel.
Dat is, wellicht helaas, niet mijn vakgebied. Ik heb met mijn opmerking niet per se sex als tijdverdrijf willen uitsluiten, maar het gegeven dat we wel massaal anticonceptie gebruiken geeft wel een beetje weg wat er gebeurt als je dat niet gebruikt en wel sex hebt. Dus ook al heb je gelijk, was het vóór 1970 onlosmakelijk met elkaar verbonden. Sex & voortplanting.

Overigens wel leuk dat blijkbaar niemand nog precies weet welk doel het wel heeft, aldus bijvoorbeeld dit verhaal:
https://mens-en-samenlevi...meer-dan-alleen-seks.html

Maargoed, ook als je al kinderen hebt blijft sexytime leuk uiteraard - tis niet alsof dat over is als je er wel in geslaagd bent je voort te planten :9

@Deathchant och hemel, het was geenzins mijn bedoeling je post als niet valide te bestempelen - ik verwonder me alleen over twee dingen: mensen die zich bemoeien met je keuze en het feit dat je blijkbaar al 8 jaar moet uitleggen dat dit je keuze is.



Er kunnen overigens talloze redenen zijn die allemaal meer dan valide zijn om geen kinderen te willen krijgen - al kunnen ouders sommige van die redenen niet per se plaatsen.

Heb soms wel het gevoel dat bewust kinderloze mensen beter weten hoe lastig en moeilijk kinderen zijn dan dat ik dat als ouder heb ervaren :+

Tof dat iedereen z’n gevoel hier deelt. Jammer om te lezen dat zelfs het niet willen krijgen van kinderen een soort taboe dingen kan zijn, maar wellicht helpt dit topic daar een beetje tegen.

NiGeLaToR wijzigde deze reactie 05-01-2018 20:01 (18%)


  • gwystyl
  • Registratie: juni 2001
  • Laatst online: 10:07

gwystyl

Beugeltje dan maar?

quote:
fredkroket schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 15:06:
Deels een reactie @gwystyl , deels algemeen.

Ik zie veel reactie met betrekking tot "zwaar" en "vrijheid".

Grotendeels licht dat er toch ook aan hoe je als persoon in het leven staat. Zelf ben ik een vrij positief persoon en zie dingen dan ook niet als zwaar en vrijheidsbeperkend. Dingen zijn anders en veranderen, dat wel.

Daarbij richting @Remy!!!! ; Ik ken meerdere mensen die geen kinderen wilden en die hebben nu vrijwel allemaal kinderen, zijn ze nu zwanger of rammelen de eierstokken hoorbaar. Dus je vriendin van 25... Ben benieuwd, post over 10 jaar het resultaat nog eens.

Persoonlijk zou ik een hond eerder zien als binder dan een kind. Die hond zorgt ervoor dat je niet naar bepaalde campings zou mogen, die hond heeft een verzorger of asiel nodig, etc. Ik weet dat dit mijn mening is; maar dat bedoel ik; het is maar net hoe je ergens tegenaan kijkt :).
Klopt helemaal hoor! Ik had vooral het eerste halfjaar dat junior thuis was redelijk wat frustraties, en op een gegeven moment heb ik tegen mezelf gezegd dat ik er het beste van moest maken, want zoals @ardana ook zegt gaat junior voorlopig nergens heen en als je ergens negatief over denkt zit ook elk punt extra tegen, terwijl als je probeert de positieve dingen te zien je er meer van geniet.
Dat heeft de tijd erna zeker enorm geholpen. In plaats van dat ik sjagrijnig en moe thuiskwam en zowel vrouwlief als zoon te snel afsnauwde, telde ik eerst tot 10 en probeerde ik postief te reageren. Dat kwam zowel de relatie met mijn vrouw als zoon enorm ten goede, en inmiddels is het er een beetje ingesleten en probeer ik als ik een keer een rotdag heb toch neutraal te reageren en ben ik over het algemeen gewoon veel vrolijker en kost alles veel minder moeite. Het helpt ook dat junior nu twee is en kan lopen en begint te praten. Daar kan ik meer mee dan met de huilen/slapen/voeden fase.

edit: nog een toevoeging. Ik had van jongs af aan ook niet echt een kinderwens. Toen ik mijn vrouw leerde kennen wist ik al snel dat zij het liefst een elftal wilde, maar dan wel "later als we groot zijn". Enkele jaren later zijn we een paar maanden uit elkaar geweest, en toen we besloten samen verder te gaan was één van de opmerkingen van haar kant; "als je absoluut geen kinderen wil hoeven we het niet eens te proberen, dan gaan we op een gegeven moment toch uit elkaar". Zowel zij als ik waren toen nog aan het studeren en wilden niet op dat moment kinderen, maar zij zeker wel "later", en ik zat toen nog aan de kant van "liever niet, maar als het komt dan gaan we er het beste van maken". Dat is inmiddels 13 jaar geleden. We zijn beide afgestudeerd, werken, hebben een huis gekocht en in de loop van de jaren is mijn mening aardig bijgedraaid. Toen we eenmaal besloten er echt voor te gaan, stond ik er dus wel achter maar had ik alsnog geen idee wat me te wachten stond. Het oefenen heeft vervolgens nog een paar jaar geduurd, en net voor we het medische traject ingingen (alleen de biologische mogelijkheid laten testen) werd ze zwanger.
Ondanks het feit dat mijn zus en zusje beide twee kids hebben van inmiddels 7, 9, 10 en 12 heb ik van hun opvoeding en van de kinderen van vrienden nooit zoveel meegekregen als van mijn eigen kind. Vandaar ook dat de beleving heel anders is.
Goede vrienden van me hebben ook duidelijk geen kinderwens, en dat respecteren we. We vragen ze dus niet elke keer waarom ze nog geen kinderen hebben, want daar zitten zij ook niet op te wachten.
Zij hebben twee honden, en als wij eens een anekdote over junior geven, komen zij meestal met een tegenanekdote over de honden..... een beetje vreemd, maar dat levert ook wel grappige situaties op. We spreken nog net zoveel met ze af als voor de gezinsuitbreiding; als wij daarheen gaan gaat junior mee, maar soms ga ik ook alleen. Als ze bij ons komen gaat er meestal ook een hond mee. Dat kan dus prima.
Vrouwlief werkt in de kinderopvang dus heeft bergen ervaring met andere kinderen, maar ook zij geeft vaak aan dat 24/7 voor een eigen kind zorgen toch anders is. We doen het met liefde en zeker zij zal alles voor junior doen, maar ik merk dat ik af en toe wat me-time nodig heb en dan moet junior zich ook maar even zelf vermaken. Ik hou echt van hem en zou ook niet meer zonder willen, maar ik kan me zeker voorstellen dat sommige mensen gewoon geen kinderen willen.

gwystyl wijzigde deze reactie 05-01-2018 20:54 (38%)

Verbruik van mijn auto ; Mijn whisky-collectie ; Steam profiel


  • Ibbel
  • Registratie: september 2015
  • Laatst online: 30-12-2018
quote:
Hackus schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 19:29:
@Ibbel Het zou wel voortkomen uit mijn familie en opvoeding. Het leven is niet alleen jijzelf. Denk aan bijv. je ouders die jou op de wereld hebben gezet. En als hun hadden gekozen kinderloos te blijven. Je ontneemt je ouders opa en oma te zijn, Je naaste familie, neefjes en nichtjes

Indien iemand geen kinderen kan krijgen om welke reden ook is dat anders. Zo sta ik hier in.
Dat is inderdaad een hele andere zienswijze naar het leven, dan ik heb. Als het hoogsthaalbare voor jou is om zoveel mogelijk familie te krijgen, leuk voor jou. Maar ik hoop toch echt niet dat mijn zus alleen meer kinderen heeft gekregen, zodat ik neefjes en nichtjes heb!
Als mijn ouders hadden besloten om geen kinderen te hebben, dan was ik er niet nee, maar daarom moet ik toch geen kinderen nemen? Maar goed, mijn ouders wilden ze wel en dus ben ik er. Als ze 5 kinderen hadden genomen ipv 4 had ik nog een sibbeling gehad. Moet ik nu boos zijn dat ze me die hebben ontzegd? Dan kan je wel bezig blijven.
Als ouder mag ik toch hopen dat je je kinderen zodanig opvoed dat ze sterke mensen worden met hun eigen karakter; dat ze hun eigen keuzes maken, ze hun leven vormen en naar eigen inzicht inrichten. Toch niet zodat ze doen wat jij van ze wil en van ze verwacht? Gelukkig zijn mijn ouders trots op de vrouw die ik ben geworden en de keuzes die ik maak/gemaakt heb en vinden ze het prima dat ik geen kinderen wil, zolang ik maar gelukkig ben.
quote:
ZieglerNichols schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 18:11:
Ik zie in dit topic veel verontwaardiging van mensen die geen kinderen willen, omdat anderen dat niet 'normaal' vinden. Echter, als het niet krijgen van kinderen als 'normaal' gezien zou worden, dan waren wij hier allen nu niet geweest om er over te redeneren, dus wen er maar aan.
Ik voel niet perse verontwaardiging, want ik snap dat het de norm is om wel kinderen te krijgen, maar ik vind wel dat er respectvoller mee om kan gegaan worden. Niet alleen bij kindvrije, maar in het algemeen, bv eerder gaf iemand aan dat ze ook steeds vragen kregen wanneer ze voor de tweede gaan en men dan gaat roepen dat het zielig is als het antwoord is dat er geen tweede kind gaat komen. Daar heb je als buitenstaander toch gewoon niets mee te maken?!

Ibbel wijzigde deze reactie 05-01-2018 20:58 (22%)


  • Hackus
  • Registratie: december 2009
  • Niet online

Hackus

Compare Apples with Pears

@Ibbel je kwalificeert mij nu als een naar persoon, die alleen leeft om meer kinderen te krijgen. Ik denk dat dit meer zegt over hoe jij zelf in het leven staat.
Bij deze laat ik je beter met rust en reageer ik niet meer op jouw.

@Eating Iron. Nothing Compares to A Good Deadlift Session Every Week


  • NiGeLaToR
  • Registratie: maart 2000
  • Nu online
quote:
Ibbel schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 20:52:
[...]

Ik voel niet perse verontwaardiging, want ik snap dat het de norm is om wel kinderen te krijgen, maar ik vind wel dat er respectvoller mee om kan gegaan worden. Niet alleen bij kindvrije, maar in het algemeen, bv eerder gaf iemand aan dat ze ook steeds vragen kregen wanneer ze voor de tweede gaan en men dan gaat roepen dat het zielig is als het antwoord is dat er geen tweede kind gaat komen. Daar heb je als buitenstaander toch gewoon niets mee te maken?!
Mwoah, tis ook een beetje aanstelleritis wat mij betreft. Het is niet alsof commentaar leveren op het niet willen krijgen van kinderen uniek is - je krijgt immers overal ongevraagd commentaar op:
- eetgewoonten
- stemgedrag
- rijgedrag, of model auto

maar ook:
- opvoeding van m'n kinderen
- wat ik wel/niet doe met m'n kinderen. Ben verketterd toen ik m'n dochter mee nam naar Bali. Doe je toch niet.
- wel/niet helmpje op tijdens fietsen

Dus wat je ook doet: mensen vinden er wat van. Hoe eerder je denkt van :w hoe eerder je bevrijdt bent van die 'last'.

Maargoed, het zou wel fijn zijn als we gewoon netjes met elkaar kunnen bespreken waarom we bepaalde keuzes maken d:)b

  • Jiffy
  • Registratie: februari 2002
  • Nu online

Jiffy

God, you're ugly!

quote:
ZieglerNichols schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 18:11:
Ik zie in dit topic veel verontwaardiging van mensen die geen kinderen willen, omdat anderen dat niet 'normaal' vinden. Echter, als het niet krijgen van kinderen als 'normaal' gezien zou worden, dan waren wij hier allen nu niet geweest om er over te redeneren, dus wen er maar aan.
Idd, dan sterft de mensheid uit. Dus? En hadden mijn ouders hetzelfde besluit genomen als ik (dwz "geen kinderen"), dan was ik er idd niet geweest. Wederom: dus?

Ik zie simpelweg het probleem niet. Het argument "dan waren wij er nu niet" is hooguit geschikt als gedachtenexperiment: we zijn er namelijk wel. :)

Maar for arguments sake: idd, als onze voorouders dat een of meer generaties eerder hadden gedacht, dan waren we er nu allemaal niet. Tja. Nou en?

Verder vind ik het allemaal prima, hoor. Ieder moet voor zichzelf beslissen of ze wel/geen kinderen zouden willen hebben.

Life sucks. Then you die. Then they throw mud in your face. Then you get eaten by worms. Be happy it happens in that order... Dikke Bertha


  • ardana
  • Registratie: januari 2003
  • Laatst online: 08:44

ardana

Moderator General Chat

Army of undead unicorns

quote:
Jiffy schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 21:16:
[...]
Maar for arguments sake: idd, als onze voorouders dat een of meer generaties eerder hadden gedacht, dan waren we er nu allemaal niet. Tja. Nou en?
Dan was de aarde er heel wat beter aan toe geweest imo :P

Ik zou het niet erg vinden als de mensheid uitsterft :)

Gezocht: woonruimte in Leiden eo, t/m € 750 all in


  • Jiffy
  • Registratie: februari 2002
  • Nu online

Jiffy

God, you're ugly!

Op het gevaar af negatief over te komen: ik heb daar ook geen enkel probleem mee. Ik vermaak me prima, hoor, en hoop nog een aardig tijdje op deze aardkloot rond te hobbelen, maar ik zou er geen enkel probleem mee hebben als dit de laatste generatie zou zijn.

Life sucks. Then you die. Then they throw mud in your face. Then you get eaten by worms. Be happy it happens in that order... Dikke Bertha


  • raro007
  • Registratie: juni 2010
  • Laatst online: 01:46
Wat mij vertelt werd door een doktor is dat het niet goed is om boven je 30 je eerste ja eerste...kind te nemen. De vrouw dan.

Wat ik vond op internet: https://www.mamaenzo.nl/z...d/zwanger-na-je-dertigste

Verhoogde kans op afwijkingen bij je baby
Ook op latere leeftijd kun je bevallen van gezonde kinderen! Maar het is wel goed om de risico’s te bekijken. Er is namelijk een verhoogde kans op afwijkingen bij je baby

Of

Grote kans op zwangerschapsdiabetes
Bij een vrouw die op latere leeftijd zwanger wordt, is de kans op zwangerschapsdiabetes verdubbeld.

  • Sissors
  • Registratie: mei 2005
  • Laatst online: 12:00
quote:
Jiffy schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 22:14:
Op het gevaar af negatief over te komen: ik heb daar ook geen enkel probleem mee. Ik vermaak me prima, hoor, en hoop nog een aardig tijdje op deze aardkloot rond te hobbelen, maar ik zou er geen enkel probleem mee hebben als dit de laatste generatie zou zijn.

Wel toevallig, dat je het prima zou vinden als volgende generatie niet er zou zijn. Maar blijkbaar vind je de huidige generatie om één of andere reden nog wel wat hebben. Misschien omdat je zelf toch wel wil bestaan?

  • Jiffy
  • Registratie: februari 2002
  • Nu online

Jiffy

God, you're ugly!

Hoezo? Ik heb een probleem met het argument "als er geen kinderen worden geboren, sterft de mensheid uit". Ik vind dat argument van nul en generlei waarde: ik heb er geen enkel probleem mee als de mensheid uit zou sterven of zelfs vóór mijn geboorte al uitgestorven was.

Los daarvan heb ik het prima naar m'n zin, ik heb dus geen suïcidale neigingen, ofzo. :P

Life sucks. Then you die. Then they throw mud in your face. Then you get eaten by worms. Be happy it happens in that order... Dikke Bertha


  • RemcoDelft
  • Registratie: april 2002
  • Nu online
quote:
Remy!!!! schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 13:20:
- Vrijheid, als we thuis komen van ons werk gaan we even lekker met de hond weg en daarna is het gewoon lekker chillen/niets doen/hobby's/tijd voor elkaar.
Dus je werk en je hond zijn het belangrijkste in je leven?

Ik heb het vaker gezegd: al mijn hele leven vertelt de overheid aan alle kanten: "een slimme meid is op haar toekomst voorbereid", en ik ken meer jonge vrouwen dan ooit die geen kinderen willen. Wel een baan, wel belasting betalen, liefst als tweeverdiener om een huis te kunnen betalen, maar geen tijd meer voor kinderen, en ondertussen toch afhankelijk van toeslagen/aftrekposten, m.a.w. de overheid houdt vrijwel iedereen afhankelijk.
Het lijkt keiharde planning van de overheid om intelligente Nederlanders te laten uitsterven.
Als vrouwen nog kinderen krijgen, dat is het 10-15 jaar ouder dan hun ouders, en de leeftijd van het eerste kind stijgt nog steeds.

De regisseur van Idiocracy maakte oorspronkelijk een comedy, maar heeft ondertussen al te horen gekregen dat hij een documentaire heeft gemaakt. De Tokkies en onopgeleiden gaan wel door, met bijstand maakt het niet uit hoeveel kinderen je hebt, je krijgt per kind gewoon meer geld, maar als gedwongen tweeverdieners heb je amper tijd, geld en ruimte voor meer dan 2 kinderen.

Toevoeging: ik denk dat het voornamelijk de vrouw is die hierin (door overheidsbeleid) is veranderd, door voltijd te gaan werken en daardoor geen tijd meer te hebben. En uiteindelijk is het de vrouw die bepaald of er wel of geen kinderen komen.
quote:
ardana schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 19:12:
Je vergeet even de hoge kindersterfte. Ik weet niet meer hoe de vehouding lag, maar pas sinds anderhalve eeuw is de bevolking ontploft. Niet alleen zwanger worden en kinderen krijgen gebeurde gewoon, ook kinderen verliezen was aan de orde van de dag. Gemiddeld overleefden van een gezin 2,9 kind in de vroege middeleeuwen. Daarmee verdubbel je een bevolking een stuk minder hard dan tegenwoordig het geval is. Nu ligt het, vooral in Afrika en India eo, ergens tussen de 3 en 7. Waarvan dan ook nog eens het grootste deel overleeft.
De echt grote bevolkingsexplosie is gekomen dankzij de beschikbaarheid van energie en kunstmest, wat leidde tot een enorme groei van de voedselproductie. Dankzij voldoende voedsel blijven er veel meer kinderen (en volwassenen/ouderen) in leven, en daardoor stijgt de bevolking zo hard.
Zonder kunstmest zou de aarde maar 3 miljard mensen kunnen voeden.

RemcoDelft wijzigde deze reactie 05-01-2018 23:32 (33%)

Compact Flash kaartjes als stille IDE harddisk gebruiken. Gebruik kortingscoupon "ship4free" voor gratis verzenden. Mijn nieuwe site: Knoopcel batterij .nl


  • Sissors
  • Registratie: mei 2005
  • Laatst online: 12:00
quote:
Jiffy schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 22:55:
Hoezo? Ik heb een probleem met het argument "als er geen kinderen worden geboren, sterft de mensheid uit". Ik vind dat argument van nul en generlei waarde: ik heb er geen enkel probleem mee als de mensheid uit zou sterven of zelfs vóór mijn geboorte al uitgestorven was.

Los daarvan heb ik het prima naar m'n zin, ik heb dus geen suïcidale neigingen, ofzo. :P
Gelukkig dat te horen ;). Maar als jij het prima naar je zin hebt, zou je dan ook niet willen dat een volgende generatie het prima naar hun zin heeft?

  • Eddye
  • Registratie: juli 2013
  • Nu online
quote:
Sissors schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 23:06:
[...]

Gelukkig dat te horen ;). Maar als jij het prima naar je zin hebt, zou je dan ook niet willen dat een volgende generatie het prima naar hun zin heeft?
Moet een volgende generatie perse even groot of groter zijn in aantal? De wereld zal er niet slechter van worden met 1, 2 of 5 miljard minder mensen.

  • _JGC_
  • Registratie: juli 2000
  • Laatst online: 12:47
Ik ben zelf dol op kinderen, maar heb me altijd beseft dat een kind van een ander lekker makkelijk is: jij hebt er plezier aan en aan het eind van de rit zitten de ouders er weer mee. Zelf een kind hebben is voor mij nooit een moeten geweest.
Toen mijn vriendin vertelde dat ze vanaf haar 18e al hoort dat ze geen kinderen kan krijgen heb ik me erbij neergelegd, wij blijven kinderloos en het is goed zo. Vriendin heeft een hele zware jeugd gehad, vader aan de drank, moeder stond erbij en keek ernaar of ging weg zodat ze het niet hoefde te zien, dus zelf had ze ook geen behoefte aan kinderen.

Paar jaar relatie verder, geen zin meer in dat gedoe met rubber en gewoon zonder. Vriendin heeft toch nooit eisprong dus kan wel... Gaat zo'n twee jaar zonder gevolgen en op gegeven moment zit vriendin verstopt, snel moe, lust geen eten meer en blijkt dat ze zwanger is. Zwangerschap doorgezet, na 5 maanden gaan samenwonen en uiteindelijk 4 maand daarna sta je na een ingeleide ziekenhuisbevalling thuis met een kind op de stoep. En nu?
Postnatale depressie erbij, dus start ging al niet super. Kan na 2,5 jaar zeggen dat de eerste 2 jaar na het krijgen van een kind gewoon enorm slopend is en enorm je relatie onder druk zet, maar ik zou het mannetje absoluut niet meer willen missen.

Ik kan me voorstellen dat mensen geen kinderwens hebben of er alles aan doen om die niet te krijgen. Het is een verantwoordelijkheid die je je hele leven draagt en vooral in het begin enorme beperkingen oplegt.

Om diezelfde reden willen wij ook geen huisdieren meer. Cavia's zijn inmiddels allemaal dood, kat hebben we afgelopen jaar laten inslapen omdat ze na 17 jaar hieperdepieper was vanwege schildklierproblemen en door de medicatie geen hap eten binnen hield. We missen de beestjes wel, maar we missen het gedoe, de rotzooi en de geurtjes in huis niet.

  • Remy!!!!
  • Registratie: augustus 2006
  • Nu online
quote:
Moi_in_actie schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 17:31:
Voor wat betreft de TS, mijn nuchtere redenaties hierbij:


[...]

Jullie vieren dit soort dingen nu toch ook zonder kinderen? En 10 jaar geleden als je een vriendin had deed je dat toch ook? Er zullen zeker nog genoeg familie en vrienden zijn waarmee iets gevierd kan worden. Dat zij daar dan hun kinderen bij hebben en jullie niet, prima.
We vieren dat met familie (ouders/ooms/tantes/oma's en opa's) die ook niet eeuwig leven. Dus over 40 jaar, dan zijn wij alleen over (niet dat dat perse erg is) en moeten we nog zien met wie we dat soort gelegenheden vieren. En als we dat met vrienden vieren is het helemaal prima, maar je moet je voorstellen dat als je al jarenlang iets met familie viert en vervolgens over je kinderwens denkt en over de toekomst nadenkt dat je dan wel gaat nadenken; hoe zal het over XX jaar zijn?
quote:
[...]

20 jaar, maar ook 10 jaar, is een heel lange periode. 10 jaar geleden zat jouw vriendin nog op de middelbare school, jij studeerde waarschijnlijk. 20 jaar geleden zaten jullie beiden nog op de basisschool, hoeveel is er in al die tijd niet veranderd, hoeveel zijn jullie wel niet veranderd?
20 jaar geleden waren we beide logischerwijs allebei andere personen, maar de afgelopen 10 jaar veranderen we jaarlijks steeds minder naar mijn idee.
Als je tiener bent dan ga je flinke veranderingen door (zowel lichamelijk als geestelijk), en als begin twintiger ook. En daarna gaat het wel een beetje stil staan naar mijn idee. Ja je krijgt je eerste huisje/boompje/beestje maar hoeveel invloed heeft dat echt op jou als persoon zijnde?
quote:
Er kan over de jaren heen heel veel gebeuren, het kan (bij beiden) zijn dat er toch een kinderwens ontstaat, of het huidige gevoel kan versterkt worden. En er is geen tijd op te plakken wanneer een verandering van gedachte komt, of de definitieve bevestiging om het niet te doen. Dat kan morgen gebeuren, over 2.5 jaar, over 25 jaar. Heel simpel gezegd, praat erover met elkaar en blijf dat doen (niet obsessief, maar indien nodig).
We praten er zeker over met elkaar, en is naar mijn idee ook wel nodig af en toe als je wel/geen kinderwens hebt. En wat er morgen/2,5jaar/5jaar/10jaar gaat geburen weet je niet, maar over 25 jaar zijn we te laat met onze keuze (of dat nu wel/geen kind is).
quote:
Anderzijds ken ik ook meerdere stellen die geen kinderen willen of er al in het verleden niet voor hebben gekozen. Zo ken ik een echtpaar die nu tegen de 60 zijn en geen kinderen hebben. Zij reizen graag en veel, naar verre landen in Afrika en Azië en ja, bij zo'n levensstijl pasten kinderen gewoon niet. Op een feestje komen zij dan niet met gesprekken over de kids, maar over die reis die ze gemaakt hebben, mensen (inmiddels vrienden) die ze daar ontmoet hebben enzovoorts. Zij missen het schijnbaar niet om kinderen om je heen te hebben.
Dit soort mensen/verhalen zijn wij erg nieuwsgierig naar, er hebben hier al een paar mensen gereageerd die al 40+ zijn en geen kinderwens hebben, maar hoe zit het met de mensen van 60+ hoe ervaren zij hun leven?
quote:
RemcoDelft schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 22:59:
[...]

Dus je werk en je hond zijn het belangrijkste in je leven?
Waar lees je dat mijn werk het belangrijkste uit m'n leven is?
Middels m'n werk kan ik ons leven onderhouden, maar dat is voor mij ook het enige.
M'n vriendin en huisdieren zijn voor mij het belangrijkste in m'n leven, werk staat wel op de laatste plaats wat mij betreft.
Ik wil gelukkig zijn in mijn leven en dit word mede mogelijk gemaakt door m'n vriendin en m'n huisdieren.

  • codebeat
  • Registratie: januari 2010
  • Laatst online: 20-04 18:21
quote:
Waarom is het altijd zo vanzelfsprekend dat men maar een kinderwens moet hebben?
- Hormonen en klepperende eirenstokken?
- Geloof, traditie?
- Burgelijkheid?

Kinderen nemen is net zoiets als trouwen. Trouwen is niet nodig om de liefde voor elkaar te bevestigen, het kan prima zonder. Dat geldt ook voor kinderen. Ik weet wel van verhalen van mijn vader dat het vroeger zo was dat de dominee, nadat men getrouwd was, langs kwam om te peilen of er al kindertjes op komst waren. Zonder kinderen, dat kan eigenlijk niet. Gek natuurlijk. Nu zou je zeggen "man, waar bemoei je jezelf mee".

Een vriendin van mij is in de 30 en heeft geen vriend. Als je met haar over kinderen hebt begint ze te huilen, zij wil dat zo graag. Waarschijnlijk het zorgen, aandacht wat voor jezelf als ouder een fijn gevoel geeft, je doet het dan in eerste instantie voor jezelf (en/of klepperende eierstokken).

Er is ook zo'n programma geweest op TV (bij de EO) over stellen die graag kinderen willen krijgen maar dat lukt niet. Dan gaat de hele trukendoos open, alles wordt erbij gehaald om een zwangerschap te laten slagen, "zij willen het zo ontzettend graag". Voor wie wil je dat als ouder, voor jezelf. Het krijgt wat egoïstische trekjes op het moment dat er tijdens het zwangerschapproces of tijdens/na de geboorte wat fout gaat. Gebreken, ernstig gehandicapt bijvoorbeeld als resultaat. Normaal gesproken, in een natuurlijke omgeving (natuurlijke selectie), zou het kind overlijden maar wat doet de medische zorg dan voor de ouders, het kind laten leven met alle gevolgen van dien. Dat was ook in dat programma. Ik vind mensonterend, onbegrijpelijk en vooral erg egoïstisch dat het kind moet blijven leven door de kinderwens van de ouders. In EO termen: "Het geschenk van God", nou nou, dank je wel! De roze wolk zorgt dat elke vorm van realisme verdwijnt, erg hardnekkig en daarom zeer kwalijk vind ik.

Als ik dat zo zeg, zoals hierboven staat, vinden behoorlijk wat mensen mij een botte l*l. "Dat is toch erg voor die ouders", ja maar, wat dacht je wat het is voor dat kind, het kind moet ermee leven.

Ik ben er ook voor dat het beter zou zijn voor sommige ouders en het kind dat ze géén kinderen nemen, bijvoorbeeld als je de middelen niet hebt om er goed voor te kunnen zorgen. Neem Afrika bijvoorbeeld, of ouders die geen cent te makken hebben of extreem laag geschoold zijn én asociaal gedrag vertonen (types waar niets mee te beginnen valt). Zou zeggen, niet doen. Dan ben ik ook weer een botte l*l. Vind dat als kinderen wilt moet je er 100% voor kunnen gaan, en nee, het is ook geen geschenk van God, er zijn twee mensen nodig om te besluiten.

Als je genoeg hebt aan jezelf (en je partner), dan is toch prima. Is een ontzettende eerlijke reden om geen kinderen te willen. Maarten 't Hart (boekenschrijver) is zo'n voorbeeld, passie voor het schrijven en zijn vriendin is genoeg, wat wil je nog meer, in iedere geval géén kinderen.

Wat de toekomst betreft, er zijn wel redenen om geen kinderen te willen, er zijn er al zoveel, zoveel mensen. Toekomst is erg afhankelijk wat de politiek gaat doen, wat voor beleid het gaat worden. Beleid is al vrij egoïstisch ingesteld (niet erg modern) en er is niet voor iedereen werk en er zijn toenemende sociale problemen of problemen die daar denkbaar uit kunnen voortvloeien. Alles wordt steeds groter en de vraag is of dat werkelijk beter is, ik denk van niet en dat o.a. de reden waarom ik geen kinderen heb.

Dat was een heel verhaal terwijl ik kort iets wilde typen :-D

  • Blue-eagle
  • Registratie: september 2000
  • Niet online
Toen ik kind was vond ik kinderen al irritant. Dat is nooit veranderd. Mijn vorige relatie (inwonend al enkele jaren) heb ik verbroken omdat zij opeens besloot wél kinderen te willen. Ik dus niet. Dat is niet iets waar een compromis voor bestaat, dus uit elkaar.

Ik ben inmiddels bijna 35 jaar oud en mijn nieuwe vriendin is er van overtuigd dat ze kinderen wilt. De komende jaren is dat feitelijk voor haar geen optie (eigen bedrijf) maar zodra dat invulling moet gaan krijgen gaan we om de tafel zitten om te bespreken waar wij tegen die tijd staan.

Nu ben ik altijd anti-kinderen geweest maar heeft deze dame mij wonderbaarlijk genoeg van het 100%-nee kamp naar het 5%-misschien kamp gekregen. Nu ben ik in voorgaande jaren wel vaker overtuigd geweest van iets waarna ik later een andere overtuiging heb geaccepteerd. Dus ik zeg geen "nooit".

En dat is nieuw voor mij :7 Want het voelt als het verloochenen van mijn eigen overtuigingen uit het verleden. Ik zit nog steeds niet te wachten op een leven vol compromissen, een jankende baby midden in de nacht, "waaroooom" bombardementen, méér kinderen in mijn leven (want feestjes en school etc.) en de bizarre kosten die er bij komen kijken. Het klinkt nog steeds als een hel.

Maar als ik zie hoe vorige en huidige families omgaan met hun volwassen kinderen: verjaardagen, feestjes, feestdagen, emotionele steun, financiële steun zelfs, et cetera, dan weet ik niet of ik straks 70 jaar oud wil zijn en dat mijn dagen vooral eenzaam zijn omdat mijn vrienden allemaal wél met hun familie bezig zijn.

Aan de andere kant: over 40 jaar zal de virtuele realiteit zodanig gevorderd zijn dat menselijk contact ook prima volledig digitaal is te doen :+ Het klinkt als een grap, maar ik vermoed dat we tegen die tijd genoeg alternatieve manieren hebben om gelukkig oud te worden.

En aan de andere kant is het ook niet ondenkbaar dat ik tegen mijn 70e levensjaar vriendschappen heb opgebouwd met mensen (al dan niet met hun eigen families) waar ik ook gewoon welkom ben. Of misschien kan ik dan de wereld rondreizen en van hele andere zaken genieten.

Een partner vinden die geen kinderen wilt is lastig. En een leven zonder partner is simpelweg niet aantrekkelijk genoeg meer. Een huis kopen als eenverdiener is een teleurstellende opgave. Met partner krijg je een bijzonder groot voordel bij het afsluiten van hypotheken. Veel kosten kan je opeens delen.

Ik vermoed dat veel mensen "settlen" en dat kinderen voor een grote groep mensen ook een compromis zijn. Een soort slot op de relatie, net zoals het huwelijk een slot is; het maakt het moeilijker uit elkaar te (willen) gaan, en in ieder geval duurder.

Wel of niet "settlen" is dan de vraag. De voors en tegens zijn legio. Voor mij is het momenteel duidelijk: geen kinderen. Wie weet kom ik meer in de buurt van het JA-kamp. Wie weet. Tot die tijd zie ik het wel.

Ongelukjes daargelaten, natuurlijk. Maar een leven zonder seks is ook niet leuk :+

  • Hahn
  • Registratie: augustus 2001
  • Laatst online: 08:23
quote:
Cyphax schreef op vrijdag 5 januari 2018 @ 16:09:
Ik snap eigenlijk niet zo goed waarom mensen daar een mening over moeten hebben?
Moeten ze niet, maar dat hebben ze wel.
quote:
Ik bedoel dan over de aan/afwezigheid van een kinderwens. Alsof je je moet verantwoorden als je geen kinderen wilt.
Je hoeft je aan niemand te verantwoorden, en niemand zal de instanties bellen als je geen kinderen wilt. Maar het is natuur eigen om je voort te willen planten, dus dat is normaal. Als je daarvan afwijkt, dan zullen anderen daar wat van vinden.

Je mag helemaal zelf weten dat je afwijkt van de norm, net zo goed als mensen een mening daarover mogen hebben.
quote:
Ik ben blij dat we dat met honden niet doen, dat ik steeds moet uitleggen dat ik geen hondwens heb. Want ja, ik vind het leuke dieren, maar ik wil zelf geen hond vanwege de afhankelijkheid. Je móet dan met je hond gaan wandelen in weer en wind. Niks voor mij. Ik heb immers al kinderen, da's werk zat kan ik je vertellen!
Voortbestaan van een soort bestaat bij het in stand houden van je eigen soort. Mensen en honden zijn niet hetzelfde soort, voor het geval je dat niet door had :+

The devil is in the details.


  • Cyphax
  • Registratie: november 2000
  • Nu online

Cyphax

Moderator NOS
@Hahn ik begrijp de impuls, maar het blijft een keuze. Of het moet puur instinct zijn waar al deze reacties vandaan komen; ik heb niet zoveel verstand van biologie. :P

Saved by the buoyancy of citrus

Pagina: 1 2 3 ... 14 Laatste


OnePlus 7 Microsoft Xbox One S All-Digital Edition LG W7 Google Pixel 3 XL OnePlus 6T (6GB ram) FIFA 19 Samsung Galaxy S10 Sony PlayStation 5

Tweakers vormt samen met Tweakers Elect, Hardware.Info, Autotrack, Nationale Vacaturebank, Intermediair en Independer de Persgroep Online Services B.V.
Alle rechten voorbehouden © 1998 - 2019 Hosting door True